Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΣΑΛΒΙΝΙ



Ελεύθερη μετάφραση της επιγραφής, στο βήμα όπου μιλάει ο Ματέο Σαλβίνι...  
 Σταματήστε τη λαθροεισβολή.   
Πρώτα το Γένος μας”.

Η ανέλπιστη επιτυχία των ευρωπαϊκών εθνικιστικών κινημάτων [ανέλπιστη και απρόσμενη μοναχά για τους τηλεχειραγωγούμενους ρωμιούς, που ενημερώνονται από κάποιες Σίες και κάτι CIAs] άνοιξε την όρεξη σε ένα σωρό πολιτικούς και πολιτευόμενους, να παίξουν τον ρόλο του Ματέο Σαλβίνι ή έστω του Λουϊτζι ντι Μάιο, τρουπώνοντας στο ελληνόφωνο οφιοβούλιο δια του παραθύρου του ελληνικού νεοεθνικισμού.



Γράφει  ο  Λευτέρης  Πανούσης 


Παλιοί και νέοι αστέρες της λεγόμενης πατριωτικής ή λαϊκής  
δεξιάς, ο Πρόεδρας Καρατζαφέρης και ο παλαιός ανελίτης Καπερνάρος, ο επι-δεξιός Φαήλος Κρανιδιώτης και ο μουλωχτός σερ Μπαλτάκος, καθώς και άλλοι πολλοί, με πιο δυναμικόν ανάμεσα τους τον κ. Κυριάκο Βελόπουλο, χωρίς λαϊκό έρεισμα, χωρίς αξιόλογα στελέχη, χωρίς καν κομματικούς μηχανισμούς, επιχειρούν δια της εικόνας και δια της τηλεπειθούς, να πλασαριστούν ως οι επίδοξοι Έλληνες Σαλβίνι.


Ελα όμως που παρά το φάντασμα μιας ανύπαρκτης ουσιαστικά ομοιότητας ημών και των Ιταλιάνων, εμείς οι λιγοστοί εναπομείναντες Έλληνες, και να μας πρόσφεραν έναν Σαλβίνι, δεν θα είχαμε τι να τον κάνουμε.
Γιατί εδώ, στην ήδη μηδίσασα Ινδογρεκία, δεν μας χρειάζεται πλέον ένας Σαλβίνι αλλά ένας Θρασύβουλος [και οι νοούντες, ας νοήσουν...] 


Υπάρχει βλέπεις και αυτό το παραπλανητικότατο, το: "ούνα φάτσα, ούνα ράτσα", για εμάς και τους Ιταλούς, που ωστόσο δεν βρίσκει εφαρμογή πουθενά αλλού, εξόν από το φασαριόζικο και θυμώδες μεσογειακό ταμπεραμέντο μας.
Κατά τα άλλα και προπαντός σε επίπεδο Πολιτισμού και Ιστορίας, εμάς και τους Ιταλιάνους, μας χωρίζει χάος! Η Ελλάδα είναι Βαλκάνια, ενώ η Ιταλία ανήκει στο μητροπολιτικό Κέντρο του Ευρωπαϊκού κόσμου, μαζί με την Ισπανία, τη Γερμανία, τη Βρετανία, τη Γαλλία και την Αυστρία.

Και ναι μεν στην όλη διαλεκτική εξέλιξη της νεώτερης ιστορίας μας, μπορεί να ισχύει πως η Ελλάδα και η Ιταλία φαίνεται να εκκινούν σχεδόν πάντα από παράλληλες αφετηρίες, ωστόσο ουδέποτε έχουν ταυτόσημες πορείες.
Με πιο τρανταχτό παράδειγμα την περίοδο του μεσοπολέμου όπου και εδώ και εκεί, εγκαθιδρύθηκαν φασιστικά καθεστώτα, εν τούτοις εντελώς διαφορετική κατεύθυνση έλαβαν τα πράγματα εκεί, από ότι εδώ.

