Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018

ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ. ΕΚΕΙ ΟΙ "ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ" ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΕΠΑΝΩ ΤΟΥΣ.


ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.
ΟΛΟΙ  ΟΙ  ΣΥΝΕΠΕΙΣ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ  ΕΠΙΖΗΤΟΥΝ  ΤΟΝ  ΠΛΗΡΗ  ΚΑΙ  ΑΜΕΣΟ  ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ - ΚΡΑΤΟΥΣ.  ΤΟ  "ΕΛΛΗΝΙΚΟ"  ΚΡΑΤΟΣ  ΑΝΤΙΔΡΑ  ΓΙΑΤΙ  ΘΕΛΕΙ  ΝΑ  ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΙ  ΤΗΝ  ΕΚΚΛΗΣΙΑ.  ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ  ΚΑΙ  ΠΟΛΛΟΙ  ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ  ΓΙΑΤΙ  ΘΑ  ΧΑΣΟΥΝ  ΤΑ  ΠΡΟΝΟΜΙΑ  ΤΟΥΣ.

"Ὁ χωρισμὸς εἶνε ἀναπόφευκτος. Μετὰ τὸ χωρισμὸ ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας δὲν θὰ ἔχῃ βέβαια τὴν ἐξωτερικὴ αὐτὴ αἴγλη ποὺ ἔχει σήμερα, ποὺ φέρεται καὶ ὑψώνεται πάνω στὴ ῥάχη τοῦ θηρίου, τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας. Δὲν θὰ ἔχῃ βέβαια τὸ προβάδισμα στὶς δημόσιες τελετές. Δὲν θ᾿ ἀποδίδωνται βέβαια στοὺς ἀρχιερεῖς τιμὲς ἀντιστρατήγων, οὔτε θὰ τοὺς ἀπονέμωνται μεγαλόσταυροι, οὔτε θὰ κροτοῦν ὁμοβροντίες ὅπλων κατὰ τὸν ἐνταφιασμό τους". Η Εκκλησία αισθάνεται ασφαλέστερη ως μέρος του Κράτους.  Έχουμε  σταδιακή μεταβολή της Εκκλησίας σε κρατικό οργανισμό.  Με τον  Ιερώνυμο  μάλιστα  η Εκκλησία της Ελλάδος έγινε συνιστώσα τον ΣΥΡΙΖΑ.  



Αυγουστίνος  Καντιώτης:  "Ελευθέρα καὶ ζῶσα Ἐκκλησία", ἐπίλογος ἀπὸ τὸ Ὑπόμνημα πρὸς τὴν Ἱ. Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθῆναι 1954-55, σσ. 209-212

