Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018

ΟΙ ΑΠΟΒΛΑΚΩΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΔΕΝ ΒΑΖΟΥΝ ΜΥΑΛΟ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙΝΕ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ. ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΘΕΩΡΙΕΣ. «ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ, ΜΑΖΙ ΤΑ ΚΑΨΑΜΕ».




«Οι  αποβλακωμενοι  έλληνες  πολίτες  εκφράζουν σε κάθε ευκαιρία, με περισσή βεβαιότητα, τις πιο αντιφατικές εκτιμήσεις τους πάνω στις αιτίες και τις συνέπειες των καταστροφών που έχουν υποστεί.   Οι αυτόπτες μάρτυρες που είδαν τα παιδιά τους ή τους οικείους τους σε αυτήν την τελευταία πυρκαγιά να καίγονται ή να πνίγονται, επιλέγουν εντούτοις μια στάση «αγνωστικιστικά αδιάφορη» απέναντι σε παρόμοιες απορίες σχετικές με τις αιτίες της καταστροφής.   Η  ιδεολογική «ειρηνοφιλία» του μέσου αποβλακωμένου  έλληνα  πολίτη, που ζει καθησυχασμένος στο αέναο παρόν των συμφορών του,  πηγάζει  από  την  ιδεολογική τρομοκρατία που του  έχει επιβληθεί εδώ και τριάντα σαράντα χρόνια, μέσω των αριστερών διανοούμενων του διεθνοποιημένου καζινοκαπιταλισμού, στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ και στην εκπαίδευση.  Τα στερεότυπα αυτά με τα οποία κουτσά στραβά, χρόνια τώρα βολεύεται η ανάπηρη πολιτική σκέψη των Ελλήνων «ευρωπαίων πολιτών» (ή «πολιτών του κόσμου) όταν επιχειρούν να στοχαστούν την πραγματικότητα. Των ηλιθίων δηλαδή που σε κάθε ευκαιρία παριστάνουν τους ενημερωμένους για τα πάντα. Των «πολιτικά ορθώς σκεπτόμενων» νεοελλήνων. 

Έτσι  στους  αποβλακωμένους  νεοέλληνες  απουσιάζει ένα  ευρύτερο και πιο σύνθετο πλαίσιο ανάλυσης των διαφόρων καταστροφών και μία  συνολική  κατανόηση του πλέγματος της οικονομικής,  πολιτικής, κοινωνικής, πολιτισμικής, δημογραφικής και περιβαλλοντικής αποδόμησης και κατάρρευσης της χώρας.    
Τι καλύτερο μπορεί να ελπίζει ένας πολιτικά ή οικονομικά δραστήριος εμπρηστής από έναν «αντίπαλο» που αρνείται συστηματικά να τον εντοπίσει ή να τον κατονομάσει;»


Γιάννης Παπαμιχαήλ
τ. Καθηγητής Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου,  Ρεσάλτο.

 Μια από τις πιο ακραίες εκφράσεις της ξεχαρβαλωμένης κοινωνίας στην οποία με τον τρόπο μας συμμετέχουμε όλοι, είναι ότι από τα διαδοχικά παθήματα και από τις καταστροφές που υφίστανται ο πληθυσμός σε όλα τα επίπεδα και χωρίς καν επίσημο πόλεμο, οι πολίτες δεν μοιάζουν καθόλου να «βάζουν μυαλό».
Αντίθετα, χάνεται όλο και περισσότερο ακόμα και η διάθεση να ερμηνευτούν πολιτικά τα φαινόμενα – διάθεση που ως πρόσφατα χαρακτήριζε την κοινή λογική.


Κάποιος ξένος με την ελληνική πραγματικότητα, κατάπληκτος μάλλον, θα διαπίστωνε στις διάφορες συζητήσεις στα κανάλια της τηλεόρασης, στις αναρτήσεις στο διαδίκτυο, στα σχόλια που ακούγονται δεξιά και αριστερά, τους δήθεν πολίτες αυτής της δήθεν ευρωπαϊκής χώρας της ρημαγμένης από την οικονομική κρίση, το διαλυμένο σύστημα υγείας και παιδείας, τις ανεξέλεγκτες ροές των λαθρομεταναστών, την αποδομημένη ιστορική μνήμη, τις επιδρομές της αποικιοκρατικής εφορίας στις περιουσίες και στα εισοδήματα, πολλούς από τους ανθρώπους δηλαδή που ζουν σε αυτή την χώρα, να εκφράζουν σε κάθε ευκαιρία με περισσή βεβαιότητα τις πιο αντιφατικές εκτιμήσεις τους πάνω στις αιτίες και τις συνέπειες των καταστροφών που έχουν υποστεί.

