«ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΤΟ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ».(πατήστε την εικόνα για το κείμενο)

Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ. ΖΗΤΩ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΓΡΟΤΕΣ. ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΣΠΙΟΥΝΟΥΣ ΤΟΥ ΜΠΕΝΑΡΟΓΙΑ, ΤΟΥ ΒΕΝΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΙΦ.


         ΟΧΙ  ΣΤΗΝ  ΝΕΑ  ΤΑΞΗ


ΑΠΟ  ΤΟ  ΛΕΞΙΚΟ:
Ετυμολογία
σπιούνος < ιταλική spione
σπιούνος αρσενικό,  κατάσκοπος, καταδότης, ρουφιάνος, χαφιές, καρφί που παρακολουθεί τις κινήσεις κάποιων και τις αναφέρει σε κάποιον ισχυρό.  Αυτός που καταδίδει κάποιον ή κάτι, που κάνει μια μυστική καταγγελία, κινούμενος από ιδιοτελή και ταπεινά κίνητρα.  Ανεπίσημος, μυστικός συνεργάτης κυρίως της αστυνομίας, που συγκεντρώνει και παρέχει πληροφορίες σ' αυτήν.  Βαθύ λαρύγγι, τσάτσος  αυτός που καταδίδει κάτι ή κάποιον στον εχθρό,  προδότης, κατάσκοπος.






ΜΟΝΑΔΙΚΗ  ΔΙΕΞΟΔΟΣ  ΟΙ  ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ  ΚΑΙ  ΟΙ  ΛΑΪΚΟΙ  ΑΓΩΝΕΣ.




O  «ΠΡΩΤΟΣ  ΕΡΓΑΤΗΣ»  ΗΤΑΝ  Ο  ΜΕΤΑΞΑΣ.  

«Η Ελλάς από της 4ης Αυγούστου έγινε κράτος αντικομμουνιστικό, κράτος αντικοινοβουλευτικό, κράτος ολοκληρωτικό, κράτος με βάση αγροτική και εργατική και κατά συνέπειαν κράτος αντιπλουτοκρατικό.  Εορτάζουμε την Εργατική Πρωτομαγιά, την οποία καπηλεύονται οι πάσης φύσεως μαρξιστές, δήθεν «εργατοπατέρες».
Την Πρωτομαγιά,  ως «Εθνική Εργατική Εορτή» την καθιέρωσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ο Ι. Μεταξάς, αποκαλούμενος από τους Έλληνες εργάτες «Πρώτος Εργάτης».


ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ



  Υ.Γ.



Πρωτομαγιά: Η  Ημέρα του Έλληνα Εργάτη.


«Η εργασία είναι μια έκφραση της εθνικής ζωής και ο Εργάτης είναι ένα κομμάτι του Έθνους». Ernst  Jünger.