"Ὁ ἀείμνηστος ἐπίσκοπος Κασσανδρείας Εἰρηναῖος, ὅταν γύρω στὸ 1930 ὡς ἱεράρχης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου γιὰ πρώτη φορὰ ἐλάμβανε μέρος σὲ συνεδρίασι τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος, εἶχε τὸ θάρρος νὰ διακηρύξῃ, ὅτι τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος, κυβερνώμενο ἀπὸ τῆς συστάσεώς του ἀπὸ σκοτεινὲς δυνάμεις ἐκ τῶν ὁποίων πρώτη ὁ μασονισμός, ἐξέδωσε διαφόρους νόμους ποὺ ἀποτελοῦν ἄρνησι τῆς πίστεως καὶ τῆς ἠθικῆς τοῦ Εὐαγγελίου.
Ο ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Σπυρίδων, στὸ Συνέδριο τῶν Θεολόγων ποὺ ἔγινε στὴν Ἀθήνα τὸ ἔτος 1949, εἶχε τὴν εἰλικρίνεια νὰ ὁμολογήσῃ, ὅτι ζῇ καὶ αὐτὸς ὡς πρωθιεράρχης μέσα στὴν ἀθλιότητα τῆς δουλείας, ὅτι βλέπει τὴν Ἐκκλησία δεμένη ἀπὸ τὸ Κράτος χέρια καὶ πόδια, καὶ γι᾽ αὐτὸ ἔκανε θερμὴ ἔκκλησι στοὺς συνέδρους, νὰ ἐργασθοῦν καὶ αὐτοὶ στὸν κύκλο τῆς ἁρμοδιότητός τους γιὰ νὰ σπάσουν ὅσο τὸ δυνατὸν συντομώτερα τὰ δεσμὰ τῆς Ἐκκλησίας.
Ὅπως ἐξελίσσονται γοργὰ τὰ πολιτικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ γεγονότα τῆς πατρίδος, ἐνισχύεται καθημερινὰ ἡ πίστις, ὅτι ἡ ῥιζικὴ λύσι ποὺ θ᾽ ἀποδώσῃ τὴν ἐλευθερία στὴν Ἐκκλησία εἶνε ὁ χωρισμὸς ἐκκλησίας καὶ κράτους. Γιατὶ δὲν μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία ἐπ᾿ ἄπειρον νὰ παίζῃ διελκυστίνδα μὲ τὸ Κράτος. Κάποτε τὸ σχοινὶ θὰ κοπῇ.  Ὁ χωρισμὸς εἶνε ἀναπόφευκτος. Μετὰ τὸ χωρισμὸ ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας δὲν θὰ ἔχῃ βέβαια τὴν ἐξωτερικὴ αὐτὴ αἴγλη ποὺ ἔχει σήμερα, ποὺ φέρεται καὶ ὑψώνεται πάνω στὴ ῥάχη τοῦ θηρίου, τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας. Δὲν θὰ ἔχῃ βέβαια τὸ προβάδισμα στὶς δημόσιες τελετές. Δὲν θ᾿ ἀποδίδωνται βέβαια στοὺς ἀρχιερεῖς τιμὲς ἀντιστρατήγων, οὔτε θὰ τοὺς ἀπονέμωνται μεγαλόσταυροι, οὔτε θὰ κροτοῦν ὁμοβροντίες ὅπλων κατὰ τὸν ἐνταφιασμό τους.
Δὲν θὰ ἔχουν βέβαια καμμία ὑλικὴ βοήθεια ἀπὸ τὸ κράτος, θέτοντας πλέον σὲ ἐφαρμογὴ τὸ πατερικὸ ῥητὸ «Βιώσομαι ἐσθίων ἀκρίδας καὶ μέλι ἄγριον μᾶλλον, ἢ ψωμὸν ἐκ μισθωμάτων πόρνης», θὰ ζήσω δηλαδὴ τρώγοντας ἀκρίδες καὶ μέλι ἄγριο, παρὰ ψωμὶ ἀπὸ χρήματα πόρνης. Ἀλλὰ τί μὲ τοῦτο; «Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή», ἔψαλλε ὁ νεώτερος Τυρταῖος τῆς ἑλληνικῆς ἐλευθερίας. Μία ὥρα –προσθέτουμε ἐμεῖς–, μία ὥρα ἐλευθέρας Ἐκκλησίας εἶνε μύριες φορὲς προτιμότερη ἀπὸ ἑκατὸ χρόνια ποὺ θὰ διαρρέουν μονότονα μέσα σὲ μία δούλη καὶ ἀθλία Ἐκκλησία, ταπεινὴ ὑπηρέτρια, «γκαρσόνι» τῶν θελημάτων τοῦ κόσμου. Γιατὶ ὅ,τι μπορεῖ νὰ γίνῃ μέσα σὲ μία ὥρα στὴν ἐλευθέρα Ἐκκλησία, δὲν μπορεῖ νὰ γίνῃ μέσα σὲ ἕναν αἰῶνα στὴ δούλη Ἐκκλησία, ποὺ οἱ κληρικοί της λογίζονται ὡς ἑτεροκίνητα, ὡς «ἀριθμημένα κομμάτια τῆς κρατικῆς μηχανῆς» κατὰ μία ἐπιτυχημένη παρομοίωσι, καθὼς κινοῦνται κατὰ τὶς διαταγὲς τῶν κρατούντων. Ὁ ἀέρας τῆς ἐλευθερίας ποὺ θὰ πνεύσῃ ζωογόνος σὲ ὅλο τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας θὰ εἶνε τέτοιος, ὥστε τὸ σημερινὸ πρασινωπὸ τέλμα τῶν βατράχων ποὺ κοάζουν θὰ διαλυθῇ.  Νέος κόσμος θὰ ξεπηδήσῃ, ὁ κόσμος τῆς «ἐλευθερίας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (πρβλ. ῾Ρωμ. 8,21). Ζηλευτὴ ὄντως θὰ εἶνε ἡ Ἐκκλησία ποὺ οἱ ἐπίσκοποί της θὰ ἄρχουν σὲ ὄντα ἐλεύθερα.