Στην Ιταλία παραδείγματος χάριν και παρά το γεγονός ότι στη λήξη του Β΄παγκοσμίου πολέμου βρίσκονταν σε ακριβώς ανάλογη κατάσταση με την Ελλάδα, έχοντας βγει μόλις από τη [σύντομη] Γερμανική κατοχή και με ένα πανίσχυρο και βαριά οπλισμένο Κομμουνιστικό Κόμμα, να διαφεντεύει τμήματα των πόλεων και της υπαίθρου της, δεν ξέσπασε συμμοριτοπόλεμος, ούτε χωρίστηκε η κοινωνία στα δύο, όπως συνέβη εδώ.
Κι ακόμα περισσότερο, η Ιταλική αριστερά στα χρόνια του ψυχρού πολέμου, μεταμορφώθηκε στην πρωτοπορεία του λεγόμενου "Ευρωκομμουνισμού", δίνοντας την ευκαιρία στην Ιταλική βιομηχανία να ακολουθήσει την παραγωγική έκρηξη των άλλων ισχυρών βιομηχανικών εθνών/κρατών του Ευρωπαϊκού μητροπολιτικού κέντρου, ενώ εδώ στην ψωροκώσταινα, ασχολούμεθα με τα "γελαστά παιδιά", με τους "λαμπράκηδες" και με τους λοιπούς συνειδητούς ή ασύνειδους προπαγανδόρους της τότε Σοβιετικής Ένωσης, καταστρέφοντας και τον παραγωγικό ιστό και τις μελλοντικές προοπτικές της χώρας, μέχρι που έφτασε η ώρα του Ανδρέα Παπανδρέου και η αρχή του τέλους για το έθνος/κράτος μας... 

Τις ίδιες αντιστοιχίες μπορείτε να αναγνωρίσετε και στην ιστορική διαφοροποίηση των δύο λαών, όσον αφορά άλλες κοινωνικές, πολιτικές ή πολιτισμικές διαδικασίες.

Η Ιταλική διανόηση παραδείγματος χάριν στέκονταν πάντα κοντά στην ιστορική πορεία του Ιταλικού λαού, μετέχοντας ενεργά στο κοινωνικοοικονομικό γίγνεσθαι και στις ανατροπές του Συλλογικού Πεπρωμένου των Ιταλιάνων.
Ο Ίταλο Καλβίνο ή ο Φεντερίκο Φελίνι ή ακόμα και ο ριζοσπαστικός Μικελάντζελο Αντονιόνι, ποτέ δεν αρνήθηκαν τις αισθητικές, ιδεολογικές και καλλιτεχνικές ρίζες τους, πατώντας γερά απάνω στην εθνική πολιτιστική κληρονομιά του Βέρντι, του Ντα Βίντσι, του Ντάντε, του Βοκάκιου ή των ανεπανάληπτων λαϊκών μαστόρων, που έχτισαν το Ντουόμο και τις γέφυρες της  Φλωρεντίας.

Το ακριβώς ανάποδο συνέβη στην Ελλάδα. 

Η μεταπολεμική διανόηση ξεκόπηκε ριζικά από την στέρεα παράδοση του Ελληνισμού, διαγράφοντας με μια αριστερή μονοκοντυλιά, χιλιάδες χρόνια πολιτισμού, αρχίζοντας από τον Όμηρο και φτάνοντας ως τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Ολα όσα θύμιζαν Ελλάδα, Βυζάντιο, παράδοση, συλλογική μνήμη, έπρεπε να διαγραφούν, να σπιλωθούν και να πεταχτούν στον κάλαθο των αχρήστων
Με δεδομένο πως όλες οι καλά αμειβόμενες θέσεις σε ένα πανεπιστήμιο ή σε έναν κρατικοελεγχόμενο καλλιτεχνικό οργανισμό, έπρεπε να τυγχάνουν της εγκρίσεως της αριστεράς, εδώ στην εκκολαπτόμενη Ινδογρεκία, ο πάσα ένας διανοούμενος που ήθελε να βγάνει το ψωμί του, μπορούσε να το πετύχει μοναχά μέσω του ημιπαρανοϊκού ριζοσπαστισμού των κόκκινων συμμοριτών, που έχοντας χάσει άλλοτε τις μάχες των βουνών, κέρδιζαν τη μία μετά την άλλη, τις μάχες της κουλτούρας, της τέχνης και της διανόησης.

