Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟ ΞΥΔΙ ΚΑΤΑΠΑΥΕΙ ΤΗΝ ΔΙΨΑ; Η ΝΑΡΚΩΣΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΝΗΨΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΛΑΟΥΣ. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑ.

Διαβάστε επίσης: α)Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑΖΙΡΑΙΟΥ ΙΗΣΟΥ Α΄ΜΕΡΟΣ
β)Ο ΝΑΖΙΡΑΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ, ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΥΠΙΚΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΔΕΙΠΝΟ, ΑΝΑΧΩΡΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΦΟ ΤΩΝ ΕΛΑΙΩΝ, ΤΟ ΠΡΟΣΥΜΦΩΝΗΜΕΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ «ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ».
γ)Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΝΑΖΙΡΑΙΟΥ ΙΗΣΟΥ. ΓΙΑΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΗΜΕΡΑ TOY ΧΡΟΝΟΥ;

Ο  ΘΑΝΑΤΟΣ  ΚΑΙ  Η  ΑΝΑΣΤΑΣΗ  ΤΟΥ  ΝΑΖΙΡΑΙΟΥ  ΙΗΣΟΥ Δ΄ ΜΕΡΟΣ


      ΣΤΑΥΡΩΣΗ  ΜΕ  ΚΑΡΦΙΑ,  ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ  ΣΤΙΣ  ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ 


ΟΛΟΙ  ΟΙ  ΣΤΑΥΡΩΘΕΝΤΕΣ ΠΕΘΑΙΝΑΝ  ΜΕΤΑ ΑΠΟ  ΑΡΚΕΤΕΣ ΗΜΕΡΕΣ  ΣΤΟΝ  ΣΤΑΥΡΟ. 
Ο ΝΑΖΙΡΑΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΕ ΔΥΟ ΩΡΕΣ. ΓΙΑΤΙ; 

«Spogia somnifera»

 Εργαλείο ανάστασης, ο υπνοφόρος σπόγγος του μανδραγόρα!

«ΕΛΑΒΕ ΤΟ ΟΞΟΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ».       Ιωάνν.19.30.


Το πρώτο πράγμα που συμβαίνει στον Γολγοθά, στον τόπο της σταύρωσης, είναι ότι οι Ρωμαίοι επιχειρούν να δώσουν στον Ιησού να πιεί, ένα χαλαρωτικό οίνο πριν τον σταυρώσουν: «και φέρουσιν αυτόν επί τον Γολγοθάν και έδιδον εις αυτόν να πιει οίνον μεμιγμένον με σμύρνα (κειμ: εσμυρνισμένον οίνον) αλλ’ εκείνος δεν έλαβε και (μετά απ’ αυτό) εσταύρωσαν αυτόν» Μάρκ.15.23.

Ο Ματθαίος αναφέρει: «και ελθόντες εις τόπον λεγόμενον Κρανίου τόπος (πριν σταυρωθεί) έδωκαν εις αυτόν να πίει όξος (κειμ: οίνον) μεμιγμένον μετά χολής και γευθείς ουκ ηθέλησεν. Και εσταύρωσαν αυτόν...». Ματθ.27.33.

Πρέπει να σημειώσουμε λοιπόν, ότι στα κείμενα ξεκάθαρα ορίζεται, ότι το όξος (οίνος) ανακατεμένο με σμύρνα ή χολή, το οποίο αρνήθηκε ο Ιησούς να λάβει, εδόθη στον Ιησού απ’ τους Ρωμαίους, μόλις αυτός έφτασε στον τόπο της εκτέλεσης και ακριβώς λίγο πριν από την σταύρωσή του.

Επρόκειτο για ένα ποτό προσωρινού κατευνασμού των αντιδράσεων των θυμάτων της σταύρωσης. Το συμπέρασμα αυτό το δέχονται οι πλέον αρμόδιοι ερμηνευτές της Καινής Διαθήκης, όπως ο Ι. Καραβιδόπουλος (έδρα Καινής Διαθήκης Α.Π.Θ.) ο οποίος γράφει: «Ο εσμυρνισμένος οίνος που προσφέρεται στον Ιησού, επέχει θέση αναισθητικού, το οποίο προσφερόταν συνήθως για να διευκολύνεται η εκτέλεση της σταύρωσης και να μην ανθίσταται ο εσταυρωμένος». «Το κατά Μάρκον ευαγγέλιο» σελ. 490. Εκδ. Πουρνάρα.

Η εγκεκριμένη (απ’ την ιερά σύνοδο) μετάφραση Β. Βέλλα το ξεκαθαρίζει αυτό καλύτερα απ’ οποιονδήποτε άλλον γράφοντας: «τον έφεραν στον Γολγοθά, που στα ελληνικά σημαίνει τόπος κρανίου, (και εκεί) του έδωσαν να πιει κρασί ανακατεμένο με αναισθητικό, ο Ιησούς όμως δεν το δέχθηκε. Τότε (δηλαδή μετά απ’ αυτό) τον σταύρωσαν...» Μάρκος 15.23.

Ήταν λοιπόν προφανώς καθιερωμένο απ’ τους Ρωμαίους, την ώρα της σταύρωσης, να δίνουν στους κατάδικους μαζί με κρασί, κάποιο ελαφρό αναισθητικό, ώστε να διευκολύνονται κυρίως οι ίδιοι οι σταυρωτές στα δύσκολα καθήκοντά τους, κάτι όμως που έκανε και για τα θύματά τους υποφερτή την τελική διαδικασία της σταύρωσής τους.

Στην ταρασσόμενη από κινήματα Ιερουσαλήμ, η σταύρωση πρέπει να ήταν εξαιρετικά συχνή καταδίκη.

Μόνο ο  Iώσηπος (Ιουδ.Πόλεμ.1.113.&2.75) αναφέρει δύο τέτοιες πολυάριθμες περιπτώσεις, που στην πρώτη σταυρώθηκαν οκτακόσιοι και στη δεύτερη δύο χιλιάδες άνθρωποι ταυτόχρονα!  Η εξαιρετική συχνότητα της ρωμαϊκής σταύρωσης στην Ιερουσαλήμ, αποδεικνύεται επίσης και από τους δύο κοινούς ληστές, που σταυρώνονται την ίδια μέρα ταυτόχρονα με τον Ιησού, αλλά και τον τρίτο υποψήφιο για την ίδια τιμωρία, αντιστασιακό Βαραββά.

