Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2020

Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 
  330  χρόνια  π.Χ.  ένα  Ελληνικό  γλυπτό  απεικονίζει  το  Θείον  Βρέφος  ως  Σωτήρα  του  Κόσμου,  με  τον  πατέρα  του  Δία  και  την  μητέρα  του  Παρθένο  (!)  Σεμέλη,  σε  σπήλαιο  ως  φάτνη.
 Το συγκεκριμένο γλυπτό ανάγλυφο απεικονίζει αφιέρωμα του Νεοπτόλεμου από τον δήμο Μελίτης και χρονολογείται περίπου στο 330 π.Χ.   Εικονίζεται το Σπήλαιο του Πάνα ως φάτνη, όπου ο Ερμής παραδίδει το "θείο βρέφος" Διόνυσο στις Νύμφες, υπό το βλέμμα του Διός, του Απόλλωνος και της Δήμητρας.
Η μαρμάρινη απεικόνιση με την γέννηση του Διονύσου εκτίθεται στην Αρχαία Αγορά των Αθηνών στην Στοά του Αττάλου.
Ο  ΜΙΚΡΟΣ  ΔΙΟΝΥΣΟΣ  ΗΤΑΝ ΓΙΑ  ΤΟΥΣ  ΑΡΧΑΙΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΤΟ  "ΘΕΙΟΝ  ΒΡΕΦΟΣ",  ΓΙΟΣ  ΤΟΥ  ΔΙΑ  ΚΑΙ  ΤΗΣ  ΠΑΡΘΕΝΟΥ  (!)  ΣΕΜΕΛΗΣ,  Ο  ¨ΣΩΤΗΡ  ΤΟΥ  ΚΟΣΜΟΥ"  ΚΑΙ  Ο  "ΚΑΛΟΣ  ΠΟΙΜΗΝ".  ΟΙ  ΕΛΛΗΝΕΣ  ΙΕΡΕΙΣ  ΤΟΥ  ΚΡΑΤΟΥΣΑΝ  ΤΗΝ  ΠΟΙΜΕΝΙΚΗ  ΡΑΒΔΟ.


  Η  ΣΗΜΕΡΙΝΗ  ΒΗΘΛΕΕΜ


Παρθενογεννήσεις... και Εβραϊκά παραμύθια για μεγάλους.Τα παράδοξα της γέννησης ενός ακόμα Ναζιραίου.Του Μ. Καλόπουλου

 

Τα παράδοξα της γέννησης ενός ακόμα Ναζιραίου 

Του Μ. Καλόπουλου

Ο Ιησούς κατά την αφήγηση των ευαγγελίων γεννήθηκε στην Βηθλεέμ, την γενέτειρα πόλη του «Βηθλεεμίτη» βασιλιά Δαυίδ. (Ο΄Α΄Βασ.16.18). Άγγελοι, αστέρια, μάγοι και πλούσια δώρα, παρελαύνουν σε μια μυθολογική ατμόσφαιρα, με ανεξήγητες υπερβολές, παραλείψεις και ασυγχώρητες ασυναρτησίες, που θυμίζουν κακή αντιγραφή της γέννησης άλλων μυθολογικών θεών Ανατολής[1] και Μεσογείου...

