Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019

Η ΚΡΗΤΗ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΙΣ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019. ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΜΑ ΜΕ 25,72% Ο ΛΑΪΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΣΕ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ. ΚΟΞΑΡΗ, ΑΣΚΥΦΟΥ, ΒΡΥΣΕΣ, ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ, ΜΑΛΙΑ...

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΖΗΝΩΝΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΥ ΣΤΟΝ ΓΕΝΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟ.
   Στις πρόσφατες ευρωεκλογές, η Χρυσή Αυγή πήρε το μεγαλύτερο ποσοστό της και αναδείχθηκε πρώτο κόμμα στο χωριό Κόξαρη του Ηρακλείου Κρήτης (ποσοστό 25,72%, με 52 από τις 205 ψήφους). Παρεμπιπτόντως, στο συγκεκριμένο χωριό, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πήρε ούτε μία ψήφο.
Επιπλέον, πολύ υψηλά ήταν τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής και σε εκλογικό τμήμα του Ασκύφου Σφακίων (15,7%) και υψηλά (μεταξύ 10% και 12%) σε εκλογικά τμήματα στις Βρύσες Αποκορώνου, στην Αργυρούπολη Ρεθύμνου αλλά και στα Μάλια. 






   Κόξαρη Ηρακλείου

Η Κόξαρη είναι χωριό με 156 κατοίκους το 2001 και ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα στο Ηράκλειο Κρήτης, που ανήκει διοικητικά στο Δήμο Γουβών. Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 180 μ. και απέχει από το Ηράκλειο 23,3 χλμ. και από την Θάλσσα 3χλμ. Είναι κτισμένο στην κατάπρασινη κοιλάδα του ποταμού Καρκανιά.

Αναφέρεται στην επαρχία Πεδιάδος το 1577 από το Fr. Barozzi, σαν Coxari, από τον Καστροφύλακα, το 1583 από το Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630, στην τουρκική απογραφή του 1671 σαν Koksari, με 42 χαράτσα. Το όνομα του οικισμού προέρχεται από το βυζαντινό επίθετο Κόξαρης.Σε έγγραφο του 1378, του Δουκικού αρχείου του Χάνδακα αναφέρεται ο Costi Coiri, από τα Χανιά. Το χωριό Κόξαρη ήταν φέουδο της οικογένειας Grego, και δόθηκε μέρος απo αυτό, προίκα στην Έλλενα Γρέγκον , που παντρεύτηκε το 1618 τον ποιητή του «Φορτουνάτο» Μάρκο Αντώνιο Φώσκολο.
Κοντά στην Κόξαρη είναι η Μονή της Κερα- Ελεούσας. Η Κόξαρη ανήκε στο Λατινικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. 



Το χωριό Κόξαρη βρίσκεται 23 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης του Ηρακλείου και μόλις 5 χλμ. από την θάλασσα και το χωριό Γούβες, στην ενδοχώρα του Δήμου Χερσονήσου. Είναι κτισμένο στην καταπράσινη κοιλάδα του ποταμού Καρκανιά σε υψόμετρο 180 μ. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Αναφέρεται στην επαρχία Πεδιάδος το 1577 από το Fr. Barozzi, το 1583 από τον Καστροφύλακα σαν Coxari, το 1630 από το Βασιλικάτα, στην τουρκική απογραφή του 1671 σαν Koksari, με 42 χαράτσα. Το χωριό Κόξαρη ήταν φέουδο της οικογένειας Grego και δόθηκε μέρος από αυτό ως προίκα στην Έλλενα Γρέγκον, που παντρεύτηκε το 1618 τον ποιητή του “Φορτουνάτο” Μάρκο Αντώνιο Φώσκολο. Το όνομα του οικισμού προέρχεται από το βυζαντινό επίθετο Κόξαρης. Η Κόξαρη ανήκε στο Λατινικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης.

Το καταπράσινο τοπίο στο χωριό με τους ελαιώνες, τις πορτοκαλιές και τις δεσπολιές εναλλάσσεται με το άγριο και επιβλητικό τοπίο που ορίζουν τα νερά του ποταμού, ανάμεσα σε πλατάνια, καρυδιές, φασκομηλιές και πρίνους. Στο χωριό Κόξαρη υπάρχει ένα όμορφο και μικρό σε διάρκεια μονοπάτι, που ξεκινάει μέσα από τα γραφικά σοκάκια του χωριού και φτάνει με νότια κατεύθυνση, στην πηγή Μέσα Βρύση που είναι πολύ πλούσια σε νερό. Η Μέσα Βρύση και το νερό της έδινε και συνεχίζει να τροφοδοτεί με νερό την κοιλάδα της Κόξαρης και σε όλη την διαδρομή του το μονοπάτι ακολουθεί το νερό. Οι καλλιέργειες του χωριού και τα περβόλια ποτίζονται από το νερό της πηγής. Στην διαδρομή υπάρχουν στέρνες συγκέντρωσης νερού για τα περβόλια αλλά και ένας παλιός νερόμυλος για το άλεσμα των σιτηρών.

Νοτιοανατολικά του οικισμού ο επισκέπτης δεν πρέπει να παραλείψει να επισκεφθεί τον ναό του Αγίου Κηρύκου και Ιουλίττας. Είναι ένας μονόχωρος κεμαροσκεπής ναός κτισμένος πάνω σε λόφο με υπέροχη θέα και πρόκειται για κτίσμα του 1860. Κοντά στην Κόξαρη βρίσκεται και η Μονή της Κερα- Ελεούσας. Η μονή ιδρύθηκε το 1606 στα ερείπια παλαιότερου ναού και αποτελεί μετόχι της μονής Αγκαράθου. Πρόκειται για ένα ενετικό μοναστήρι που είχε φρουριακό χαρακτήρα, καθώς στην αυλή που αναπτύσσονται τα κτίρια υπάρχουν πολεμίστρες και μικρά ανοίγματα. Έχει κτιστεί πάνω σε ύψωμα και σε τρία διαφορετικά επίπεδα λόγω της μορφολογίας του εδάφους.

Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες μια σειρά εκδηλώσεων και εορτασμών λαμβάνουν χώρα στο χωριό αλλά αυτή που ξεχωρίζει είναι η γιορτή του Αγίου Κηρύκου και Ιουλίττας. Η εκκλησία εορτάζει στις 15 Ιουλίου κάθε χρόνο, όπου στη συνέχεια ακολουθεί μια επίδειξη της παραδοσιακής τεχνικής αρτοποιίας από τις γυναίκες του χωριού. Επισκέπτες και ντόπιοι γεύονται τα διάφορα ψωμιά και γλυκά που τους προσφέρονται και η βραδιά κλείνει με κρητικό γλέντι με παραδοσιακά πιάτα, ποτό, μουσική και χορό.


Κόξαρη: Τίμησαν τους ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα.
Ηράκλειο  05/03/2018 

Τιμήθηκαν από τον Πολιτιστικό Σύλλογο στην Κόξαρη εκείνοι που σήκωσαν τη σημαία της λευτεριάς.
Με κάθε επισημότητα και λαμπρότητα τιμήθηκαν στην Κόξαρη, οι ήρωες πεσόντες από το 1912 έως το 1949 οι οποίοι έδωσαν τη ψυχή τους για την Πατρίδα.
Για τα άξια τέκνα του χωριού  που ξεδίπλωσαν τη σημαία της λευτεριάς στις λαμπρές φτερούγες του ήλιου και στον βωμό της αθάνατης ιδέας, αναφέρθηκε ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Κόξαρης Γιώργος Κομονταχάκης.
Με συγκίνηση και περηφάνεια τοπικές αρχές και δημότες της Κόξαρης τίμησαν τους ήρωες πεσόντες κατά τη διάρκεια των πολέμων, σε τελετή που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Εφέδρων Αξιωματικών του Νομού Ηρακλείου σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Κόξαρης.
Τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση στο Ηρώο των πεσόντων ενώ ακολούθησε κατάθεση στεφάνων.




ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ  ΑΣΚΥΦΟΥ  ΔΗΜΟΥ  ΣΦΑΚΙΩΝ




Το Ασκύφου είναι οροπέδιο στα Λευκά Όρη, το οποίο περιλαμβάνει τέσσερις οικισμούς, οι οποίοι αποτελούν την τοπική κοινότητα Ασκύφου. Διοικητικά υπάγεται στο δήμο Σφακίων, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομός) Χανίων, στη νοτιοδυτική Κρήτη. Η τοπική κοινότητα Ασκύφου, η οποία αποτελείται από τους οικισμούς Αμμουδάρι, Γωνί, Καρές και Πετρές, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 394 κατοίκους.
Το οροπέδιο, στην πραγματικότητα μία πόλγη, βρίσκεται σε υψόμετρο 730 μέτρων και περιβάλλεται από τις κορυφές Κάστρο (2.218 μ) στα δυτικά, Τρυπάλι (1.493 μ) στα ανατολικά και Αγκαθές (1.511 μ.) νοτιοανατολικά. Τα νερά τα οποία μαζεύονται στο οροπεδίο φεύγουν μέσα από μια καταβόθρα στο βόρειο χείλος του οροπεδίου, τον Χώνο.
Το οροπέδιο βρίσκεται στο δρόμο ο οποίος ενώνει τα Χανιά με τη Χώρα Σφακίων, ο οποίος αφού περάσει το οροπέδιο της Κράπης, τα στενά του Κατρέ και το Ξυλόδεμα, στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής, φτάνει και κατέρχεται στο Ασκύφου. Λόγω της θέσης του πάνω στο δρόμο για τα Σφακιά, θεωρείται οι Θερμοπύλες των Σφακίων. Ο πρώτος οικισμός από τον οποίο περνάει ο δρόμος είναι οι Καρές, 48,8 χιλιόμετρα από τα Χανιά, και ακολουθούν το Αμμουδάρι (50,4 χλμ), το οποίο θεωρείται το μεγαλύτερο του οροπεδίου, και ο Πετρές (51,4 χλμ). Ανατολικά του Πετρέ βρίσκεται ο Γωνής. Στο παρελθόν αναφέρονταν επίσης ο οικισμός Κωστό,το οποίο έχει ενοποιηθεί με το Αμμουδάρι, καθώς και ο Όξω Γωνής και η Στραβόραχη, οι οποίοι σήμερα είναι σχεδόν ακατοίκητοι.
Στο έγγραφο για τη διανομή της Κρήτης στα 12 αρχοντόπουλα αναφέρεται το τοπωνύμιο Ασκύφια στο φέουδο των Μελισσηνών, το 1182. Η αρχαιότερη μνεία στο όνομα Ασκύφου γίνεται σε δικαστικό έγγραφο του 1388, σχετικά με τους επαναστάτες στην Ανώπολη Σφακίων και στο Ασκύφου. Το Ασκύφου δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές, όπως και τα υπόλοιπα χωριά των Σφακίων, αλλά αναφέρεται από τον Αντόνιο Τριβάν στον κατάλογο των χωριών της Κρήτης.
Λόγω της θέσης του, το οροπέδιο έπαιξε σημαντικό ρόλο στις επαναστάσεις εναντίων των Οθωμανών. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Δασκαλογιάννη το 1770, από το οροπέδιο πέρασε στρατός 40.000 Οθωμανών, οι οποίοι πήγαιναν να αιγμαλωτίσουν τα γυναικόπαιδα. Κατά την επανάσταση του 1821 και συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 1821, στο οροπέδιο συγκεντρώθηκε τουρκικός στρατός. Οι Σφακιανοί τους νίκησαν και οι Τούρκοι υποχώρησαν άτακτα προς το Λάγκο του Κάτρε, όπου οι επαναστάτες τους έκλεισαν το δρόμο και τους σφάγιασαν, αφήνοντας εκεί τα πτώματά τους να σαπίσουν. Ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ όταν πέρασε από το σημείο το 1834, η εικόνα του θύμησε την κόλαση του Δάντη. Το αιγυπτιακός στρατός του Χουσεΐν Μπέη κατέστρεψε το Ασκύφου τον Μάρτιο του 1823.
Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1866, στο Ασκύφου συνήλθε η Γενική Συνέλευση των Κρητών στις 21 Αυγούστου 1866 και εκήρυξε την ένωση της Κρήτης και με την Ελλάδα. 