ΟΛΟΙ  ΟΙ  ΣΤΑΥΡΩΘΕΝΤΕΣ ΠΕΘΑΙΝΑΝ  ΜΕΤΑ ΑΠΟ  ΑΡΚΕΤΕΣ ΗΜΕΡΕΣ  ΣΤΟΝ  ΣΤΑΥΡΟ. 

Ο ΝΑΖΙΡΑΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΕ ΔΥΟ ΩΡΕΣ. ΓΙΑΤΙ; 
Μία ερώτηση που άργησε 2.000 χρόνια.

Η καθαρά εκφοβιστική αυτή τιμωρία, με τον δημόσιο μαρτυρικό θάνατο, είχε σκοπό να αποθαρρύνει τους επίδοξους επαναστάτες, ληστές ή ταραξίες. Η ταλαιπωρία των θυμάτων, ήταν πολυήμερη και τα θύματα συνήθως πέθαιναν από δίψα, πείνα, κακουχίες, στο τέλος κούραση των θωρακικών μυών, παρατεταμένη δύσπνοια και σταδιακή       γενική    εξασθένιση.


ΜΠΑΛΑΝΟΣ:  ΟΙ  ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΙ  ΠΕΘΑΙΝΑΝ  ΜΕΤΑ  ΑΠΟ ΠΟΛΛΕΣ  ΗΜΕΡΕΣ  ΕΠΙ  ΤΟΥ  ΣΤΑΥΡΟΥ,  ΑΠΟ  ΠΕΙΝΑ  ΚΑΙ  ΔΙΨΑ.

Ο διδάκτωρ Πατρολογίας στον Πανεπιστήμιο των Αθηνών Δ. Μπαλάνος έγραψε σχετικά: «ο θάνατος επί του σταυρού εβράδυνε συχνά τρεις και περισσότερες μέρες... άνθρωποι ισχυρής κράσεως πέθαιναν μετά πολυήμερη αγωνία από πείνα και δίψα».

Η μεγάλη εβδομάς και το Πάσχα. σελ.25-26.

Οι καταδικασμένοι σε σταυρικό θάνατο, γνωρίζοντας το είδος του μαρτυρίου που τους περίμενε, ήταν φυσικό να προβάλουν μέχρι τελευταία στιγμή, αντίσταση στους σταυρωτές τους με όλες τους τις δυνάμεις. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, λίγο πριν απ’ την σταύρωση, οι Ρωμαίοι έδιναν ένα χαλαρωτικό ποτό στους καταδικασμένους  σε  σταύρωση.

Η διαφορά στο περιεχόμενο, χολής ή σμύρνας, που αναφέρουν οι δύο ευαγγελιστές δεν είναι τυχαία, αλλά δείχνει σαφέστερα από οποιοδήποτε άλλο σχόλιο, ότι κανείς δεν γνώριζε, τι ακριβώς ήταν αυτό που μαζί με οίνο (όξος) έδιναν οι Ρωμαίοι σε όλους τους κατάδικους, λίγο πριν από την σταύρωσή     τους.


ΟΙ   ΕΒΡΑΙΟΙ  ΙΕΡΕΙΣ  ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑΝ  ΜΕ  ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ  ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ  ΤΗΝ  ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ  ΤΩΝ  ΡΩΜΑΪΚΩΝ  ΣΤΑΥΡΩΣΕΩΝ.


Έχουμε λοιπόν μπροστά μας κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Στην Ιερουσαλήμ, στην έδρα του δηλητηριο-χρηστικότερου ιερατείου όλων των εποχών, συνέβαινε κάτι εξαιρετικά παράδοξο. Για δεκαετίες, κάτω από το εξεταστικό βλέμμα των πανούργων χαλδαιο-ιουδαίων ιερέων, συνέβαινε κάτι εντελώς οικείο, εξαιρετικά προκλητικό και ενδιαφέρον. Οι Ρωμαίοι σταυρωτές, χρησιμοποιούσαν ελαφρά αναισθητικά για να ακινητοποιήσουν (να χαλαρώσουν) προσωρινά και να σταυρώσουν ευκολότερα τα θύματά τους.

Οι Ρωμαίοι βέβαια δεν μπορούσαν ποτέ τους να υποθέσουν, ότι τουλάχιστον κάποιοι από τους ιερείς που καθημερινά τους παρακολουθούσαν, ήταν άριστοι γνώστες, ανάλογης αρχαιότατης χαλδαιικής τέχνης, κάτοχοι ισχυρότατων υλικών με πλούσιο καταγεγραμμένο ιστορικό παρελθόν, στην χρήση παρόμοιων αναισθητικών δηλητηρίων.

Πρέπει εδώ να θυμηθούμε ότι ένας ιερέας-μάγος, διαθέτει οξυμένη χρηστική εκτίμηση των υλικών, αλλά και των ευκαιριών που τον περιβάλλουν και παρατηρεί κάθε τι που συμβαίνει γύρω του, απ’ τις τερατοποιές δυνατότητες που του προσφέρει.


Η ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΓΑΜΑΛΙΗΛ


Καταλαβαίνουμε ότι το πρώτο πράγμα που θα αναλογιζόταν ένας τέτοιος παρατηρητικός "ιερέας", παρακολουθώντας μια ανάλογη σκηνή σταύρωσης   θα   ήταν:  
Τι θα συνέβαινε αν αντί για ένα ελαφρό αναισθητικό, δίναμε την κατάλληλη στιγμή στο υποψήφιο θύμα κάτι ισχυρότερο; Δεν θα μπορούσε άραγε, ένας βαριά ναρκωμένος κατάδικος, μετά την λήψη του κατάλληλου δηλητηρίου να θεωρηθεί νεκρός; Δεν θα μπορούσε να διαφύγει τον θάνατο, αν υπήρχε δυνατότητα έγκαιρης αποκαθήλωσής του;

Αν κοντά στην διαφαινόμενη δυνατότητα της "ανάστασης" (ανάνηψής) του, προσθέσουμε μια άδικη καταδίκη, αλλά και έναν συγκλονιστικό αριθμό ιαματικών θαυμάτων... δεν θα μπορούσε αυτό να γεννήσει έναν σαγηνευτικό πάσχοντα ήρωα, που θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμα και στην πολυπόθητη     ιουδαϊκή θεοποίηση;

Μια τέτοια θεοποίηση, δεν θα συναγωνιζόταν τα καλύτερα μυθολογικά σενάρια θεών, ηρώων και Τιτάνων της Μεσογείου, όπως εκείνου του φιλάνθρωπου και πολυαγαπημένου σταυρωμένου  Προμηθέα; Δεν θα μπορούσε αυτό να γίνει μια μεγαλειώδης πνευματική αφετηρία, για να υλοποιηθεί το μεσσιανικό όνειρο, και να ξεκινήσει η επέκταση και η κυριαρχία της ιουδαϊκής θεολογίας, πάνω      στην       φιλευσέβεια       των λαών;

Τέτοιες σημαντικές σκέψεις, μπορεί να είχαν αφορμή μια τόσο απλή αφορμή, βγαλμένη μέσα απ’ την σκληρή πραγματικότητα του υποδουλωμένου Ισραήλ. Η ίδια σχεδόν καθημερινή σταυρική δραστηριότητα των Ρωμαίων, ενδεχομένως γέννησε την νικητήρια εικόνα ενός αναστημένου από  σταυρικό      θάνατο   Ιουδαίου.