ΟΙ  ΜΑΓΟΙ 

Αυτό όμως που μας προσγειώνει εντελώς, στον λαβύρινθο των παρασκηνιακών κινήσεων, είναι οι Μάγοι! Τι να πούμε γι’ αυτούς; Τι δουλειά έχουν οι «μάγοι εξ ανατολών» στην γέννηση ενός θεού, που υποτίθεται πως ήρθε για να εξαλείψει αυτό το ίδιο το ψεύδος της μαγείας;
Τι γυρεύουν λοιπόν οι κατ’ επάγγελμα ψεύτες (μάγοι) στην γέννηση της υποτιθέμενης αληθείας; Γιατί λοιπόν εμφανίζονται, με οποιαδήποτε δικαιολογία, μάγοι εξ ανατολών (Περσία, Βαβυλώνα, Χαλδαία) στην γέννηση του Ιησού του μεγαλύτερου Χαλδαίου σωτήρα της Μεσογείου;
Μήπως κατά την βιβλική συνήθεια, το κείμενο με τις υποσημειώσεις του αυτές, θέλει απλά να υπογραμμίσει, την ανάμειξη των "σοφών" της ανατολικής παροικίας; Μήπως τα παιδιά του Αβραάμ απ’ την Βαβυλώνα και την Περσία έσπευσαν στη γέννηση του κεντρικού ήρωα, του θεάτρου της σωτηρίας;
Ο Επιφάνιος (Ιουδαίος επίσκοπος Κύπρου 310-404 μ.Χ.) δεν διαφωνεί καθόλου με μια τέτοια εκδοχή, αν και τους τοποθετεί στο Νότο και όχι στην Ανατολή: «παιδιά του Αβραάμ και της Χεττούρας ήταν οι ελθόντες μάγοι, που στις Αραβίας (Μαγωδίας) τα μέρη κατοικούσαν, και δώρα έφεραν στην Βηθλεέμ» Πανάριον 3.504.1. Ο Ιουστίνος ο απολογητής επιβεβαιώνει: «όπως έγραψαν στα απομνημονεύματά τους οι απόστολοι (![2]) από Αραβία ήρθαν οι μάγοι που προσκύνησαν» Προς Τρύφωνα Ιουδαίο 106.4.
Στα πατερικά λεγόμενα κείμενα, υπάρχει πράγματι μια έντονη φήμη, ότι αυτοί οι Μάγοι ήταν Μαδιανίτες! Υπενθυμίζω ότι ο Μαδιανίτης αρχιερέας Ιοθόρ, ήταν όχι μόνο πενθερός του Μωυσέως, αλλά και ο εμπνευστής της εξόδου από την Αίγυπτο, ο εκπαιδευτής του Μωυσή και ο ουσιαστικός συνιδρυτής του Ιουδαϊσμού στο Σινά!
Είναι αλήθεια ότι δεν μπορούμε να διακρίνουμε πια απ’ τις εκδοχές αυτές, μπορεί να είναι η πιθανότερη για την γέννηση του μεγάλου Ναζιραίου Ιησού. Είναι γεγονός, ότι οι Εβραίοι Μαδιανίτες, εξοντώθηκαν[3] σε ένα ανελέητο αδελφοκτόνο πόλεμο, από τον ίδιο τον ευεργετημένο απ’ αυτούς Μωυσή, και εξ αυτού θα έπρεπε να αποκλείεται αυτή η εκδοχή. Όμως, οι ιστορικοί συμβιβασμοί ανάμεσα σε όμαιμους λαούς, δεν είναι κάτι εντελώς απίθανο!
Τελικά το ολοφάνερο είναι, ότι η βιβλική αφήγηση της γέννησης του Ιησού, έχει τροποποιηθεί τόσες φορές, που σε μας έφτασε περιέχοντας αποσπάσματα διαφορετικών αφηγήσεων, που δεν μπορούν να λειτουργήσουν ταυτόχρονα, παρά μόνο δημιουργώντας αξιοπρόσεκτες αντιφάσεις!
Για να γίνει φανερή η αδυναμία αρμονικής ανασύνθεσης των συνολικών εφευρημάτων της αφήγησης, αρκεί να προσπαθήσουμε να δούμε την συνολική εικόνα! Η διαταγή απογραφής λοιπόν έφερε υποχρεωτικά ολόκληρη την οικογένεια του Ιωσήφ στην Βηθλεέμ! Αν είναι όμως έτσι, γιατί απ’ το συνολικό ταξίδι και την σκηνή της γέννησης απουσιάζουν τα έξι τουλάχιστον παιδιά του Ιωσήφ, απ’ τον υποτιθέμενο προηγούμενο γάμο του, που οπωσδήποτε έπρεπε να απογραφούν μαζί του;
Την αξία αυτής της ερώτησης, θα την καταλάβουν ιδιαίτερα οι θεολόγοι οι οποίοι (για να περιφρουρήσουν το αειπάρθενον της Μαρίας) τελεσίδικα κατέληξαν, ότι η Μαρία, αν και έζησε με τον Ιωσήφ τουλάχιστον τρεις ακόμα δεκαετίες, δεν απέκτησε άλλα παιδιά μαζί του, αλλά αυτός είχε δικά του από προηγούμενο γάμο. Για αυτά τα αδέλφια του Ιησού διαβάζουμε: «δεν είναι αυτός ο γιος του ξυλουργού; Η μητέρα του δεν είναι η Μαρία και οι αδελφοί του Ιάκωβος και Ιωσήφ και Σίμων και Ιούδας; Και οι αδελφές του δεν μένουν όλες στον τόπο μας;» Β.Β. Ματθ.13.55.
Ακόμα λοιπόν κι αν είναι έτσι, μήπως μπορεί κανείς να μας πει, γιατί απογράφει υποχρεωτικά την ετοιμόγεννη αρραβωνιαστικιά του, και το νεογέννητο ασφαλώς παιδί της, αλλά ξεχνάει να πάρει μαζί του οποιοδήποτε απ’ τα έξι μικρά ή μεγάλα παιδιά του, που υποτίθεται πως είχε ήδη από τον προηγούμενο γάμο του;
Βεβαίως, τα παιδιά αυτά του Ιωσήφ, δεν ήταν μαζί του στην υποχρεωτική αυτή οικογενειακή μετακίνηση, γιατί απλούστατα δεν είχαν ακόμα γεννηθεί! Σύμφωνα με όσα προείπαμε περί πρωτότοκου Ιησού, είναι ολοφάνερο ότι τα υπόλοιπα παιδιά που αναφέραμε παραπάνω είναι παιδιά του Ιωσήφ και της Μαρίας κατά την σαφέστατη δήλωση: «και δεν εγνώριζεν αυτήν, εωσού εγέννησε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον και εκάλεσε το όνομα αυτού Ιησούν» (Μασ.) Ματθ.1.25. //Λουκ.2.
Ο Ιωσήφ λοιπόν, "εγνώρισε"[4] αυτήν, (κατά την βιβλική έννοια) και έτσι απέκτησε η Μαρία πρωτότοκο και όχι μονογενή υιό! Αργότερα απέκτησε δευτερότοκο, τριτότοκο κλπ. καθώς και τα υπόλοιπα παιδιά τους, των οποίων τα ονόματα, χωρίς καμμία διευκρινιστική σημείωση περί ετεροθαλών αδελφών του Ιησού, αναφέρει ο ευαγγελιστής Ματθαίος! Βέβαια, ότι η οποιαδήποτε "θεομήτωρ" δεν έπρεπε να συλλάβει ξανά μετά την γέννηση του θεοποιημένου υιού ήταν μάλλον αυτονόητη απαίτηση[5] και σε πολλές άλλες θρησκείες!
