Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ



Παντελής Σαββίδης
Κομβικό σημείο στην εξέλιξη της ελληνικής πολιτικής ιστορίας αποτέλεσε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Εμφύλιος που ακολούθησε. Η γενιά που συνυπήρξε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο (τον έναν από τους τρεις μόνο μεγάλους πολιτικούς της σύγχρονης Ελλάδας μαζί με τον Καποδίστρια και τον Τρικούπη) ήταν η γενιά που δημιούργησε το σημερινό ελληνικό κράτος.

Ο τελευταίος της γενιάς αυτής ήταν ο Μεταξάς, ο οποίος υπήρξε μεν δικτάτορας, αντίπαλος πάντοτε του Βενιζέλου, αλλά οι επιτελικές και διοικητικές του ικανότητες ήταν αναμφισβήτητες. Είχε δε το θάρρος να υποκλιθεί στη διπλωματική δεινότητα του Κρητικού πολιτικού.
Ενόψει του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου ενέταξε την Ελλάδα στην πλευρά των Βρετανών και των Γάλλων, κι έτσι μετά τον πόλεμο προσαρτήθηκαν στη χώρα τα Δωδεκάνησα. Ήταν η τελευταία αναλαμπή. Οι πολιτικοί που ακολούθησαν από τη δεκαετία του 1950 έως σήμερα άρχισαν να δίνουν.