Μπροστά στο συγκλονιστικό δράμα των πολυαρίθμων εσταυρωμένων, κάποιοι ευφυέστατοι Ιουδαίοι ιερείς (όπως ο Γαμαλιήλ) ενδεχομένως συνέλαβαν την εικόνα του εσταυρωμένου και αναστημένου θεραπευτή, ως μοναδική ευκαιρία δημιουργίας ενός αρχετυπικού, πάσχοντος θεοποιημένου σωτήρα.

Μπροστά στον ανείπωτο καθημερινό πόνο των εσταυρωμένων,       κάποιοι  ενδεχομένως οραματίστηκαν    μια  ιστορία       εκπληκτικής αλγοκαπηλείας. Έτσι, τόσο απλά, μπορούσε να γεννηθεί το πολυσύνθετο ψυχόδραμα της θεοποίησης ενός "αναστημένου" Ιουδαίου. Δεν έμενε παρά απ’ την σταθερή παρακαταθήκη ηρώων, τους Ναζιραίους, να βρεθούν νέοι και αποφασισμένοι, που θα ήταν πρόθυμοι να ενσαρκώσουν τους βασικούς ρόλους.


 Όπερ    και  εγένετο.

  


ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ  ΤΗΣ  ΙΑΤΡΙΚΗΣ  ΜΑΚΡΗΣ:  «Σύμφωνα με μία κοινή, διαδεδομένη αντίληψη, ο θάνατος επάνω στο σταυρό, επέρχεται από τον πόνο και την αιμορραγία που προκαλούν τα καρφιά που έχουν τρυπήσει τα χέρια και τα πέλματα του εσταυρωμένου. Aυτά δεν είναι παρά ένα μικρό,  πολύ βασανιστικό, συμπλήρωμα, αλλά όχι με πρωτεύοντα ρόλο στην πρόκληση του θανάτου. Από πειράματα που έκανε ο Γάλλος χειρουργός και διδάκτορας της Ανατομίας Pierre Barbet πάνω σε πτώματα, παρατήρησε ότι είναι αδύνατον ένα καρφί που περνάει ανάμεσα από τα οστά της παλάμης, να συγκρατήσει το ανθρώπινο σώμα, ακόμη και εάν αυτό στηρίζεται στα πόδια με καρφιά. Αντίθετα. Εάν τα καρφιά διαπερνούσαν τις παλάμες, κάτω από το βάρος του εξαρτημένου σώματος, θα έσχιζαν το δέρμα της πρόσθιας και οπίσθιας επιφάνειας της παλάμης, θα την έτεμναν διαμπερώς στο ύψος των δακτύλων, και ο Εσταυρωμένος θα έπεφτε με το κεφάλι κάτω προς τη γη, ενώ θα των συγκρατούσαν μόνο τα καρφιά με τα οποία ήταν καρφωμένα τα πόδια του. Ο ίδιος χειρουργός, έδειξε, ότι το μόνο σημείο που μπορεί να στηρίξει τα χέρια του σταυρωμένου ανθρώπου, εάν τα διαπεράσει ένα καρφί, είναι ο καρπός. Σε επανειλημμένα πειράματά του έδειξε, ότι σε όποιο σημείο του καρπού και αν βάλουμε ένα καρφί, αυτό οδηγούμενο από τα οστά και τους συνδέσμους, θα περάσει από έναν ανατομικό χώρο, γνωστό ως ο χώρος του destot, ανάμεσα σε δύο οστάρια του καρπού.  Σε  κάποιες τοιχογραφίες παρουσιάζονται οι δύο ληστές που σταυρώθηκαν μαζί με τον Χριστό, όχι καρφωμένοι, αλλά με τα χέρια δεμένα με σχοινί στους σταυρούς τους. Το ότι όμως αυτό απεικονίζεται, μαρτυρεί κάτι που πολλοί ιστορικοί της Ρωμαϊκής περιόδου περιγράφουν: ότι δηλαδή, μπορεί να πεθάνει ένας άνθρωπος, εάν έχει εξαρτηθεί από τον σταυρό, όχι με καρφιά, αλλά εάν απλώς έχουν δεθεί τα χέρια του επάνω στο σταυρό».


Ας επιστρέψουμε όμως στον Γολγοθά, στην τόπο της σταύρωσης του Ιησού και στις ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες της αφήγησης. Όπως είδαμε, ο Ιησούς αρνήθηκε την αναισθητική ουσία που του πρόσφεραν οι Ρωμαίοι. Πώς μπορούμε λοιπόν να υποθέτουμε, ότι χρησιμοποιώντας ανάλογη αναισθητική ουσία, πέρασε "ημιθανής" την δοκιμασία της σταύρωσής του ο Ναζιραίος Ιησούς;

Πράγματι, ο Ιησούς αρνήθηκε την αναισθητική ουσία των Ρωμαίων, γιατί ούτε η στιγμή ήταν κατάλληλη, ούτε και η ουσία αυτή ήταν ικανή να προκαλέσει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Άλλωστε, αν έπαιρνε το ελαφρό αυτό αναισθητικό των Ρωμαίων, υπήρχε κίνδυνος με θολωμένο το νου, να μην διαχειρισθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τις λεπτομέρειες της "ανάστασής" του, τις επόμενες κρίσιμες   ώρες.

Έτσι, κατά την ώρα της σταύρωσής του, σωστά ο Ιησούς αρνήθηκε να γευθεί το χαλαρωτικό αναισθητικό των Ρωμαίων. Άλλωστε, ο Ιησούς δεν πρέπει να το είχε ιδιαίτερη ανάγκη, αφού κατά την ίδια την αφήγηση, που δεν θα είχε κανέναν λόγο να το αποκρύψει, ο Ιησούς "κρεμάστηκε" (δηλαδή δέθηκε) και δεν καρφώθηκε επί ξύλου.