Ο Ι. ΜΕΤΑΞΑΣ ΚΑΘΙΕΡΩΣΕ  ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Γεμάτα αφιερώματα στην Πρωτομαγιά και στον εορτασμό της στην Ελλάδα είναι όλα τα ΜΜΕ (λόγω της ημέρας…), αλλά υπάρχει κάτι που μας κρύβουν επιμελώς: ποιος καθιέρωσε τον επίσημο εορτασμό στην Ελλάδα. Προφανώς, έχουν τους λόγους τους…
Το λοιπόν, στις 7 Απριλίου του 1937, με τον Αναγκαστικό Νόμο 606/1937 το καθεστώς της 4ης Αυγούστου καθιερώνει την τελευταία εβδομάδα του Απριλίου σαν «Εβδομάδα Εργατικής Αλληλεγγύης» και την 1η Μαΐου σαν «Ημέρα Εορτασμού της Εργασίας».
Ο νόμος προβλέπει, μεταξύ άλλων, ηθικές αμοιβές σε εργαζόμενους, οι οποίοι κρίνονταν από τους υπευθύνους της Εργατικής Εστίας ότι έχουν προσφέρει στην βελτίωση της εθνικής παραγωγής, «ώστε να απονέμονται αι προσήκουσαι τιμαί εις την εργασίαν εν τη εθνική ιδεολογική και πραγματική αυτής έννοια λαμβανομένης».
Οι αμοιβές απονέμονται την 1η Μαΐου παράλληλα με οργανωμένες εκδρομές εργαζομένων στην ύπαιθρο και πολιτιστικές εκδηλώσεις στα εργατικά κέντρα, τις οποίες υποχρεώνονταν να πληρώνουν οι εργοδότες στην Εργατική Εστία, με ειδική εισφορά πέντε δραχμών ανά μισθωτό, προκειμένου να καλυφθούν οι δαπάνες για τις δραστηριότητες αυτές.
Την περίοδο των μεγάλων διεκδικήσεων, στο συνδικαλιστικό κίνημα ξεχώριζε ένας Αριστερός ονόματι Δημητράτος. Ο Ιωάννης Μεταξάς τον κάλεσε στο γραφείο του και τον ρώτησε εάν όλα όσα δικαίως ζητούσε μπορούσαν να γίνουν πράξη. Ο Δημητράτος απάντησε θετικά στον Μεταξά. Ο Εθνικός Κυβερνήτης τού είπε πως οι απόψεις των δύο αντρών συμπίπτουν και τού ανέθεσε να πραγματοποιήσει ως υπουργός εργασίας τής 4ης Αυγούστου τις σχετικές ρυθμίσεις. 
Αυτό ήταν. Ο Δημητράτος ενσωματώθηκε πλήρως στο Εθνικό Καθεστώς, γινόμενος ενσυνείδητος εθνικιστής και συνοδοιπόρος τού Ιωάννη Μεταξά. Το Εργατικό Δίκαιο τής Ελλάδος εν συνόλω θεμελιώθηκε με την υπογραφή τού Πατέρα τής Εργατικής Τάξεως. Θεσπίστηκαν η οκτάωρη τακτική εργασία και η αμειβόμενη υπερωρία, η τακτική υγιεινή και ασφάλεια στους χώρους εργασίας, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, το Ίδρυμα Κοινωνικής Ασφαλίσεως και μια σειρά ακόμη σχετικών ρυθμίσεων, διασφαλίζοντας την κοινωνική ειρήνη, την συνεργασία των παραγόντων τής οικονομίας, την ανθρώπινη ζωή, την κοινωνική συνοχή, την εθνική οικονομία.
Οι  εβραιoμαρξιστές γιορτάζουν την ημέρα του διεθνούς προλεταριάτου, πιστοί στην ρήση του Μαρξ πως «οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα». Γι’ αυτό και αποκομμένοι από την εθνική ζωή, κατήντησαν την εορτή της Πρωτομαγιάς μια θλιβερή μάζωξη συνταξιούχων της «επανάστασης».  Τον εθνισμό του Εργάτη εξύμνησαν πολλοί λογοτέχνες μας, ενώ ο προφητικός Ίων Δραγούμης οραματίστηκε δι’ αυτού τον εθνικισμό. Ήταν η εποχή που οι πρωτοπόροι του εθνικιστικού κινήματος, όπως ο ρομαντικός Πλάτων Δρακούλης, συνταίριαζαν την φιλεργατική πολιτική με την Εθνική Ιδέα, αμόλυντοι ακόμη από τον εβραιομαρξιστικό διεθνισμό.




2008:   Το  ακαθάριστο  εθνικό  προϊόν  ήταν    210.431.000. 000  Ευρώ.
2017:   Το  ακαθάριστο  εθνικό  προϊόν έπεσε  σε  177.700.000.000  Ευρώ. 

2008 :  Γεννήσεις Ελληνόπουλων:  118.302,   
           Θάνατοι : 107.979    Διαφορά  + 10.323
2017:  Γεννήσεις  Ελληνόπουλων:  81.850     
            Θάνατοι   113.247    Διαφορά   -31.397 
     31.397   περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις.

Η  ΧΩΡΑ  ΣΗΜΕΡΑ  ΕΙΝΑΙ  ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΗ  ΓΙΑ  100  ΧΡΟΝΙΑ  ΣΕ  ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ  ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥΣ.  ΑΚΟΜΗ  ΚΑΙ  ΤΑ  ΑΡΧΑΙΑ  ΜΝΗΜΕΙΑ  ΤΗΣ  ΕΙΝΑΙ  ΥΠΟΘΗΚΕΥΜΕΝΑ.  ΔΟΥΛΕΙΕΣ  ΔΕΝ  ΥΠΑΡΧΟΥΝ.  ΕΝΑΣ  ΣΤΟΥΣ  ΔΥΟ  ΝΕΟΥΣ  ΕΙΝΑΙ  ΑΝΕΡΓΟΣ.  ΤΑ  ΠΑΙΔΙΑ  ΚΑΙ  ΤΑ  ΕΓΓΟΝΙΑ  ΜΑΣ  ΘΑ  ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ  ΓΙΑ  ΕΝΑ  ΞΕΡΟΚΟΜΜΑΤΟ  ΓΙΑ  ΤΑ  ΓΝΩΣΤΑ  ΑΦΕΝΤΙΚΑ,  ΧΩΡΙΣ  ΚΑΝΕΝΑ  ΜΕΛΛΟΝ.

  Οι  θάνατοι  των  Ελλήνων  αυξάνουν,  οι  γεννήσεις  Ελληνόπουλων  μειώνονται,  τα  ναρκωτικά  κάνουν  θραύση  και  παντού  κυριαρχεί  η  απάθεια,  ο  παραλογισμός, οι  απατεώνες, οι  αναρχικοί,  οι  ομοφυλόφιλοι  και  ο  καρκίνος της Ελλάδος, ο κομμουνισμός.

ΚΑΘΕ  ΧΡΟΝΟ  ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝΤΑΙ  300  ΜΕ  400.000  ΑΓΕΝΝΗΤΑ  ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ  ΣΤΙΣ  ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ.   ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ  500.000  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΙ  ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ  ΕΚΔΙΩΧΘΗΚΑΝ  ΣΤΑ  ΞΕΝΑ  ΚΑΙ  ΕΓΙΝΕ  ΕΙΣΑΓΩΓΗ  3.000.000  ΜΑΥΡΩΝ  ΚΑΙ  ΑΣΙΑΤΩΝ  ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ.   