Οἱ ἐπίσκοποί μας, ἐλευθερωμένοι ἀπὸ τὸν θανάσιμο ἐναγκαλισμὸ τοῦ κράτους, ἀπαλλαγμένοι ἀπὸ τὴ φοβερὴ γραφειοκρατία, ἀπὸ τὶς διαρκεῖς ἐνοχλήσεις καὶ ἀνιαρὲς ἐπισκέψεις τῶν ἐπισήμων ἀρχόντων, θὰ ξαναβροῦν τὸ χαμένο ἑαυτό τους, θὰ γίνουν πιὸ πνευματικοί, πιὸ ἀποστολικοί, θὰ θυμηθοῦν τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, τὸ «ἄτερ βαλλαντίου καὶ πήρας», δίχως πουγγὶ καὶ τρουβᾶ, χωρὶς πορτοφόλι καὶ σακκίδιο (Λουκ. 22,35)· καὶ ἂν τυχὸν τὸ κράτος γίνῃ λῃστὴς –κατὰ ἐπιτυχημένη ἔκφρασι συνοδικοῦ ἐγγράφου–, ἁρπάξῃ καὶ τὸ τελευταῖο τετραγωνικὸ μέτρο κι ἀφήσῃ τὴν Ἐκκλησία χωρὶς οἰκόπεδα καὶ χωράφια, ἡ Ἱεραρχία ἂς μὴν τρομάξῃ.
«Οἱ μασόνοι, ἅγιοι ἀδελφοί», ἔλεγε στὴν ἱστορικὴ προσφώνησί του πρὸς τὴν Ἱεραρχία ὁ Κασσανδρείας Εἰρηναῖος, «οἱ μασόνοι καυχῶνται, ὅτι κατὰ 90% αὐτοὶ κυβερνοῦν καὶ αὐτὴ τὴν Ἑλλάδα». Λοιπόν; Ἀντιστρέφοντας τὸ ῥητὸ ἂς ποῦμε· «Διαρρήξωμεν τοὺς δεσμοὺς αὐτῶν καὶ ἀπορρίψωμεν ἀφ᾿ ἡμῶν τὸν ζυγὸν αὐτῶν», ἂς σπάσουμε δηλαδὴ τὰ δεσμά τους κι ἂς πετάξουμε ἀπὸ πάνω μας τὸ ζυγό τους (Ψαλμ. 2,3). Χωρισμὸ τῆς ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ κράτος! φωνάζει ἡ ἀδιάφθορη συνείδησι τοῦ Ὀρθοδόξου πληρώματος.  Ἐντονωτέρα ἀκούγεται ἑκάστοτε ἐπὶ τῇ συγκλήσει τῆς Ἱεραρχίας· δὲν τὴν ἀκοῦνε ἆραγε οἱ ἅγιοι συν­οδικοὶ πατέρες;
Χωρισμός! Νά τὸ φάρμακο· πικρὸ μὲν στοὺς οὐρανίσκους μερικῶν, ἀλλὰ σωτήριο, ποὺ θὰ ἐξυγιάνῃ ὅλο τὸν ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμό, ὁ ὁποῖος κινδυνεύει νὰ ὑποστῇ ὁλοκληρωτικὸ σάπισμα. Χωρισμός! αὐτὸ πρέπει νὰ γίνῃ τὸ σύνθημά μας. Χωρισμός!  Ὄχι μοσχάρι καὶ γάιδαρος κάτω ἀπὸ τὸν ἴδιο ζυγό, πίθηκος καὶ ἄγγελος ὄχι μαζί. Χωρισμός. Ἐμπρός. Τὸν ζυγὸν λύσατε! Ἀλλὰ ποιοί εἶνε ἁρμόδιοι γιὰ νὰ κηρύξουν τὸν χωρισμό;   Ἄλλοι ἂς λένε ἄλλους· ἐμεῖς ἐπὶ τοῦ παρόν­­τος δὲν βλέπουμε ἄλλους ἁρμοδιωτέρους ἀπὸ τοὺς ἱεράρχας, οἱ ὁποῖοι συναθροίζονται ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς Ἑλλάδος γιὰ νὰ συγκροτήσουν τὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας. Ἡ Ἱεραρχία, αὐτὴ εἶνε ἡ κατ᾿ ἐξοχὴν ἁρμοδία γιὰ νὰ λύσῃ τὸ ἐπίμαχο ζήτημα.
Ἂν ἔχουν τὴν πίστι ὅλοι οἱ ἱεράρχαι μας, ἀσφαλῶς ὁ χωρισμὸς θὰ συντελεσθῇ καὶ ἡμέρες δόξης θ᾿ ἀνατείλουν γιὰ ὅλη τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ πολύπαθο Γένος μας, τὸ ὁποῖο μόνο μία ἐλευθέρα Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ σώσῃ καὶ νὰ κάνῃ νὰ προοδεύσῃ. Ἂν ὅμως δὲν ἔχουν τὴν πίστι ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ ἡρωικὰ ἔργα, καὶ δειλιάσουν, καὶ ὁ χωρισμὸς δὲν συντελεσθῇ ἀλλὰ προταθοῦν κάποια ἡμίμετρα καὶ συμβιβασμοὶ σὰν ἔμπλαστρα ποὺ διαιωνίζουν τὴν ἀρρώστια, τότε ἂς ἐξακολουθήσουν νὰ συνωστίζωνται στοὺς διαδρόμους τοῦ Ὑπουργείου τῶν Θρησκευμάτων καὶ τῆς Παιδείας, γιὰ νὰ περιμένουν πότε θ᾿ ἀνοίξῃ ἡ θύρα τοῦ Γραφείου καὶ νὰ τοὺς δεχθῇ ὁ (μασόνος)  γενικὸς δερβέναγας τοῦ ὑπουργείου κ. .˙.(*).   Ἀπὸ τὸν κ. .˙. λοιπόν, ποὺ συγκέντρωσε στὸν ἑαυτό του Θρησκεία καὶ Παιδεία, σὰν ἀπὸ ἄλλο πάπα τῆς νέας Βαβυλῶνος, θὰ παίρνετε εὐχὲς καὶ εὐλογίες καὶ κατευθύνσεις καὶ ἀπ᾽ αὐτὸν θὰ κυβερνᾶται στὸ ἑξῆς ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος; Θὰ εἶνε αὐτὸ τὸ τελευταῖο δωδέκατο αἶσχος.



