Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

A. ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Ο  ΧΑΡΤΗΣ  ΤΟΥ  ΑΡΗ
Ο Έλληνας Αστρονόμος Σιμόπουλος, του Ευγενιδείου Ιδρύματος, έχει αναφερθεί στην τριλογία του Ρόμπινσον, λέγοντας ότι  είναι ένα από  τα σημαντικότερα  
έργα Επιστημονικής  Φαντασίας που έχουν  ασχοληθεί  τόσο  σοβαρά  με  την  
αποίκιση άλλων  πλανητών.
(Προσέξτε τις τοποθεσίες  «Ελλάς», «Όλυμπος», «Ξάνθη», «Ηλύσια»,  «Χρυσή Ακτή», «Λευκωσία», «Χάος». Τις  ονομασίες  αυτές  έδωσαν  στον  
Άρη  οι παγκοσμίου  φήμης  Έλληνες  αστρονόμοι  ΦΩΚΑΣ  ΚΑΙ  ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ,  
οι  οποίοι ενώ  άξιζαν  το  Βραβείο  Νόμπελ,  δεν το  πήραν,  γιατί  δόθηκε  σε  
«κάποιους» άλλους.  

 ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ  ΤΗΣ  ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ  ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ  2.
Ορισμός:
Λογοτεχνία  Επιστημονικής  Φαντασίας  (αγγλικά:  Science  Fiction),  είναι η  έντεχνη  γραφή  που  αφηγείται  την  εφεύρεση,  εξέλιξη  και  εφαρμογή μιας  επιστημονικής  ανακάλυψης,  καθώς  και  τον  τρόπο  που  η ανακάλυψη  επηρεάζει,  με  σαφή και καθοριστικό  τρόπο, την  ζωή  και την δραστηριότητα ενός  ανθρώπου,  μιας  ομάδας  ανθρώπων  ή ολόκληρη  την  κοινωνία.
Η  επιστημονική ανακάλυψη  μπορεί  να  είναι μία νέα θεωρία, ένα  νέο εργαλείο  ή  όπλο.  Μπορεί να  είναι  η  ανακάλυψη  ενός  νέου  κόσμου, ενός  νέου πλανήτη  ή  μιας  άλλης  εξωγήινης μορφής  ζωής.  Μπορεί επίσης  να  είναι η  εξερεύνηση  άλλων  χωροχρονικών  διαστάσεων. Πάντα  βέβαια  έχει  σημασία  η  περιγραφή,  εκτός  της ανακάλυψης,  του αντίκτυπου  που έχει  αυτή  στην  κοινωνία  και στις  ανθρώπινες δραστηριότητες.  Όπως  ελέχθη  «επιτυχία  της  Ε.Φ.  δεν  είναι  ότι   προέβλεψε  μόνο  το  αυτοκίνητο,  αλλά  και  το  μποτιλιάρισμα».
    Η  Ε.Φ.  πρέπει  να  αποφεύγει  πάντα  το  υπερφυσικό  και  κάθε ιστορία  της  
πρέπει  να  είναι  γειωμένη  με  ένα  τουλάχιστον τεκμηριωμένο  επιστημονικό  γεγονός  ή  θεωρία,  τον  καιρό  που δημιουργείται  η  ιστορία.  Πολλές  φορές  όμως  θα  δούμε  ότι  τέτοια σύνδεση,  είναι   ανύπαρκτη  σε μεγάλο  μέρος  της  
αυτοαποκαλούμενης επιστημονικής  φαντασίας.  Η οποιαδήποτε εμφάνιση  στην  ιστορία  υπερφυσικών στοιχείων  ή  μαγείας ως πραγματικών και αληθινών  
 φαινομένων του αφηγηματικού κόσμου,  αποκλείει  την  κατηγοριοποίηση  
του  έργου  ως  Ε.Φ.
Πολλά  είδη  τέχνης (θέατρο,  κινηματογράφος  κλπ.), έχουν  κατά  καιρούς 
βασιστεί  στην  λογοτεχνία  της  επιστημονικής  φαντασίας.