  Η  ΑΡΙΣΤΕΡΗ   ΓΕΝΙΑ  ΤΟΥ  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ  (ΤΟΥ  ΑΒΡΑΑΜ  ΜΠΕΝΑΡΟΓΙΑ),   ΠΟΥ  ΚΥΒΕΡΝΑ  ΤΗΝ  ΕΛΛΑΔΑ  ΑΠΟ  ΤΟ  1974  ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ  ΣΤΟΝ  ΕΛΛΗΝΙΚΟ  ΛΑΟ  ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ  ΑΠΩΛΕΙΕΣ  ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ  ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ.

8 σχόλια :

  1. Κωμική αντίφαση μόνο με τον τίτλο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. O μέσος νεο«έλληνας» έχει τόσο εμποτιστεί σήμερα με τον προπαγάνδα του Μπεναρόγια (από το 1900 περίπου, όταν ο Σίφ και ο Ρότσιλντ έστειλαν από την Βουλγαρία τον ιδρυτή του ΚΚΕ στην Ελλάδα, με ειδική αποστολή), έχει τόσο γαλουχηθεί από τα γεννοφάσκια του με το εξ ιουδαίας δηλητήριο του Κεσιλέ Μαρδοχαίου, (όλοι παιδιά του Αβραάμ), ώστε να θεωρεί το αυτονόητο, το να τιμούμε τους Έλληνες εργάτες και αγρότες, δηλαδή τα πιο παραγωγικά στοιχεία του ελληνικού λαού, είναι πράξη…κωμική. Πόσος άραγε αναπρογραμματισμός χρειάζεται η σκέψη των νεο«ελλήνων»; Πόσο πιο μπροστά είναι οι ευρωπαϊκοί λαοί; Στην Ιταλία π.χ. διάσημοι μαρξιστές φιλόσοφοι υποστηρίζουν με φανατισμό τον Σαλβίνι και ακόμη παραπέρα.
      Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016
      Στήβεν Γ. Μίλλερ : «Είναι εξαιρετικά ειρωνικό ότι η Αρχαία Ελλάδα εμπνέει περισσότερο τους μη Έλληνες απ' ό,τι τους Έλληνες!»
      «Είναι εξαιρετικά ειρωνικό ότι η Αρχαία Ελλάδα εμπνέει περισσότερο τους μη Έλληνες απ' ό,τι τους Έλληνες! Και μάλιστα, απ' ό,τι φαίνεται, πολύ σύντομα περισσότεροι μη Έλληνες θα μαθαίνουν αρχαία Ελληνικά απ' ό,τι σύγχρονοι Έλληνες. Αναρωτιέμαι επίσης αν έχετε καταλάβει ότι η αρχαία Ελλάδα είναι ο ένας και μοναδικός σας θησαυρός, που χρειάζεται να αναπτυχθεί και αξιοποιηθεί οικονομικά».
      Ζ.Π.

      Διαγραφή
    2. Η "εργατική πρωτομαγιά" δεν γεννήθηκε, όπως και η εργατική/ταξική πάλη από τον στοχευμένο εβραϊκό καπιταλισμό; Ύμνος στην ταξική πάλη και ανάθεμα στον καπιταλισμό αποτελεί την απόλυτη αντίφαση. Άρα, κάπου έχει λάθος το σκεπτικό.