Το αποκορύφωμα βέβαια της γελοιότητας, στην συνολική αφήγηση της γέννησης του Ιησού, είναι εκείνος ο ανεκδιήγητος Ηρώδης. Από πληροφορίες που του αποκάλυψαν οι ίδιοι οι αρχιερείς, γνώριζε τον τόπο της γέννησης του Μεσσία: «στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας γιατί ο προφήτης έγραψε ότι... από την Βηθλεέμ θα βγει ο ηγέτης του λαού Ισραήλ» Ματθ.2.5-6. Από τους μάγους έμαθε επίσης, τον χρόνο της εμφάνισης του υποτιθέμενου αστέρα και συνεπώς τον ακριβή χρόνο της γέννησης του Μεσσία. Σε μια όμως ηγεμονική έκρηξη μυθολογικών διαστάσεων: «έστειλε τους (Ρωμαίους) στρατιώτες του και σκότωσαν στην Βηθλεέμ και στα περίχωρά της, όλα τα παιδιά από δύο χρονών και κάτω σύμφωνα με τον χρόνο που εξακρίβωσε από τους Μάγους» Ματθ. 2.16.
Κατά πως θέλει ο θεολογικός αυτός μύθος, με διαταγή του Ηρώδη, οι Ρωμαίοι στρατιώτες διέπραξαν εκτεταμένη αναίτια βρεφοκτονία σφάζοντας στα τυφλά «δέκα τέσσερις χιλιάδες[6] νήπια από δύο ετών και κάτω»... Μα, δεν έχει ο ίδιος ο Ηρώδης στα χέρια του την πρόσφατη λεπτομερέστατη απογραφή του πληθυσμού; Σαν τοποτηρητής της Ρώμης, δεν είχε με κάθε λεπτομέρεια καταγεγραμμένα όλα τα νεογέννητα της περιοχής; Δεν μπορούσε λοιπόν, αν ήθελε να σκοτώσει σίγουρα τον νεογέννητο αντίπαλό του, να αναζητήσει και να θανατώσει μόνο τα ελάχιστα εκείνα βρέφη που γεννήθηκαν λίγο πριν από την απογραφή;
Όπως καταλαβαίνετε, χιλιάδες (έστω δεκάδες) σφαγμένα στα τυφλά παιδιά... και απογραφή δεν συμβιβάζονται! Μόνο οι κατ’ επάγγελμα λαϊκοί τυφλωττές, η μάστιγα της πανανθρώπινης ιστορίας, οι θεολόγοι, οι αδίστακτοι αυτοί υποκριτές, οι καλοβολεμένοι έμποροι της χαλδαιιζκής ασυναρτησίας, αυτοί οι δήμιοι της νεογέννητης νοημοσύνης μας, μπορούν με κωμική άνεση να καμώνονται, ότι δεν διακρίνουν τίποτε παράξενο στην εντελώς κουρελιασμένη αυτή βιβλική θεοπνευστία!
Είναι όμως περισσότερο από αυτονόητο, ότι αυτές οι δύο εκδοχές δεν θα μπορούσαν ποτέ να τοποθετηθούν ταυτόχρονα στην ίδια αφήγηση! 
Και πραγματικά, η "θεόπνευστη" αυτή αντίφαση, που βγάζει μάτια, εξηγείται, διότι ο ένας "θεόπνευστος", ο Ματθαίος, που βάζει τον Ηρώδη να σφάξει τα νεογέννητα, δεν αναφέρει τίποτε για απογραφή, ενώ άλλος "θεόπνευστος", ο Λουκάς, που αναφέρει την απογραφή, δεν γνωρίζει τίποτε για την γενικευμένη σφαγή νηπίων! 
Επειδή όμως τελικά οι δύο αυτές αφηγήσεις ενώνονται σε μια ενιαία "θεόπνευστη" αφήγηση, την Καινή Διαθήκη, η συνολική της θεοπνευστία, θυμίζει έντονα... κακόγουστο ανατολίτικο παραμύθι!
Η Καινή Διαθήκη λοιπόν, ξεκινάει με μια εκρηκτική παραμυθολογική διάθεση, που σήμερα μπορεί να την διακρίνει και ο τελευταίος ψύχραιμος αναγνώστης! Στην προσπάθειά τους, όλοι εκείνοι οι "θεόπνευστοι" Εβραίοι να δημιουργήσουν μυθικές συνθήκες αρνητικής υποδοχής, στην αναγέννηση του Γιαχβέ, ως γλυκύτατου βρεφο-θεού, παρουσιάζουν το ανθρώπινο γένος ως δύστροπο, αφιλόξενο και ηλίθια βρεφοκτονικό! Μάλιστα, όχι μόνο χρέωσαν στους ομόφυλούς τους, τις άθλιες συνθήκες της γέννησής του σε ένα βρώμικο στάβλο, αλλά έβαλαν και εκείνον τον ανεκδιήγητο Ηρώδη, να θανατώνει όλα ανεξαιρέτως τα νήπια της περιοχής, μήπως και καταφέρει να θανατώσει έτσι και τον σφετεριστή του θρόνου του! Και φυσικά, όχι μόνο του ξεφεύγει ο νεογέννητος Γιαχβέ-Ιησούς, αλλά και ο έξι μηνών εξάδελφός του ο Ιωάννης!
Φυσιολογικά, κάθε αίσθηση βιβλικής αξιοπιστίας έπρεπε να καταρρεύσει, απ’ την στιγμή που απογραφή πληθυσμού (Λουκ.2.1) και τυφλή σφαγή νηπίων (Ματθ.2.16) βρέθηκαν στην ίδια υποτίθεται θεόπνευστη αφήγηση!
Ο "θεόπνευστος" Ματθαίος, όχι μόνο δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι ο συνάδελφος του ο "θεόπνευστος" Λουκάς, κάνοντας λόγο για την απογραφή θα του κατέστρεφε τελείως την "θεόπνευστη" παραμυθολογία της μαζικής σφαγής νηπίων, αλλά ταυτόχρονα ξεχνάει εντελώς, ότι ο Ηρώδης, δεν ήταν ένας ανεξάρτητος ηγεμόνας κάποιας παραμυθένιας ανατολής, με απεριόριστες εξουσίες, αλλά ένας απλός υποτελής επίτροπος της Ρώμης στην σκλαβωμένη στους Ρωμαίους Ιουδαία!
Πώς ήταν λοιπόν δυνατόν, ο Ηρώδης, ένα εξουσιαστικό ανδρείκελο της Ρώμης, να εκτελέσει ένα τέτοιων διαστάσεων παρανοϊκό έγκλημα, τη στιγμή που η παραμικρή δυσαρέσκεια της υπερκείμενης Ρωμαϊκής εξουσίας, μπορούσε να του αφαιρέσει τα βασιλικά του προνόμια, ταχύτερα και ασφαλέστερα, από οποιονδήποτε υποθετικό νεογέννητο Ιουδαίο ανταγωνιστή;
Η αυθαίρετη σφαγή ακόμα και ελάχιστων νηπίων, θα ήταν εξαιρετικά παράδοξο συμβάν στην επικράτεια της Ρώμης! Σύμφωνα με την τότε ισχύουσα ρωμαϊκή νομοθεσία, δεν υπήρχε περίπτωση, ένας υστερικός υπηρέτης της Ρώμης, σε μια κρίση εξουσιαστικής παράνοιας, να σφάξει εκατοντάδες αθώα νήπια και να παραμείνει ανενόχλητος στην θέση του! Πρόκειται σαφώς... για ασύστολες θεόπνευστες τερατολογίες!