Το είδαμε και το ακούσαμε πάλι με τις πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές στην Αττική:
παράλληλα με τις καταγγελίες της «ασύμμετρης απειλής» που επικαλείται εδώ και χρόνια η εκάστοτε κυβέρνηση – της απειλής που εκπορεύεται «μεταφυσικά», από τις πάντα μυστικές και σκοτεινές πηγές των ανώνυμων και απροσδιόριστων αντιπάλων του εκσυγχρονιστικού και προοδευτικού προγράμματος που υλοποιούν υποτίθεται οι παραπάνω «εκάστοτε κυβερνήσεις», η «αντισυνωμοσιολογική» ρητορική προσπάθησε με αρκετή επιτυχία και πάλι να εμποδίσει τη διατύπωση του πρωταρχικού και κεφαλαιώδους ερωτήματος: ποιες δυνάμεις οργανώνουν κάθε λίγο και λιγάκι τις πυρκαγιές που κατακαίουν την χώρα ως εμπρηστικές, πολεμικού τύπου ενέργειες; Με ποιες σκοπιμότητες; Με ποιους φυσικούς αυτουργούς που λειτουργούν περίπου ως καταδρομείς; Με ποια εγχώρια ή διεθνή στηρίγματα;

Απέναντι σε τέτοια ερωτήματα οι περισσότεροι δημοσιογραφούντες αναλυτές, σοβαροφανείς, εκλεγμένοι από το λαό πολιτικοί, αγανακτισμένοι δημοτικοί άρχοντες, πικρόχολοι ειδικοί σε θέματα δασών και πυροπροστασίας, και κυρίως οι εξοργισμένοι απλοί πολίτες που συνήθως βλέπουν σε αυτές τις περιστάσεις «τις περιουσίες και τους κόπους μιας ζωής να καταστρέφονται σε λίγα λεπτά», οι αυτόπτες μάρτυρες που είδαν τα παιδιά τους ή τους οικείους τους σε αυτήν την τελευταία πυρκαγιά να καίγονται ή να πνίγονται, επιλέγουν εντούτοις μια στάση «αγνωστικιστικά αδιάφορη» απέναντι σε παρόμοιες απορίες σχετικές με τις αιτίες της καταστροφής. Θα έλεγε κανείς ότι για την ιδεολογική «ειρηνοφιλία» του μέσου αποβλακωμένου πολίτη που ζει καθησυχασμένος στο αέναο παρόν των συμφορών του και που είναι πεπεισμένος εκ των προτέρων μόνο για τις πασίγνωστες ελλείψεις και την ανοργανωσιά του κρατικού εθνικού μηχανισμού, παράλληλα με τις «ασύμμετρες απειλές», υπάρχουν μόνο ζητήματα διαχείρισης των συμβάντων και απόδοσης ευθυνών στα ιδιωτικά συμφέροντα, την ανθρώπινη επιπολαιότητα και τις παραλείψεις του κράτους : «τα καλώδια της ΔΕΗ σπινθήριζαν», «υπήρχαν αυθαίρετοι οικισμοί μέσα στα δάση», πρέπει να στιγματιστεί «η αμέλεια των ασυνείδητων κατασκηνωτών που ανάβουν φωτιές όταν φυσάει ο άνεμος», να αναφερθούν «οι επιτήδειοι εμπρηστές που θέλουν να εγκαταστήσουν λατομεία ή ανεμογεννήτριες σε δασικές περιοχές» (παλαιότερα ήταν και οι βοσκοί που δημιουργούσαν βοσκοτόπια, αλλά τώρα η κτηνοτροφία στην Αττική έχει συρρικνωθεί, συνεπώς η φράση αυτή δεν ακούγεται πια). Η όποια, έστω έμμεση αναφορά σε πολιτικές σκοπιμότητες που ενδεχομένως θα ερμήνευαν ορισμένες από τις καταστροφές που υφίσταται ο τόπος, έχει εκ των προτέρων στιγματιστεί ως ανορθόλογη, λαϊκίστικη και συνωμοσιολογική.