Όπως  έχει αποδειχθεί,  η κατανόηση  της υποθετικής  πλοκής  των  ιστοριών  της Επιστημονικής  Φαντασίας,  από  την  μια  μεριά  απαιτεί  γνώση  των επιστημονικών  θεωριών  στις  οποίες  βασίζεται  το  αφήγημα,  από  την  άλλη προάγεται  με  αυτό  τον  τρόπο  η  αναλυτική  σκέψη  και  παρέχεται  έτσι  η δυνατότητα  ανίχνευσης  των  ορίων  της  επιστήμης.  Η  ανάγνωση  κειμένων Ε.Φ.  διευρύνει  την  
γνώση,  αναπτύσσει  την  κριτική  σκέψη,  εξάπτει  την δημιουργική  φαντασία,  
ενθαρρύνει  την  κριτική  αποτίμηση  του  παρόντος, μέσα  από  την  περίσκεψη  
και  τον  οραματισμό  του  μέλλοντος. 

Η  λογοτεχνία  της   επιστημονικής  φαντασίας  είναι  μία  κατηγορία του ευρύτερου μυθοπλαστικού τομέα του φανταστικού στην οποία πιθανές και εύλογες μελλοντικές ή εναλλακτικές εξελίξεις στην επιστήμη, στην τεχνολογία ή στην κοινωνία κατέχουν κεντρικό ρόλο στην πλοκή ή στο περιβάλλον όπου εκτυλίσσεται η ιστορία. Είναι ωστόσο σύνηθες ένας κόσμος επιστημονικής φαντασίας να χρησιμοποιείται μόνο ως σκηνικό για την αφήγηση κάποιας πιο συμβατικής ιστορίας (π.χ. αστυνομικής).  Αυτό βέβαια  δεν  μετατρέπει  την  
ιστορία  σε  Ε.Φ.   Συνηθισμένα αφηγηματικά μοτίβα που κατηγοριοποιούνται κατά σύμβαση ως  Ε.Φ.  είναι το ταξίδι στο χρόνο, η επαφή με εξωγήινους πολιτισμούς, ο αποικισμός πλανητών, τα ευφυή ρομπότ και η τεχνητή νοημοσύνη, τα φαινόμενα Ψ ιδιότητες όπως η αθανασία, η τηλεμεταφορά και ηαορατότητα, χαμένοι πολιτισμοί, η μελλοντική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, μία πιθανή κατάρρευση του πολιτισμού.


ΟΡΙΣΜΟΙ  ΤΗΣ  ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ  ΤΗΣ  ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ
Ο συγγραφέας Ρόμπερτ Χαϊνλάιν όρισε την ΕΦ ως: «ρεαλιστικό συλλογισμό σχετικό με πιθανά μελλοντικά συμβάντα, στέρεα βασισμένα πάνω στην επαρκή γνώση του πραγματικού κόσμου, του παρελθόντος και του παρόντος, καθώς και σε μία εκτενή κατανόηση της φύσης και της σπουδαιότητας της επιστημονικής μεθόδου».
Σύμφωνα με το συγγραφέα Ισαάκ Ασίμωφ «η σύγχρονη επιστημονική φαντασία αποτελεί το μοναδικό λογοτεχνικό είδος στο οποίο θίγονται συστηματικά και συνειδητά η φύση των αλλαγών που έρχονται, οι πιθανές επιπτώσεις και οι λύσεις τους. Η ΕΦ είναι εκείνο το λογοτεχνικό είδος το οποίο καταπιάνεται με την επίδραση της επιστημονικής προόδου στον άνθρωπο».
Ο  συγγραφέας και εκδότης Τζον Γουντ Κάμπελ  καθόρισε  ότι :  «Η  Ε.Φ. 
προσπαθεί να γράψει με αφηγηματική μορφή τις επιπτώσεις ενός επιστημονικού επιτεύγματος όχι μόνο στον τομέα της τεχνολογίας, αλλά και στην ίδια την ανθρώπινη κοινωνία».
Σύμφωνα με τον συγγραφέα Τζέιμς Μπλις «μία ιστορία επιστημονικής φαντασίας αποτελεί μία ιστορία δομημένη γύρω από ανθρώπινους χαρακτήρες, με ένα ανθρώπινο σενάριο και μία ανθρώπινη λύση, οι οποίες δεν θα μπορούσαν ποτέ να συμβούν χωρίς το επιστημονικό τους περιεχόμενο».