Τελευταίο παράδειγμα αυτών των θεόπνευστων αντιφάσεων, που ακόμα και σε Ιουδαίους θεούς δύσκολα συγχωρούνται, είναι η ταυτόχρονη αναχώρηση της οικογένειας του καταδιωκόμενου απ’ τον Ηρώδη νεογέννητου Ιησού, προς δύο εντελώς αντίθετες κατευθύνσεις, νότια της Βηθλεέμ προς την Αίγυπτο, αλλά ταυτόχρονα και βόρεια της Βηθλεέμ, προς την Ιερουσαλήμ!
Ο "θεόπνευστος" Λουκάς, που αγνοεί την μυθοπλασία της σφαγής του Ηρώδη και εξ αυτού δεν βρίσκει κανέναν λόγο να στείλει τον Ιησού φυγά στην Αίγυπτο, γράφει: «όταν συμπληρώθηκαν (στην Βηθλεέμ) οκτώ ημέρες έκαναν στο παιδί περιτομή και του έδωσαν το όνομα Ιησούς όπως το ζήτησε ο άγγελος (κι όμως στον Ματθαίο, ο άγγελος είχε ζητήσει να: «καλέσουν το όνομα αυτού Εμμανουήλ»)... και όταν συμπληρώθηκαν (οι σαράντα[7]) ημέρες του καθαρισμού (της Μαρίας) έφεραν το παιδί στον ναό της Ιερουσαλήμ, για να το αφιερώσουν (επειδή όπως είπαμε ήταν Ναζιραίος δηλαδή αφιερωμένος) στον θεό» Λουκ.2.21-22.
Αντίθετα ο άλλος "θεόπνευστος", ο Ματθαίος, που επινοεί το παραμύθι της σφαγής των παιδιών από τον Ηρώδη, ξεχνώντας εντελώς την περιτομή[8] γράφει: «όταν αναχώρησαν οι μάγοι (απ’ την Βηθλεέμ) άγγελος είπε στον Ιωσήφ. Πάρε την μητέρα και το παιδί και αναχωρήστε για την Αίγυπτο, γιατί ο Ηρώδης θα ζητήσει να σκοτώσει το παιδί». Ματθ.2.13.
Αν όμως μετά από σαράντα ημέρες, η Μαρία με τον Ιωσήφ και τον Ιησού, βρέθηκε βόρεια της Βηθλεέμ στην Ιερουσαλήμ, πώς μπορεί ταυτόχρονα να εκτέλεσε την εντολή του αγγέλου: «φύγε για την Αίγυπτο» που βρίσκεται στα νότια της Βηθλεέμ; Επειδή λοιπόν και οι... "θεοπνευστίες" έχουν τα όριά τους, απαντήστε μας: μετά την Βηθλεέμ, προς τα πού πήγε τελικά με την οικογένειά του ο Ιωσήφ, βόρεια (Λουκ.2.21-22) προς την Ιερουσαλήμ, ή νότια (Ματθ.2.13) προς την Αίγυπτο;
Αυτή η λεπτομέρεια πάντως, έχει το δικό της διασκεδαστικό ενδιαφέρον! Δύο "θεόπνευστοι" και ένας "άγγελος" δεν κατάφεραν να στείλουν τον Ιησού σε μια κατεύθυνση! Όλα αυτά λοιπόν, παραείναι ανόητα, για να αποτελούν την θεόπνευστη ιστορία οποιουδήποτε θεού, δεν νομίζετε;
Δεν θα αφήσουμε φυσικά ασχολίαστη και την σπουδαία προφητεία: «εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου» Ματθ.2.15. που πολύ απλά.. δεν υπάρχει πουθενά! Η πλησιέστερη ανάλογη δήλωση είναι: «Διότι νήπιος ο (λαός Ισραήλ) και εγώ ηγάπησα αυτόν (τον λαό Ισραήλ) και εξ Αιγύπτου μετεκάλεσα τα τέκνα αυτού» Ωσηέ 11.1. Δεκάδες παρόμοιες δηλώσεις όμως, αφορούν την αιματοβαμμένη Έξοδο του Μωυσή από την Αίγυπτο και όχι την έλευση κάποιου Μεσσία εξ Αιγύπτου! Βλέπετε οι ωμές παραποιήσεις εδαφίων, από τους ευαγγελιστές επιτρέπονται! Αν εσείς ή εγώ προσαρμόσουμε έστω και ελάχιστα βιβλικές δηλώσεις στις επιδιωκόμενες ερμηνείες, αυτό αποτελεί ανόσιο έγκλημα!
Όμως η εντύπωση της σκηνοθετημένης ή μυθολογημένης γέννησης ενός θεολογικού ήρωα επιβεβαιώνεται, όταν από έγκυρη πηγή[9] μαθαίνουμε ότι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, γεννήθηκε δήθεν και ο προπάππους του Χριστού, ο Αβραάμ: «την νύχτα που γεννήθηκε ο γιος του Θάρα ο Αβραάμ είδαν ψηλά στον ουρανό έναν τεράστιο κομήτη που κατάπινε αστέρια στον ουρανό. Οι αστρολόγοι έκπληκτοι είπαν ότι ο γιος του Θάρα θα γίνει παντοδύναμος και θα εκθρονίσει βασιλείς και θα κατακτήσει χώρες. Όταν το έμαθε αυτό ο βασιλιάς Νεβρώδ, ζήτησε να του παραδώσουν το παιδί. Ο Θάρα γνωρίζοντας ότι θα το θανατώσει, πήρε το παιδί μιας σκλάβας που είχε γεννηθεί την ίδια νύχτα και το έδωσε στο βασιλιά και (για την υποτιθέμενη αυτή παράδοση του γιού του στον θάνατο, ο πατέρας του Αβραάμ Θάρα) πήρε γι αυτό ασήμι και χρυσάφι. (!) Ο Νεβρώδ σκότωσε το παιδί και ξέχασε την υπόθεση, ενώ ο Αβραάμ μεγάλωσε κλεισμένος σε μια σπηλιά για δεκατρία χρόνια» Sepfer Hayashar 24-27 PRF, κεφ. 26.
Ο μύθος όμως σύμφωνα με μια άλλη αφήγηση έχει την εξής παραλλαγή: «Ο βασιλιάς Νεβρώδ ήταν ο ίδιος έμπειρος αστρολόγος και από τα άστρα έμαθε ότι θα γεννηθεί ένα παιδί που θα ανέτρεπε τους θεούς του. Τότε διέταξε να σφάζουν κάθε αρσενικό παιδί μόλις γεννιόταν. Όταν η Αμίτλα η γυναίκα του Θάρα είδε ότι ήταν ετοιμόγεννη, πήγε σε ένα σπήλαιο κοντά στον Ευφράτη και εκεί γέννησε τον Αβραάμ, που η λάμψη του προσώπου του φώτισε το σπήλαιο απ’ άκρη σ’ άκρη. Η μητέρα του τότε φώναξε: αλίμονο σ’ έφερα στον κόσμο σε κακιά εποχή! Ο βασιλιάς Νεβρώδ (ψάχνοντας να σκοτώσει τον νεογέννητο Αβραάμ) έσφαξε εβδομήντα χιλιάδες αρσενικά παιδιά κι εγώ τρέμω για σένα» Ρ. Γκρέιβς Εβραϊκοί μύθοι: Sepfer Hayashar 27 και Ma’ase Abraham, BHM i. 25.- Μήπως όλα αυτά σας θυμίζουν κάτι; Να λοιπόν γιατί ο Χριστός κατά την γέννησή του, έπρεπε να είναι ένας δεύτερος Αβραάμ! Άντε λοιπόν και καλά μας... ... αβρααμούγεννα!
Αν όλα αυτά, σας φαίνονται κάπως παιδαριώδη, τότε καλώς ήρθατε επιτέλους στον κόσμο των υποψιασμένων της ιουδαϊκής παραμυθοπλασίας! Προετοιμαστείτε βέβαια για τα χειρότερα, γιατί στην ίδια αυτή κατεύθυνση της στημένης θεοποίησης ενός αφιερωμένου Ιουδαίου, θα δούμε πολύ περισσότερα!