      Διαγραφή
    3. Εδώ υπάρχει ένα μεγάλο ιστορικό πρόβλημα. Η κεφαλαιοκρατία (ο καπιταλισμός) είναι ένα απαραίτητο στάδιο στην οικονομική ανάπτυξη της κοινωνίας; Η συμβολή του εβραϊκού λαού είναι πράγματι καθοριστική στην δημιουργία του κεφαλαιοκρατικού συστήματος; Δηλαδή εάν δεν υπήρχαν οι εβραίοι δεν θα υπήρχε καπιταλισμός;. Μήπως ο καπιταλισμός ούτως ή άλλως θα γεννιόταν στην Δυτική Ευρώπη όπως απέδειξε ο Μαξ Βέμπερ, άσχετα αν υπήρχαν ή όχι οι ιουδαίοι; Ιστορικές έρευνες στον αρχαίο μεσογειακό κόσμο αποδεικνύουν, ότι είχε αρχίσει από τότε, κάποια μορφή πρωτόγονου καπιταλιστικού συστήματος. Αν δεν κατέρρεε ο Ελληνορωμαϊκός κόσμος, πιθανώς θα είχαμε μία οικονομική καπιταλιστική ανάπτυξη Ελληνορωμαϊκού τύπου από τότε. Άλλωστε όπως παραδέχεται ο Μαρδοχαίος κάθε οικονομικό σύστημα (και το «αταξικό» κομμουνιστικό), αποδέχεται, αναδημιουργεί και επιβάλλει την δική του αστική τάξη.
      Βέβαια όλα τα παραπάνω είναι ερωτήματα που γίνονται όταν σκεπτόμαστε το κεφαλαιοκρατικό σύστημα με καθαρά οικονομικίστικους όρους. Είναι η γνωστή μονοδιάστατη οικονομικίστικη οπτική. Όπως όμως γνωρίζουμε πλέον, η κοινωνία είναι πολύ πιο σύνθετη και δεν ερμηνεύεται μόνο από μία ανάλυση των οικονομικών δεδομένων της. Η κοινωνία είναι ένας ζωντανός οργανισμός, με σταθερές υποκρυπτόμενες φυλετικές και βιολογικές βάσεις. Η ανάπτυξη και η κατάρρευσή της έχει σχέση κυρίως με την φυλετική της διάσταση, με την ψυχή του λαού της. Ο τρόπος της παραγωγής είναι ένα από τα συστατικά της στοιχεία και αυτός δεν είναι ανεξάρτητος από την βιολογικοεθνοτική της βάση.
      Η κάθε τάξη, ανάλογα με την θέση της στην οικονομική παραγωγική διαδικασία, είναι σεβαστή, αλλά αυτό δεν είναι το πιο βασικό και ουσιώδες γνώρισμά της. Άλλωστε υπάρχει μεγάλη κινητικότητα μεταξύ ανάμεσα στα μέλη των οικονομικών τάξεων.
      Ασφαλώς και η εργατική πρωτομαγιά δεν γεννήθηκε από τον στοχευμένο εβραϊκό καπιταλισμό. Έτσι μας κάνανε να πιστεύουμε. Απλώς υφαρπάσανε στην πορεία τις σημαίες του αγώνα για τους δικούς τους ιδιοτελείς εθνικούς ιουδαϊκούς σκοπούς. Οι εργάτες είχαν, έχουν και θα έχουν την δική τους πατρίδα, για την οποία θα αγωνίζονται και θα πεθαίνουν με αυτοθυσία, όπως αποδεικνύεται από χιλιάδες παραδείγματα. Η λεγόμενη «ταξική» πάλη είναι η συνειδητοποίηση της ταυτότητας της εργατικής δύναμης από τον εαυτό της, ενός πολύτιμου γραναζιού σε μία λειτουργική θεώρηση της κοινωνίας, η οποία είναι ένα αδιάσπαστο οργανικό συνεκτικό στοιχείο του έθνους και τίποτε παραπάνω. Σε περίπτωση που η εργατική δύναμη αποκοπεί από το εθνικό στοιχείο της, καταστρέφεται γρήγορα. Η κοινωνία δεν χαρακτηρίζεται από μια μορφή «πάλης», αλλά από συγκεκριμένες μορφές οργάνωσης και λειτουργίας. Οι εργάτες του ιαπωνικού λαού π.χ. τι σχέση έχουν με τον «στοχευμένο εβραϊκό καπιταλισμό»; Ο τρόπος και οι μέθοδοι της οικονομικής παραγωγής (και ο καπιταλισμός) έρχονται και παρέρχονται, το έθνος παραμένει.
      Τα λόγια του Oswald Spengler παραμένουν πάντα επίκαιρα: «Δεν υπάρχει ένα προλεταριακό κίνημα, ούτε καν κομμουνιστικό, που δεν επιχειρεί προς το συμφέρον του χρήματος, προς τις κατευθύνσεις που υποδεικνύονται από το χρήμα, και για τον χρόνο χορηγούμενο από το χρήμα- και χωρίς οι πιο ιδεαλιστές από τους ηγέτες του να έχουν την παραμικρή υποψία αυτού του γεγονότος. Το μεγάλο κίνημα που χρησιμοποιεί τις λέξεις του Μαρξ δεν παρέδωσε τον επιχειρηματία στην εξουσία του εργάτη, αλλά και τους δύο σε εκείνη του χρηματιστηρίου.»
      Ζ.Π.

      Διαγραφή
    4. Α’ Πρωτομαγιά - ακόμα μια αριστερή απάτη [του Θάνου Τζήμερου]

      Τυπικό παράδειγμα του πώς η αριστερή προπαγάνδα κατασκευάζει μύθους και τους πουλάει για ιστορία είναι η σύνδεση του 8ώρου με την απεργία στο Σικάγο το 1886, που έμεινε στην ιστορία ως Haymarket Affair.

      Η καθιέρωση του 8ωρου είναι μια υπόθεση πολύ παλιότερη από την απεργία του Σικάγου. Ξεκίνησε στην Αγγλία και στις ΗΠΑ στα τέλη του 18ου αιώνα. Το 1817 ο Ρόμπερτ Όουεν (Robert Owen https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Owen) πρόβαλε το αίτημα για οκτάωρο, με το σλόγκαν «οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες αναψυχή, οκτώ ώρες ανάπαυση». Επειδή δεν υπήρχαν τότε εθνικές συμβάσεις εργασίας, κάθε συντεχνία κατακτούσε αυτό το δικαίωμα ανάλογα με τη δύναμή της αλλά και ανάλογα με τις αλλαγές στον τρόπο εργασίας που έφερνε η βιομηχανική επανάσταση και η επακόλουθη αύξηση της παραγωγικότητας. Διότι μόνον έτσι η μείωση του χρόνου εργασίας δεν συνοδευόταν από μείωση της αμοιβής!