ΛΑΪΚΟΙ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ:  "ΟΧΙ  ΣΤΟΥΣ  ΥΠΟΠΤΟΥΣ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ".

Διάφοροι  ενεργοί  χριστιανοί  κατήγγειλαν την «γκουροποίηση» στο χώρο της Εκκλησίας.  Δήλωσαν  ότι  στην σημερινή Ορθόδοξη εκκλησία  ρόλο  έχουν πλέον μόνον οι μητροπολίτες.
Ίντριγκες, προσωπικές φιλοδοξίες, «μεταθέσεις» από τη μία μητρόπολη σε άλλη καλύτερη, χρηματισμοί, υποσχέσεις για αλισβερίσι, πολιτικοί εναγκαλισμοί, σεξουαλικές  ανωμαλίες,  ακόμη και ύποπτα κέντρα είναι αυτοί που «εκλέγουν» τους νέους Ιεράρχες κάθε φορά που χηρεύει μία θέση.
Με τον  Ιερώνυμο  μάλιστα η Εκκλησία της Ελλάδος έγινε συνιστώσα τον ΣΥΡΙΖΑ.  Δεν  είναι  πλέον  κρατική  εκκλησία  αλλά  κομματική  εκκλησία  και  μάλιστα  ολίγον  κομμουνιστική  εκκλησία.


Ιωάννης Μ. Κονιδάρης,   Καθηγητής του Εκκλησιαστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας 


"Θέλουμε  Εκκλησία ζώσα και ελεύθερη".