 Μ. Καλόπουλος 





[1] Η τρίτη και ενδοξότερη μετενσάρκωση του θεού Βισνού είναι το θεϊκό βρέφος Κρίσνα. Κατά την Μαχαμπαράτα (ιερή Βίβλο του Βουδισμού) ο Κρίσνα ενσαρκώθηκε για να απολυτρώσει το ανθρώπινο γένος από τις δυνάμεις του πονηρού, που είχαν εξαπλωθεί σε ολόκληρη την γη. Ο Κρίσνα ανετράφη μεταξύ των ποιμένων, στους οποίους απεκάλυψε την νέα λατρεία. Από κάποιους (Gerbe) θεωρείται θεοποιημένος ήρωας και όχι ενσάρκωση του Βισνού! «Οι Κινέζοι λένε ότι ο θεός Φοέ γεννήθηκε από μια παρθένο που γονιμοποιήθηκε από τις ακτίνες του Ηλίου» Βλ.: Περί τριών απατεώνων σελ 61. Ακόμα και ο Τσένκις Χαν γεννήθηκε από παρθένο!
[2] Τα απομνημονεύματα αυτά των αποστόλων... δεν έφτασαν ποτέ στα χέρια μας!
[3] Η εντολή παιδοκτονίας του Μωυσή είναι ξεκάθαρη: «και τώρα θανατώσατε εκ των παιδιών πάντα τα αρσενικά» Αριθ.31.7. & Ένοπλος Δόλος: Γης Μαδιάμ η γενοκτονία!
[4] «Ο Αδάμ εγνώρισε την γυναίκα αυτού Εύαν και συνέλαβε και εγέννησε» Γεν.4.1.
[5] «Ο Άπις είναι ένα μοσχαράκι (με ιδιαίτερα σημάδια)... Οι Αιγύπτιοι λένε, ότι από τον ουρανό κατεβαίνει μια αστραπή πάνω στην γελάδα και απ’ αυτήν γεννιέται ο Άπις» Ηρόδοτος 3.28.
[6] «Η μνήμη τους τιμάται στις 29/12» Βίοι Αγίων σ.174. Παπαδημητρίου.
[7] «Αν μια γυναίκα μείνει έγκυος και γεννήσει αγόρι, θα είναι ακάθαρτη για εφτά μέρες, όπως συμβαίνει με τις μέρες της περιόδου της. Την όγδοη θα γίνει περιτομή. Θα παραμείνει σπίτι της τριάντα τρεις ακόμα μέρες για τον καθαρισμό της. Δεν θα αγγίζει τίποτε άγιο, ωσότου συμπληρωθούν οι μέρες του καθαρισμού της. Αν γεννήσει κορίτσι, θα είναι ακάθαρτη εξήντα έξι ακόμα μέρες». Λευιτικό 12.1-5.
[8] Την περιτομή του Ιησού, γιορτάζουμε στην πρώτη Ιανουαρίου εκάστου έτους!
[9] Ρόμπερτ Γκρέιβς και Ραφαέλ Πατάι Εβραϊκή μύθοι: η γέννηση του Αβραάμ!

 

 

 

 

 

ΙΕΡΟΣΥΛΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ: "ΑΜΩΜΗ" ΣΥΛΛΗΨΗ

 

 Σ. Α.

 

 «Σαφήνεια δε εστί λέξις γνωρίμως παριστάσα το νοούμενον» 

Ζήνων

Όταν κατά την έρευνα ενός περιστατικού, ενός γεγονότος, διαπιστώνονται πράγματα ανήκουστα, κατά πόσον άραγε θα μπορούσε να καταλογισθεί διάπραξη ιεροσυλίας στον ερευνητή, όταν δεν υπάρχει κανείς δόλος εκ μέρους του ούτε καμία συκοφαντική πρόθεση, καθώς στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο σε αυτά που έγραψαν κάποιοι άλλοι. Πόσο δίκαιο είναι άραγε να επιρρίπτεται μομφή σε κάποιον που επισημαίνει μια κλοπή ή δείχνει τον κλέφτη  και να μην κατακρίνεται η ίδια η πράξη ή να μην  κατηγορείται ο ίδιος ο κλέφτης, απλά και μόνο επειδή είχαμε συνηθίσει  ή μας επιβλήθηκε να θεωρούμε τον «κλέφτη» πρόσωπο υπεράνω πάσης υποψίας; Μην βιαστείτε να μου πετάξετε πέτρες πριν φτάσετε στο τέλος του σχετικά σύντομου αυτού κειμένου.
Όσοι είχαμε την τύχη να τελειώσουμε εξατάξιο Γυμνάσιο, προ 40ετίας περίπου, σε μια εποχή που  φορούσαμε υποχρεωτικά το πηλήκιο με την κουκουβάγια, απαγορευόταν ο κινηματογράφος,  ίσχυε ο περιορισμός της κυκλοφορίας των μαθητών, με τους καθηγητές μας να περιφέρονται σαν «περίπολα» και μας απέβαλε ο Γυμνασιάρχης αν δεν ήμασταν «εν χρώ κεκαρμένοι» δηλαδή  κουρεμένοι γουλί, μάθαμε πέντε ψίχουλα γράμματα  και κάποια Αρχαία Ελληνικά, με τις γραμματικές και τα συντακτικά τους (Τζάρτζανο – Ζούκη), χάρη στα οποία μάθαμε να μπορούμε να διαβάζουμε και να κατανοούμε χωρίς πρόβλημα  και τη γλώσσα των Ευαγγελίων.
Νιώθαμε βέβαια την καταπίεση και μας κακοφαινόταν πολύ, αλλά τελικά δεν έπαθε τίποτα η προσωπικότητα μας ούτε μείναμε στραβοί που δεν κάναμε μαθήματα σεξουαλικής αγωγής. Σεβόμασταν τους καθηγητές μας, το Σχολείο μας το οποίο δεν το καταστρέφαμε, τις συμμαθήτριες μας τις οποίες δεν τις βιάζαμε και όσοι έχουν τη μύγα ας μυγιάζονται.
 Μάθαμε λοιπόν από τότε ότι όταν ένα ρήμα είναι σύνθετο (πρόθεση+ρήμα), αλλάζει τελείως το νόημα του ανάλογα με την χρησιμοποιούμενη κάθε φορά πρόθεση. Ας πάρουμε για παράδειγμα μερικά απλά και συνηθισμένα ρήματα όπως είναι το «έχω», το «φέρω», το «λέγω», το «έρχομαι». Το ρήμα έχω με διάφορες προθέσεις γίνεται: εισέχω, εξέχω, προσέχω, απέχω, προέχω, υπερέχω, παρέχω, κατέχω κλπ. Το ρήμα φέρω γίνεται : εισφέρω , εκφέρω, προφέρω, αναφέρω, υποφέρω κλπ. Το ρήμα λέγω γίνεται : εκλέγω, προλέγω, συλλέγω, επιλέγω κλπ. Το επίμαχο ρήμα έρχομαι γίνεται: εισέρχομαι, συνέρχομαι, εξέρχομαι, ανέρχομαι, κατέρχομαι, προέρχομαι, προσέρχομαι κλπ.
Βλέπουμε λοιπόν ότι κάθε ένα από αυτά τα ρήματα, ανάλογα με την πρόθεση του, αποκτά τελείως διαφορετικό νόημα. Ας επικεντρώσουμε όμως την προσοχή μας σε δύο σύνθετα ρήματα του απλού ρήματος «έρχομαι», το εισέρχομαι (εις+έρχομαι) και το προσέρχομαι (προς+έρχομαι). Το μεν πρώτο σημαίνει  ότι μπαίνω μέσα, το δε δεύτερο ότι πλησιάζω (όσοι πιστοί προσέλθετε) .   
    