Ο  Σαμ Μόσκοβιτς, ιστορικός της ΕΦ, θεωρεί πως η τελευταία  είναι:  «ένας κλάδος της φαντασίας που χαρακτηρίζεται από το ότι διευκολύνει την εκούσια αναστολή της δυσπιστίας των αναγνωστών, χρησιμοποιώντας μιαν ατμόσφαιρα επιστημονικότητας στις δημιουργικές της υποθέσεις για τη φυσική επιστήμη, το διάστημα, τον χρόνο, την κοινωνική επιστήμη και τη φιλοσοφία».
Σύμφωνα  με  τον  κριτικό  Βασίλη  Καλλιπολίτη:
  «Η  Ε.Φ. είναι  ένα παρακλάδι της λογοτεχνίας της  περιπέτειας  και  έχει  την  
ίδια γενική μορφική  δομή.  Ο άνθρωπος, θεωρούμενος  σαν  μέγεθος,  έρχεται  σε αντιπαράθεση με άλλα μεγέθη.  Μέσα από την αντιπαράθεση αναδεικνύεται  η ανθρώπινη  δυναμική, αυτό  που συνιστά  την ουσία  και  το μεγαλείο  του 
ανθρώπινου γένους.  Στην ταξιδιωτική περιπέτεια  το αντιπαρατιθέμενο  μέγεθος είναι οι φυσικές δυνάμεις, οι άγριες φυλές,  κλπ.  Στο  αστυνομικό  μυθιστόρημα  η δεξιοτεχνία  του  εγκληματία,  ή  η  αντίσταση  των  τεκμηρίων  στην  προσπάθεια του ερευνητή  να  τα  αναδομήσει και  να  τα  νοηματοδοτήσει.  Στην  Ε.Φ. 
 το φάσμα  των μεγεθών  είναι  εξαιρετικά  ευρύ.  Ο  ήρωας – μπορεί  να  είναι  
ένα  συγκεκριμένο άτομο,  ακόμη  και  ολόκληρη  η  κοινωνία – βρίσκεται  
αντιμέτωπος  με  τους αδήριτους  νόμους  της  κοινωνικής,  οικονομικής  και  
τεχνολογικής  εξέλιξης.  Με τους  πραγματικούς,  υποθετικούς  ή  φανταστικούς  νόμους  που  διέπουν  τον χωροχρόνο.  Με τα  προβλήματα  και  τους  
τεράστιους  κινδύνους  που  απειλούν  τον άνθρωπο  μέσα  στο  άπειρο  και  
ανεξερεύνητο  Σύμπαν.  Αυτή  η  άπειρη  ποικιλία δυνατοτήτων  χρησιμοποιείται  στην  Ε.Φ.  σαν  μέσο  για  μια  βαθύτερη  μελέτη  των προβλημάτων  που  αντιμετωπίζει  ο  άνθρωπος  σαν  άτομο  και  σαν  κοινωνικό  ον».    
Ο Δημήτρης Αρβανίτης δίνει μία πιο πολύπλοκη ερμηνεία: «Δεν είναι ένα λογοτεχνικό είδος με τη στενή έννοια του όρου, καθώς πήρε συγκεκριμένη μορφή στο δεύτερο τέταρτο του εικοστού αιώνα, από τη σύμμειξη πολλών διαφορετικών ειδών, από τις ουτοπίες ως τις διαστημικές περιπέτειες. Μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ένας βασικός πυρήνας που αποτελείται από τα έργα που είτε φέρουν τον χαρακτηρισμό «ΕΦ», είτε αναγνωρίζονται αμέσως από τους αναγνώστες τους ως «ΕΦ»... Η ΕΦ είναι κατά μεγάλο μέρος δημιούργημα της αλληλεπίδρασης συγγραφέα-αναγνώστη... Από μια οπτική γωνία, το σημαντικότερο στοιχείο ενός κειμένου που χαρακτηρίζεται ΕΦ είναι η αναγνώριση της ρευστότητας του μέλλοντος και ο ενθουσιασμός που προκαλούν στον άνθρωπο οι προσπάθειες της επιστήμης να κατανοήσει το Σύμπαν μας. Στους κύκλους των κριτικών χρησιμοποιείται η έκφραση «αίσθηση του θαυμαστού», όταν οι προσπάθειες αυτές, όπως περιγράφονται μέσα στη διήγηση, τοποθετούν ξαφνικά τον αναγνώστη σε μια θέση απ' όπου αντικρίζει την ανθρωπότητα από εντελώς νέα προοπτική. Επομένως έχουμε έναν όρο που σχετίζεται όχι με το περιεχόμενο ή τη μορφή, αλλά με την επίδραση του κειμένου, όπως ακριβώς μιλάμε και για «έργα τρόμου»».