Πρώτος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που κυριάρχησε από τα μέσα του ’50. Με τη Συμφωνία της Ζυρίχης αποδέχθηκε μια κάκιστη συμφωνία για το Κυπριακό. Τα αποτελέσματά της τα είδαμε λίγα χρόνια αργότερα, αφού το κράτος-Φρανκενστάιν που δημιουργήθηκε δεν μπορούσε να λειτουργήσει.
Ένας πολιτικός της παλιάς φρουράς, νομάρχης Χίου επί Βενιζέλου, ο Γεώργιος Παπανδρέου, έκανε την τελευταία σωστή κίνηση. Έστειλε στην Κύπρο, κρυφά, ολόκληρη Μεραρχία την οποία απέσυραν από τη Μεγαλόνησο οι δικτάτορες του ’67. Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι στρατιωτικοί, άνθρωποι δηλαδή που ετάχθησαν να προστατεύουν το εθνικό συμφέρον, θα έκαναν μια τέτοια κίνηση.
Η δικτατορία του ’67, όπως αναδεικνύουν νεότερες έρευνες, έγινε αφενός μεν λόγω των σχεδιασμένων από τις ΗΠΑ εξελίξεων στη Μέση Ανατολή με επίκεντρο το Ισραήλ, αφετέρου δε για να δοθεί η «λύση» που δόθηκε στο Κυπριακό. Ύστερα από μια τεχνητή κρίση, η δικτατορική κυβέρνηση του Παπαδόπουλου πήγε στην Κεσάνη και συμφώνησε την απόσυρση της μεραρχίας από την Κύπρο. Μέγιστο, τραγικό λάθος το οποίο, είναι αδύνατο να μην αντιλήφθηκε η στρατιωτική ηγεσία.
Αφού ο Παπαδόπουλος έκανε τη δουλειά που ήταν να κάνει, αντικαταστάθηκε από τον Ιωαννίδη. Έναν δικτάτορα περιορισμένης αντιλήψεως, ιδεοληπτικό, που οργάνωσε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και έδωσε αφορμή για τη σχεδιασμένη, με τους Αμερικανούς, τουρκική εισβολή.
Το ακόμη τραγικότερο ήταν ότι ενώ η Ελλάδα διοικούνταν από στρατιωτικούς, ήταν εντελώς γυμνή στο στρατιωτικό τομέα. Η επιστράτευση του ’74 αποδείχθηκε φιάσκο.
Η δικτατορία του ’67 έγινε από συνειδητούς πράκτορες που πρόδωσαν τη χώρα.
Η μεταπολιτευτική λύση ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, γνωστός από τη Συμφωνία της Ζυρίχης για το Κυπριακό. Ανέλαβε αποδεχόμενος τα τετελεσμένα. Το μεγαλύτερο μέρος της Κύπρου κατελήφθη με τον δεύτερο Αττίλα, όταν η Ελλάδα είχε πολιτική κυβέρνηση υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και ο τότε πρωθυπουργός δήλωνε πως η Κύπρος είναι μακριά για να υπάρξει κάποια αντίδραση. Οι Τούρκοι κλιμακώνουν τις αντιδράσεις τους και αρχίζει μια κούρσα εξοπλισμών που διευρύνει το χάσμα στο ισοζύγιο ισχύος των δύο χωρών.
Η χώρα περνά μια περίοδο οικονομικής ευημερίας, οι κυβερνήσεις μοιράζουν χρήματα αλλά οι Ένοπλες Δυνάμεις καθίστανται, καθημερινά, ολοένα πιο ανίσχυρες από πλευράς εξοπλισμών. Τα χρήματα για τους εξοπλισμούς καταλήγουν τα περισσότερα στις τσέπες μεσαζόντων και πολιτικών. Το πανηγύρι είναι απίστευτο.
Η γειτονική χώρα δοκιμάζει τις αντοχές της Ελλάδας το 1987, και ο Ανδρέας Παπανδρέου, αποφασισμένος να έρθει σε ρήξη, φθάνει στα όρια. Το τι συνέβη το κρίσιμο βράδυ που οι δύο χώρες έφθασαν στα πρόθυρα πολέμου δεν είναι γνωστό – και δεν θα γίνει. Η Τουρκία αναδιπλώνεται αλλά ο Ανδρέας Παπανδρέου κάνει το μοιραίο λάθος της πολιτικής του ζωής. Αποδέχεται να πάει και να συζητήσει –δηλαδή να νομιμοποιήσει– τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Νταβός. Το «mea culpa» μπορεί να σώζει τα πολιτικά προσχήματα, όχι όμως και τα ουσιαστικά.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου εντάσσεται στην ίδια κατηγορία των άλλων μεταπολεμικών ηγετών.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της πρωθυπουργίας και αυτού και του διαδόχου του Κώστα Σημίτη, ο οποίος βαρύνεται με τα Ίμια, γίνεται προσπάθεια ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά τα περισσότερα χρήματα καταλήγουν στις τσέπες πολιτικών. Με τέτοια νοοτροπία κανείς δεν θέλει να ενθαρρύνει τη συνέχιση των εξοπλισμών. Για τον Σημίτη θα μπορούσε να πει κανείς: τι να κάνει, τόσο μπορούσε ο άνθρωπος.
Ο Σημίτης δεν ήταν πολιτικός για δύσκολες καταστάσεις. Μαζί με τους συνεργάτες του εγκαταλείπουν τη λογική της επιδίωξης στρατιωτικής ισορροπίας και αναζητούν το δόγμα της ήπιας ισχύος με το χαρτί της συμμετοχής στην ΕΕ. Έλα όμως, που το χαρτί αυτό ξεθώριασε… Και τώρα;
Μετά τον Σημίτη έχουμε κυβερνήσεις παιδικής χαράς.
Δεν είναι γνωστό αν η χώρα διαθέτει, όπως λένε πολλοί, ικανά πρόσωπα τα οποία αποφεύγουν να εκτεθούν. Αλλά αν διέθετε ικανά πρόσωπα, δεν θα είχαν πρόβλημα να απευθυνθούν στον κόσμο και να διεκδικήσουν την εμπιστοσύνη του.
Εκμαυλίστηκε όμως και η κοινωνία.
Ζώντας αρκετά χρόνια σε περίοδο σταθερότητας, και μερικές φορές οικονομικής ευμάρειας σε σχέση με το παρελθόν, δεν εκτιμά την αναζήτηση ικανών προσώπων για τη διαχείριση των υποθέσεών της. Ικανοποιείται με τον ηθοποιό και τον τραγουδιστή, τον ποδοσφαιριστή, ή ακόμη και τον δημοσιογράφο που προκαλεί την αναπαραγωγική διάθεση του DNA της.
Τα προβλήματα συσσωρεύονται και οξύνονται και φθάσαμε σήμερα να ικετεύουμε τη διεθνή κοινότητα να αντιμετωπίσει τις δικές μας δυσκολίες. Όπως τώρα, στην Ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο και το Αιγαίο. Που συρόμαστε από ταπείνωση σε ταπείνωση. Έχουμε αναγάγει την ανικανότητα σε σύγχρονη ιδεολογία.
Το προφανές ερώτημα είναι γιατί να το κάνει η διεθνής κοινότητα. Όποτε το έκανε, από τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου ως τα Ίμια, κάτι ζήτησε και πήρε.
Η απορία όλων είναι γιατί η χώρα δεν ετοιμάζεται για τις δύσκολες καταστάσεις όταν τα πράγματα είναι ήρεμα και μπορεί. Διότι οι ηγεσίες της μετά τον Β΄ ΠΠ ήταν και συνεχίζουν να είναι ανίκανες. Διότι η κοινωνία έχει ευνουχιστεί.
Ο τελευταίος πόλεμος και ο Εμφύλιος παρήγαγαν νέα δεδομένα, τα οποία μετά την οικονομική κρίση είναι ακόμη χειρότερα.
Οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες δεν είναι απλώς ανίκανες, είναι κάτι ακόμη χειρότερο.
Με αυτές τις προϋποθέσεις η Ελλάδα τετέλεσται. Δείτε ποιοι κυβερνούν και ποιοι αναζητούν ψήφο.


ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

5 σχόλια :

  1. Volkswagen: Καμία σκέψη για Ελλάδα - Σε Βουλγαρία, Σερβία ή Τουρκία το νέο εργοστάσιο.
    Ο όμιλος Volkswagen έχει ξεκινήσει συζητήσει για να φτιάξει ένα νέο εργοστάσιο στην Ευρώπη. Οι συζητήσεις ανακοινώθηκαν επίσημα από την ίδια την αυτοκινητοβιομηχανία και όπως αναφέρει τυγχάνουν της έγκρισης των επιτροπών εποπτείας και διαχείρισης.
    Η VW αναζητά την καλύτερη δυνατή τοποθεσία για την επένδυσή της, η οποία είναι απαραίτητη λόγω της συνολικής αναδιάρθρωσης της γραμμής παραγωγής του γκρουπ, στο πλαίσιο της οποίας κάποια εργοστάσια μετασχηματίστηκαν σε μονάδες παραγωγής αμιγώς ηλεκτρικών αυτοκινήτων.
    Οι περιοχές στις οποίες προσανατολίζεται η εταιρεία για να χτίσει το καινούργιο της εργοστάσιο βρίσκονται στην ανατολική Ευρώπη, με χώρες όπως η Βουλγαρία, η Σερβία και η Τουρκία να έχουν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον και να βρίσκονται σε συνομιλίες για να προσελκύσουν την επένδυση αυτή και να επωφεληθούν οι τοπικές και όχι μόνον οικονομίες.
    Το νέο εργοστάσιο αναμένεται να φιλοξενήσει τη γραμμή παραγωγής των Skoda Karoq και SEAT Ateca, με δεδομένο ότι και τα εργοστάσια της Τσεχίας αυτή τη στιγμή δεν μπορούν να καλύψουν επαρκώς την αυξημένη ζήτηση.
    Ζ.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν έπεσε η "Χούντα", το 1974, άφησε μία Ελλάδα σε πλήρη βιομηχανική ανάπτυξη. Η χώρα είχε ισχυρότατη εξαγωγική τσιμεντοβιομηχανία, που ανταγωνιζόταν επάξια τις αντίστοιχες της Αγγλίας και της Γαλλίας. Η ελληνική χαλυβουργία με το ισχυρό νικέλιο συναγωνιζόταν την αντίστοιχη αγγλική και ιταλική.
      Το ελληνικό αλουμίνιο, τα ελληνικά ναυπηγεία (που εδώ και χρόνια είναι κλειστά), η ελληνική χαρτοβιομηχανία (Αθηναϊκή Χαρτοποιία), η βιομηχανία ελαστικών της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας (πριν φύγουν για την Τουρκία), οι καινοτόμοι πλαστικοί σωλήνες του εργοστασίου Πετζετάκη, τα ελληνικά αμυντικά συστήματα και ατελείωτοι άλλοι τομείς της βιομηχανικής παραγωγικής μας ζωής καθιστούσαν την πατρίδα μας μία χώρα, όχι μόνον αυτάρκη αλλά και εξαγωγική. Ο σχεδιασμός του 1972 προέβλεπε ότι το 1987 στην Ελλάδα θα λειτουργούσε το πρώτο πυρηνικό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
      Δυστυχώς η Μασονία το 1974 είχε άλλα σχέδια. Το μόνο υγιές κομμάτι της ελληνικής οικονομίας, η ελληνική βιομηχανία, κρατικοποιήθηκε, "εθνικοποιήθηκε". Ο Ανδρέας Παπανδρέου σε 4 χρόνια «κοινωνικοποίησε», δηλαδή χρεωκόπησε, 45 εργοστασιακά συγκροτήματα. Σε ερώτηση γνωστού οικονομολόγου της εποχής για την αναπόφευκτη χρεοκοπία της Ελλάδας ως συνέπεια αυτής της πολιτικής, ο Ανδρέας Παπανδρέου φημολογείται ότι απάντησε: «ναι, αλλά εγώ δε θα ζω τότε».
      Ζ.Π.