      Αντίθετα με την κομμουνιστική μυθολογία, όλες σχεδόν οι βελτιώσεις των συνθηκών εργασίας που ξέρουμε μέχρι σήμερα ήταν πρωτοβουλία των εργοδοτών για να προσελκύσουν τους αποδοτικότερους εργάτες. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργοδοτών ήταν αυτός που αύξανε μισθούς και παροχές και όχι οι απεργίες των πρώιμων κομμουνιστών, των αναρχοσοσιαλιστών της εποχής. Οι μηχανές, τις οποίες οι τότε «προστάτες των εργαζομένων», οι λουδίτες, κατέστρεφαν ήταν αυτές που έδιναν τη δυνατότητα σε έναν εργάτη – χειριστή να παράγει πολύ περισσότερα προϊόντα από ότι ένας εργάτης - χειρώνακτας, δηλαδή να συμμετέχει στη δημιουργία περισσότερου πλούτου και – δικαίως - να καρπώνεται μέρος του.

      Το 8ωρο άρχισε να εφαρμόζεται την εποχή της εξάπλωσης της βιομηχανικής επανάστασης. Οι ξυλουργοί πλοίων της Βοστώνης, αν και χωρίς συνδικάτο, το κατέκτησαν το 1842. Οι ειδικευμένοι τεχνίτες στην Ν. Ζηλανδία και στην Αυστραλία είχαν 8ωρο από τη δεκαετία του 1850. (https://en.wikipedia.org/wiki/Eight-hour_day) Το 1867 το καθιέρωσε η πολιτεία του Ιλλινόις και το 1868 το καθιέρωσε η κυβέρνηση των ΗΠΑ αλλά μόνο για τους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους.

      Ποια είναι η αλήθεια για την απεργία του Σικάγου; Ότι ήταν η πρώτη μαζική απεργία με αίτημα την γενική καθιέρωση του 8ώρου. Τι κατάφερε; ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ! Τίποτε δεν θεσπίσθηκε εξαιτίας της ή κατόπιν αυτής. Ακόμα και οι αιματηρές ταραχές που συγκινούν τους σταλινίστας συνέβησαν τις επόμενες μέρες. Στις 3 Μαΐου όταν οι αναρχοσοσιαλιστές επιτέθηκαν στους εργαζόμενους ενός εργοστασίου (ήταν η πρώιμη μορφή… περιφρούρησης της απεργίας) και, κυρίως, την 4η Μαΐου, όταν στη διάρκεια μιας αποτυχημένης συγκέντρωσης πέταξαν χειροβομβίδα εναντίον των αστυνομικών, σκοτώνοντας 7 αστυνομικούς και 4 πολίτες. Η αριστερή προπαγάνδα ακόμα κι αυτό το γεγονός προσπαθεί να το διαστρεβλώσει ισχυριζόμενη ότι οι αστυνομικοί σκοτώθηκαν από... πυρά συναδέλφων τους! (Μάλλον η χειροβομβίδα θα ήταν κρότου – λάμψης!) Και ότι οι 4 πολίτες σκοτώθηκαν από πυρά αστυνομικών. Καμία πηγή της εποχής δεν το αναφέρει, καμία μαρτυρία δεν υπάρχει για νεκρούς από πυρά αστυνομικών ενώ είναι παντελώς άγνωστα τα ονόματα των υποτιθέμενων νεκρών διαδηλωτών που, κανονικά, η αριστερή προπαγάνδα θα είχε κάνει ήρωες βάζοντας κι από ένα άγαλμα σε κάθε σταυροδρόμι. Η μοναδική αναφορά σε πυροβολισμούς εναντίον διαδηλωτών υπάρχει στις προκηρύξεις των ίδιων των αναρχοσοσιαλιστών οι οποίες μιλούν γενικώς για «shooting» χωρίς να αναφέρουν νεκρούς ή τραυματίες και, φυσικά, ονόματα. Ακόμα και οι διεθνείς εργατικές ενώσεις δεν αναφέρουν τίποτε για νεκρούς! (https://www.iww.org/branches/US/CA/lagmb/lit/haymarket.shtml)
      Ζ.Π.