Ο  ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟΣ  ΟΡΙΣΜΟΣ  ΤΗΣ  Ε.Φ.
Ο  κριτικός  λογοτεχνίας Ντάρκο Σούβιν θεωρεί πως η Ε.Φ.  καθορίζεται από την ψυχολογική επιρροή της ανάγνωσής της. Σύμφωνα με τον ορισμό του πρόκειται για:  «ένα λογοτεχνικό είδος του οποίου αναγκαίες και ικανές συνθήκες είναι η παρουσία και η αλληλεπίδραση της αποξένωσης και της γνώσης, και του οποίου κύριο τυπικό εύρημα είναι ένα φανταστικό πλαίσιο εναλλακτικό του εμπειρικού περιβάλλοντος του συγγραφέα». Για τον Σούβιν, θεμελιώδες ψυχολογικό αποτέλεσμα της ΕΦ επί του αποδέκτη είναι η γνωστική αποξένωση, η κατάσταση κατά την οποία σχηματίζονται στον νου του αντικρουόμενες πεποιθήσεις για την εξωτερική πραγματικότητα: από τη μία ο πραγματικός κόσμος, όπως εκλαμβάνεται από τις αισθήσεις και τα πολιτισμικά δεδομένα, από την άλλη ο εναλλακτικός και ανοίκειος κόσμος της αφήγησης – με διαφορετικές ορισμένες παραδοχές αλλά και μία σημαντική επιστημονική ευλογοφάνεια. Επιπροσθέτως, ο όρος γνώση στο εν λόγω πλαίσιο δεν περιλαμβάνει μόνο τη γνώση του αποδέκτη για τον αληθινό κόσμο, αλλά υπαινίσσεται και μία προσπάθεια επεξήγησης και δικαιολόγησης του στοιχείου το οποίο προκαλεί την αποξένωση, απαραίτητη για να θεωρηθεί αυτό εύλογο. Ο Σούβιν παραθέτει και έναν ακόμα, συμπληρωματικό ορισμό: «η επιστημονική φαντασία είναι το μυθοπλαστικό είδος στο οποίο μία μυθοπλαστική καινοτομία (novum) αναπτύσσεται κι επικρατεί στην αφήγηση, ενώ ταυτόχρονα είναι συμβατή με ένα υπαρκτό, αποδεκτό σώμα γνώσης και με την κοινή λογική». Η εν λόγω καινοτομία πρέπει επομένως να είναι εύλογη αλλά και ηγεμονική στο έργο, ώστε να καθορίζει την αφηγηματική δομή και να είναι νοηματικά αυτοτελής, αντί να συνιστά απλώς περιφερειακό στοιχείο, άμεσο διαφανή υπαινιγμό ή ελαφρώς μεταμφιεσμένη αναφορά προς την εμπειρική πραγματικότητα του συγγραφέα (όπως π.χ. στα έργα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, του Φραντς Κάφκα ή στη Θεία Κωμωδία του Δάντη Αλιγκιέρι).