Μισές αλήθειες λοιπόν, απολύτως συμπληρωματικές της μεταφυσικής των πάντα απροσδιόριστων «ασύμμετρων απειλών». Αλήθειες ωστόσο ικανές να συγκαλύψουν στα μυαλά των «πληροφορημένων» και «με άποψη» ιδιωτών, την απουσία ενός ευρύτερου και πιο σύνθετου πλαισίου ανάλυσης των διαφόρων καταστροφών και συνολικής κατανόησης του πλέγματος της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής, πολιτισμικής, δημογραφικής και περιβαλλοντικής αποδόμησης και κατάρρευσης της χώρας.

Αλήθειες ελλειπτικές, στενές τόσο που να χωράνε στα γνωστά ερμηνευτικά σχήματα της «ατομικής ανευθυνότητας των ανώριμων πολιτών», των «οικονομικών συμφερόντων κάθε επίδοξου κατσαπλιά ή καταπατητή δασικών εκτάσεων» και κυρίως βέβαια της ανεπάρκειας του εθνικού κράτους ως προς την πρόληψη, την αυστηρή τήρηση των νόμων ή την έγκαιρη αντιμετώπιση των καταστροφών.

Τα στερεότυπα δηλαδή
με τα οποία κουτσά στραβά, χρόνια τώρα βολεύεται η ανάπηρη πολιτική σκέψη των Ελλήνων «ευρωπαίων πολιτών» (ή «πολιτών του κόσμου) όταν επιχειρούν να στοχαστούν την πραγματικότητα. Των ηλιθίων δηλαδή που σε κάθε ευκαιρία παριστάνουν τους ενημερωμένους για τα πάντα και τους έξυπνους. Των «πολιτικά ορθώς σκεπτόμενων» νεοελλήνων που εξ ορισμού απεχθάνονται την δημόσια εκδήλωση κάθε «εχθροπάθειας» που θα έτεινε να πολιτικοποιήσει με «λαϊκίστικους» όρους, τις περί φυσικών και οικονομικών καταστροφών συζητήσεις, αποδίδοντας ερμηνευτικά, μέσα από εξ’ ορισμού, κατά τη γνώμη τους, «ανυπόστατες και αστήριχτες θεωρίες συνωμοσίας», τις πιθανές αιτίες των μεγάλων καταστροφών σε άλλους, πολιτικά εχθρικούς και αποσταθεροποιητικούς παράγοντες που δρουν εντός ή εκτός της χώρας με σχέδια και σκοπιμότητες.

Οι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας
αρνούνται πεισματικά να θέσουν έστω ως υπόθεση εργασίας το ερώτημα σχετικά με τις ενδεχόμενες πολιτικοστρατιωτικές προϋποθέσεις των καταστροφών, με τρόπο που θα μπορούσε να ανατρέψει τα υποτίθεται απολίτικα και ειρηνιστικά στερεότυπα με τα οποία έχει συνηθίσει να λειτουργεί η σκέψη των δουλικά και μοιρολατρικά «σκεπτόμενων», συστηματικών «αντισυνωμοσιολόγων» της συμφοράς.

Καταλήγουμε έτσι σε μια μορφή πολιτικού στοχασμού που αρνείται να αναστοχαστεί τις συνθήκες της λειτουργίας της και ασχολείται μόνο με τη διαχείριση του παρόντος.