"Ο Πατριαρχικός και Συνοδικός Τόμος του 1850, με τον οποίο ανακηρύχθηκε η Εκκλησία της Ελλάδος ως Αυτοκέφαλη, περιλαμβάνει ρητώς  όρο  ότι η Εκκλησία αυτή θα διοικείται:
«κατά τους θείους και ιερούς κανόνας ελευθέρως και ακωλύτως από πάσης κοσμικής επεμβάσεως».  Τούτο σήμαινε, κατ΄ ουσίαν, εγκαθίδρυση ενός συστήματος σαφούς διακρίσεως Πολιτείας και Εκκλησίας.
Εν τούτοις η ελληνική Πολιτεία, για τους δικούς της λόγους,  παρέβη τον Ορον αυτόν.  Ηδη με τους νόμους Σ΄ και ΣΑ΄/1852 επανέφερε σε ισχύ ένα αμιγώς πολιτειοκρατικό σύστημα.  Και η Εκκλησία της Ελλάδος, για τους δικούς της πάλι λόγους, συνήνεσε.  Και έκτοτε άρχισε το «αλισβερίσι» μεταξύ των δύο θεσμών που συνεχίζεται ως σήμερα.
Αυτό το δούναι και λαβείν οδήγησε στη σταδιακή μεταβολή της Εκκλησίας σε κρατικό οργανισμό και στην όλο και μεγαλύτερη αλληλεξάρτηση της διοικούσας Εκκλησίας και της πολιτικής εξουσίας.
Δεν πρέπει να λησμονείται ότι πριν από κάποιες δεκαετίες οι ενορίτες, γραμμένοι στους ενοριακούς καταλόγους, ψήφιζαν και εξέλεγαν όχι μόνο τους επιτρόπους του ναού τους, που σήμερα ονομάζονται εκκλησιαστικοί σύμβουλοι, αλλά και τον ίδιο τον εφημέριό τους, τον παπά δηλαδή της ενορίας τους, τον οποίον στη συνέχεια χειροτονούσε ο τοπικός επίσκοπος και στον οποίο εφημέριο κατέβαλλαν κάποιον στοιχειώδη μισθό,  πλέον των «τυχερών» του.
Το σύστημα αυτό σταδιακά και μεθοδικά αρχικώς τροποποιήθηκε και τελικώς καταργήθηκε και οι σχετικές εξουσίες περιήλθαν όλες στον τοπικό μητροπολίτη.  Αυτός πλέον προκηρύσσει τις κενές εφημεριακές θέσεις και προβαίνει στην πλήρωσή τους, αυτός, κατόπιν προτάσεως του εφημερίου κάθε ενορίας, που ο ίδιος έχει διορίσει, ορίζει και τους τέσσερις εκκλησιαστικούς συμβούλους  που διοικούν μαζί με τον εφημέριο τον ναό.
Αυτά όλα βεβαίως έγιναν με την αγαστή συνεργασία της Πολιτείας- ακριβέστερα, των πολιτικών κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα.
Η Εκκλησία θα πρέπει να αξιοποιήσει την περιουσία της. Θα πρέπει το Κράτος να ξεκαθαρίσει ποια είναι η περιουσία της Εκκλησίας, να της αναγνωρίσει καθαρούς τίτλους, να της δώσει όρους δομήσεως, να την βοηθήσει και, σταδιακά, η Εκκλησία να αποκτήσει τη δυνατότητα να καλύπτει μέρος των λειτουργικών της δαπανών. Μην ξεχνάτε ότι παλαιά τους Μητροπολίτες, για παράδειγμα, τους πλήρωνε ο ΟΔΕΠ. Πολύ πρόσφατα -δηλαδή μεταπολιτευτικά, το 1980 με 1981- άρχισε να πληρώνει τους Μητροπολίτες το Κράτος. Αυτό τελικά δεν ήταν επ’ ωφελεία της Εκκλησίας, αλλά ούτε και των ίδιων των Μητροπολιτών. Παρά ταύτα, η Εκκλησία έχει την επιθυμία να είναι όλο και πιο κοντά στο Κράτος. Νομίζω ότι είναι το βασικό της λάθος. Θα έπρεπε να αποστασιοποιηθεί η ίδια από το Κράτος.
Γι’ αυτό ακριβώς επαναλαμβάνω ότι η Εκκλησία στην Ελλάδα θα έπρεπε -όπως για παράδειγμα ισχύει στην Εκκλησία της Κύπρου- να ιδρύσει ένα Ταμείο, στο οποίο θα καταλήγουν τα έσοδα από την εκμετάλλευση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Θα έπρεπε να απαιτήσει από το Κράτος να της δώσει καθαρούς τίτλους για τη διαφιλονικούμενη εκκλησιαστική περιουσία. Να εξυπηρετήσει, να καλύψει τις ανάγκες της και ακολούθως να ασχοληθεί με το φιλανθρωπικό έργο.
Να είναι δηλαδή ελεύθερη από το Κράτος και μάλιστα με δική της πρωτοβουλία. Να μην περιμένει να της επιβληθεί, αργά ή γρήγορα, ο βίαιος χωρισμός.
Ο Τόμος του 1850, με τον οποίο το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανακήρυξε αυτοκέφαλη την Εκκλησία της Ελλάδος, σαφώς αναφέρει ότι πρέπει αυτή να διοικείται «ελευθέρως και ακωλύτως από πάσης κοσμικής επεμβάσεως». Στην ουσία δηλαδή ο Πατριαρχικός Τόμος του 1850 ορίζει ότι το σύστημα δεν πρέπει να είναι πολιτειοκρατία αλλά πλήρης διάκριση Εκκλησίας-Πολιτείας.
Η Εκκλησία αισθάνεται ασφαλέστερη ως μέρος του Κράτους.
Το Κράτος είναι εκείνο που κανονίζει, με απλά λόγια, τι θα γίνεται μέσα στην Εκκλησία. Η Εκκλησία επί της ουσίας, δεν έχει αναλάβει μέχρι στιγμής την πρωτοβουλία να ζητήσει ακριβώς αυτό που συμβαίνει σε άλλες ορθόδοξες εκκλησίες, όπως της Κύπρου, όπου υπάρχει χωρισμός Εκκλησίας-Πολιτείας και η Εκκλησία βασίζεται στον Καταστατικό της Χάρτη, για να ρυθμίζει τα του οίκου της, ο οποίος δεν είναι Νόμος του Κράτους".