Συστατικό στοιχείο, τελικά, της επιστημονικής φαντασίας είναι το ότι επιφέρει στον αναγνώστη / θεατή μία γνωστική αποξένωση. Για να επιτευχθεί αυτή η ρήξη του κειμένου με την εμπειρική πραγματικότητα του αποδέκτη, αξιοποιούνται κατά κανόνα μέθοδοι οι οποίες εφιστούν την προσοχή στο ίδιο το κείμενο, ως φορέα της εν λόγω ρήξης, αντί για την πλοκή ή τους χαρακτήρες της αφήγησης: γλωσσικές στρατηγικές (π.χ. νεολογισμοί ή μετασχηματισμένη γλώσσα), τοποθέτηση του αφηγηματικού υποβάθρου στο επίκεντρο εις βάρος της πλοκής, περιγραφή ασυνήθιστων ή εξαιρετικών εμπειριών και συναντήσεων (π.χ. με στόχο την πρόκληση μιας αίσθησης του θαυμαστού) ή η διαστρέβλωση αναγνωρίσιμων πολιτισμικών συμβόλων του αληθινού κόσμου. Οι μέθοδοι αυτές υποβοηθούν τη διερεύνηση της επίδρασης της μυθοπλαστικής καινοτομίας, του novum (π.χ. μίας ευλογοφανούς τεχνολογίας ταξιδιού στον χρόνο), στην κοινωνική πραγματικότητα. Η  εν  λόγω  διερεύνηση, σε τελική ανάλυση, αισθητικά αποσκοπεί στην αφύπνιση της αίσθησης του θαυμαστού, όπου το δέος εμπρός στην απειρία μιας υπεράνθρωπης και ακατανόητης πολυπλοκότητας κατακλύζει τον αποδέκτη, όπως κάποτε συνέβαινε με τα ηρωικά έπη ή τα γοτθικά μυθιστορήματα».

ΜΙΑ  ΑΝΕΞΗΓΗΤΗ  ΔΙΑΣΠΑΣΗ  ΤΗΣ  Ε.Φ.
Στην  λογοτεχνία  της  Ε.Φ. στα  τελευταία  χρόνια  έγινε  μία  διάσπαση,  ένας  
διαχωρισμός. 
Η  κλασσική  Ε.Φ.  η  οποία χαρακτηρίζεται  από την αυστηρή  προσοχή στην λεπτομέρεια, την ακριβή απεικόνιση του κόσμου,  την  προηγμένη  τεχνολογία,  την προσήλωση  στις  φυσικομαθηματικές  επιστήμες  (ιδιαίτερα στην  Φυσική,  στην Χημεία,  στην  Αστροφυσική), ονομάστηκε από κάποιους  Σκληρή  (Hard)  Ε.Φ.  Μία σειρά  συγγραφέων  όμως, συνήθως άσχετοι με  την θετική επιστήμη, (π.χ.  
ο  Ραίη  Μπράντμπερυ, ο  Φριτς  Λάιμπερ, ο Φίλιππος  Ντικ, ο  Φρανκ  Χέρμπερτ,  η  Ούρσουλα  ντε Γκεν),  άρχισε  να  γράφει  δήθεν  επιστημονική  φαντασία, δίνοντας  έμφαση  στις  κοινωνικές  επιστήμες,  στις  «ήπιες – μαλακές  επιστήμες», (Soft)  την  Ψυχολογία,  την Κοινωνιολογία, την  Οικολογία. Θέματά  της  ήταν  οι ψυχικές  διαταραχές,  η  χρήση  παραισθησιογόνων φαρμάκων  (για  να  μοιάσουν με  εξωγήινους!),  ο υποκειμενισμός και  η  υποκειμενική  αντίληψη  του  κόσμου, οι  ανώμαλες  σεξουαλικές  πρακτικές,  η  μεταφυσική,  η έννοια  της  συνείδησης,  ο  γνωσιολογικός  σκεπτικισμός,  η υφή  της  πραγματικότητας. Συνήθως  η  αφήγηση  είναι βασανιστική,  κατακερματισμένη,  αντισυμβατική,  με  φόντο τα  ψυχολογικά  προβλήματα  του  ήρωα.  Όπως καταλαβαίνει  κανείς όλα  αυτά  δεν  έχουν  καμιά  σχέση  με την  καθαρή  Ε.Φ.  και  είναι  μεγάλη  οπισθοδρόμηση  σε αρχαϊκές  μορφές  «λογοτεχνίας»  του  υπερφυσικού  και  της αστρολογίας.  Και  όμως  τα  ¾  της  σημερινής  θεωρούμενης Ε.Φ.  μας  τα  παρουσιάζουν  σαν  αδιαμφισβήτητη  Ε.Φ.  ενώ πρόκειται  καθαρά  για  σκουπίδια.