      Διαγραφή
    2. ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ. Α' ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΩΡΑ ΓΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ.
      Η απόφαση της νέας ιδιοκτήτριας Upfield του εργοστασίου της Ελαϊς στην Πειραιώς για μεταφορά της γραμμής παραγωγής μαργαρινών στο εξωτερικό, έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά αποφάσεων μεγάλων πολυεθνικών Ομίλων για αποχώρηση από τη χώρα μας, σε επίπεδο παραγωγικής δραστηριότητας.
      Στελέχη της αγοράς υποστηρίζουν ότι και άλλοι πολυεθνικοί Όμιλοι με μακροχρόνια παρουσία στην ελληνική αγορά εξετάζουν το ενδεχόμενο να εγκαταλείψουν την Ελλάδα ως χώρα παραγωγής, δίνοντας την διανομή των προϊόντων τους σε αντιπροσώπους, μεταφέροντας τις βιομηχανικές δραστηριότητές τους σε άλλες χώρες.
      Η υψηλή φορολογία, το ασφαλιστικό κόστος, η γραφειοκρατία και το αφιλόξενο περιβάλλον για το επιχειρείν αλλά και η μειωμένη ζήτηση είναι μερικοί από τους λόγους που οι πολυεθνικές δεν επενδύουν στην Ελλάδα.
      Είναι ενδεικτικό ότι στην πρόσφατη έκθεση του World Economic Forum, επί 137 χωρών, η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση όσον αφορά την επίδραση της φορολογίας στα κίνητρα για επενδύσεις.
      «Η συρρίκνωση της ελληνικής αγοράς, λόγω της σημαντικής μείωσης της κατανάλωσης δεν συμφέρει πλέον κανένα, πόσο δε μάλλον τους πολυεθνικούς Ομίλους, να παράγουν τα προϊόντα του στην Ελλάδα. Είναι θέμα χρόνου να ανακοινώσουν ότι παραγωγικά εγκαταλείπουν την χώρα», τονίζει στέλεχος της αγοράς επικεφαλής μεγάλου Ομίλου τροφίμων και ποτών.
      Η αποχώρηση πολυεθνικών Ομίλων ή ο περιορισμός της παραγωγής τους δραστηριότητας έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετά χρόνια και εντάθηκε μεσούσης της οικονομικής κρίσης.
      Ζ.Π.