ΤΟ  ¨ΑΓΙΟ  ΦΩΣ"
  Και  ένα  ακόμη:  ο  χωρισμός  "ελληνικού"  κράτους - εκκλησίας  θα  σταματήσει  και  την  κρατική  φιέστα,  το  παπικό  έθιμο  του  "αγίου  φωτός".  Στην  Βυζαντινή  αυτοκρατορία  δεν  υπήρχε  "άγιο  φως".  Ήταν  ένα  καθαρά  παπικό  έθιμο,  που  εφευρέθηκε  από  τους  σταυροφόρους,  το  οποίο  κληρονόμησαν  μετά  εκόντες άκοντες  οι  ορθόδοξοι.  (Όπως  και  το  απίθανο  εκείνο  παπικό έθιμο  στην  Ιταλία,  στο  οποίο  προσκυνούν  και  λατρεύουν  ένα  φτερό  κότας,  το  οποίο  επιβλήθηκε  να  θεωρούν  ότι  είναι  ένα  φτερό,  που  έπεσε  τυχαίως  από  τον  αρχάγγελο  Γαβριήλ  καθώς  τίναζε  τα  φτερά  του,  στον  ευαγγελισμό  της  θεοτόκου).   Το  κακό  παράγινε  στα  τελευταία  χρόνια.  Άθεοι  κομμουνιστές  πολιτικοί  με  αβάπτιστα  παιδιά,  μασόνοι  πολιτικοί  πιστοί  του  ΜΑΤΣ,  άλλοι  αδιάφοροι  ή  εχθρικοί  θρησκευτικώς,  όλοι  αυτοί  και  πολλοί  άλλοι,  προσποιούνται  τους  πιστούς  σε  περίεργες  τελετές,  για  κομματικούς  ψηφοθηρικούς  λόγους.  Οι  δεσποτάδες  αισθάνονται  ικανοποιημένοι  με  αυτήν  την  φαρισαϊκή  επίδειξη  εξωτερικής  θρησκευτικότητας,  ενώ  γνωρίζουν  καλά  τις  μύχιες  σκέψεις  κομμουνιστών  και  μασόνων.   Το  "άγιο  φως"  θεωρείται  αρχηγός  κράτους,  μεταφέρεται  με  αεροπλάνο  από  την  Παλαιστίνη  στην  Ελλάδα,  με  στρατιωτικές  τιμές  κλπ.  Η  ισραηλινή  πλευρά  τρίβει  τα  χέρια  της  από  χαρά,  γιατί  έχει  τεράστια  κέρδη  από  τον  τουρισμό  και  πιέζει  συνεχώς  υπέρ  της  συνέχισης  του  "εθίμου".   Όμως  σε  καμιά  περίπτωση  η  άδολη  και  ουσιαστική  θρησκευτικότητα  των ανθρώπων  δεν  πρέπει  να  εξαρτάται  από  παράλογες  τελετουργίες  και  μάλιστα  με  κρατική  συμμετοχή.