Ένας πολιτικός της αντιπολίτευσης
συνόψισε αυτήν την μεταμοντέρνα αίσθηση του «επείγοντος» στην κοινή αντίληψη ενός αέναου παρόντος που εμφανίζεται μέσα από διαδοχικές εμπειρίες. Έσπευσε λοιπόν να επισημάνει ότι οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται τόσο για το που οφείλονται οι φωτιές, όσο για τη διαχείριση της κρίσης που παρουσιάζεται κάθε φορά «για πρώτη φορά» στη ζωή τους.
Λόγου χάρη για τις συνέπειες της πυρκαγιάς στις περιουσίες τους και στις ζωές των οικογενειών τους. Αν υποθέσουμε ότι αυτό ισχύει – και στο μέτρο που θα συνεχίσει να ισχύει, πρόκειται για μια αντίληψη, ίσως και για μια νοοτροπία, που σίγουρα θα προκαλεί μεγάλη χαρά σε όποιον ή όποιους ενδεχομένως ετοιμάζονται να επαναλάβουν κάπου αλλού τις εμπρηστικές τους προσπάθειες: τι καλύτερο μπορεί να ελπίζει ένας πολιτικά ή οικονομικά δραστήριος εμπρηστής από έναν «αντίπαλο» που αρνείται συστηματικά να τον εντοπίσει ή να τον κατονομάσει λόγω των πολιτικώς ορθών «αντισυνωμοσιολογικών του πεποιθήσεων»;

Πρόκειται με άλλα λόγια,
για μια ιδεολογική τρομοκρατία που έχει επιβληθεί εδώ και τριάντα σαράντα χρόνια, μέσω των οργανικών διανοούμενων του διεθνοποιημένου καζινοκαπιταλισμού, στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ και στην εκπαίδευση. Διαχέει τις αξίες του ειρηνισμού που αντιστοιχούν στις λογικές και τα συμφέροντα ενός παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού κόσμου εμπορευματοποιημένων κοινωνικών σχέσεων και απαγορεύει ακόμα και να σκεφτεί κανείς το ενδεχόμενο των διομαδικών συγκρούσεων με όρους εθνικών πολιτικών αντιπαραθέσεων. Έτσι διαμορφώθηκαν μέσα στις τελευταίες δεκαετίες μεγάλες ομάδες κατά φαντασίαν πολιτών του κόσμου, μια μάζα δηλαδή ιδεολογικά χειραγωγούμενων και διανοητικά ή μεθοδολογικά αποβλακωμένων ιδιωτών που έχουν μάθει να ερμηνεύουν τα γεγονότα και τις συγκρούσεις είτε με στενά οικονομικούς όρους, είτε ως τυχαία συμβάντα.

Με αυτές τις κοινωνικές και πολιτικές νοοτροπίες, δυστυχώς είναι βέβαιο ότι θα θρηνήσουμε ξανά θύματα. Και πάλι τότε θα ψάχνουμε τι και ποιος φταίει μέχρι να ξεχαστεί κι αυτό όπως όλα.


Η  ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ  ΑΡΙΣΤΕΡΑ  ΤΟΥ  ΣΥΡΙΖΑ.  Ο  ΠΑΧΥΔΕΡΜΙΣΜΟΣ  ΤΗΣ  ΚΥΒΕΡΝΩΣΑΣ  ΕΛΙΤ.

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

Του Ηλία Παπαναστασίου,  Ρεσάλτο

 Έπρεπε να βρουν τραγικό θάνατο 91 συνάνθρωποί μας για να καταλάβουμε όχι ΜΟΝΟ το μέγεθος της καταστροφής αλλά και τον βαθμό ανηθικότητας της κυβερνητικής «Επικοινωνίας».
Έπρεπε να συμβεί το τραγικό γεγονός για να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος παχυδερμισμού, ηθικής εξαχρείωσης και ανείπωτης παρακμής του ηγετικού κυβερνητικού και κομματικού σώματος που αποτελεί την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ.

Έπρεπε να καούν ζωντανοί σχεδόν 100 συμπολίτες μας

για να συνειδητοποιήσουμε ιδίοις όμμασι το μέγεθος του βοθροειδούς παχυδερμισμού και παρακμιακού εκφυλισμού μιας πολιτικο–κομματικής κλίκας νεόπλουτων που διαφεντεύουν ήδη 3,5 χρόνια – 42 μήνες...– τις τύχες της χώρας μας.

Έπρεπε φαίνεται και όπως αποδείχτηκε μόνο μετά από τέτοιο φρικτό γεγονός, να συνειδητοποιήσουν οι μεγάλες μάζες του ελληνικού λαού το μέγεθος του Homo Amoralis– ανήθικου ανθρώπου– που κυβερνά εδώ και 3,5 χρόνια την χώρα μας – την απύθμενη κατρακύλα του, την ηθική του κενότητα και την αρρωστημένη του ματαιοδοξία.