ΚΑΡΑΒΙΔΟΠΟΥΛΟΣ:  ΔΕΝ  ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ  ΑΝ  Ο  ΙΗΣΟΥΣ  ΔΕΘΗΚΕ  ΣΤΟΝ  ΣΤΑΥΡΌ  Ή  ΚΑΡΦΩΘΗΚΕ.

Ο Ι. Καραβιδόπουλος γράφει: «ο μέλλων να εκτελεστεί καρφωνόταν ή δενόταν με σκοινιά... Δεν είναι γνωστό ποιός τρόπος χρησιμοποιήθηκε στην περίπτωση του Ιησού... ότι ο Ιησούς προσηλώθηκε στον σταυρό με ήλους (καρφιά) μαρτυριέται (όχι απ’ τα κείμενα αλλά) απ’ την παράδοση και την εικονογραφία».
 

Η  επαναλαμβανόμενη  έκφραση  στην  Καινή  Διαθήκη  για  την  σταύρωση   του  Ιησού  είναι: "ΚΡΕΜΑΣΑΤΕ  ΕΠΙ  ΞΥΛΟΥ"  Πράξεις  5.30,  10.39  και  Λουκάς  23.39.  Πουθενά  στην  Καινή  Διαθήκη  δεν  αναφέρεται  για  τον  Ιησού  "καρφώσατε  επί  ξύλου".

Υπήρχαν λοιπόν πράγματι δύο διαφορετικοί τρόποι σταύρωσης. Η εφαρμογή όμως της μιας ή της άλλης μορφής εκτέλεσης ήταν προφανώς εξαρτώμενη, από τον βαθμό των διαπιστωμένων κακουργημάτων του κατάδικου. Δεδομένου όμως, ότι κατά την γνώμη του αρμόδιου Ρωμαίου διοικητή και δικαστή Πιλάτου, ο Ιησούς ήταν κατηγορηματικά αθώος και ολοφάνερο θύμα σκευωρίας, δεν υπήρχε καμία περίπτωση, ο Πιλάτος, ο μόνος άνθρωπος που αποφάσιζε τον τρόπο των εκτελέσεων, να εξαντλούσε στον αθώο Ιησού, την σκληρότητα της σταυρικής εκτέλεσης.

Ο Ιησούς λοιπόν δεν είχε κανέναν ιδιαίτερο λόγο να δεχθεί κατά την ώρα της σταύρωσής του, το χαλαρωτικό όξος (οίνο) των Ρωμαίων, γιατί δεν καρφώθηκε, αλλά δέθηκε πάνω στον σταυρό. Λίγο αργότερα όμως, η αφήγηση μας κάνει την χάρη να μας παρουσιάσει ξεκάθαρα, τον ήδη σταυρωμένο Ιησού, όχι μόνο να ζητάει αλλά και να πίνει "κάτι" προφανώς ισχυρότερο.

«Έστεκαν δε παρά τω σταυρώ του Ιησού η μήτηρ αυτού, (Μαρία) η αδελφή της μητρός αυτού, Μαρία η του Κλωπά και Μαρία η Μαγδαληνή. (Τρεις συνολικά γυναίκες). Ο Ιησούς είδε την μητέρα του και τον μαθητή τον οποίο αγαπούσε (τον Ιωάννη) να στέκεται πλάι της, (άρα και ο Ιωάννης ήταν επίσης εκεί) και είπε στην μητέρα του, γύναι ιδού ο υιός σου και στον μαθητή (του) είπε, αυτή είναι η μητέρα σου... Μετά απ’ αυτό, (την μικρή αυτή συνομιλία) γνωρίζοντας ο Ιησούς πως όλα είχαν φτάσει στο (προ)καθορισμένο τέλος τους, είπε: Διψώ. Εκεί δε κοντά, βρισκόταν ένα σκεύος γεμάτο ξύδι, (Μασ: και εκείνοι... με τους οποίους συνομιλούσε) βούτηξαν ένα σφουγγάρι στο (συγκεκριμένο) ξύδι, το τοποθέτησαν πάνω σε ένα ύσσωπο (ματσάκι ρίγανης) και το έφεραν στο στόμα του. Μόλις ο Ιησούς έλαβε το όξος είπε, τετέλεσται και γέρνοντας το κεφάλι παρέδωσε το πνεύμα» Β.Β. Ιωάνν.19.29-30.


ΕΧΟΥΜΕ  ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ  ΜΙΑ   ΞΕΚΑΘΑΡΗ      ΕΙΚΟΝΑ  ΜΕΤΑ  2.000  ΧΡΟΝΙΑ.

Η  «ΔΙΨΑ»  ΚΑΙ  ΟΙ  ΓΟΥΛΙΕΣ  ΑΠΟ  «ΞΥΔΙ».
ΟΤΑΝ  ΔΙΨΑ  ΚΑΝΕΙΣ  ΤΟΥ  ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ  ΞΥΔΙ  ΓΙΑ  ΝΑ  ΞΕΔΙΨΑΣΕΙ.

Η εικόνα είναι απολύτως ξεκάθαρη και είναι να απορεί κανείς τι δεν είδαν τόσους αιώνες τουλάχιστον οι περιώνυμοι αμφισβητίες ερευνητές. Εμείς φυσικά πρέπει να σταθούμε εδώ, αναζητώντας τις λεπτομέρειες εκείνες, που θα κάνουν φανερή την διαφορά ερμηνείας.

Ο Ιησούς λοιπόν (κατά την αφήγηση) βρίσκεται ήδη σταυρωμένος ελάχιστα λεπτά πριν από τον "θάνατό" του. Παρ’ όλα αυτά, συνομιλεί με πλήρη διαύγεια με τον Ιωάννη και την μητέρα του, που βρίσκονται «παρά τω σταυρώ», δηλαδή ακριβώς δίπλα του, στη βάση του σταυρού. Ο Ιησούς απευθυνόμενος σ’ αυτούς με πλήρεις τις αισθήσεις του, αναθέτει στον μαθητή του Ιωάννη την προστασία της Μητέρας του Μαρίας.

Ακριβώς όμως στην προέκταση της ίδιας αυτής συζήτησης, ο Ιησούς λέει «διψώ», απευθυνόμενος φυσικά σ’ αυτούς που βρίσκονται «παρά τω σταυρώ».