Α.  ΚΑΘΑΡΗ  ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ  ΦΑΝΤΑΣΙΑ
«Λογοτεχνία  καθαρής Επιστημονικής  Φαντασίας έχουμε μόνο  από  την  στιγμή που  η  επιστημονική  και  τεχνική  γνώση  αποκτά  ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ  θέση  στην κοινωνική  πραγματικότητα  και  καθορίζει  αυτή  τους  δυνατούς  εξελικτικούς προσανατολισμούς  της».

160  π.Χ.  Λουκιανός,   «ΙΚΑΡΟΜΕΝΙΠΠΟΣ»,  «ΑΛΗΘΗΣ  ΙΣΤΟΡΙΑ».


 19ος  Αιώνας
1817  Μαίρη  Σέλλεϋ,  «ΦΡΑΝΚΕΝΣΤΑΙΝ  Ή  Ο  ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ  ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ».
 Η  απαρχή  της  επιστημονικής  και  βιομηχανικής  άνθησης  που  σημειώνεται  
με τοτέλος των Ναπολεόντειων πολέμων, έφερε ένα μεταφυσικό προβληματισμό  στην ευρωπαϊκή  διανόηση  της  εποχής.  Τα  συστατικά  θέματα  αυτού  του προβληματισμού  ήταν  τα  όρια  των  δυνατοτήτων  της  επιστήμης,  η  σύνθεση  
νέας  ζωής,  ο  υπεράνθρωπος,  η  φύση  του  ηλεκτρισμού  και  άλλα  συναφή θέματα.  Όλα αυτά  συζητιόνταν  πολύ  στους    κύκλους  του  άγγλου  ποιητή  
Σέλλεϋ  και  η γυναίκα  του  Μαίρη,  εντυπωσιασμένη,  ανέλαβε  την  ανάπτυξη  μιας  ιστορίας,  στην οποία  ο  άνθρωπος  γίνεται  δημιουργός  ζωής.  Ο  μύθος  θεωρείται καρπός και συνδυασμός των αρχαιοελληνικών  παραδόσεων  για  τον  Προμηθέα,  του «γοτθικού» μυθιστορήματος  φρίκης και του ώριμου  αγγλικού  
ρομαντισμού.  Ένας νεαρός  Ελβετός  επιστήμονας,  ο  Φρανκενστάιν, σχηματίζει ένα ανθρώπινο σώμα από απομεινάρια πτωμάτων και του εμφυσά ζωή με ένα ηλεκτρικό σοκ.
 Η Μαίρη Σέλεϋ γεννήθηκε το 1797 στο Λονδίνο, κόρη του William Godwin και της Mary Wollstonecraft, διάσημων ριζοσπαστών συγγραφέων της εποχής τους. Το 1814 η Μαίρη γνώρισε και σύντομα ερωτεύτηκε τον τότε άσημο Πέρσι Μπις Σέλεϊ, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1816. Από τα τέσσερα παιδιά που έκαναν, επέζησε μόνον ο Πέρσι Φλόρενς. Έζησαν στην Ιταλία από το 1818 ως το 1822, ως το θάνατο δηλαδή του Σέλεϊ, που πνίγηκε όταν ανατράπηκε το σκάφος του "Άριελ" σε μια καταιγίδα. Η Μαίρη επέστρεψε στο Λονδίνο με τον Πέρσι Φλόρενς, όπου συνέχισε να ζει ως επαγγελματίας συγγραφέας. Η Μαίρη Σέλεϊ εμπνεύστηκε τον "Φρανκενστάιν" το 1816, στη διάρκεια ενός καλοκαιρινού ταξιδιού της στη Λίμνη της Γενεύης, και ολοκλήρωσε τη μοναδική αυτή ιστορία στην Αγγλία. Το έργο εκδόθηκε το 1818 με τον τίτλο "Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας". Άλλα έργα της είναι: "Ο τελευταίος άνθρωπος" (1826), "Πέρκιν Ουόρμπεκ" (1830), "Λοντόρ" (1835), "Φόκνερ" (1837) και "Περιπλανήσεις στη Γερμανία και την Ιταλία" (1844). Επιμελήθηκε επίσης την πρώτη συγκεντρωτική έκδοση του ποιητικού έργου του Πέρσι Μπ. Σέλεϊ (1839). Πέθανε στο Λονδίνο την 1η Φεβρουαρίου 1851.