      Διαγραφή
    5. Β’ Πρωτομαγιά - ακόμα μια αριστερή απάτη [του Θάνου Τζήμερου]

      Όμως, οι επαγγελματίες της προπαγάνδας γράφουν για την “αστυνομία που αιματοκύλησε την απεργία”, για τους “πληρωμένους δολοφόνους των καπιταλιστών” και άλλα ηχηρά παρόμοια, ποντάροντας στον συναισθηματικό αντίκτυπο που θα προκαλέσουν και στην άγνοια της ιστορίας (αλλά και στην τεμπελιά για ψάξιμο) που έχει ο μέσος Έλληνας. Ακόμα και το Μνημείο των Μαρτύρων (Haymarket Martyrs Monument) που στήθηκε σε προάστιο του Σικάγου αναφέρει μόνο τα ονόματα των επικεφαλής της διαδήλωσης που συνελήφθησαν μετά τη ρίψη της χειροβομβίδας και καταδικάσθηκαν σε θάνατο ως υπεύθυνοι: August Spies,Adolph Fischer, George Engel, Louis Lingg, Albert Parsons. (Οι 4 απαγχονίσθηκαν και ο ένας αυτοκτόνησε στο κελί του, μια μέρα πριν την εκτέλεση.)

      Ουσιαστικά η κατάκτηση του 8ώρου ολοκληρώθηκε στον δυτικό κόσμο (και μόνον εκεί!) τη δεκαετία του 1950, όταν όλοι πια οι εργαζόμενοι σε οποιονδήποτε τομέα δούλευαν 8 ώρες τη μέρα. Όλα αυτά τα χρόνια, στο 8ωρο μπαίναν σιγά σιγά όλο και περισσότεροι κλάδοι, διότι κάθε συντεχνία είχε τις δικές της συνθήκες εργασίας. Στην Ευρώπη, η Ισπανία ήταν το πρώτο κράτος που καθιέρωσε 8ωρο για όλους τους εργαζόμενους, το 1919. Στην Ελλάδα, το καθιέρωσε ως καθολικό πλαίσιο εργασίας ο Μεταξάς. Φυσικά, στη Σοβιετική Ένωση το 8ωρο ούτε ως όνειρο δεν το έβλεπαν οι, με το ζόρι, σταχανοβίτες σύντροφοι! Για να μην μιλήσουμε για συνδικαλισμό και δικαίωμα απεργίας... Όύτε να τα ψιθυρίσουν δεν τολμούσαν διότι θα εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες ως εχθροί του λαού!

      Και μια που αναφέραμε πριν για εργατικά δικαιώματα, οι περισσότερες σημερινές εργατικές κατακτήσεις είναι ιδέα του καραμπινάτου καπιταλιστή, Χένρυ Φορντ. Όταν οι εργάτες στην αυτοκινητοβιομηχανία έπαιρναν, το 1914, $ 2,34 τη μέρα, ο Φόρντ προσέφερε υπερδιπλάσιο μεροκάματο: 5 δολάρια (120 δολάρια σημερινά!) για εργαζόμενους που πληρούσαν συγκεκριμένες προϋποθέσεις (και εξωεργασιακής ζωής), με σκοπό να πάρει τους καλύτερους, το ιστορικό "five dollar day". Τα κατάφερε, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος των αυτοκινήτων του έτσι ώστε να μπορεί να τα αγοράσει ο καθένας! Οι ανταγωνιστές του τον μιμήθηκαν και ο ανταγωνισμός βελτίωσε την παραγωγικότητα, αύξησε την παραγωγή και ώθησε όλους τους μισθούς πολύ ψηλότερα. Η εβδομάδα 5 ημερών είναι επίσης δική του έμπνευση (την καθιέρωσε το 1926), όπως και η άδεια μετ’ αποδοχών, σκεπτόμενος ότι ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος θα κάνει τους εργαζόμενους περισσότερο καταναλωτές. Ούτε απεργίες ούτε αγωνιστικές κινητοποιήσεις! Το αφεντικό μοιράζει λεφτά όταν έχει. Όταν δεν έχει, δεν πα’ να λιώσεις δέκα παπούτσια σε διαδηλώσεις - ούτε ο μισθός θα αυξάνεται, ούτε οι ώρες εργασίας θα μειώνονται.

      Το σενάριο όμως της Εργατικής Πρωτομαγιάς είχε όλα τα υλικά που χρειαζόταν η αριστερή προπαγάνδα: απεργία, διαδήλωση, συμπλοκές, νεκρούς έστω και “μαϊμού”, φιλολαϊκό αίτημα. Τα "έδεσε", τα οικειοποιήθηκε εντελώς αυθαίρετα (την απεργία του Σικάγου δεν την διοργάνωσαν κομμουνιστές!) και τα πουλάει μια χαρά στο πόπολο ως λαϊκές κατακτήσεις - στο πόπολο που μαθαίνει ιστορία διαβάζοντας "Αυγή", "Χωνί", "Ριζοσπάστη" και Documento.

      Η Πρωτομαγιά λοιπόν δεν είναι ούτε αργία ούτε απεργία. Είναι ακόμα μια αριστερή απάτη.

      Υ.Γ. Τι έχει να παρουσιάσει το παγκόσμιο εργατικό κίνημα τα τελευταία 100 χρόνια; Όλες του οι αναφορές είναι στο Σικάγο του 1886. Μετά, σύντροφοι; Το μόνο αξιομνημόνευτο που καταφέρατε ήταν να μην εργάζονται οι συνδικαλιστές! Τίποτε άλλο;
      Ζ.Π.