Ο Ιωάννης και οι τρεις Μαρίες, τοποθετούν (αγκυλώνουν) το κατάλληλο σφουγγάρι πάνω σε ένα ματσάκι από φρύγανα ρίγανης χωμένο μπροστά στο κούφιο καλάμι (Ιωάνν.19.29) ή απλά κατ’ ευθείαν σε κατάλληλα σχισμένο καλάμι (Μάρκ.15.35) που κάποιος φρόντισε να έχει μαζί του, δίνοντας στον Ιησού, που μόλις προηγουμένως συνομιλούσε μαζί τους, μια γουλιά απ’ το δικό τους αυτή  την  φορά      "όξος".

Στην σκέψη ότι οι δικοί του άνθρωποι και όχι οι Ρωμαίοι στρατιώτες, είναι αυτοί που έδωσαν την δεύτερη αυτή φορά, το τελικό "όξος" στον Ιησού, μας οδηγούν τα ίδια τα κείμενα. Εντούτοις, όλες οι θεολογικές ερμηνείες, σπεύδουν, συχνά παραποιώντας αδίστακτα τα κείμενα, να βοηθήσουν την αντίθετη άποψη. Παράδειγμα η εγκεκριμένη απ’ την ιερά σύνοδο μετάφραση της Αγίας Γραφής Β. Βέλλα γράφει παντελώς αυθαίρετα: «λέγει (ο Ιησούς) διψώ... (τότε) οι στρατιώτες (η λέξη στρατιώτες δεν υπάρχει στο κείμενο) βούτηξαν ένα σφουγγάρι στο ξύδι, το στήριξαν στην άκρη ενός κλαδιού ύσσωπου (ο ύσσωπος είναι θάμνος ρίγανης και δεν μπορεί να έχει κλαδιά) και το έφεραν στο στόμα του Ιησού». Ιωανν.19.29. Βλέπουμε ότι οι προχειρότητες, οι παραποιήσεις και οι προσθαφαιρέσεις λέξεων, συνεχίζονται αμείωτες μέχρι σήμερα, αλλοιώνοντας με περισσή αυθάδεια τα κείμενα ώστε αυτά να βοηθούν τις αυθαίρετες θεολογικές  ερμηνείες.

  ΕΠΟΤΙΖΕΝ  ΑΥΤΟΝ  ΜΕ  ΟΞΟΣ  (ΚΑΤ' ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ)



Όμως οι Ρωμαίοι στρατιώτες δεν είχαν κανέναν λόγο να περιπαίξουν τον Ιησού επί του σταυρού, δίνοντας του ξύδι, όπως κατά παρέκκλιση όλων των άλλων ευαγγελιστών θέλει ο (γιατρός) Λουκάς, (23.37). Μάλιστα, αν ο Λουκάς ήταν πράγματι γιατρός, τότε είναι αυτός που είχε κάθε λόγο να διαστρέψει αυτήν ακριβώς την λεπτομέρεια, καταλαβαίνοντας περισσότερο απ’ όλους τους άλλους, τον πραγματικό ρόλο του τελικού "όξους". Διότι, ακόμα κι αν θελήσουμε να δεχθούμε ότι οι Ρωμαίοι περιπαίζοντας τον Ιησού του έδωσαν αυτοί το όξος, παραμένει ακατανόητο το γιατί τελικά ο Ιησούς το ήπιε.


Ο  ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ  ΣΕ  ΣΤΑΥΡΙΚΟ  ΘΑΝΑΤΟ  ΕΠΡΕΠΕ  ΝΑ  ΠΕΘΑΝΕΙ  ΑΠΟ  ΔΙΨΑ. 

ΤΟ  ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ  ΠΡΑΓΜΑ  ΠΟΥ  ΘΑ  ΠΕΡΙΜΕΝΕ  ΕΝΑΣ  ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ,  ΕΙΝΑΙ  ΝΑ  ΤΟΥ  ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ  ΝΕΡΟ  ΟΙ  ΣΤΑΥΡΩΤΕΣ  ΤΟΥ.


Όμως είναι ηλίου φαεινότερο, ότι το αίτημα του Ιησού, διψώ, ήταν αδύνατον να απευθύνεται προς τους Ρωμαίους σταυρωτές του. Ο εσταυρωμένος, δεν μπορούσε έτσι απλά να παραγγέλνει τις ανάγκες του στους παρευρισκόμενους στρατιώτες και να περιμένει ότι αυτοί θα του τις εκπληρώσουν. Ο κρανίου τόπος, δεν ήταν... αναψυκτήριο, αλλά τόπος μαρτυρικού θανάτου. Ο καταδικασμένος σε σταυρικό θάνατο, έπρεπε να πεθάνει ακριβώς από κακουχίες, πείνα και κυρίως δίψα. Το τελευταίο πράγμα λοιπόν που θα περίμενε ένας σταυρωμένος, είναι να ζητήσει και να του δώσουν νερό  οι σταυρωτές  του.

Φυσικά τέτοιο δικαίωμα προσφοράς τροφής, νερού ή οποιασδήποτε άλλης διευκόλυνσης, αυτονόητα δεν το είχαν ούτε και οι δικοί του άνθρωποι. Κλεφτά όμως, δωροδοκώντας ή και αποσπώντας σύντομα την προσοχή των φρουρών, δύο τρεις δικαιωματικά παραστεκόμενοι συγγενείς, έχοντας έτοιμο το κατάλληλο καλαμένιο εργαλείο, μπορούσαν να του προσφέρουν στα γρήγορα, μια γουλιά νερού... ή "όξους".

Αυτό ακριβώς έκανε προφανώς η ομάδα του Ιωάννη με τις τρεις Μαρίες, ή και κάποιος απ’ τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους ημέτερους. Την κατάλληλη στιγμή όταν «ο Ιησούς είδε πως όλα είχαν φτάσει στο (προ)καθορισμένο τέλος τους είπε: Διψώ... Τότε με τον προαναφερόμενο τρόπο, αντί να του προσφέρουν μια γουλιά ανακουφιστικό νερό... αυτοί του προσφέρουν την αναγκαία για την καρωτική νεκροφάνειά του, κατάλληλη ποσότητα "όξους".

ΜΑ  ΤΙ  ΣΤΟ  ΚΑΛΟ  ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ  ΕΔΩ; 
Ο  ΑΝΘΡΩΠΟΣ  ΦΩΝΑΖΕΙ  "ΔΙΨΩ"  ΚΑΙ  ΟΙ  ΔΙΚΟΙ  ΤΟΥ,  ΑΝΤΙ  ΓΙΑ  ΝΕΡΟ  ΤΟΥ  ΔΙΝΟΥΝ  ΞΥΔΙ.  
ΕΙΝΑΙ  ΤΕΛΕΙΩΣ  ΠΑΡΑΛΟΓΟ. 
ΤΟ  ΞΥΔΙ ΚΑΤΑΠΑΥΕΙ ΤΗΝ ΔΙΨΑ; 
ΚΑΝΕΙΣ  ΔΕΝ ΤΟ  ΣΧΟΛΙΑΣΕ ΑΥΤΟ  2.000  ΧΡΟΝΙΑ. 