Η ελληνόφωνη ιντελιγκέτσια αναπτύχθηκε στην Ελλάδα στην πραγματικότητα, ως ξένο σώμα προς τον Ελληνισμό, ως ένας ακατανόητος και ανεξέλεγκτος ριζοσπαστισμός, ως μία καθολική και σχεδόν γελοία άρνηση προς κάθε τι που είχε προσφέρει η διαλεκτική εξέλιξη του Ελληνικού Πνεύματος, στον πολιτισμό της Ευρώπης.

Στην Ελλάδα "διανοούμενος" ή "καλλιτέχνης" λογιζόσουν [και λογίζεσαι] μοναχά αν αρνιόσουν τις Ελληνικές ρίζες σου.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τα πιο βαριά ονόματα της ελληνικής διανόησης, στην μεταπολεμική περίοδο, έχτισαν τις καριέρες τους εκτός Ελλάδος, συχνά μάλιστα μέσω μιας άλλης γλώσσας, όπως ο Κώστας Αξελός ή ο Κορνήλιος Καστοριάδης. 

Και δεν είναι μόνον αυτά.
Θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε χίλιες δυο διαφοροποιήσεις μεταξύ ημών και των Ιταλών, που δημιουργούν αποκλίνουσες πορείες και όχι συγκλίνουσες, όπως το θέλει η τρέχουσα [χύδην] αντίληψη.
Δυστυχώς, όσον αφορά την πολιτισμική, κοινωνική και ιστορική μας εξέλιξη, εμείς οι Έλληνες είμαστε "ούνα φάτσα ούνα ράτσα", όχι με τους Ιταλούς αλλά με τους Σέρβους, με τους Βούλγαρους ή με τους Αλβανούς! Ειδικά μετά την αλματώδη αύξηση των μεικτών γάμων μεταξύ Ελλήνων και Αλβανών και την παραγωγή μιας νέας γενιάς μπάσταρδων βαλκανόσπορων, μπορούμε πλέον καθαρά να μιλάμε για μια πλειοψηφία αλβανελλήνων, ώστε να μην ξεφτιλίζουμε και τους αληθινούς Έλληνες [όσοι υπάρχουν ακόμα] 

Εν ολίγοις και παρά τις κοινές αφετηρίες [παραδείγματος χάριν] Μεταξά-Μουσσολίνι ή καλλιτεχνικού νεορεαλισμού ή κομμουνιστοκρατούμενου αντάρτικου ή πελατειακού κράτους ή πολιτικής, δικαστικής και κρατικής διαφθοράς ή... ή... ή..., τελικώς οι αποκλίνουσες γραμμές στην εξέλιξη των κοινωνικών, ιστορικών, οικονομικών και πολιτισμικών φαινομένων, απο-δείχνουν ότι μεταξύ ημών και των Ιταλιάνων, το μόνο ουσιώδες κοινό στοιχείο είναι η όπερα μπούφα...


Και αν έρθουμε στο καίριο για την εποχή μας ζήτημα της λαθρομετανάστευσης, του λαθρεποικισμού και της λαθροεισβολής, που αποτελεί και το μείζον πρόβλημα της σύγχρονης Ευρώπης αλλά και ακριβώς την βασική αιτία που αναδύθηκε η Ευρωπαϊκή εθνικιστική πρωτοπορεία του 21ου αιώνα, και εκεί επίσης θα δούμε χαοτικές διαφορές ανάμεσα στην Ιταλία και στη σημερνή Ινδογρεκία.
Τόσο χαοτικές, που από τη μια να έχουμε μια μορφή παγκόσμια βεληνεκούς όπως η θανούσα Οριάνα Φαλάτσι, με επικούς αγωνες κατά της αντικατάστασης των Ευρωπαϊκών λαών από αφροασιατικές μάζες και από τη άλλη, κάτι θλιβερές φιγούρες κάτι τηλεπαπαγαλίνες και κάτι μισθοφόρους της πληροφορίας, που παίζουν τον ρόλο της Τόκυο Ροζ του Ελληνισμού, προπαγανδίζοντας τη μεταναστολαγνεία και τον ισλαμοκαυλισμό 24 ώρες την ημέρα...
  