      Διαγραφή
  2. Diego Fusaro: Το μίσος του κεφαλαίου για τις ταυτότητες και τα σύνορα έχει ένα όνομα: oikophobia Τετάρτη, 1 Μαΐου 2019, (Από τον Κόκκινο Ουρανό).
    Ο Diego Fusaro (Ντιέγκο Φουσάρο) είναι Ιταλός φιλόσοφος που διδάσκει Ιστορία της Φιλοσοφίας στο IASSP στο Μιλάνο (Ινστιτούτο Ανώτερων Στρατηγικών και Πολιτικών Σπουδών). Είναι πτυχιούχος Ιστορίας της Φιλοσοφίας και κάτοχος διδακτορικού στη Φιλοσοφία της Ιστορίας. Οι μελέτες του εστιάζονται στον γερμανικό ιδεαλισμό, στους προπαρασκευαστικούς στοχαστές του (Spinoza) και στους οπαδούς του (Marx), με ιδιαίτερη εστίαση στα ιταλικά ρεύματα σκέψης (Gramsci, Gentile). Τον Ιούλιο του 2013, η εφημερίδα "La Repubblica" τον χαρακτήρισε ως έναν από τους τρεις πιο ελπιδοφόρους νέους ευρωπαίους φιλοσόφους.


    Ο αγώνας των ιεροφαντών της παγκοσμιοποίησης εναντίον της σταθερής και ριζωμένης ταυτότητας είναι ο ίδιος ενάντια των συνόρων ως μιας όχθης που σχηματίζει έναν καθορισμένο και περιορισμένο χώρο, ικανό να αυτοκυβερνηθεί σύμφωνα με τους δικούς του κανόνες, αποτελεί την βασική αρχή της μετα-δημοκρατικής ετερονομίας του παγκόσμιου καπιταλισμού. Από την άλλη πλευρά, το ίδιο το όριο είναι απαραίτητο για την οικοδόμηση της ταυτότητας, η οποία διαμορφώνεται πάντοτε σε σχέση με την ετερότητα : όπως το λέει και ο τίτλος του γνωστού δοκιμίου του Heidegger, “Identität und Differenz” η Ταυτότητα και η Διαφορά σχηματίζουν ένα εννοιολογικό ζευγάρι στο οποίο κάθε όρος εμφανίζεται ως απαραίτητος για την ύπαρξη και τον ορισμό του άλλου. Δεν μπορεί να υπάρχει ταυτότητα, εκτός αν αυτή δεν έχει διαφορά σε σχέση με τους άλλους. Ούτε μπορεί να υπάρξει διαφορά, εκτός από την περίπτωση που υπάρχουν πολλαπλές ταυτότητες.

    Εάν, μέσω της κατεδάφισης των ορίων, εξαφανιστεί η ετερότητα και παραμείνει μόνο η αβεβαιότητα, τότε κάθε πιθανή ταυτότητα αποκρύπτεται για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

    Ο διάλογος μπορεί να γίνει μόνο όταν υπάρχουν ισχυρές ταυτότητες, οι οποίες έχουν αξίες και ρίζες: είναι το αντίθετο του πολυπολιτισμικού διαλόγου που προωθείται και επαγγέλλεται από τους αποστόλους της παγκοσμιοποίησης. Στην ουσία, είναι ένας σιωπηλός διάλογος, στον οποίο τα μέρη, αφού έχουν γυμνωθεί από την ταυτότητά τους, δεν έχουν αφήσει κυριολεκτικά τίποτα να πει το ένα στο άλλο.

    Από αυτή την άποψη, αυτό που συχνά καλύπτεται από τον στομφώδη τίτλο «πολυπολιτισμικότητα» δεν είναι παρά η δικαιολογία για την εγκατάλειψη της δικής μας πολιτιστικής ταυτότητας και την εξουδετέρωσή της στο βωμό του μηδενισμού. Ακολουθώντας μερικές από τις ιδέες του Charles Taylor στο “Multiculturalism and the Politics of Recognition” («Πολυπολιτισμικότητα και Πολιτική της Αναγνώρισης») (1992), θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι το χαρακτηριστικό γνώρισμα της ψευδούς πολυπολιτισμικότητας του καταναλωτικού πολιτισμού πρέπει να αναγνωριστεί όχι τόσο προς το ενδιαφέρον προς άλλους πολιτισμούς, όσο, είναι αν μη τι άλλο, στην «εαυτοφοβία», στον φόβο για τον εαυτό μας και την ίδια μας την ταυτότητα.

    Σε αυτό βρίσκεται η ουσία της «πολυπολιτισμικότητας ως θρησκείας πολιτικής» που είναι σύμφωνη με την παγκοσμιοποιημένη τάξη και με το πάθος της για το υβριδικό, για τα αδιάκριτο και γενικά, για όλα όσα είναι λειτουργικά στην αποδόμηση των παλαιών ταυτοτήτων. Από αυτή την άποψη, η ίδια "συμπερίληψη του άλλου" (Einbeziehung des Anderen), όπως το ονόμασε ο Juergen Habermas, φαίνεται λειτουργική μόνο στον αποκλεισμό του ιδίου.