Έπρεπε να χαθούν τόσες ζωές για να συνειδητοποιήσουμε πως η κατρακύλα δεν έχει τελειωμό, όρια ή οποιονδήποτε φραγμό. Δεν υπάρχουν φραγμοί για ανθρώπους που η κρατική τους θέση – πολύ προσοδοφόρα, δόξα τω θεώ…– δεν στηρίζεται σε προσόντα– αυτά πλέον είναι πολυτέλεια…– αλλά στην αρχή Populus delendus est (O Λαός πρέπει να εξαφανιστεί).

Εξαφάνιση μέσω ηθικής απομείωσης, επίρριψης ευθυνών στον ίδιο και αναγωγή της Ναζιστικής Αρχής περί Συλλογικής Ευθύνης σε Εισαγγελία Εφετών κατά του Ελληνικού Λαού. Από το «Μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου, στο «Μαζί τα κάψαμε» – ενδιάμεσος σταθμός …– και από εκεί στο «Εσείς τα κάψατε, καλά να πάθετε !» (Τελικό Συμπέρασμα…)

Εάν οι Ναζί κατέστησαν ιδεολογικά ολόκληρους λαούς και εθνότητες υπεύθυνους για την μετέπειτα εξόντωσή τους στα κρεματόρια, ο ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ προχωρά ένα βήμα παραπάνω καθιστώντας τους υπεύθυνους όχι a priori αλλά a posteriori. Μετά θάνατον και πάνω στα πτώματα ηλικιωμένων, γονιών και μικρών παιδιών δεν εκφράζει σεβασμό στον νεκρό όπως γαλουχήθηκε αιώνες τώρα αυτή η χώρα από την εποχή της Αντιγόνης και του Κρέοντα.

Αντίθετα, τους δικάζει απανθρακωμένους και τους καταδικάζει εσαεί σαν μοναδικούς υπεύθυνους, ανάγοντας την Ύβρη σε ετυμηγορία και καταργώντας τον διαχρονικό Νόμο του Ανθρώπου, το Φυσικό Δίκαιο. Ίσως γιατί τους είναι πολύ απλό να καταργούν Ανθρώπινους Νόμους. Πως; Μα απλούστατα, δεν φέρονται σαν Άνθρωποι, όντας μη–ανθρώπινοι στην συμπεριφορά τους..

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση ψυχολογικής ή κοινωνικής επιστήμης για να κατανοήσουμε το απλό γεγονός πως δεν μιλάμε για φυσιολογικές αντιδράσεις ανθρώπων που όντως ενδιαφέρονται για τον συνάνθρωπο τους και μάχονται για τον καθημερινό, μη προνομιούχο και αποδεκατισμένο οικονομικά λαϊκό άνθρωπο δηλαδή τον Λαϊκό Άνθρωπο των κατασυκοφαντημένων Μικρομεσαίων – Μικροαστικά και Μεσοαστικά Στρώματα – ή τους κατακρεουργημένους οικονομικά Ελεύθερους Επαγγελματίες (Prekariat ) και πολύ περισσότερο για την σύγχρονη τάξη των Ειλώτων, την Εργαζομένη Τάξη των Μισθωτών του Ιδιωτικού Τομέα δηλαδή το σύγχρονο Μισθωτό Προλεταριάτο. Κάθε άλλο, δεν μιλάμε για κάτι παρόμοιο γιατί – απλούστατα– δεν ενδιαφέρονται γι αυτούς...

Αντιθέτως, μιλάμε για αντιδράσεις ανθρωπόμορφων παχύδερμων που η Ηθική τους ισοδυναμεί με το Απόλυτο Μηδέν και αντικαθίσταται από το μέγεθος της τσέπης τους, του μισθού τους, της λατρευτής τους θεσούλας για την οποία πάσχισαν και κατέκτησαν με όλες τις ικανότητες της έμφυτης δουλοπρέπειάς τους και τις αντίστοιχες ικανότητες της γλώσσας τους. Το ύφος τους είναι ευθέως ανάλογο της ταχύτητας της επαγγελματικής και κοινωνικής τους ανόδου και αντιστρόφως ανάλογο της αληθινής τους ταξικής προέλευσης.