Ακόμα κι αν γινόταν αντιληπτοί απ’ τους φρουρούς, η όλη κίνηση ήταν τόσο σύντομη, που ο Ιησούς θα προλάβαινε οπωσδήποτε να πιει την απαραίτητη μια γουλιά απ’ το σημαντικό για την περίπτωσή του περιεχόμενο του σπόγγου. Το εξαιρετικά περίεργο είναι, ότι ενώ ο Ιησούς λέει διψώ, δεν αρνείται να πιει το «ξύδι» που του προσφέρουν (όποιοι κι αν του το πρόσφεραν) που απολύτως καμία ανακούφιση δεν μπορούσε να του προσφέρει στην υποτιθέμενη βασανιστική του δίψα.

Ο  ΔΑΥΙΔ  ΨΑΛΛΕΙ:  "ΣΤΗΝ  ΔΙΨΑ  ΜΟΥ  ΑΝΤΙ  ΝΕΡΟ  ΜΟΥ  ΕΔΩΣΑΝ  ΞΥΔΙ" 


Ότι το οποιοδήποτε ξύδι, δεν είναι ό,τι καλύτερο για την δίψα, μας το βεβαιώνει στην ίδια την Βίβλο ο ψαλμωδός Δαυίδ, που παραπονιέται (ποιητικά) ότι: «προς ονειδισμόν και ταλαιπωρίαν... (οι εχθροί) μου έδωσαν χολή να φάω και στην δίψαν μου με   πότησαν      όξος».       Ψαλμοί  68.21.
ΤΗΝ  ΕΝΑΤΗ  ΩΡΑ  (ΤΡΕΙΣ  ΤΟ  ΜΕΣΗΜΕΡΙ)  Ο  ΙΗΣΟΥΣ  ΚΡΑΥΓΑΖΕΙ  ΣΥΝΘΗΜΑΤΙΚΑ
Ότι κάποιος "ημέτερος" έσπευσε να ποτίσει το καρωτικόν όξος στον Ιησού, μετά από δική του συνθηματική κραυγή, το ομολογεί σχεδόν με κάθε σαφήνεια ο Ματθαίος γράφοντας: «περί δε την ενάτην ώρα αν ανεβόησεν ο Ιησούς λεγών: Ηλι, ηλι, λεμα σαβαχθανι. (Κατά τον Ματθαίο ο Ιησούς δεν είπε διψώ, αλλά φώναξε αυτή την συνθηματική χαλδαιική φράση). Τινές δε των εκεί ισταμένων έλεγον τον (προφήτη) Ηλία φωνάζει».

ΕΠΟΤΙΖΕΝ  ΑΥΤΟΝ  ΜΕ  ΞΥΔΙ Η σκέψη όμως αυτή, σαφώς δεν θα μπορούσε να γίνει από Ρωμαίους που αγνοούσαν παντελώς τον Ηλία… «και ευθύς τις εξ αυτών (εξ εκείνων δηλαδή που έστεκαν εκεί και έλεγαν τον Ηλία φωνάζει... άρα σαφώς κάποιος Ιουδαίος και όχι Ρωμαίος) λαβών τον σπόγγον και γεμίσας αυτόν όξος, περιθέσας εις κάλαμον (εδώ παραλείπεται το φρύγανο ρίγανης) επότιζεν αυτόν. (Όχι πότισε άπαξ, αλλά επότιζε αυτόν, που σημαίνει κατ’ επανάληψη!). Ο δε Ιησούς... (αμέσως μετά το δάγκωμα του σπόγγου και την κατάποση της αναγκαίας ποσότητας όξους) αφήκε το πνεύμα... ήσαν δε εκεί γυναίκες πολλαί... μεταξύ των οποίων ήτο Μαρία η Μαγδαληνή και Μαρία η Μήτηρ      του...»,  Ματθ,     27.45-56.

Ο Μάρκος, ο ίδιος ευαγγελιστής που αναφέρει τον «εσμυρνισμένο οίνο» (Μαρκ.15.23) των Ρωμαίων, τον οποίον αρνήθηκε στην αρχή της σταύρωσης του ο Ιησούς, ορίζει πως ο εσταυρωμένος δάσκαλός του, είχε πράγματι και μια δεύτερη επαφή με το κατάλληλο αυτή τη φορά "όξος", που του πρόσφερε όχι Ρωμαίος αυτή τη φορά, αλλά: «τις (ένας) εκ των παρεστώτων... (που) δραμών (δηλαδή ημέτερος, εκ των παρισταμένων που έτρεξε) γεμίσας τον σπόγγον όξους, περιθείς καλάμω (τοποθέτησε τον σπόγγο σε καλάμι και) επότιζεν       αυτόν», Μαρκ.15.36.

Αβίαστα λοιπόν οδηγούμεθα στην σκέψη, ότι ο Ιησούς «παρέδωσε το πνεύμα», επειδή την σωστή στιγμή, "δάγκωσε" άπαξ ή κατ’ επανάληψη τον προσφερόμενο σπόγγο και κατάφερε να πιει την σωστή ποσότητα του κατάλληλου "όξους" απ’ τα χέρια των δικών του ανθρώπων.



    ΤΟ ΦΥΤΟ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ



Η  ΝΑΡΚΩΣΗ  ΣΤΟΥΣ  ΑΡΧΑΙΟΥΣ  ΛΑΟΥΣ
Για να συνεκτιμηθούν καλύτερα όλες αυτές οι καθοριστικές λεπτομέρειες, πρέπει εδώ να κάνουμε μια μικρή παρένθεση και να υπενθυμίσουμε ότι η βαθιά νάρκωση, έχει το δικό της εντυπωσιακό ιστορικό παρελθόν. Διαβάστε τι έγραψε πριν από λίγες μόνο δεκαετίες ένας διαπρεπής καθηγητής της ιστορίας της ιατρικής του πανεπιστημίου Αθηνών και       θα   καταλάβετε   τι     εννοώ.