Να θυμίσω εδώ, για όσους την έχουν ξεχάσει [γιατί έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια από τα εγχώρια παπαγαλάκια ωστε να ξεχαστεί] ότι η Οριάνα Φαλάτσι, ήταν η πιο διάσημη δημοσιογράφος/συγγραφέας των δεκαετιών 70-80 και πιστή σύντροφος του Αλέξανδρου Παναγούλη [που δεν τον αντικατέστησε ποτέ στη σύντομη ζωή της]
Κανένας συνεπώς δεν θα διανοούνταν να την καταταξει στους ακροδεξιούς ή στους δεξιούς "ξενοφοβικούς" διανοούμενους, αφού άλλωστε εξόν από τα κείμενα της και τις περίφημες συνεντεύξεις της με τους πρωταγωνιστές των καιρών της, ήταν εξίσου γνωστή και για την ακτιβιστικη δραση της για τα δικαιωματα και την αξιοπρεπεια  του ανθρωπου [μεσα απο αυτην αλλωστε ειχε γνωριστει με τον Αλεξανδρο Παναγουλη]
Ε λοιπον η Οριανα Φαλατσι, είχε δώσει μεγάλους αγώνες για να αφυπνίσει τον Ιταλικό λαό σχετικά με τους κινδύνους της λαθρομετανάστευσης αλλά προπαντός, σχετικά με την μόλις τότε διαφαινόμενη δημιουργία της Ε΄φάλαγγας του Ισλάμ στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης.

Πέθανε πολύ νέα, από καρκίνο στο στήθος, ωστόσο η εκρηκτική συνεισφορά της στην αντίσταση του λευκού ανθρώπου απέναντι στη γενοκτονία του, τον ίδιο καιρό όπου εδώ στην Ινδογρεκία, οι κυρίες των βορείων προαστείων ψάχνανε με ποιον Αλβανό θα πηδηχτούνε όσο έλειπε ο σύζυγος από το σπίτι, είναι αρκετή για να αποδείξει ότι, στην Ιταλία οι υπόγειες διεργασίες της ανάδυσης του νεοεθνικισμού, είχαν δρομολογηθεί πολύ πριν εμείς οι Έλληνες πάρουμε καν χαμπάρι το τι συμβαίνει στην Ευρώπη.

 Η προφητικη Οριανα Φαλατσι [εδώ με τον συντροφο της και μεγαλο ερωτα της ζωης της, Αλεκο Παναγουλη]
Στον καιρό της πρώτης λαθροεισβολής από τις πρώην σοβιετικές χώρες, όταν εδώ στην ινδογρεκία  οι κυρίες των βορείων προαστείων ψάχνανε με ποιον Αλβανό θα πηδηχτούνε  όσο έλειπε ο σύζυγος από το σπίτι, στην Ιταλία οι υπόγειες διεργασίες της ανάδυσης του νεοεθνικισμού, είχαν δρομολογηθεί πολύ πριν εμείς οι Έλληνες πάρουμε καν χαμπάρι το τι συμβαίνει στην Ευρώπη.


Και δεν είναι μοναχά η εμπροσθοπορεία της Ιταλικής διανόησης, που κάμει τη διαφορά - ενώ στην Ελλάδα ακόμα δεν υπάρχει ούτε ένας [!] διανοούμενος που να μπει μπροστά στην αφύπνιση του λαού, εξόν από κάτι καταγέλαστους σαν τον Νίκο Κούνδουρο, που είδαν τον εφιάλτη του λαθρομετανάστη, μόνο όταν μπουκάρισε στο ίδιο τους το σπίτι το αλβαναριό και έμαθαν τι παναπεί σλάβικο ρόπαλο...
Πέραν από τον ρόλο των Ιταλών διανοούμενων, που φυσικά είναι καίριος στην ανάδυση νεοεθνικιστών πολιτικών σαν τον Ματέο Σαλβίνι, υπάρχουν και άλλες παράλληλες κοινωνικές διαδικασίες, που προετοίμασαν το έδαφος στην χώρα του Μικελάντζελο, ώστε να αναζητά σήμερα τη χαμένη της εθνική ταυτότητα και αξιοπρέπεια.