Τον Ιούνιο του 1867 στο Ασκύφου δόθηκε μάχη ανάμεσα στον Μεχμέτ πασά και τους Σφακιανούς. Οι Σφακιανοί τους απώθησαν και εγκλώβισαν τους Τούρκους στις Καρές, μέχρι που ήρθε προς βοήθειά τους ο Ρεσίτ πασάς. Λόγω του καύσωνα και της έλλειψης νερού, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Ασκύφου. Μετά την επανάσταση του 1866, οι Τούρκοι κατασκεύασαν δύο Κουλέδες (οχυρωματικούς πύργους) σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους, πάνω σε δύο λόφους του οροπεδίου του Ασκύφου. Οι Κουλέδες είχαν άμεση οπτική επαφή με τον πύργο στο οροπέδιο της Κάρπης και συνέδεαν τους πύργους του Αποκορώνου με τους πύργους στα παράλια των Σφακίων. 

Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ότι στο Ασκύφου κατοικούσαν 160 χριστιανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881, το Ασκύφου είχε 776 κατοίκους.
Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, την καλλιέργεια αμπελιών, πατατών και οπωροφόρων δέντρων, όπως οι καρυδιές, και τον τουρισμό. Στο οροπέδιο υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια και χώροι εστίασης, τυροκομεία, βενζινάδικο και εργαστήριο ξυλόγλυπτων επίπλων. Οι γυναίκες ασχολούνται με την υφαντική, πλεκτική και τα κεντήματα.
Στον οικισμό Καρές βρίσκεται το Πολεμικό Μουσείο Ασκύφου, το οποίο δημιουργήθηκε από τη συλλογή περίπου 2.000 αντικειμένων του Β΄ΠΠ του Γεώργιου Α. Χατζηδάκη. Από τον οικισμό Αμμουδάρι αρχίζει ορειβατικό μονοπάτι προς τον ευρύτερο όγκο των Λευκών Ορέων. Το μονοπάτι αυτό διέρχεται και από το οροπέδιο της Ταύρης.  Στο οροπέδιο της Ταύρης, το οποίο έχει περίπου 300 μέτρα υψομετρική διαφορά με το οροπέδιο του Ασκύφου, βρίσκεται το καταφύγιο του ορειβατικού συλλόγου Χανίων
Στο Αμμουδάρι βρίσκονται οι ναοί των Αγίων Μανουήλ και Ιωάννη, ο ενοριακός ναός του αγίου Παντελεήμονος και ο ναός της Παναγίας. Στις Καρές βρίσκεται η εκκλησία του αγίου Σπυρίδωνα και στη Στραβοράχη, ο ναός της αγίας Μαρίνας.Ανάμεσα στο Αμμουδάρι και στις Καρές, επί του επαρχιακού δρόμου βρίσκεται ο ναός του Αγίου Μανώλη.  Στον Γωνή βρίσκεται ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.
Ανάμεσα στον Γωνή και στις Καρές,  πάνω σε δύο διαφορετικούς λόφους, σώζονται οι ερειπομένοι οθωμανικοί κουλέδες. 












Βρύσες Αποκορώνου Χανίων




   Μέσα από το χωριό περνούν ποτάμια και ρυάκια για αυτό και δημιουργούν μοναδικής ομορφιάς οάσεις με μικρές λίμνες και μικρούς καταρράκτες σε σημεία με πλούσια βλάστηση.