«Νάρκωση καλείται η δια φαρμάκων ελάττωση της εγερσιμότητας του νευρικού συστήματος μέχρις εξουθένωσης ή καταστολής της λειτουργίας του. Το οδυνηρό αίσθημα του άλγους, νόσων και τραυματισμών, έφερε τους ανθρώπους από αρχαιοτάτων χρόνων στην αναζήτηση μετριασμού ή και καταστολής του. Πιθανότατα εκ τύχης κάποιοι αντελήφθησαν στην αρχή τις ναρκωτικές ιδιότητες των φυτών τις οποίες χρησιμοποίησαν αρχικά εξωτερικώς και αργότερα εσωτερικώς. Ήδη από την αρχαιότητα γνώριζαν τρόπους ναρκώσεων δια πιέσεων της καρωτίδας, και το αιμοφόρο αυτό αγγείο ίσως από το καρόω (ναρκώνω) να ονομάσθηκε καρωτίδα.

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι γνωρίζουν το όπιο και την ινδική κάνναβη (χασίς). Οι Σκύθες κατά τον Ηρόδοτο γνώριζαν την εισπνοή ατμών ινδικής κάνναβης! Στην αρχαία Ινδία αναφέρεται η νάρκωση και η εκτέλεση ανατρήσεως κρανίου του βασιλιά Boja υπό την επίδραση ουσίας με το όνομα zamohini. Ο βασιλιάς ανένηψε από την νάρκη με άλλη διεγερτική ουσία καλούμενη sanjivini.



Οι Εβραίοι στο Ταλμούδ επί Ελεάζαρ αναφέρουν εγχείρηση μετά από λήψη ναρκωτικού ποτού με το όνομα summa deschintha. Αλλού (στο Ταλμούδ) υπονοείται η δυνατότητα ανώδυνης αποκοπής χειρός, συνηθισμένης τιμωρίας τους χρόνους εκείνους. Για κατάδικους σε θάνατο συνιστάται (απ’ τους Εβραίους και το Ταλμούδ) η χορήγηση κάποιου ποτού. Ίσως δε ο οίνος (όξος) που προσέφεραν στον Ιησού επί του σταυρού να είχε αυτήν την ναρκωτική δύναμη.


Ο Μιλιαράκης θεωρούσε πιθανό ο οίνος αυτός (που πρόσφεραν στον Ιησού) να περιείχε μανδραγόρα, ναρκωτική ουσία που συνήθως εξάγεται δια οίνου       ή     όξους...(!)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΙΔΟΣ  "Η  ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΙΖΟΜΕΝΗ"


Η ναρκωτική δύναμη του μανδραγόρα ήταν πασίγνωστη στην αρχαία Ελλάδα. Υπήρχε ολόκληρη κωμωδία του Αλέξιδος, (4ος αι.π.Χ.) που έφερε το όνομα «Η μανδραγοριζομένη». Ακριβώς δε τον μανδραγόρα μεταχειρίζοντο οι Έλληνες προς γενική νάρκωση προκειμένου να εγχειρίσουν ή να καυτηριάσουν τους ιστούς, όπως βεβαιεί ο Διοσκουρίδης: «εφ’ ων βούλεται αναισθησίαν τεμνομενων ή καιομένων ποιήσαι... Καθεύδει δε ο άνθρωπος αισθανόμενος ουδέν επί ώρας τρεις ή τέσσερας... χρώνται (χρησιμοποιούν) δε ταύτην (την ρίζα μανδραγόρα) οι ιατροί, όταν τέμνειν ή καίειν μέλλωσιν... υπνοποιά δε καθίστανται εις τους μυκτήρες (ρώθωνες) προσαγόμενα» (Διοσκουρίδης περί απλών φαρμάκων βιβλίο πρώτο  1.11-14).

Την επιτυχή ενέργεια του (αναισθητοποιού) μανδραγόρα απέδειξε πειραματικώς ο Άγγλος Richardson. Οι Ρωμαίοι εξακολούθησαν να μεταχειρίζονται τον μανδραγόρα ως ναρκωτικό όπως αναφέρουν ο Κέλσος, ο Πλίνιος και ο Απουλήϊος καθώς αργότερα και οι Βυζαντινοί...

Κατά τον μεσαίωνα μεταχειρίζοντο τους καλουμένους υπνοφόρους σπόγγους (spongia somnifera).

Οι σπόγγοι αυτοί διεποτίζοντο με ναρκωτικές ουσίες, μανδραγόρου, οπίου, υοσκύαμου, κωνίου κλπ. και μετά εξηραίνοντο. Το ναρκωτικό αυτό παρασκεύασμα (confectio soporis όπως απεκαλείτο) προ της ναρκώσεως ενεβαπτίζετο εντός ύδατος και προσεφέρετο προς εισπνοήν εις τους μέλλοντας να εγχειρηθώσιν. Συνήθως η νάρκωση επήρχετο όχι όπως πίστευαν δια της απλής εισπνοής, αλλά δια της καταπόσεως ποσότητος του καταρρέοντος υγρού εκ του βρεγμένου σπόγγου στην μύτη του εγχειριζόμενου.
Μετά την εγχείρηση χορηγούσαν αναληπτικά και όξος προς όσφρησιν, ώστε να αποτραπεί ο ύπνος στον οποίον οι εγχειριζόμενοι εβυθίζοντο για μέρες μετά την εγχείρηση».

Αριστοτέλης Κούζης, καθηγητής της Ιστορίας της ιατρικής, στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Από άρθρο του στην εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη στο λήμμα Νάρκωση.



ΜΕ  ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ  ΒΑΘΕΙΑ  ΝΑΡΚΩΣΗ ΟΙ  ΙΟΥΔΑΙΟΙ,  ΠΕΤΥΧΑΝ  ΤΗΝ  ΣΚΟΠΙΜΗ  ΝΕΚΡΟΦΑΝΕΙΑ  ΤΟΥ  ΙΗΣΟΥ  ΠΑΝΩ  ΣΤΟΝ  ΣΤΑΥΡΟ.

Παρατηρώντας ξανά ψύχραιμα την συνολική εικόνα του "θείου πάθους" και προσθέτοντας όλες αυτές τις άκρως ενδιαφέρουσες επισημάνσεις, παρατηρούμε ότι η εικόνα του δήθεν θεόσταλτου σωτήρα μας, αλλάζει δραματικά. Μπροστά μας, δεν έχουμε πια έναν θνήσκοντα θεό, αλλά μια ριψοκίνδυνη ομάδα, εφαρμογής των χαλδαιικών τεχνών, που μέσω βαθιάς νάρκωσης, επιχειρεί σκόπιμη νεκροφάνεια.