Πάντα ο Lumpen θέλοντας να ξεχάσει την πραγματική του προέλευση και για την οποία ποτέ σχεδόν δεν μιλάει παρά μόνο στο νυκτερινό παραμιλητό των ονειρώξεών του («Θα κρατήσω άραγε την θέση μου και για πόσο;») προσωποποιεί έναν κλασσικό Διπολισμό συμπεριφοράς. Το αληθινό του άγχος δεν είναι η «Αριστερά» και οι «Υποτελείς Τάξεις» – όπως μερικοί από αυτούς (αυτο)βαυκαλίζουν προπαγανδιστικά το πόπολο που επηρεάζουν …– αλλά η θέση του, ο πολύ γενναιόδωρος μισθός του με όλα τα συναφή και συμπαρομαρτούντα δηλαδή τα προνόμια της Μεσαίας και Ανώτερης Γραφειοκρατίας (Μανδαρινάτου) που εκφράζουν.

Ένα παρόμοιο περιφερόμενο άτομο ταξικής απροσδιοριστίας και κοινωνικού αμορφισμού, μια αμοιβάδα της Κοινωνίας και ένας Χαμαιλέων του Δάσους δεν έχει «σταθερές», πάγιες αναφορές Κοινωνικού Χαρακτήρα και άλλες τέτοιες πολυτέλειες. Εκπροσωπεί τους Lumpen και τον Μικροαστικό Αχταρμά του ΣΥΡΙΖΑΙΙΚΟΥ περίγυρου, ζει και αναπνέει χωρίς αναστολές για την επαγγελματική και προσωπική του ανέλιξη, ευγνωμονεί τον Θεό – δηλαδή τους Κυβερνητικούς– που τον ανέβασαν με Καταπέλτη από το Υπόγειο στο Ρετιρέ μέσα σε μια βραδιά, τρομοκρατείται και μόνο στη σκέψη μήπως έρθουν οι «Άλλοι» με τον Κούλη και τον πετάξουν, περισσότερο όμως τρομοκρατείται από τους δικούς του, το ΣΥΡΙΖΑΡΙΑΤΟ και στο όποιο ανήκει. Τους είναι αρεστός;;; Τους κάνει όλα τα χατίρια, πατάει τα ανάλογα Like στους Κυβερνητικούς και Κομματικούς;;; Παρακολουθεί τις στημένες συγκεντρώσεις, την προπαγάνδα της ΥΕΝΕΔ – δηλαδή της σημερινής ΕΡΤ που θυμίζει περίοδο Χούντας– είναι καλός χειροκροτητής και οπαδός, στέλνει Χρόνια Πολλά στις γιορτές των στελεχών και υπουργών, τέλος πάντων είναι καλό και υπάκουο παΐδι σε αυτούς που τον έκαναν “Άνθρωπο” δηλαδή τον ταΐζουν και τον ποτίζουν;;; Έρχεται στα Gay Pride και πολεμά τον σεξισμό εναντίον των αξιότιμων Κυρίων και Δεσποινίδων του Σύριζα (Μερικές μάλιστα έρχονται ντυμένες, περιποιημένες και μακιγιαρισμένες σαν μοντέλα όπως η κ. Αχτσιόγλου, εν μέσω πένθους για τους απανθρακωμένους στο Μάτι… Είπαμε «σεβασμός στους νεκρούς» και οι ΣΥΡΙΖΑΙΕΣ πρώτες και καλύτερες…).

Εάν τα κάνει όλα τα παραπάνω με Γερμανική Συνέπεια και συμπεριφορά γλοιώδους Γραικύλου έχει σίγουρη την θέση του, ειδικότερα τώρα που οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ ακούνε την υπόκωφη οργή διαμαρτυρίας του λαού να διογκώνεται σαν τσουνάμι και να θυμίζει Λάβα του Βεζούβιου… Αρκεί να κρατηθεί στην Κυβέρνηση το Circo Medrano, το μεγάλο μας Τσίρκο που αυτοαποκαλείται Κυβέρνηση… Με μια προϋπόθεση.