ΤΟ  ΙΣΛΑΜ
Σύμφωνα με το Ισλάμ ο διαχωρισμός κράτους-θρησκείας απαγορεύεται, καθώς το Ισλάμ είναι, πέρα από θρησκεία και ένα ολοκληρωμένο σύστημα διακυβέρνησης και διοίκησης. Επομένως το κράτος κυβερνάται από τους θρησκευτικούς νόμους που έχουν δοθεί από τον Θεό και όχι από τους κοσμικούς νόμους που δημιουργήθηκαν από ανθρώπους. Το σύστημα της κοσμικής δημοκρατίας δεν αναγνωρίζεται στο Ισλάμ καθώς η διακυβέρνηση ανήκει στον Θεό και όχι στο λαό και τον όχλο. 


 


  








   
 

Ο  «πρόεδρος   της Δημοκρατίας»  διαβάζει γονατιστός το «Πάτερ Ημών»  στον  Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Μηνά όπου παρευρέθηκαν οι προκαθήμενοι των ορθόδοξων εκκλησιών.
 Δεν έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο με ένα πρόεδρο Δημοκρατίας.   
Γονατιστός  δεν έχει φωτογραφηθεί  ούτε ο Ερντογάν,  ούτε οι  Αγιατολάχ  της  Περσίας.  
 Είναι  λοιπόν ο Προκόπης Παυλόπουλος πραγματικά τόσο φανατικός Χριστιανός, όσο μας δείχνει η φωτογραφία;
Ερώτημα:  εάν ο Πρόεδρος θέλει να βιώσει απόλυτα την υπαρξιακή του σχέση με το Θείο, ποιος μπορεί να θέσει φραγμούς στην άσκηση αυτού του ανθρώπινου δικαιώματος;
Μα  οι  ίδιοι  οι  ιερείς  και  οι  πιστοί. 
Ο  κώδικας συμπεριφοράς του  Ανωτάτου  δημοσίου άρχοντα οφείλει πρωτίστως να υπηρετεί  τον χαρακτήρα  και  τον  συμβολισμό  της  πολιτείας  που  άρχει.
Δεν  μπορεί  ο  "πρόεδρος  της  Δημοκρατίας"  να  ευτελίζει  το  αξίωμά  του  και  ουσιαστικά  να  κοροϊδεύει  την  θρησκευτικότητα  με  κάτι  τέτοιους  επιδεικτικούς  θεατρινισμούς.
O κ. Παυλόπουλος έχει μια έφεση στο σκύψιμο από τότε που ορκίστηκε  μασόνος  πρώτου  βαθμού.
Οι  έλληνες  πολιτικοί  και  οι  έλληνες  ιεράρχες  έχουν  μάθει  να  γονατίζουν  εξ ίσου  καλά  στις  μασονικές  στοές,  στις  συναγωγές  και  στις  εκκλησίες.  Τελευταία  με  προεξάρχοντα  τον  Ιερώνυμο,  άρχισαν  να  γονατίζουν  (ισλαμικώς;)  και  στα  τζαμιά.   







 ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ


3 σχόλια :

  1. Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ.