Oι Βρύσες είναι χωριό στο νομό Χανίων το οποίο είναι έδρα του Δήμου Αποκορώνου. Είναι ένα σχετικά νέο χωριό, το οποίο αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστή κοινότητα το 1925, αλλά σήμερα έχει γίνει μεγάλο κέντρο εμπορικής και οικιστικής δραστηριότητας από τους δραστήριους εμπορικά κατοίκους του. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 740 μόνιμους κατοίκους, ενώ το δημοτικό διαμέρισμα έχει 794 κατοίκους και περιλαμβάνει τους οικισμούς Φιλίππος και Γετίμ Μετόχι. Στις Βρύσες λειτουργούν 4 Σχολεία (Νηπιαγωγείο & Ολοήμερο, Δημοτικό & Ολοήμερο, Γυμνάσιο και ΤΕΕ), Δημαρχείο, Αστυνομικό Τμήμα, Πυροσβεστικό Σταθμό, Ταχυδρομείο, Αγροτικό Ιατρείο και Εθνική Τράπεζα. Στο χωριό λειτουργούν επίσης καταστήματα, κταβέρνες, καφενεία και χώροι διαμονής. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία, κυρίως εσπεριδοειδή και ελιές, και η κτηνοτροφία.
Οι Βρύσες είναι κτισμένες στους πρόποδες των Λευκών Ορέων (Μαδάρες) σε υψόμετρο 62 μέτρων. Το χωριό βρίσκεται 16 χιλιόμετρα ανατολικά των Χανίων, στη διασταύρωση της εθνικής οδού Χανίων - Ρεθύμνου - Ηρακλείου και την επαρχιακή οδό που καταλήγει στα Σφακιά. Από το χωριό περνούν τρεις ποταμοί:
Ο Μπούτακας: Οι πηγές του είναι ανάμεσα Εμπρόσνερο και Βαφέ. Τρέχει το χειμώνα και την άνοιξη και πιο πολύ όταν φυσάει νότιος άνεμος και λιώνει το χιόνι στις Μαδάρες. Το όνομά του προέρχεται εκ του εν-βαίνω > εμπαίνω > μπαίνω, δηλαδή ποταμός που μπορεί να μπει κανείς μέσα να βουτήξει. Οι ποταμοί Μπούτακας και Βρυσιανός συμβάλλουν στις Βρύσες.
Τα Φαρμακερά: Ο ποταμός αυτός έρχεται από το Νίππος και Βαφέ.
Πέρα από αυτούς, από το χωριού περνούν και τα εξής ριάκια:
Το Ροτάκι: Τα νερά του έρχονται από την περιοχή του Εμπροσνέρου.
Το ρυάκι του Κα­ρυ­διού: Έρχεται από το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στο Καρύδι και χύνεται στον ποταμό της Πηγής.
Ρυάκι Αναβρετής: Τα νερά του έρχονται από το μετόχι Γετίμι και χύνεται στον ποταμό της
Ο ποταμός της πηγής: Τα νερά του πο­ταμού αυτού έρχονται από τα βουνά και τα ρυάκια των χωριών Νίππος, Τζιτζιφέ και Πεμόνια.
Τη Πρωτοχρονιά του 2010 ο μετεωρολογικός σταθμός του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών είχε καταγράψει στις Βρύσες 30.4°C η οποία είναι η υψηλότερη θερμοκρασία που έχει παρατηρηθεί ποτέ στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Ιανουαρίου.
Κοντά στις Βρύσες υπήρχαν οι αρχαίες πόλεις Αμφίμαλον (από Βενού Κεφαλά ως και ξενοδοχείο “Φερενίκη”) και ο αρχαιός οικισμός Φίλιππος. Αμφιμάλιον κατά το Δέφνερ σημαίνει το μέρος που έχει γύρω τριγύρω κάμπους αμφί- (=από τις δυο μεριές) και -μαλ- που σημαίνει πεδινός π.χ. Ομαλός, Μάλεμε, Μάλια, μάμαλο, αντιμάμαλο κ.λ.π. Ο αρχαίος οικισμός Φίλιππος (πιθανώς των αμέσως μετά το Μεγαλέξανδρο, χρόνων), στη θέση “Ψηφωτά” ως Αλίκαμπο. Κατά τους ελληνιστικούς χρόνους, κατασκευάστηκε στον ποταμό Μπούτακα μια τοξωτή γέφυρα, γνωστή ως Καμάρα. Η περιοχή που βρίσκεται η καμάρα είναι γεμάτη από Μινωικά αλλά και Ρωμαϊκά όστρακα και πλίνθοι Ρωμαϊκών χρόνων πιθανώς κιβωτιόσχημων τάφων. Τον ποταμό τώρα αυτό γνωστό σαν Αμφιμαλιακό ποταμό αλλά και καμάρα από βενετσιάνικους χάρτες ή και Γκαργκαδόρο από την προφορική παράδοση (πληροφορία Μιχ. Μαρινάκη Καλαμίτσι Αμυγδάλι), συναντάμε σαν Βαμμένο - Βαφέ ποταμό στο χρυσόβουλο των Κομνηνών (Αλεξίου του Α’ 1082 μ.Χ.) ως δυτικό όριο του φέουδου των Γαβαλάδων (ανατολικό ο ποταμός του Πέτρου).
Ως τοποθεσία οι Βρύσες στη διάρκεια της επανάστασης του 1866-69 υπήρξε θέατρο μαχών, οι Τούρκοι πολιορκήθηκαν στο Κεφαλοβρύσι, αποκλείστηκαν από το νερό της πηγής και υποχρεώθηκαν να επιχειρήσουν έξοδο, που κατέληξε σε ήττα τους. Η θέση αυτή πήρε και το όνομα «Φούρνοι» επειδή έμειναν πίσω από τον τούρκικο στρατό οι πρόχειροι φούρνοι όπου έψηναν ψωμί. Το χωριό το 1925 αποσπάστηκε από τη κοινότητα Βαφέ και έγινε έδρα της κοινότητας Βρυσών. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει μεγάλη γέφυρα, που χτίστηκε μετά τον πόλεμο. Η παλιά γέφυρα που είχε χτιστεί τον περασμένο αιώνα από ένα χριστιανό πασά, παρασύρθηκε από τον κατακλυσμό, το 1942. Μέχρι το 1960 λειτουργούσε στις Βρύσες λιγνιτορυχείο. Το 1971, στο χωριό προσαρτήθηκε ο οικισμός Πετρουλήδες (Πετρούληδων Μετόχι έως το 1940). Το 1997, οι Βρύσες ορίζονται έδρα του δήμου Κρυονερίδας και το 2010 έδρα του δήμου Αποκορώνου.
 

Όσοι έχουν βρεθεί στο χωριό γίνεται το αγαπημένο τους, γιατί δεν προσελκύει μαζικό τουρισμό, αλλά αυτούς που θέλουν να δουν την αυθεντική πλευρά της Κρήτης.


Ανατολικά των Βρυσών, στον ανισόπεδο κόμβο ακριβώς της εθνικής με την παρακαμπτήριο, βρίσκεται η Ελληνι(στι)κή Καμάρα, γέφυρα Ελληνορωμαϊκών χρόνων (300 π.Χ. ως 300 μ.Χ. χοντρικά). Η καμάρα ήταν αρχικά κτισμένη με δόμους (ογκόλιθους) χωρίς συνδετική λάσπη, όμως μετά την κατακρήμνιση της, ξαναχτίστηκε με συνδετική ύλη (ασβεστοκονίαμα). Λατομείο για την εξασφάλιση των ογκόλιθων είναι ακριβώς δυτικά της γέφυρας η κοίτη του ποταμού όπου φαίνονται ακόμη οι αναβαθμοί των λατόμων. Το ψηλότερο σημείο του τόξου απέχει από την κοίτη του ποταμού 8,40 μ. κι έχει μέγιστο άνοιγμα τόξου 11,10 μ., ενώ ο τοίχος έχει πάχος 4,8 μ. Στις αρχές του 20ού αιώνα, στα 1918, τη γέφυρα περιγράφει ο περιηγητής Δέφνερ που διασώζει κι ένα τραγούδι της από το Μπρόσνερο. Η γέφυρα θεωρείται από τις παλιότερες της Κρήτης κι έζευγνε μέρος της βόρειας αρτηρίας της Κρήτης γνωστή μετέπειτα στη βενετοκρατία σαν βασιλική στράτα (1645 - 1669 μ.Χ.). 