Να είναι αυστηρός έως βασανισμού
– διάβαζε καλύτερα, να λειτουργεί σαν παχύδερμο ανάξιο του ζωικού βασιλείου και αντάξιου των ερπετών, δηλαδή των ψυχρόαιμων πλασμάτων που αποτελούν την αηδιαστικότερη κατασκευή της ζωικής φύσης– στους «Κάτω» δηλαδή στα χαμηλότερα στρώματα.

O κρατικοδίαιτος ΣΥΡΙΖΑΙΟΣ αντικατέστησε την ανθρώπινη συμπεριφορά με τον παχυδερμισμό και τα ψήγματα ηθικής με συναισθηματική και ψυχολογική κτηνωδία. Άλλωστε, αυτή είναι παραδοσιακά ιστορικά η ψυχοσύνθεση των Lumpen, ψοφοδεείς και αηδιαστικοί οσφυοκάμπτες με τους «Πάνω» αλλά απάνθρωποι και αληθινά τέρατα με τους «Κάτω» και αυτό συμβαίνει γιατί δεν είναι νεόπλουτοι Μικροαστοί αλλά νεόπλουτοι Lumpen, παραδοσιακό κοινωνικό στρώμα που στελέχωσε φασιστικά καθεστώτα και επέδειξε απίστευτη σκληρότητα.

Ούτε τα Τάγματα Εφόδου, ούτε οι Παρακρατικοί μετά τον Εμφύλιο προερχόντουσαν από την Αστική Τάξη αλλά από τα στρώματα των Lumpen δηλαδή των ερημωμένων ηθικά, απαξιωμένων κοινωνικά και ταξικά ανερμάτιστων.

Οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ αποτελούν επιβεβαίωση του κανόνα σε επίπεδο Μεσαίας και Ανώτερης Γραφειοκρατίας, κλασσικά παραδείγματα Lumpen που έπεσαν στον κρατικό μηχανισμό σαν «Κοράκια με νύχια γαμψά» και βιδώθηκαν στις καρέκλες τους. Η Κοινωνία τους είναι άχρηστη, ο λαός περιφρονητέος και τα λαϊκά στρώματα υπεύθυνα – αυτά και μόνο αυτά… – για την μοίρα τους. Από εκεί ξεκινά το υπερυψωμένο ΣΥΡΙΖΑΙΙΚΟ δάχτυλο της περιφρόνησης και της ηθικοδιδασκαλίας, από εκεί ο εστετισμός και το μπλαζέ ύφος όχι του Μικροαστού ή του Bourgeois αλλά του πρώην Lumpen που έγινε άνθρωπος και χόρτασε ψωμάκι λιγδώνοντας το αντεράκι του μέσω του Κομματικού «Καταπέλτη Επαγγελματικής Αποκατάστασης και Κοινωνικής Ανόδου» που είναι ο κομματικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι ερμηνεύεται
η χυδαία – το λιγότερο– στάση των Κυβερνητικών ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ απέναντι στους νεκρούς που έχτισαν στο Μάτι ρίχνοντάς τους όλες τις ευθύνες για τι δικές τους ανεπάρκειες και ασχετοσύνες. Το συμπέρασμα των χυδαιο–ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ; Όχι μόνο «Μαζί τα Κάψαμε»( Πρώτο στάδιο) αλλά «Εσείς φταίτε που καήκατε» (Τελικό Στάδιο) που είναι το απόγειο της ΣΥΡΙΖΑΙΙΚΗΣ παλιανθρωπιάς, χυδαιότητας και αμοραλισμού, αλλά και γεγονός που εντυπωσιάζει, είναι η στάση των διορισμένων ή αναμενόντων Διορισμό ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ των Social Media.

Μια ματιά εκεί
μπορεί να καταγράψει αντιδράσεις – από μεριάς τους – που κυμαίνονται από επιθετικά χυδαίες απέναντι στους πυροπαθείς και απανθρακωμένους έως «διπλωματικά» ουδέτερες μιλώντας – γενικά και αόριστα…– για «διαχρονικές ευθύνες».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το γκάλοπ των ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ αναγνωστών της (φανατικά) ΣΥΡΙΖΑΙΑΣ «Εφημερίδας των Συντακτών» και στο οποίο μόνο 10,8% αποδίδει ευθύνες στην σημερινή Κυβέρνηση…