Και πρώτα απ' όλα το γεγονός ότι  στην Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ [ή πιο σωστά δεν επέτρεψαν οι Ιταλοί να υπάρξει] κάποιος Σημίτης, ένας Καραμανλής ή [προπαντός] ένας Ανδρέας Παπανδρέου, για να διαλύσει την Ιταλική βιομηχανία και τον παραγωγικό ιστό.
Η Ιταλία δεν έπαψε ποτέ να είναι μία από τις ισχυρότερες βιομηχανικές χώρες του κόσμου και παραμένει. Αυτό όμως σημαίνει ότι ένα μεγάλο ποσοστό των Ιταλών εργαζομένων είναι εργάτες της φάμπρικας και άρα, πιο πολύ από κάθε αλλον γηγενή Ευρωπαίο εργαζόμενο στο εμπόριο ή στην παροχή υπηρεσιών, ένιωσαν ευθύς αμέσως την πίεση του λαθρομετανάστη στο μεροκάματο και στην αξιοπρέπεια της εργασίας.

Οι βιομηχανικοί εργάτες, το προλεταριάτο που θα έλεγε και ο κ. Κοτζιάς είναι τα πρώτα θύματα της λαθρομετανάστευσης σε όλες τις χώρες του κόσμου, γιατί αυτοί είναι οι πρώτοι που θα δουν τον ξένο εργάτη να κατεβάζει το μεροκάματο τους σε ένα πιάτο ληγμένα μακαρόνια την ημέρα.
Μετά φυσικά θα το νιώσουν και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι [εκτός των δημοσίων υπαλλήλων, εννοείται] όταν όμως πλέον θα είναι πολύ αργά.

Έχοντας συνεπώς ένα μεγάλο μέρος της εργατικής τους τάξης να απασχολείται στη βιομηχανική παραγωγή [κάτι που δεν υπάρχει πια στην Ελλάδα] τα λαϊκά στρώματα της Ιταλίας, αφυπνίστηκαν θέλοντας και μη πιο γρήγορα, αφού η υπερπληθώρα φτηνών εργατικών χεριών, που έφεραν τα αφεντικά από την τριτοκοσμική αθλιότητα, μετέτρεψαν την εργασιακή κατάσταση του Ιταλού εργάτη σε ζούγκλα.
Για να μην πούμε το τι συμβαίνει στις δομές υγείας, παιδείας και απόδοσης δικαιοσύνης με τις ορδές εκατομμυρίων σλαβοαφροασιατών, που τις χρησιμοποιούν κατά προτεραιότητα, ενώ δεν έχουν δώκει ούτε ένα ευρω, για να φτιαχτούν... 

Κι εξόν από αυτό, η Ιταλική κοινωνία παρουσιάζει μία ακόμα σημαντική ιδιαιτερότητα έναντι της Ελληνικής, ειδικά στις επαρχιακές πόλεις.
Αν ταξιδέψετε στην Ιταλία, ίσως σας κάμει εντύπωση το γεγονός ότι στην ουσία δεν υπάρχει αυτό που εδώ στην Ελλάδα αποκαλούμε "χωριό". Δηλαδή μικροί οικισμοί των διακοσίων, χιλίων ή δισχιλίων το πολύ μόνιμων κατοίκων.
Στην Ιταλική επαρχία υπάρχουν κυρίως πολίχνες ή μικρές σχετικά επαρχιακές πόλεις, με πληθυσμό μεγαλύτερο από τις 1.000 κατοίκους. Το συνηθέστερο είναι, οι άνθρωποι να ζουν σε επαρχιακές πόλεις σαν τη δική μας τη Λειβαδιά η την Πάτρα ή το Αγρίνιο κ.ο.κ.
Το πολυσυζητημένο Ριάτσε στην Καλαβρία, όπου ο δήμαρχος του συνελήφθη κατόπιν εντολής του Σαλβίνι, επειδή επιχειρεί εδώ και χρονια να δημιουργήσει ένα μπάσταρδο πληθυσμό, με επιμειξίες μεταξύ λαθρομεταναστών και ντόπιων, αντικαθιστώντας σιγά-σιγά τους Ιταλούς, υποτίθεται ότι είναι ένα από τα πιο μαραζωμένα και παρηκμασμένα χωριά της Ιταλίας.
Ωστόσο ο πληθυσμός του ξεπερνάει τις 2.000 κατοίκους και η ζωή εκεί δεν θυμίζει σε τίποτα τη μαύρη απελπισία των μικρών ελληνικών χωριών της δεκαετίας του 50, όπου μπορεί να μην υπηρχε ούτε ένας μόνιμος κάτοικος κάτω των 60 ετών!