      Διαγραφή
    3. ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Β'
      Οι αποχωρήσεις από την ελληνική αγορά.
      Για το τέλος του 2021 έχει μετατεθεί το λουκέτο στο εργοστάσιο της Bosch Siemens Hausegerate (BSH) στην Ελλάδα. Πρόκειται για το παλαιό εργοστάσιο της Πίτσος που βρίσκεται στον Αγ. Ιωάννη Ρέντη στον Πειραιά.
      Αρχικά, η γερμανική διοίκηση της BSH είχε αφήσει να εννοηθεί ότι το ιστορικό εργοστάσιο της Πίτσος θα έκλεινε στο τέλος του 2018. Οι πιέσεις ωστόσο των εργαζομένων, των πολιτικών αλλά και η αρνητική δημοσιότητα που έλαβε η συγκεκριμένη απόφαση οδήγησαν την εταιρεία να αναθεωρήσει σε εκείνη την φάση τουλάχιστον, την απόφαση της.
      Έτσι από το 2022 η BSH θα έχει μόνον εμπορικές δραστηριότητες στη χώρας μας.
      Σε διακοπή μονάδων στο εργοστάσιο της Μαϊλλης στην Αλεξανδρούπολη έχει προχωρήσει το αμερικανικό fund HIG.
      Αν και το fund δήλωσε ότι μέχρι τον Φεβρουάριο του 2018 το εργοστάσιο θα κατέβαζε ρολά, εντούτοις μετά από σκέψεις αποφασίστηκε να κλείσουν 2 από τα 3 τμήματα της.
      Ήδη ο μηχανολογικός εξοπλισμός του εργοστασίου και των γραμμών παραγωγής έχει αποφασιστεί να εκποιηθεί προς τρίτους αγοραστές.
      Σε κλείσιμο του μεγαλύτερου εργοστασίου παγωτού στην Ελλάδα (στον Ταύρο), στο οποίο απασχολούνταν 102 εργαζόμενοι, προχώρησε προσφάτως η νεοσύστατη εταιρεία Froneri Hellas, η οποία ιδρύθηκε με τη συμμετοχή της Nestlé και της R&R στον τομέα του παγωτού, των κατεψυγμένων τροφίμων και των γαλακτοκομικών ψυγείου.
      Οι λόγοι που οδήγησαν σε κλείσιμο του εργοστασίου σύμφωνα με την εταιρεία ήταν οι ζημιές της καθώς επίσης και οι επικρατούσες δυσμενείς συνθήκες στην αγορά σε συνδυασμό με το γενικότερο οικονομικό περιβάλλον.
      Τέλος στην παραγωγή αναψυκτικών στην Ελλάδα, διακόπτοντας τη λειτουργία του εργοστασίου στα Οινόφυτα, έβαλε η Pepsico.
      Στα Οινόφυτα ήταν εγκατεστημένες 4 γραμμές παραγωγής, αυτές της γυάλινης επιστρεφόμενης φιάλης, του κουτιού, της μη επιστρεφόμενης γυαλινης φιάλης και των φιαλών ΡΕΤ. Τα αναψυκτικά για την εγχώρια αγορά εισάγονται πλέον από άλλες χώρες.
      Είχε προηγηθεί το λουκέτο στο εργοστάσιο νερού στο Λουτράκι, όπου η Pepsico εμφιάλωνε το νερό ΗΒΗ.
      Ο πολυεθνικός Όμιλος αποφάσισε να τερματίσει τη λειτουργία του εργοστασίου εμφιάλωσης νερού που διέθετε στο Λουτράκι, λόγω της σημαντικής κάμψη των πωλήσεων και των υπέρογκων ζημιών που συσσώρευσε τα προηγούμενα χρόνια.
      Σε κλείσιμο του εργοστασίου της στη Θεσσαλονίκη, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων, προχώρησε η Coca Cola , ενώ λουκέτο στην χαρτοβιομηχανία Softex, η οποία τελικώς εξαγοράστηκε από την Intertrade Hellas της οικογένειας Νεληδημου, έβαλε η Bolton Group.
      Στις πολύκροτες αποχωρήσεις πολυεθνικών Ομίλων από την χώρα μας θα πρέπει να προστεθεί εκείνες των Shell και BP το 2009. Τα πρατήρια της BP πέρασαν στα Ελληνικά Πετρέλαια και της Shell στην Motor Oil, ενώ στη χώρα μας έμειναν μόνο τα σήματα των πετρελαϊκών πολυεθνικών ομίλων.
      Αίσθηση τέλος, προκάλεσε η αποχώρηση της Bacardi από την Ελλάδα, τον Ιανουάριο του 2016. . Η εταιρεία αποφάσισε να σταματήσει την αυτόνομη παρουσία της στη χώρα μας μετά από 18 χρόνια και να δώσει την διανομή των προϊόντων της σε άλλες εταιρείες.
      Ζ.Π.