    (Από το Δελτίο των 11, του Σπύρου Χατζάρα).
    26 Νοεμβρίου 1946. Επίθεση των ενόπλων κομμουνιστών στο χωριό Μάνδαλο Γιαννιτσών
    Την υπεράσπιση του Μανδάλου και των κατοίκων του, είχε αναλάβει ο 8ος Λόχος Κυνηγών Χωροφυλακής, με δύο διμοιρίες και 65 άνδρες. Διοικητής τους ήταν ο Σταύρος Κωνσταντινίδης, υπολοχαγός πεζικού.
    Τα ξημερώματα της 26ης Νοεμβρίου 1946 η συμμορία των κομμουνιστών, αφού κατέλαβε τους γύρω λόφους και περικύκλωσαν το χωριό, εξαπέλυσε άγρια επίθεση κατά της φρουράς .
    Οι χωροφύλακες οχυρώθηκαν στο σχολείο και σε ένα μικρό λόφο πάνω από το δημόσιο δρόμο. Αρχικά δεν είχε γίνει αντιληπτό το μέγεθος των δυνάμεων ανταρτών, και θεωρήθηκε πως ήσαν μόνο 100. Έτσι ο διοικητής Χωροφυλακής Γιαννιτσών έσπευσε μόνο με μία διμοιρία για βοήθεια και καθηλώθηκε από το πυρ των κομμουνιστών στη θέση Λάκκα. Με τους υπερασπιστές του χωριού απομονωμένους οι κομμουνιστές έγιναν κύριοι του χωριού.
    Συνολικά 24 πολίτες, (4 άνδρες, 5 γυναίκες και 15 ανήλικοι, οι 11 μεταξύ 3-9 ετών) βρήκαν φρικτό θάνατο.
    Της πολύτεκνης Δέσποινας Βασιλειάδου, που ήταν έγκυος 8-9 μηνών, της έσχισαν την κοιλιά και έβγαλαν το έμβρυο, ενώ έπειτα τουφέκισαν τα 8 ανήλικα παιδιά της.
    Στις 14:30 έγινε έξοδος της διμοιρίας του σχολείου, που ενώθηκε με την άλλη και συντεταγμένοι υποχώρησαν προς το χωριό Δροσερό. 12 χωροφύλακες σκοτώθηκαν.
    Οι κομουνιστές έμειναν στο χωριό ως τις 20:30 το βράδυ, οπότε ο στρατός άρχισε να τους βομβαρδίζει, ενώ μονάδες του Γ’ Σώματος Στρατού έσπευδαν.
    Οι συμμορίτες έκαψαν 45 σπίτια και 40 αχυρώνες. Οι απώλειες τους ήταν 12 νεκροί που τους βρήκε ο Στρατός. Οι κομμουνιστές ανακοίνωσαν 50 περίπου νεκρούς αντιπάλους και για τις δικές τους απώλειες ανέφεραν 5 νεκρούς .
    Στα έγγραφα των κομμουνιστών το χωριό δεν αναφέρεται ως Μάνδαλο, αλλά Μαντάλοβο, που είναι ένδειξη της σλαβικής επιρροής (ΣΝΟΦ).
    Οι κομμουνιστες δεν επέστρεψαν στο Πάικο, αλλά κινήθηκαν προς το χωριό Αμπελιές, όπου στρατολόγησαν 40 αριστερούς χωρικούς και έκλεψαν εφόδια.
    Ο Ελληνικός Στρατός μπήκε στο Μάνδαλο το πρωί της 27ης Νοεμβρίου.
    Ζ.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΕΡΝΤΟΓΑΝ: «ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ Ο ΕΒΡΑΙΟΣ ΣΟΡΟΣ».

    Προχθεσινές δηλώσεις Ερντογάν: «Έξω από την Τουρκία ο διάσημος Ούγγρος εβραίος Σόρος. Αυτό το πρόσωπο στέλνει ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο για να διχάσει και να διαλύσει τα έθνη και χρησιμοποιεί τα χρήματα που διαθέτει σε μεγάλες ποσότητες για αυτόν τον σκοπό».
    Ζ.Π

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΜΑΣΟΝΟΥ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ: Σε καθεστώς τρόμου ζει η Θεσσαλονίκη: Νέες συμπλοκές μεταξύ αλλοδαπών - Εικόνες χάους στους δρόμους.

    Συμπλοκές μεταξύ αλλοδαπών, οι οποίοι δεν θα έπρεπε καν να βρίσκονταν στη χώρα, σημειώθηκαν το βράδυ στην οδό Σαπφούς με Καρυοφύλλη, κοντά στην κινέζικη αγορά στη Θεσσαλονίκη.
    Σύμφωνα με πληροφορίες του thesstoday.gr στην περιοχή πραγματοποιούνταν συσσίτιο από ΜΚΟ, με αποτέλεσμα οι αλλοδαποί να συγκρουστούν για το φαγητό καθώς προκάλεσαν και υλικές ζημιές σε αυτοκίνητα.
    Να σημειωθεί ότι πριν από δύο εβδομάδες υπήρξαν ξανά συμπλοκές στην περιοχή.
    Ζ.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...