Παρά τον συντηρητισμό της καθολικής εκκλησίας και την απαγόρευση εκδοσης διαζυγίων από τους καθολικους παπαδες, στα παλαιότερα χρονια, η Ιταλικη κοινωνια δεν εφτασε ποτε στο σημείο, να μην μπορούν να πάρουν ανάσα από τους καταναγκασμούς και τις άγραφες απαγορεύσεις της μικρής επαρχιακής κοινωνίας, οι νέοι και οι νέες των μικρών επαρχιακών πόλεων [που ωστόσο ήταν αρκετά αναπτυγμένες και αρκετά μεγάλες ώστε να αναπτυχθεί ένας καθαρά αστικός τρόπος ζωής].
Ο εφιάλτης που περιγράφεται παραστατικότατα σε ταινίες του ελληνικού νεορεαλισμού, όπως ο Ηνίοχος, η Ευδοξία ή η Αναπαράσταση, για τη φρίκη του να ζει ένας νέος άνθρωπος στο ελληνικό χωριό του 50-60, δεν ανιχνεύεται πουθενά στις αντίστοιχες καλλιτεχνικές μαρτυρίες για την Ιταλική κοινωνία.

Αυτό σημαίνει ότι η βίαιη λαθροεισβολή των μεταναστευτικων κυμάτων στην Ιταλική ύπαιθρο, ουδέποτε αντιμετωπίστηκε σαν "μάνα εξ ουρανού" από τους γηγενείς πληθυσμούς, όπως συνέβη στην Ελλάδα.

Εμείς εδώ νιώσαμε σαν "να είχαμε πιει σαμπάνια" υποδεχόμενοι τους νεαρούς και ρωμαλέους άνδρες από τις χώρες του πρώην σοβιετικού μπλογκ και τις "ρωσίδες" κουκλάρες, που ξαναέδωσαν ζωή στα μισοπεθαμένα χωριά και ξαναγέννησαν ερωτικές προσδοκίες στις μαραμένες συζύγους των αστικών κέντρων, δημιουργώντας έτσι ένα ωκεάνειο κύμα μεταναστολαγνείας, το οποίο εκμεταλλεύτηκαν άριστα οι μηχανικοί ελέγχου των μαζών, για να επιβάλλουν την ελκυστική φαντασιακή εικόνα του πτωχού πλην όμορφου μετανάστη, της αδικημενης δίμετρης Ουκρανέζας και του κακόμοιρου "σύρου" πρόσφυγα, που επιπλέον δεν κολλάει στο να πηδάει αδιακρίτως τις ελληνόφωνες κυρίες, ασχέτως φύλου...

Η σχεδόν παρανοϊκή μεταναστολαγνεία που μαστίζει την ελληνόφωνη κοινωνία, φτάνοντας σε σημείο ώστε σχεδόν το 90% των ψηφοφόρων να στηρίζει τα καθεστωτικά μεταναστολαγνικά κόμματα, δεν αναπτύχθηκε ποτέ στην μάλλον πιο ισορροπημένη Ιταλική κοινωνία [προσθέστε τα ποσοστά ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, Ποταμι, ΑΝΕΛ, Λεβεντη και κατι ψιλα απο Λαφαζανη-Κωνσταντοπουλου-ΑΝΤΑΡΣΥΑ και βγαλτε λογαριασμο ισλαμοκαυλίασης].
Κι αν κρίνουμε από ορισμένες άλλες ενδείξεις [γιατί οι νεοταξίτικες δημοσκοπικες εταιρειες αποφευγουν να διενεργουν στατιστικές πάνω σε τέτοια καυτα ζητήματα] δεν έχει αναπτυχθεί επίσης στην Ιταλία σε τέτοιο βαθμό, όσο στην Ελλάδα, το φαινόμενο των μεικτών γάμων.  