Σύμφωνα με τον Ζήνωνα τον Κιτιέα, μια από τις πέντε αρετές του Λόγου (του Ελληνικού Λόγου εννοείται) είναι και η Σαφήνεια. «Σαφήνεια δε εστί λέξις γνωρίμως παριστάσα το νοούμενον» (Διογένους Λαέρτιου, Βίοι Φιλοσόφων) . Για να δούμε λοιπόν από κοντά τι συμβαίνει με τη σαφήνεια μιας συγκεκριμένης περικοπής από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, που αναφέρεται στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, Κεφ. Α , Στίχ. 26-35, κατά πόσον «παριστάνει το νοούμενον»: «Εν δε τω μηνί έκτω απεστάλη ο άγγελος Γαβριήλ υπό του Θεού εις πόλιν της Γαλιλαίας, ή όνομα Ναζαρέτ, προς παρθένον μεμνηστευμένην ανδρί, ώ  όνομα Ιωσήφ, εξ οίκου Δαυίδ, και το όνομα της παρθένου Μαριάμ. και εισελθών ο άγγελος προς αυτήν είπε΄ χαίρε, κεχαριτωμένη΄ ο Κύριος μετά σου΄ ευλογημένη συ εν γυναιξίν. η δε ιδούσα διεταράχθη επί τω λόγω αυτού, και διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος. και είπεν ο άγγελος αυτή΄ μη φοβού Μαριάμ΄  εύρες γάρ  χάριν παρά τω Θεώ. και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν. ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον Δαυίδ του πατρός αυτού, και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος. είπε δε η Μαριάμ προς τον άγγελον΄ πως έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω; και αποκριθείς ο άγγελος είπεν αυτή΄ Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι΄ διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιόςΘεού.»  



ΚΑΙ  ΕΙΣΕΛΘΩΝ  Ο  ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ,  ΟΧΙ  ΠΡΟΣΕΛΘΩΝ... 