Θρύλοι που συνδέονται με την Ελληνική Καμάρα είναι πολλοί. Κατά ένα θρύλο (αφήγηση Κυρ. Παινεσάκη, Βαφές), το κλειδί της καμάρας έχει τοποθετήσει ένας άντρας μόνος του ο “Έλληνας Μάρκος”. Σε εποχές επίσης παλιότερες που δεν υπήρχε υπεράντληση υδάτων και στην “Καμάρα” παρέμενε κόλυμπος, υπήρχαν θρύλοι ότι το βράδυ της πρωτοχρονιάς, άνοιγαν τα νερά κι έβγαιναν νεράιδες από υπόγεια κρυστάλλινα παλάτια. Οι θρύλοι αυτοί εξαφανίστηκαν στις μέρες μας μαζί με τα νερά. Στην ευρύτερη περιοχή επίσης αναφέρεται ο θρύλος της χρυσής γουρούνας με τα δώδεκα χρυσά γουρουνάκια (Λύκαινας γα λα το τροφού σας;) που κι αλλού στην Κρήτη απαντά καθώς κι ο θρύλος της “Λιθωμένης αρκούδας” στον παρακείμενο Άγιο Αντώνη. Στην Αγία Παρασκευή επίσης έχουν βρεθεί δακτυλίδια (αργυρά ή μολυβένια) καθώς και κλειδαριές σπιτιών σε τάφους, σημείο ότι ο νεκρός είναι ο τελευταίος αποθανών από αδερφοσύνη ολόκληρη “κι έκλεινε το σπίτι” (πληροφορία Αγγελάκη Ηλία, Βρύσες). Εκτός από το τραγούδι που αναφέραμε ήδη και διασώζει ο Δεφνερ το 1918 στο Μπρόσνερο κι εκείνο που αναφέρει ο Αντώνης Γιανναράκης από τους Λάκκους (Κάτω στο Μαύρο Ποταμό…). Τραγούδι διέσωσε κι ο Παπαγρηγοράκης στη συλλογή του “Πέρα στη μπάντα τω Χανιώ” και που τα επαναδημοσιεύει ο Αποστολάκης στην πρόσφατη συλλογή του “Ριζίτικα της Κρήτης” (εκδόσεις Γνώση). Τραγούδι επίσης για την Ελληνική Καμάρα διασώθηκε στο χωριό “Χαμιντιέ” της Συρίας από την τουρκοκρήτισσα Γιασεμώ Μαρκάκη "Στην πέρα μπάντα τω Χανιώ, στην πόδε του Ρεθύμνους". Τελευταία, η αρχαιολογική υπηρεσία, άρχισε εργασίες αποκατάστασης του μνημείου που θα πρέπει να αποκατασταθεί και να δια μορφωθεί ο χώρος σε πάρκο αναψυχής. Επίσης υπάρχει η Καμάρα του Κουτσού, η οποία βρίσκεται στα σύνορα με τον Βαφέ.
 







Αργυρούπολη Ρεθύμνης

 
Η Αργυρούπολη είναι σήμερα τοπική κοινότητα του δήμου Ρεθύμνης της περιφέρειας Κρήτης (πρόγραμμα Καλλικράτης). Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του Δήμου Λαππαίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 402 κατοίκους, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 260 μέτρων. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός μέσης πολιτιστικής αξίας (κατηγορία ΙΙ) (ΦΕΚΔ 728/1995). Το έτος 2008 έλαβε βραβείο "καθαρότερου οργανωμένου παραδοσιακού οικισμού" από τη Νομαρχιακή Επιτροπή Τουριστικής Προβολής Ρεθύμνης. 

      ΠΗΓΕΣ  ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ

Το χωριό στέκεται εκεί όπου βρισκόταν κατά την αρχαιότητα η πόλη Λάππα της οποίας το όνομα κατά το Μεσαίωνα μετατράπηκε σε Στίμπολις, από την έκφραση «στην πόλη». Αργότερα έμεινε γνωστό απλά ως Πόλις. Το σημερινό του όνομα έλαβε κατά το 19ο αιώνα.
Η Λάππα αναφέρεται σε διάφορες αρχαίες πηγές, για παράδειγμα στα πλαίσια των αφηγήσεων σχετικά με τον Πόλεμο της Λύττου (220 π.Χ.) και τον Πρώτο Κρητικό Πόλεμο (205 π.Χ. έως 200 π.Χ.). Καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Ρωμαίους, ωστόσο ανακατασκευάστηκε από τον Οκταβιανό, επειδή οι κάτοικοι τον βοήθησαν στη διαμάχη του με τον Μάρκο Αντώνιο. Της παραχωρήθηκε δε και το δικαίωμα να κόβει δικό της νόμισμα.
Το χωριό είναι γεμάτο ίχνη αρχαίου αλλά και νεότερου πολιτισμού. Μέσα, αλλά και γύρω από το χωριό υπάρχουν ανασκαμμένα τμήματα της αρχαίας πόλης, ρωμαϊκά κατάλοιπα, ενετικά κτίσματα με υπέροχα θυρώματα και βυζαντινές εκκλησίες. Η περιοχή είναι φημισμένη για τις πηγές της Αγίας Δύναμης, ένα κατάφυτο μέρος με νερά που κυλούν από κάθε σημείο. Εδώ μπορεί κανείς να ξαποστάσει σε μία από τις ταβέρνες που εξυπηρετούν τους εκατοντάδες τουρίστες.
Ανάμεσα στα αξιοθέατα της περιοχής συγκαταλέγεται ένα μωσαϊκό της ρωμαϊκής περιόδου. Λίγο πιο πέρα από το χωριό μπορεί κανείς να επισκεφτεί μια αρχαία νεκρόπολη, καθώς και ένα δέντρο το οποίου η ηλικία είναι μερικών αιώνων. Στην περιοχή υπάρχουν επίσης όμορφες πηγές νερού και παλαιοί μύλοι. 