Mαίρυ  Σέλεϋ:  «Φρανκενστάιν  ή  ο  σύγχρονος  Προμηθέας», ένα από τα πρωιμότερα δείγματα της επιστημονικής φαντασίας.
    
1865  Γάλλος  Ιούλιος  Βερν,  «ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΓΗ  ΣΤΗΝ  ΣΕΛΗΝΗ».
 Σαράντα  χρόνια  μετά  τον  «Φρανκενστάιν»  εμφανίζεται  ο  πρώτος  μεγάλος  της Ε.Φ.
Σε  όλα  τα  έργα του Βερν κυριαρχεί  το  στοιχείο  της  καθαρής επιστημονικής πρόβλεψης.  Φροντίζει  πάντοτε  οι  περιγραφόμενες  κατασκευές  να  είναι  ακριβείς και  επιστημονικά  ορθές. Την  φροντίδα αυτή  θα  την  συναντήσουμε  στην περιγραφή  του  υποβρυχίου  στο «Είκοσι  χιλιάδες λεύγες  υπό  την  θάλασσα» και στα  χαρακτηριστικά του  
κανονιού  και  της  οβίδας  που  φέρνουν  τον  άνθρωπο  στο φεγγάρι  στο  «Από  την  γη  στην  Σελήνη».
1877  Γάλλος  Ιούλιος  Βερν,  «ΕΚΤΩΡ  ΣΕΡΒΑΝΤΑΚ».
1887  Γάλλος  Ροσνύ  Αϊνέ,  «LES  XIPHELUZ»  «Τα  σχήματα».   Έγραψε  το  πρώτο διήγημα  καθαρής  Ε.Φ.  που  περιγράφει  εχθρική  επαφή  με  ξένα  (εξωγήινα)  όντα.
 Ο  Γάλλος  Ροσνύ Αϊνέ   Joseph Henri Honoré Boex), (1856 – 1940),  είναι 
η  δεύτερη πιο σημαντική μορφή  στην ιστορία της σύγχρονης γαλλικής επιστημονικής φαντασίας,  μετά  από  τον  Ιούλιο  Βερν.   Αριστούργημα   του  
Ροσνύ   είναι  το  « Les Navigateurs de  l'Infini»   [Οι Πλοηγοί του Απείρου] (1925),  στην  οποία   επινοήθηκε για πρώτη φορά η λέξη «astronautique  
(αστροναύτης).   Σε  αυτό,  οι  ήρωες   του  Rosny  ταξιδέυουν   στον   Άρη  με  το   «Stellarium",  ένα  διαστημόπλοιο  που τροφοδοτείται  από  τεχνητή  βαρύτητα  και  από "Argine", ένα άφθαρτο, διαφανές υλικό.
1897  Γερμανός  Κούρτ  Λάσσβιτς,  «ΑΝΑΜΕΣΑ  ΣΕ  ΔΥΟ  ΠΛΑΝΗΤΕΣ».

 1895  Ρώσος  Κ.  Τσιολκόφκυ,  «ΟΝΕΙΡΑ  ΤΗΣ  ΓΗΣ  ΚΑΙ  ΤΟΥ  ΟΥΡΑΝΟΥ».
 Ο Κονσταντίν Εντουάρντοβιτς Τσιολκόφσκι (ρωσ. Константи́н Эдуа́рдович Циолко́вский) (17 Σεπτεμβρίου 1857 - 19 Σεπτεμβρίου 1935) ήταν Ρώσος 
επιστήμονας και πρωτοπόρος της αστροναυτικής. Θεωρείται από πολλούς ως ο πατέρας της θεωρητικής αστροναυτικής.
Με την εργασία του ενέπνευσε αργότερα τους κορυφαίους Σοβιετικούς 
σχεδιαστές πυραύλων, όπως ο Σεργκέι Κορολιόβ και ο Βαλεντίν Γκλούσκο και 
συνέβαλε στην επιτυχία του Σοβιετικού διαστημικού προγράμματος.
Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο σπίτι του στα προάστια της Καλούγκα, περίπου 200 χλμ νοτιοδυτικά της Μόσχας.