    Από αυτή την άποψη, ο Roger Scruton (Ρότζερ Σκράτον, Άγγλος φιλόσοφος) εφάρμοσε την περίφημη λέξη της “οikophobia” / οικοφοβίας, η οποία κυριολεκτικά υποδηλώνει το μίσος που έχει κάποιος προς τον οίκο του και, γενικότερα, προς οτιδήποτε έχει σχέση με τη δική του ιστορική και την δική του πολιτισμική ταυτότητα. Μια πεμπτουσιακή έκφραση του νέου πνεύματος του παγκοσμισμού (mondialism), η oikofobia λειτουργεί διπλά και συνεργικά προς την κατεύθυνση της απο-νομιμοποίησης του δικού του (που υποτιμάται a priori ως «καταπιεστικό») και της μεγέθυνσης του άλλου (που προσδιορίζεται στην πραγματικότητα με κάθε περίπτωση που συνδέεται με το κοσμοπολίτικο «άνοιγμα»).

    Ζ.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πρωτομαγιά: Οι εργάτες τιμούν το Μάη του 1886.
    Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
    Η Πρωτομαγιά κάθε χρόνο είναι ημέρα των εργατών, των αγώνων, των διεκδικήσεων. Δεν είναι αργία, είναι απεργία. Συγκεντρώσεις, πορείες, συνθήματα. Ημέρα που κανείς δεν ξεχνά. Οι εργάτες όλου του κόσμου τιμούν την εξέγερση των εργατών του Σικάγου, της «μητέρας» των μαχών της εργατικής τάξης. Όλα άρχισαν τον Μάη του 1886 τότε που τα εργατικά συνδικάτα ύψωσαν το ανάστημά τους διεκδικώντας ωράριο στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Το βασικό αίτημά τους συνοψίζεται σε μια πρόταση: «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ελεύθερο χρόνο, 8 ώρες ύπνο». Εκείνη την Πρωτομαγιά, πριν από 133 χρόνια, στη δυναμική πορεία πήραν μέρος περίπου 90.000 απεργοί, ενώ σε ολόκληρη τη χώρα συμμετείχαν στην απεργία πάνω από 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Άνδρες με τις γυναίκες και τα παιδιά τους ξεχύνονται στις λεωφόρους για να διαδηλώσουν ειρηνικά. Τρεις μέρες αργότερα, σε συγκέντρωση για τη συμπαράσταση των απεργών, στην πλατεία Χέιμαρκετ, οι αστυνομικές δυνάμεις παίρνουν εντολή να διαλύσουν τους διαδηλωτές.
    Η Πρωτομαγιά όμως, ως εργατική γιορτή, καθιερώνεται κάποια χρόνια αργότερα, στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση εκείνου του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου.
    Στην Ελλάδα
    Ο πρώτος εορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα έγινε το 1893 από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη. Ο εορτασμός δεν έγινε όμως την πρώτη, αλλά τη δεύτερη μέρα του Μαΐου, αφού η 1η Μαΐου ήταν Σάββατο, εργάσιμη ημέρα. Έτσι, αποφασίστηκε να μετατεθεί την επόμενη μέρα, Κυριακή, για να μπορέσουν να συμμετάσχουν όσο το δυνατόν περισσότεροι. Πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται στο Παναθηναϊκό Στάδιο και σε ψήφισμά του ζητά 8 ώρες εργασία, αργία και ανάπαυση την Κυριακή και τέλος κρατική μέριμνα κι ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Αποφασίζεται το ψήφισμα να επιδοθεί στον πρόεδρο της Βουλής επτά μήνες αργότερα, την 1η Δεκεμβρίου 1893.
    Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, το 1911 πρωταγωνιστεί η Θεσσαλονίκη στη γιορτή της Πρωτομαγιάς. Συγκεκριμένα, η Φεντερασιόν (Σοσιαλιστική Εργατική Ομοσπονδία Θεσσαλονίκης) με ιδρυτή και ηγέτη τον σοσιαλιστή Αβραάμ Μπεναρόγια και μέλη σοσιαλιστές εργάτες, προερχόμενους κυρίως από την προοδευτική εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης και διάφορους διανοούμενους, αναλαμβάνει τη διοργάνωση της εργατικής Πρωτομαγιάς στην πόλη.
    Στην Αθήνα, η Πρωτομαγιά γιορτάζεται με πρωτοβουλία του Ν. Γιαννιού στο Μετς, με ίδιο σύνθημα της εξέγερσης του Σικάγου, «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο». Την επόμενη αμέσως χρονιά, το 1912 γιορτάζεται και πάλι στο Μετς, ενώ περνάνε επτά χρόνια, το 1919, για να κατέβουν εργάτες στους δρόμους σε 12 ελληνικές πόλεις.
    Το 1937 καθιερώθηκε η Πρωτομαγιά ως «Ημέρα Εορτασμού της Εργασίας».
    Ζ.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...