Από την Αργυρούπολη ως την αρχαία Ελεύθερνα

Ο ναός των Πέντε Παρθένων (έξω από το χωριό, μικρή ορθογωνικού σχήματος εκκλησία τμηματικά λαξευμένη στο φυσικό βράχο) της Αργυρούπολης (εορτάζει Τρίτη του Πάσχα) είναι ένα από τα πιο σημαντικά προσκυνήματα της δυτικής Κρήτης, με μακρά λατρευτική παράδοση. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση σε χρόνους μακρινούς πέντε κοπέλες  από την  Αργυρούπολη ή κάποια γειτονική πόλη βρήκαν καταφύγιο ησυχασμού στους λαξευμένους τάφους ενός αρχαίου νεκροταφείου. Έζησαν εκεί, πέθαναν και τάφηκαν σε παλιούς τάφους. ΄Οσο ζούσαν όμως είχαν αποκτήσει μεγάλη φήμη και πολλοί προσκυνητές προσέρχονταν στα σπήλαια ζητώντας την ευλογία τους. Ο χώρος παρέμεινε ιερός και μετά το θάνατό τους, αφού άρχισε να βγαίνει αγίασμα από τους τάφους. Την Τρίτη του Πάσχα γίνεται ένα μεγάλο πανηγύρι στον Αργυρούπολη, όπου πολλοί πιστοί προσέρχονται να πάρουν αγίασμα από τους τάφους θεωρώντας το ευλογία και ίαμα. Το βάζουν στο εικονοστάσι και το πίνουν πάντα νηστικοί σε σημαντικές ημέρες του χρόνου. Οι μεγαλύτεροι συνηθίζουν να ρίχνουν λίγες σταγόνες απ' αυτό στις τέσσερις γωνιές του σπιτιού ή σε καινουργιοφυτεμένους καλοκαιρινούς κήπους για να αυγατίσουν τα κηπευτικά. Αλλά και το χώμα από τον τάφο τους θεωρείται ιαματικό. Το ξύνουν και το τρίβουν πάνω στις μυρμηγκιέςκαι πιστεύουν ότι αυτές εξαφανίζονται σε μερικές μέρες. Την ίδια ημέρα γίνεται και ευλόγηση των προβάτων, ενώ βράζεται και προσφέρεται γάλα μετά τη λειτουργία.
Υπάρχουν ακόμα οι εκκλησίες: η Παναγία (δίκλητη, με διαφορετικού μήκους κλίτη, με νάρθηκα και στα δύο και ίχνη τοιχογραφιών), ο Άγιος Ιωάννης ( μικρή εκκλησία λαξευμένη στο βράχο των πηγών της Αγίας Δύναμης), Αγία Κυριακή (μικρή εκκλησία με υπολείμματα τοιχογραφιών που περιλάμβανε και τμήμα τουβλόχτιστου ρωμαϊκού κτιρίου) και ο Άγιος Νικόλαος (έξω από το χωριό, με υπολείμματα από 13 τοιχογραφίες).






Μάλια




Τα Μάλια είναι κωμόπολη και πρώην κοινότητα στην επαρχία Πεδιάδος με 3.722 κατοίκους (απογραφή 2001) και αποτελεί Δημοτικό διαμέρισμα στον Δήμο Χερσονήσου του νομού Ηρακλείου. Είναι ονομαστά για τα κηπευτικά προϊόντα τους, τους γραφικούς ανεμόμυλους τους, τον υδροβιότοπο με σπάνια χλωρίδα και πανίδα,την αμμουδιά στην παραλία τους και τα άφθονα νερά τους, από τα οποία υδρεύεται το Ηράκλειο. Σήμερα αποτελεί κοσμοπολίτικο τουριστικό κέντρο με θαυμάσια ξενοδοχεία και ευπρεπή εξοχικά κέντρα, καταστήματα τουριστικών ειδών κ.λ.π. Βρίσκεται στο 34ο χιλιόμετρο της κεντρικής αρτηρίας προς το νομό Λασιθίου, του οποίου τα σύνορα βρίσκονται στα 38 χιλιόμετρα, πιο ανατολικά. Κύριες ασχολίες είναι τα τουριστικά επαγγέλματα, η καλλιέργεια κηπευτικών και μπανάνας. Στα ανατολικότερα, σε απόσταση 37 χιλιομέτρων, βρίσκονται οι αρχαιότητες των Μαλίων. Στα Μάλια λειτουργούν μεταξύ άλλων 1 παιδικός σταθμός, 2 νηπιαγωγεία, 2 Δημοτικά Σχολεία, Γυμνάσιο, Λύκειο, περιφερειακό ιατρείο,ωδείο,πολιτιστικός,γυναικείος,εθελοντικός (Sarpidonistas)και αθλητικός σύλλογος, ΚΕΠ και όλες οι υπηρεσίες του Δήμου. Ποδοσφαιρικά δραστηριοποιείται η ομάδα ΠΑΝΟΜ(Π.οδοσφαιρικός Α.θλητικός Ν.αυτικός Ό.μιλος Μ.αλίων), που ιδρύθηκε το 1970. Από τον Σεπτέμβριο του 2017 συστάθηκε από τον Δήμο Χερσονήσου "Δημοτικό Ελεύθερο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (ΔΕΑΠ) Στέφανος Ξανθουδίδης"

Στο παρελθόν τα Μάλια ήταν ιδιαίτερα γνωστά για τα κηπευτικά τους προϊόντα αλλά και τους ανεμόμυλους. Σήμερα είναι περισσότερο γνωστά για τις καθαρές παραλίες με τα καταγάλανα νερά και το μινωικό ανάκτορο του βασιλιά Σαρπηδόνα, ένα από τα τρία μεγαλύτερα ανάκτορα στην Κρήτη. Η πόλη των Μαλίων, αποτελεί ένα δημοφιλές τουριστικό θέρετρο που συνδυάζει το μοντέρνο με το παραδοσιακό. Τις δύο αυτές διαφορετικές πτυχές της πόλης διαχωρίζει ο κεντρικός δρόμος, νότια του οποίου βρίσκεται το παλιό χωριό με τα γραφικά του σοκάκια που διατηρεί τους παραδοσιακούς ρυθμούς και  βόρεια, το νέο κομμάτι της πόλης, όπου ο επισκέπτης μπορεί να διασκεδάσει στα αμέτρητα bar,  club και εστιατόρια. Ο επισκέπτης, περιπλανώμενος στα σοκάκια του παλιού χωριού, θα μπορέσει να θαυμάσει παραδοσιακά κτήρια (προσφάτως αναπαλαιωμένα με την βοήθεια των εθελοντών Sarpidonistas και  των κατοίκων του χωριού), εκκλησίες (μερικές από τις οποίες ανάγονται στην Ενετοκρατία) και να επισκεφτεί  παραδοσιακές ταβέρνες και εστιατόρια. Στο νέο κομμάτι της πόλης, ο επισκέπτης μπορεί κατά τη διάρκεια της ημέρας να κάνει τα ψώνια του, αλλά και να απολαύσει τη νυχτερινή ζωή, είτε σε ένα από τα πολλά καφέ, είτε σε ένα εστιατόριο με παραδοσιακή κουζίνα. 