Το πρώτο επίμαχο σημείο της περικοπής είναι ο στίχος 28 «και εισελθών ο άγγελος προς αυτήν είπε….». Η λέξη «εισελθών» είναι μετοχή αορίστου του ρήματος εισέρχομαι, το οποίο όπως προαναφέρθηκε σημαίνει: μπαίνω μέσα. Στη δευτερεύουσα αυτή χρονική πρόταση λοιπόν έχουμε τη μετοχή εισελθών, το υποκείμενο ο άγγελος και το αντικείμενο προς αυτήν η οποία δεν είναι άλλη από την Μαριάμ. Και εδώ είναι που δημιουργείται η πρώτη «ιερόσυλη» απορία. Η πρόταση είναι σαφέστατη και δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας, ότι δηλαδή ο άγγελος μπήκε προς αυτήν. Εάν επρόκειτο περί απλής προσέγγισης, οπότε δεν θα υπήρχε τίποτε το μεμπτόν, ο ευαγγελιστής Λουκάς θα έγραφε «και προσελθών ο άγγελος προς αυτήν». Μπορεί κανείς να μας πει τι θα του στοίχιζε του Λουκά εάν αντί εισελθών έγραφε προσελθών;   
Θα μπορούσε να αντιτείνει κανείς ότι η επίμαχη φράση κατά την εποχή που γράφτηκε δεν είχε τίποτε το μεμπτόν. Πολύ ωραία! Διαβάστε όμως τώρα, πως την αποδίδει  ο Π. Ν. Τρεμπέλας : « Και αφού εμβήκεν ο άγγελος εις το  δ ω μ ά τ ι ο ν  της, της είπε….». Παρατηρήσατε τι άλλαξε στην απόδοση;  Μα το αντικείμενο της πρότασης!!  Με άλλα λόγια η Μαριάμ έγινε δωμάτιο!!! Γιατί άραγε; 
Ο  Π. Ν. Τρεμπέλας δεν ήταν ένα τυχαίο άτομο αλλά θεολόγος, επίτιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ένας άνθρωπος, κατά τεκμήριο, πάρα πολύ μορφωμένος. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να του καταλογίσουμε άγνοια, ή οποιαδήποτε αδυναμία στο χειρισμό του λόγου και της γραφής. Υπέπεσε λοιπόν εν αγνοία του σ’ αυτό το ατόπημα ή όχι; Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι η επίμαχη φράση του ευαγγελίου όπως είναι διατυπωμένη αναφέρεται ευθέως και πέραν πάσης αμφιβολίας σε σεξουαλική πράξη;  Αυτός να ήταν άραγε ο λόγος που ανάγκασε τον Π. Ν. Τρεμπέλα να κάνει αυτήν την παράφραση;  Γνώριζε τι σημαίνει ακριβώς αυτή η φράση και από πού; Αυτός ήταν ο λόγος που προσπάθησε να αποφύγει το « σκόπελο » της πιστής απόδοσης της φράσης αυτής ;
Τη φράση αυτή τη συναντάμε και στην Παλαιά  Διαθήκη, σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, που δεν είναι και λίγες, από τις οποίες παρατίθενται ενδεικτικά οι ακόλουθες, όπου η συγκεκριμένη και επίμαχη φράση, υποδηλώνει σαφέστατα, πέραν πάσης αμφιβολίας, σεξουαλική πράξη.
Έχουμε και λέμε λοιπόν: « και εγένετο προς εσπέραν και ανέστη Δαυίδ  από της κοίτης αυτού και περιεπάτει επί του δώματος του οίκου του βασιλέως και είδε γυναίκα λουομένην από του δώματος, και η γυναίκα καλή τω είδει σφόδρα, και απέστειλε Δαυίδ και εζήτησε την γυναίκα και είπεν΄ ουχί αύτη Βηρσαβεέ θυγάτηρ Ελιάβ γυνή Ουρίου του Χετταίου; Και απέστειλε Δαυίδ αγγέλους και έλαβεν αυτήν και  εισήλθε προς αυτήν , και εκοιμήθη μετ’ αυτής, και αυτή αγιαζομένη από ακαθαρσίας αυτής, και επέστρεψεν εις τον οίκον αυτής, και εν γαστρί έλαβεν η γυνή΄ και αποστείλασα απήγγειλε τω Δαυίδ και είπεν΄ εγώ ειμί εν γαστρί έχω....» Σαμουήλ  Β΄  ΙΑ ,  2- 21.  Στην περίπτωση κατά την οποία η Ραχήλ έκανε τη μαστρωπό στη δούλη της Βαλλάν: «και έδωκεν αυτώ Βαλλάν την παιδίσκην αυτής αυτώ γυναίκα και εισήλθε προς αυτήν Ιακώβ». Γένεσις  Λ. 4.
Εκεί όπου η Σάρα εξωθεί τον Αβραάμ σε μοιχεία, ζητώντας ταυτόχρονα και τα ρέστα : «είπε δε Σάρα προς Άβραμ΄ Ιδού συνέκλεισε με Κύριος του μη τίκτειν΄ είσελθε ούν προς την παιδίσκην μου, ίνα τεκνοποιήσωμεν εξ αυτής, υπήκουσε δε Άβραμ της φωνής Σάρας, και λαβούσα Σάρα η γυνή Άβραμ Άγαρ την Αιγυπτίαν την εαυτής παιδίσκην, μετά δέκα έτη του οικήσαι Άβραμ εν γή Χαναάν, έδωκεν αυτήν τω Άβραμ ανδρί αυτής γυναίκα. Και εισήλθε προς Άγαρ, και συνέλαβε, και είδεν ότι εν γαστρί έχει, και ητιμάσθη η κυρία εναντίον αυτής…». Γένεσις Κεφ. ΙΣΤ, 2.
Εκεί όπου ο Αυνάν συνουσιάζεται με τη γυναίκα του πονηρού αδελφού του Ήρ τον οποίον απέκτεινεν ο «Θεός»: «είπε δε Ιούδας τω Αυνάν΄ είσελθε προς την γυναίκα του αδελφού σου και επιγάμβρευσαι αυτήν και ανάστησον σπέρμα τω αδελφώ σου  9 γνούς δε Αυνάν ότι ουκ αυτώ έσται το σπέρμα, εγένετο όταν εισήρχετο προς την γυναίκα του αδελφού του , εξέχεεν επι την γης του μη δούναι σπέρμα τω αδελφώ αυτού». Γένεσις  ΛΗ, 8-9.
Είναι πολύ δύσκολο λοιπόν να συμπεράνει κανείς ότι ο Τρεμπέλας γνώριζε ότι η φράση αυτή στην Παλαιά Διαθήκη αναφερόταν σε σεξουαλική πράξη, και ότι εν γνώσει του προέβη στην παραποίηση αυτή κάνοντας την Μαριάμ «δωμάτιο»; 
Γράφει πουθενά το Ευαγγέλιο ότι την ώρα που ήρθε ο άγγελος Γαβριήλ, η Μαριάμ βρισκόταν σε ένα δωμάτιο; Δεν θα μπορούσε να βρισκόταν κάπου αλλού, πχ στην αυλή ή στον κήπο;  Από πού έβγαλε το συμπέρασμα ο Τρεμπέλας ότι η Μαριάμ βρισκόταν εκείνη τη στιγμή μέσα στο δωμάτιο της; Μήπως το επινόησε επειδή δεν μπορούσε να δικαιολογήσει διαφορετικά εκείνο το «εισελθών»; Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς πως θα απέδιδε ο Τρεμπέλας τα συγκεκριμένα εδάφια της ΠΔ, αν ανελάμβανε να τα «ερμηνεύσει» και αυτά ;

ΤΟ  ΑΙΣΧΡΟ  ΦΙΛΗΜΑ  ΤΟΥ  ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ 

Όλα αυτά τα ερωτήματα παύουν να είναι μετέωρα, σε συνδυασμό με την επόμενη επίμαχη φράση, στην παραποίηση της οποίας «δίνει πλέον ρέστα» ο Π. Ν. Τρεμπέλας.
Όταν ψεύδεται κάποιος πρέπει να πει άλλα δέκα ψέμματα για να καλύψει το πρώτο και να έχει έτοιμα άλλα εκατό. Μας λέει λοιπόν ο ευαγγελιστής Λουκάς: « .... και διελογίζετο  αύτη ποταπός είη ο ασπασμός ούτος...» !! 

 Για κάποιον που γνωρίζει στοιχειωδώς την καθαρεύουσα και ελάχιστα αρχαία Ελληνικά «ποταπός ασπασμός» σημαίνει ένα αισχρό φίλημα, με ότι συνεπάγεται η αισχρότητα ενός τέτοιου φιλιού.