Γεννήθηκε στο Izhevskoye (Περιφέρεια Ριαζάν), στη Ρωσική Αυτοκρατορία, σε μια μεσαίας τάξης οικογένεια. Ο πατέρας του Εντουάρδ Τσιολκόφσκι (πολωνικά:
Ciołkowski) ήταν Πολωνός. Η μητέρα του, Μαρία Yumasheva, ήταν ένα μια μορφωμένη Ρωσίδα. Ο πατέρας του ήταν Πολωνός πατριώτης, ο οποίος απελάθηκε στη Ρωσία, ως αποτέλεσμα της επαναστατικής πολιτικής του δράσης. 
  Σε ηλικία 10 ετών ο Κονσταντίν αρρώστησε από σοβαρή ασθένεια, η οποία του προκάλεσε προβλήματα στην ακοή.  Δεν έγινε δεκτός στα δημοτικά σχολεία, λόγω του προβλήματος ακοής του, έτσι ήταν αυτοδίδακτος.
 Εμπνευσμένος από τα μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν, ο Τσιολκόφσκι σχημάτισε θεωρίες για πολλές πτυχές των διαστημικών ταξιδιών και την προωστική πυραύλων. Θεωρείται ο ρώσος  πατέρας των διαστημικών πτήσεων και είναι ο πρώτος άνθρωπος που φαντάστηκε την ιδέα του διαστημικού ανελκυστήρα, εμπνευσμένος το 1895 από το νεόδμητο Πύργο του Άιφελ στο 
Ήταν επίσης υποστηρικτής του φιλοσόφου Νικολάι Φιοντόροφ (Nikolai Fyodorov) και πίστευε ότι ο αποικισμός του διαστήματος θα οδηγούσε στην τελειότητα της ανθρώπινης φυλής.
Σχεδόν κουφός, εργάστηκε ως καθηγητής μαθηματικών στο λύκειο μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1920. Μόνο από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 και μετά η σημασία του έργου του αναγνωρίστηκε από τους άλλους και τιμήθηκε γι' αυτό. Πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου 1935 στη Καλούγκα και τάφηκε από το κράτος.
1895  Άγγλος  Χέρμπερτ  Ουέλς,   «Η  ΜΗΧΑΝΗ  ΤΟΥ  ΧΡΟΝΟΥ».
Ο  Ουέλς  χρονικά,  αρχίζει  εκεί  που  τελειώνει  περίπου  ο  Βερν.  Είναι χαρακτηριστικό ότι  όλα  τα έργα του Ουέλς  κρύβουν ένα  κοινωνικό  συμβολισμό, μία  μελέτη  των  κοινωνικών  συνθηκών  της  εποχής.  Αντίθετα  από  τον  Βερν  ο 
Ουέλς  ενδιαφέρεται  περισσότερο για  την  κοινωνική πρόβλεψη.  Ο  «Πόλεμος  των Κόσμων», 1897,είναι  το πρώτο  μυθιστόρημα  Ε.Φ. όπου ο ένας από  τους 
εμπόλεμους  έρχεται  από  άλλο  πλανήτη. 
1898  Άγγλος  Χέρμπερτ  Ουέλς,  «ΤΟ  ΝΗΣΙ  ΤΟΥ  ΔΟΚΤΟΡΑ  ΜΟΡΩ».
 Ο  ομώνυμος  καθηγητής  δημιουργεί  νέα  είδη  όντων  με  την  μέθοδο  της μεταμόσχευσης.
20ός  Αιώνας
1901   Άγγλος  Χέρμπερτ  Ουέλς,  «ΟΙ  ΠΡΩΤΟΙ  ΑΝΘΡΩΠΟΙ  ΣΤΗΝ  ΣΕΛΗΝΗ».
 Ο  Βερν σύγκρινε  το δικό  του  μυθιστόρημα  για  το  ταξίδι  στην  Σελήνη  με  αυτό του  Ουέλς.  Υπογράμμισε  την  δική  του  φροντίδα  για  την  επιστημονική  ακρίβεια και  την  αντιπαραθέτει  στον  δευτερεύοντα  ρόλο  που  της  αναθέτει  ο  Ουέλς. 


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...