   Μινωικό Παλάτι Μαλίων


Στα ανατολικά των Μαλίων βρίσκεται μινωικό ανάκτορο. Σε ολόκληρη την περιοχή υπήρχε πόλη στην αρχαιότητα, με άγνωστη σήμερα ονομασία. Στα αρχαιολογικά συγγράμματα αναγράφεται ως ανάκτορο Μαλίων. Η περιοχή ονομάζεται σήμερα Τάρμαρος και πιστεύεται ότι η ονομασία αυτή σχετίζεται με το όνομα της αρχαίας πόλης. Επίσης, θεωρείται ότι στην πόλη έζησε ο αρχαίος βασιλιάς Σαρπηδών, γιος του Δία και της Ευρώπης. Το Σαρπηδόνα έδιωξε ο αδερφός του Μίνως και βρήκε καταφύγιο στη Λυκία της Μικράς Ασίας. Το ανάκτορο θεωρείται ότι ανοικοδομήθηκε την περίοδο της οικοδόμησης των ανακτόρων της Κνωσού και Φαιστού και ακολούθησε την τύχη τους. Περί το 1700 π.Χ. καταστράφηκε από άγνωστη αιτία, ανοικοδομήθηκε έπειτα και ξανά καταστράφηκε το 1450 π.Χ. Ο χώρος εξακολούθησε να κατοικείται, αν και το ανάκτορο δεν κτίστηκε ξανά. Στα δυτικά του ανακτόρου στη θέση Μάρμαρα αποκαλύφθηκε παλαιοχριστιανική βασιλική. Εκεί βρέθηκε μαρμάρινη σαρκοφάγος.
Ο αρχαιολογικός χώρος των Μαλίων ήταν αρχικά άγνωστος. Μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες ανήκε στο νομό Λασιθίου. Το 1880 ο ιδιοκτήτης της περιοχής Ελληνικό Λιβάδι ανακάλυψε μερικά φύλλα χρυσού, περίπου 500 μέτρα δυτικά από το ανάκτορο. Το γεγονός αυτό στάθηκε αφορμή για να ανασκαφτεί ολόκληρος ο χώρος από χρυσοθήρες. Από τότε η περιοχή ονομάστηκε Χρυσόλακκος. Το 1915 έπειτα από την ανακάλυψη και νέων ευρημάτων διαπιστώθηκε από τον αρχαιολόγο Ιωσήφ Χατζιδάκη η ύπαρξη αρχαιοτήτων στο μέρος εκείνο. Έπειτα από το Χατζιδάκη, οι ανασκαφές συνεχίστηκαν από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή. Όπως έδειξαν οι ανασκαφές, οι κάτοικοι των αρχαίων Μαλίων ασχολούνταν με την αλιεία και με τη γεωργία. Δεν ήταν τόσο πλούσια η περιοχή όπως ήταν η Κνωσός και η Φαιστός.
Το όνομα προέρχεται από το τοπωνύμιο ομαλία>Μάλια= επίπεδη έκταση. Σώζεται στην αρχική γλωσσική μορφή του στο τοπωνύμιο Ομαλές (οι), που είναι επίπεδη έκταση βόρεια της Σελένας και στα οροπέδια Ομαλός της Δίκτης και των Λευκών Ορέων. Το 1583 αναφέρεται villa di Maglia με 620 κατοίκους. Το 1881 είχε 800 Χριστιανούς κατοίκους. Toύρκοι δεν κατοικούσαν στα Μάλια.
Σε συνολικό μήκος ακτογραμμής 6 χιλιομέτρων, από την γραφική Σταλίδα έως την περίφημη παραλία του Ποταμού, δυτικά του αρχαιολογικού χώρου, απλώνονται οι πασίγνωστες και πανέμορφες παραλίες του Δήμου Μαλίων με τη λεπτή χρυσαφένια άμμο και τα πεντακάθαρα καταγάλανα νερά. Όλες οι παραλίες είναι οργανωμένες και προσφέρουν άνεση και ανεπανάληπτες στιγμές χαράς, ηρεμίας και ψυχαγωγίας. Ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τον ήλιο τη θάλασσα και να χαρεί τα θαλάσσια σπορ που προσφέρονται. Οι πιο γνωστές παραλίες του Δήμου είναι, στη Σταλίδα, οι «Βαγιές» στο μικρό αυτοφυές δάσος των φοινίκων, ο «Φοίνικας», και ο «Ψαρόλακος», και στα Μάλια η «Κλωντζανή», ο «Πύργος» και ο «Ποταμός». Η δημοφιλέστερη παραλία του Δήμου, και μία από τις ωραιότερες της Κρήτης, είναι η παραλία «Ποταμός». Αποτελεί τον ιδανικότερο προορισμό για εκείνους που επιζητούν ηρεμία και χαλάρωση. Τη διαχείριση της παραλίας έχει αναλάβει η Αναπτυξιακή Δημοτική Επιχείρηση Μαλίων, η οποία με απόλυτο σεβασμό προς το φυσικό περιβάλλον αλλά και στον επισκέπτη της περιοχής, έχει φτιάξει μια οργανωμένη υποδομή με αποδυτήρια, χημικές τουαλέτες, ξύλινους διαδρόμους πρόσβασης στην ακτή κλπ. Πρόσφατα βραβεύτηκε με την διάκριση της Γαλάζιας Σημαίας.
Στην κωμόπολη βρίσκεται η κατάγραφη εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου, γνωστός με το όνομα Παναγία η Γαλαθιανή, επειδή όταν κτιζόταν χρησιμοποιήθηκε γάλα αντί για νερό, το οποίο πρόσφεραν οι κτηνοτρόφοι της περιοχής. Στο ναό βρίσκεται η παλιά εικόνα της Παναγίας της Καρδιώτισσας και του Αγίου Τρύφωνα. Στο κτήριο αρχικά χρησιμοποιήθηκαν αρχιτεκτονικά μέλη από παλαιότερα κτήρια. Επίσης, υπάρχουν και οι ναοί του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, των Ταξιαρχών, του Αγίου Δημητρίου και του Ευαγγελισμού, του Αγίου Γεωργίου (στη θέση Λούτρα, κατάγραφη εκκλησία με κατεστραμμένες τοιχογραφίες), της Αγίας Πελαγίας και του Αγίου Σάββα, κοντά στη θάλασσα, καθώς επίσης και της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος σε μικρή νησίδα. Απέναντι από τη νησίδα υπάρχει πηγή με νερό που, όπως πιστεύουν οι κάτοικοι, διευκολύνει τη σύλληψη στις γυναίκες που δεν έχουν παιδιά, όταν πιουν ή πλυθούν. Για την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου η παράδοση αναφέρει ότι κτίστηκε για να προστατεύει ο Άγιος Γεώργιος εκείνους που ξενυχτούσαν εκεί, από τις νεράιδες, οι οποίες κατά τη δοξασία παρουσιάζονται στην περιοχή. 