      Διαγραφή
    4. 15.000 ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΔΙΝΟΥΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΕ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ.
      Σε άνθηση βρίσκεται η ελληνική επιχειρηματικότητα στην Βουλγαρία καθώς χρόνο με το χρόνο όλο και περισσότερες εταιρίες δημιουργούνται στη γειτονική χώρα.
      Η επέκταση των ελληνικών εταιριών στη Βουλγαρία έγινε μόλις ανακάλυψαν το πόσο πιο εύκολο είναι το επιχειρείν στην Βουλγαρία, εκμεταλλευόμενες έτσι το σταθερό οικονομικό περιβάλλον και το ελκυστικό φορολογικό πλαίσιο.
      Τα συνολικά έσοδα των εταιρειών με ελληνική συμμετοχή στη Βουλγαρία κινούνται στα 5 δισ. ευρώ ετησίως.
      Σε ό,τι αφορά τη γεωγραφική τους κατανομή, οι περισσότερες από τις εταιρείες με ελληνική συμμετοχή (περίπου 5.900) είναι εγκατεστημένες στην Σόφια. Περίπου οι μισές εταιρείες με ελληνική συμμετοχή (7.000) είναι εγκατεστημένες στην πλησίον των ελληνικών συνόρων περιφέρεια Blagoevgrad. Μόνο στην πόλη του Πετρίτσι είναι εγκατεστημένες περίπου 3.500 εταιρείες και στο Sandanski άλλες 1.900. Η Περιφέρεια Φιλιππούπολης συγκεντρώνει περίπου 1.000 εταιρείες με ελληνική συμμετοχή, το Haskovo 350, το Μπουργκάς και η Βάρνα από περίπου 200, το Smolyan 100 και το Kardzhali 85.
      Σύμφωνα με στοιχεία της βουλγαρικής υπηρεσίας Εμπορικού Μητρώου και εκτιμήσεις της βάσης νομικών και εμπορικού ενδιαφέροντος δεδομένων CIELA, οι εγγεγραμμένες και τυπικά ενεργές εταιρείες με ελληνική συμμετοχή ανέρχονταν το δ’ τρίμηνο του 2017 σε περίπου 16.595 (στα τέλη του 2016 υπολογίζονταν σε 14.658, ενώ το 2013 ήταν γύρω στις 9.000) και απασχολούσαν 53.000 εργαζομένους.
      Η σημαντική οικονομική παρουσία της Ελλάδας στην Βουλγαρία αποτυπώνεται στο γεγονός ότι το ύψος των ελληνικών άμεσων επενδύσεων στη Βουλγαρία φθάνει σε 2,2 δισ. ευρώ.
      Οι ελληνικές επενδύσεις στη καταλαμβάνουν, πλέον, την 6η θέση στο σύνολο των ξένων επενδύσεων στη γειτονική χώρα, καλύπτοντας ένα ευρύτατο φάσμα οικονομικής δραστηριότητας.
      Ζ.Π.

      Διαγραφή

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...