Ευδοκία, του Αλέξη Δαμιανού
Μια ειλικρινης ταινια σχετικα με τον εφιαλτη της σεξουαλικης καταπιεσης του νεοελληνα που άνοιξε τον δρόμο στην άκρατη μεταναστολαγνεία  και στον βιοεκφυλισμό του Γένους μας, μεσα απο μεικτους γαμους...

Όπως και να 'χει παντως το πράγμα, οι διαφορές μεταξύ ελληνόφωνης και Ιταλικής κοινωνίας, είναι χαώδεις.
Η θεωρία του Έλληνα Σαλβίνι, η οποία βασίζεται προπαντός στο αποτυχημένο ρητό: "ούνα φάτσα, ούνα ράτσα" είναι πέρα για πέρα ανυπόστατη. 

Δεν πρόκειται να προκύψει κανένας Έλληνας Σαλβίνι σε μια τόσο ριζικά βιοεκφυλισμένη μάζα  [και όχι πια έθνος] όπως οι ελληνόφωνες ορδές των ψηφοφόρων γαλάζιων και κόκκινων συμμοριτών, όχι τουλάχιστον μέσω του δημόσιου πράττειν και των κοινοβουλευτικών διαδικασιών.

Εδώ στην μπάσταρδη κοινωνία των αλβανογραικύλων χαχόλων, ο μελλοντικός Όρμπαν ή Σαλβίνι, που θα προβάλλουν οι τηλεεργολάβοι της Ελληνικής γενοκτονίας, θα είναι απλά μια φάρσα, ένα κακέκτυπο του αναδυόμενου ευρωπαϊκού εθνικισμού, μια όπερα μπούφα με καταγέλαστους πρωταγωνιστές, που το πολύ να σταθεί ως ανάχωμα στον κίνδυνο της ανεξέλεγκτης έκρηξης ενός πραγματικά λαϊκού κινήματος.

Που [θυμηθείτε το] δεν θα είναι ένα αμιγώς κοινοβουλευτικό μόρφωμα, ούτε θα πλασάρεται ως ο Έλληνας Σαλβίνι στις καθεστωτικές τηλεοράσεις. Αντιθέτως θα είναι μια μελλοντική φουρνιά ρωμαλέων πολιτικών πολεμιστών, που θα ξέρουν πως να ξεφύγουν από τον μπάτσο, που θα έχουν εκπαιδευτεί να ξεγελάνε τον δάσκαλο ή τον δικαστή, που θα χειρίζονται το ρόπαλο όπως και την πένα, που δεν θα διστάζουν να... [αλλά εδώ σταματώ γιατί θα με τσιμπήσει ο αντιρατσιστικός νόμος]
Χωρις σχόλια [και όσοι κατανοούν, ας κατανοήσουν]



Ο Έλληνας Πολεμιστής/Ελευθερωτής θα προκύψει από ένα είδος Κρυφού Σχολειού, που δεν θα έχει τίποτα να κάμει με επίσημα εκπαιδευτικά προγράμματα [αυτά είναι όλα φτιαγμένα για να θάψουν τον Ελληνισμό] ούτε με κρατικές χρηματοδοτήσεις, ούτε με αφανείς πηγές χρηματοδότησης, παρά μόνο με την Εθνική Συλλογική Βούληση, να συνεχίσουμε να υπάρχουμε στη σκηνη της Ιστορίας, όπως αγωνίζονται για να υπαρξουν οι Ιταλοί, οι Ούγγροι και τα άλλα, μόλις αφυπνιζόμενα έθνη της Ευρωπαϊκής εθνικιστικής πρωτοπορείας του 21ου αιώνα...
      

ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ 
                   


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...