Η παρουσία του ανθρώπου στα Μάλια κατά την Νεολιθική εποχή (6000-3000 π.Χ.) μαρτυρείται μόνο από όστρακα (τμήματα πήλινων αγγείων). Η κατοίκηση στην περιοχή υπήρξε συνεχής από τα μέσα της 3ης χιλιετίας ως το τέλος της προϊστορίας.

Εντοπίσθηκαν σπίτια προανακτορικού οικισμού (2500-2000 π.Χ) κάτω από το ανάκτορο και ταφές της ίδιας εποχής κοντά στη θάλασσα. Γύρω στα 2000-1900 π.Χ. πρωτοκτίζεται το ανάκτορο. Ο ήδη ισχυρός οικισμός, από τον οποίο σώζονται συνοικίες γύρω από το ανάκτορο, μετατρέπεται σε ανακτορικό κέντρο-πόλη. Το ανάκτορο καταστρέφεται γύρω στα 1700 π.Χ και ανοικοδομείται γύρω στα 1650 π.Χ., στην ίδια θέση και με το ίδιο βασικό σχέδιο του παλιού, ενώ λίγες αλλαγές έγιναν 50 χρόνια αργότερα. Η καταστροφή του νέου ανακτόρου σημειώθηκε την ίδια εποχή με την καταστροφή των άλλων μινωικών κέντρων, στα 1450 π.Χ. περίπου. Μικρή περίοδος ανακατάληψης υπήρξε τον 14ο-13ο αιώνα π.Χ. Στην περιοχή “Μάρμαρα” υπάρχουν εκτεταμένα ερείπια οικισμού ρωμαϊκών χρόνων και βασιλική του 6ου αιώνα.



Ο Αγγλος ναύαρχος Th. Spratt που ταξίδεψε στην Κρήτη στα μέσα του 19ου αιώνα αναφέρει την εύρεση φύλλων χρυσού στη θέση “Ελληνικό Λιβάδι”. Ο Ιωσήφ Χατζηδάκης ξεκίνησε δοκιμαστικές ανασκαφές το 1915, στο λόφο “΄Αζυμο” αποκαλύπτοντας το νότιο μισό της δυτικής πτέρυγας του ανακτόρου και τάφους στην παραλία, αλλά διέκοψε τις εργασίες. Τελικά η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών ανέλαβε και διεξήγαγε τις ανασκαφές, οι οποίες με διακοπές συνεχίζονται έως και σήμερα στο ανάκτορο, τις συνοικίες της πόλης και τις νεκροπόλεις της παραλίας. Οι σχετικές με τις ανασκαφές δημοσιεύσεις και μελέτες υπάρχουν στη σειρά ETUDES CRETOISES από το 1928, ενώ ολοκληρωμένες δημοσιεύσεις έκαναν οι Η. Van Effenterre και O. Pelon. Τα ευρήματα των ανασκαφών εκτίθενται στο Μουσείο Ηρακλείου ενώ μερικά άλλα βρίσκονται στο Μουσείο Αγίου Νικολάου.

ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

2 σχόλια :

  1. ΠΡΩΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΙΝΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ: «ΤΣΑΚΙΣΤΕΙΤΕ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΙ ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ. ΔΕΝ ΣΑΣ ΣΩΖΕΙ ΤΙΠΟΤΕ".
    "Τίποτα δεν σας σώζει, έχετε ξεφτιλίσει τα πάντα», αναφέρει η πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δέσποινα Χαραλαμπίδου, σχολιάζοντας το κύμα μαζικών τροπολογιών που έφεραν στη Βουλή υπουργοί και βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος αλλά και τα προεκλογικά ρουσφέτια.
    H πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δέσποινα Χαραλαμπίδου αναφέρει σε σχόλιο που δημοσιεύτηκε στον Τύπο:
    «Έγινα βουλευτής τον Μάιο του 2012 και ενώ ήμουν βουλευτής, η μοναδική αδερφή που έχω, έφυγε μετανάστρια στη Γερμανία και δουλεύει με μερική απασχόληση σε νοσοκομείο ως καθαρίστρια. Η κόρη μου ήταν ήδη πτυχιούχος ΑΕΙ, με μεταπτυχιακό και ξένες γλώσσες, αλλά δεν σκέφτηκα ποτέ να την πάρω ως συνεργάτη μου και δούλευε και συνεχίζει να δουλεύει σε φροντιστήριο μερικές ώρες την εβδομάδα. Τίποτα δεν σας σώζει, έχετε ξεφτιλίσει τα πάντα και εσύ Τασία αλλά και συ κυρ Θοδωρή».
    Ζ.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ: «ΟΧΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ. ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ…ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ».
    Γ. Βαρουφάκης: «Οι υδρογονάνθρακες να μείνουν παντοτινά στα έγκατα της γης»
    Η θέση του κ. Βαρουφάκη διατυπώνεται λίγο πριν ξεκινήσει επίσημα η προεκλογική εκστρατεία για τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, όπου με βάση τις δημοσκοπήσεις, το κόμμα του εισέρχεται στη Βουλή και δεν αποκλείεται να αποτελεί μια προσπάθεια να αποσπάσει μέρος των οικολόγων ψηφοφόρων.
    «Το μόνο ελληνικό κόμμα που τολμά να πει ΟΙ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ ΝΑ ΜΕΊΝΟΥΝ ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ ΣΤΑ ΕΓΚΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ είναι το ΜέΡΑ25. Τιμή μας το μένος των εκπροσώπων της ολιγαρχίας που τρέχουν τα σάλια τους με την ιδέα των εξορύξεων», έγραψε ο κ. Βαρουφάκης.
    Ζ.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...