Είναι πράγματι να εκπλήσσεται και να γελά συνάμα κάποιος με την αναισθησία, την υποτακτικότητα και την παντελή έλλειψη κριτικής από τους (δήθεν) «Κριτικούς στη σκέψη» ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ της εφημερίδας και των Social Media… Νοοτροπία κοπαδιού με Τσομπάνη (Τσίπρας) που απέτυχε παταγωδώς και μάλιστα με ψυχολογία «Υπερασπίζομαι την Κυβέρνηση της Αριστεράς»– δηλαδή την πιο Αμερικανόφιλη και Δεξιόστροφη της Μεταπολίτευσης…–, περιμένοντας βεβαία τον διορισμό του ή κατοχυρώνοντάς τον με το ανάλογο γλοιώδη και εμετικό Γραικυλισμό. «Οψόμεθα εις Φιλίππους» έλεγαν οι Ρωμαίοι του 1ου π.Χ. Αιώνα. Μετά την Ύβρη των ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ θα έλθει η Νέμεσις και η Κάθαρση και θα είναι συντριπτική για τους ίδιους και την απάνθρωπη και φασιστική τους συμπεριφορά…

Έχουμε τέλος, αναφερθεί επανειλημμένα από τις φιλόξενες στήλες του «Ρεσάλτο» για την ταξική φύση του ΣΥΡΙΖΑ, το ύφος τους, το στυλ Μαρίας Αντουανέτας των θηλυκών εκπρόσωπων τους και την ανηθικότητα που τους διακρίνει, ανηθικότητα των πρώην Lumpen. Όμως πέσαμε έξω στο βαθμό ηθικής κτηνωδίας και αντι–ανθρωπισμού που θα μπορούσαν να φτάσουν κατηγορώντας τα απανθρακωμένα πτώματα ως κύριους υπεύθυνους.

Για πρώτη φορά στην σύγχρονη Ελληνική Ιστορία μια Κυβέρνηση αντί να αναλάβει τις ευθύνες και να κατηγορήσει τα στελέχη της ρίχνει τις ευθύνες στον λαό. «Δεν φταίμε εμείς γιατί δεν κάναμε λάθη. Εσείς φταίτε που καήκατε και μεταξύ μας, καλά να πάθετε!».

Η θεωρία της Ναζιστικής Αρχής περί «Συλλογικής Ευθύνης» έχει πλέον αναχθεί σε επίσημη Κυβερνητική Αρχή από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όσο δε αφορά την ενημέρωση των άλλων καναλιών πλην ΕΡΤ ή των άλλων κομμάτων, αποτελούν όλα Fake News δηλαδή Ψευδολογίες και Απάτη γιατί – ως γνωστόν..– ο ΣΥΡΙΖΑ κατέχει τον Μωσαϊκό Νόμο και τις Δέκα Εντολές του, δηλαδή το μονοπώλιο της αλήθειας… «Εσείς φταίτε και όχι εμείς που κάναμε τα πάντα σωστά !» ( Θεωρία Συλλογικής Ευθύνης) και «Εμείς λέμε την Αλήθεια, την Μια και Μοναδική ενώ εσείς λέτε Fake News !» (Θεωρία της Μιας και Μοναδικής Αλήθειας, με άλφα κεφαλαίο…) αποτελούν το σύγχρονο Ευαγγέλιο του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι το νέο Ευαγγέλιο του Φασισμού της Νέας Τάξης και της Άρχουσας Ελίτ, το Ευαγγέλιο του Φασισμού του 21ου Αιώνα. Πρέπει όλοι να είναι σε εγρήγορση γιατί ο Νέος Φασισμός δεν είναι Ante Portas αλλά – κυριολεκτικά..– μέσα στο σπίτι μας. Ο αγώνας πλέον δεν είναι μόνο εναντίον της Ελίτ η του Ιμπεριαλισμού. Είναι και Αντιφασιστικός!

ΥΓ. Η τιμωρία του ΣΥΡΙΖΑ και της Κυβέρνησής του θα είναι αμείλικτη και συντριπτική από τον ελληνικό λαό αλλά και από την ίδια την Ιστορία που θα τους «Καρφώσει στον Πάσσαλο της Ατίμωσης», για να θυμηθούμε και τα λόγια του διαχρονικά επίκαιρου συγγραφέα ( K. Marx “Civil War in France”)
.





Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...