Όλα τα απαραίτητα βοηθήματα της εποχής, ήταν στη διάθεσή  τους.

Το δηλητηριοδοχείο, (confectio soporis), ο διάσημος υπνοφόρος σπόγγος (spongia somnifera), η άψογη προκατασκευασμένη καλαμένια προέκταση και οι αποφασισμένοι (αλλά και εν ανάγκη "ενισχυμένοι" δηλαδή εξαναγκασμένοι) ήρωες για την τελική πράξη μιας εξαιρετικά ιστοριοκάπηλης ανάστασης.


ΜΑ ΕΤΣΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ Ο ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ

Τόσο πολύ ταιριάζουν όλα σε μια ανθρωπίνως εφικτή νεκρανάσταση, που αγανακτισμένος θέλει κανείς να φωνάξει: μα έτσι... θα μπορούσε να αναστηθεί οποιοσδήποτε.

Είναι να απορεί κανείς.

Τι απ’ όλα αυτά δεν είδαμε τόσους αιώνες; Προφανώς για την αξιοθαύμαστη τύφλωσή μας, φταίει το υπερβολικό θεϊκό δέος (τυφλός φόβος ή υπερβάλλων σεβασμός) που μας έχουν εμφυσήσει παιδιόθεν και όχι η ανυπαρξία αποκαλυπτικών στοιχείων στα βιβλικά κείμενα! Όλα είναι εδώ, στη θέση τους και σχεδόν βοούν ομολογώντας την θαυμαστή αλληλουχία των προσχεδιασμένων κινήσεων.

ΤΑ ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΥΛΙΚΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΟΝΤΑ

Το κατάλληλο δοχείο με το σωστό περιεχόμενο, δεν έπεσε εκεί απ’ τον ουρανό, κάποιοι το έφεραν μαζί τους.

Ούτε το σφουγγάρι με το κατάλληλο κομμένο και διαμορφωμένο καλάμι βρέθηκαν εκεί τυχαία.
Κάποιοι τα είχαν επιμελώς προετοιμάσει και τα μετέφεραν κρυφά δίπλα στο σταυρό και μ’ αυτά δεν είχαν καθόλου σκοπό να ξεδιψάσουν πραγματικά τον δάσκαλό τους, γιατί το δοχείο δεν είχε νερό αλλά "ξύδι"... και μάλιστα... το κατάλληλο ξύδι.

Κανείς δεν θα περίμενε να υπάρχουν εκεί σημειωμένες πεντακάθαρα όλες αυτές οι αποκαλυπτικές λεπτομέρειες. Κι όμως είναι εκεί και μας χλευάζουν. Πού σκόνταψε τέλος πάντων η κρίση τόσων εκατομμυρίων αξιοπρεπώς θρησκευόμενων ανθρώπων που κατ’ επανάληψη διάβασαν τις περιπέτειες του Ιησού; Γιατί δεν είδαν αυτά που με μια μόνο ματιά ξεχωρίζει η σύγχρονη ψύχραιμη αμφισβήτηση; Προφανώς κάτι άλλο φταίει. Περισσότερο απ’ όλα, πρέπει να ευθύνεται το γεγονός, ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν να κρίνουν τους θεούς. Ο μέσος άνθρωπος δυσκολεύεται να σηκώσει εξεταστικά τα μάτια του στους θεούς του. Να γιατί κάποιοι δεν επιδίωξαν την απλή ηρωοποίηση, αλλά το απόλυτο απυρόβλητο της θεοποίησης.

Ο Χρισμένος Ιησούς λοιπόν, δεν ήταν ποτέ ο φιλάνθρωπος πάσχων θεός, που η μαινόμενη χριστολογική θεολογία, μας ανάγκασε από παιδιά να δεχθούμε για θεό και σωτήρα μας, αλλά ένας τυπικός και μάλλον εξαιρετικά "ενισχυμένος" Εβραίος "ήρωας", που μόνο μετά από πολλά δάκρυα και παρακλήσεις για απαλλαγή από τον δύσκολο ρόλο του σταυρωμένου σωτήρα, εξαναγκασμένος, δέχθηκε τελικά, να "πεθάνει" εικονικά, προσωρινά και επι σκοπώ, αλλά με όλες τις ανθρωπίνως δυνατές προϋποθέσεις της ανάστασής   του  παρούσες.

Ακούγεται τραγικό, για πολλούς πρέπει να είναι και εξαιρετικά οδυνηρό, αλλά ήρθε ο καιρός να το παραδεχθούμε, βασικά παραμένουμε μυθομανείς.

Μια τεράστια πνευματική αυτοκρατορία δόλου, μας μεταμορφώνει ακόμα μαζικά σαν εκείνους τους αποχαυνωμένους αρχαίους Ασσύριους, που ευχαρίστως σχημάτιζαν πολυάνθρωπες πομπές, στον κεντρικό δρόμο της Βαβυλώνας, για να τιμήσουν τα πάθη και την ανάσταση του θεού Μαρδούκ. Σαν τους αφανισμένους, κακόμοιρους Αιγυπτίους, που κάθε χρόνο με θρησκευτική ευλάβεια ζούσαν σαν αληθινά, τα πάθη, τον θάνατο και την ανάσταση του Όσιρη.  Σαν τους ομοιοπαθείς εκείνους Μικρασιάτες, που έκλαιγαν γοερά για τον θάνατο του Άδωνη και γιόρταζαν ξέφρενα την ανάστασή  του. Σαν όλους εκείνους τους αφιονισμένους ανθρώπους του μυθολογικού μας παρελθόντος, πέσαμε κι εμείς με την σειρά μας στην παγίδα των πολυθέλγητρων μυθοπλαστικών ιερατείων και δυστυχώς δεν θέλουμε να ξυπνήσουμε απ’ τον μυθολογικό μας λήθαργο.

Ναι, πρέπει να καταλάβουμε, ότι εκτός απ’ την τεχνολογία που μας περιβάλλει και μας δίνει μια ψευδαίσθηση νοημοσύνης, σε θεολογικό και φιλοσοφικό επίπεδο δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα γύρω μας, αφού οι "θεοί" μας εξαπατούν με την ίδια ευκολία ακόμα.

  
Τόσους αιώνες παραμείναμε αξιοθρήνητα θύματα θεολογικής απάτης και δυστυχώς το πληρώσαμε και θα το πληρώσουμε ακόμα, ακριβότερα απ’ ό,τι μπορούμε  να   φανταστούμε.






ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ



Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...