   Για να είμαστε όμως και ακριβοδίκαιοι, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη, ότι σε πάρα πολλές περιπτώσεις, κάποιες λέξεις και φράσεις  εκείνης της εποχής χρησιμοποιούνται με διαφορετική έννοια σήμερα. Όλα τα σύγχρονα λεξικά αποδίδουν στη λέξη «ποταπός» την έννοια του τιποτένιου, του χυδαίου, του αισχρού. 
Παλαιότερα λεξικά, όπως του Σουίδα, επεξηγεί τη λέξη πότερον  ως  άρα, ποίον, ποταπόν. Το λεξικό Δημητράκου τη μία φορά μας παραπέμπει και στη λέξη ποδαπός που έχει την έννοια: από πού, από ποια χώρα, ποίας καταγωγής, ποίου είδους, τι λογής, και την άλλη την αποδίδει με τις προαναφερθείσες μειωτικές έννοιες.

Η λέξη ασπασμός, και τότε και σήμερα, σημαίνει το φίλημα. Ποτέ και σε καμιά περίπτωση δεν σήμαινε «χαιρετισμό». Ο «πάνσοφος αλιεύς» ευαγγελιστής, ο δεχθείς και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, δεν βρήκε να χρησιμοποιήσει μια άλλη λέξη από το πλουσιότατο Ελληνικό λεξιλόγιο, αντί της λέξεως «ποταπός»;  Υπήρχε το «πότερον», το «ως», το «άρα», το «ποίον». Καμιά από αυτές τις λέξεις δεν τον ικανοποιούσε και διάλεξε τον «ποταπό»; Παρ’ όλα αυτά ας υποθέσουμε ότι για τον ευαγγελιστή Λουκά ήταν αθώα και σήμαινε  πχ «τι είδους»,  «τι λογής».
Ο ασπασμός όμως πού και πως «κολλάει» στο περιστατικό; Όπως σήμερα έτσι και τότε εξακολουθεί να σημαίνει «φίλημα», με την επίμαχη φράση να συνεχίζει να μένει μετέωρη, κυρίως από την ολοφάνερη προσπάθεια συγκάλυψης και αποπροσανατολισμού των  καλοπροαίρετων αναγνωστών της Κ Δ .  Άκουσε ποτέ κανείς εδώ και 18 αιώνες οτιδήποτε για κάποιον, απλό έστω, «ασπασμό» στο περιστατικό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου;    
Επειδή όμως χαλούσε τη «σούπα» του Π. Ν. Τρεμπέλα για την εξιδανικευμένη σκηνή του Ευαγγελισμού, παραποιεί τον «ποταπό ασπασμό» σε «σημασία του χαιρετισμού». Αν λέγαμε σήμερα ότι κάποιος «ησπάσθη ποταπώς» μια γυναίκα, που θα πήγαινε το μυαλό μας;  Ότι την χαιρέτισε απλώς ευγενικά, με τη γυναίκα να αναρωτιέται για τη σημασία του χαιρετισμού; Ο «ασπασμός» (και τι ασπασμός!) που πήγε;
Βέβαια λίγο πιο κάτω στην περικοπή, θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι ο Λουκάς προσπαθεί να «μπαλώσει» την κατάσταση, καθώς βάζει την Μαριάμ να ρωτάει πως θα αποκτήσει παιδί, χωρίς να έχει γνωρίσει άντρα;  Μπορεί να μας πει κανείς με βεβαιότητα, τι σήμαινε εκείνη την εποχή η φράση «γνωρίζω άντρα»; Έχω σεξουαλική επαφή με άντρα ή είμαι νομίμως παντρεμένη;
Μην ξεχνάμε ότι στην αρχή της περικοπής λέει ο Λουκάς ότι η Μαριάμ ήταν μνηστευμένη με τον Ιωσήφ, δηλαδή αρραβωνιασμένη, όχι νομίμως παντρεμένη.  Τι θα του έλεγε του Ιωσήφ; Ότι μύρισε τον «κρίνο»;  Διότι μια έγκυος γυναίκα, ακόμη και αρραβωνιασμένη, υπήρχε άμεσος κίνδυνος να επισύρει την εφαρμογή του απάνθρωπου Μωσαϊκού Νόμου (θάνατος δια λιθοβολισμού), καθώς μόνο νομίμως παντρεμμένες γυναίκες επιτρεπόταν να αποκτήσουν παιδιά.
Την καθησυχάζει λοιπόν ο άγγελος Γαβριήλ λέγοντας ότι  έχει την «κάλυψη  του θεού» και δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο. Μπορούμε όμως να μην σκύψουμε για λίγο και πάνω από τον άγγελο Γαβριήλ, τον μετέπειτα «αρχάγγελο» για να δούμε πόσο και τι είδους «άγγελος» ήταν; Ο άγγελος λοιπόν, με τη γενική έννοια του όρου, ήταν ένα άτομο το οποίο μετέφερε μηνύματα, αγγελίες, ένας μαντατοφόρος, ένας αγγελιοφόρος. Στη χριστιανική θρησκεία ο άγγελος ήταν μια ανώτερη οντότητα που μετέφερε στα ανθρωποειδή τις θελήσεις, τις εντολές  και κατά περίπτωση να αποτελεί το μακρύ τιμωρό «χέρι» του θεού.
Τώρα κατά πόσον ένας θεός είχε ανάγκη από έναν μαντατοφόρο για να δίνει τις εντολές του στους ανθρώπους είναι από τις ιστορίες που δεν πρέπει να ψηλαφίζουν οι «ευσεβείς» χριστιανοί. Όσο για τον ίδιο τον «άγγελο» δεν θα πρέπει να τον φαντάζονται διαφορετικά  απ’ ότι τον βλέπουν ζωγραφισμένο στις εικόνες οι ευσεβείς χριστιανοί, δηλαδή με φτερά και τον απαραίτητο «κρίνο». Θα ήταν η μέγιστη ιεροσυλία δηλαδή να θεωρήσουν ότι δεν ήταν παρά ένας απλός αγγελιοφόρος, ένας πράκτορας, ένας Ναζιραίος ή Ναζαρηνός του πανίσχυρου, μυστικού και άτεγκτου Εβραϊκού Ιερατείου, το οποίο για αιώνες έπαιζε με ανεπανάληπτη επιτυχία το ρόλο του «Θεού». Έτσι απλά εξηγούνται τα πάντα και μπαίνουν στη θέση τους.     
Μετά από όλα αυτά πως θα μπορούσαν άραγε να μην δημιουργηθούν                    «ιερόσυλες» απορίες;

Και να φανταστεί κανείς ότι η φράση αυτή βρίσκεται εκεί μπροστά μας, στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο για 18 αιώνες, χωρίς να τολμά να την αγγίξει κανείς.

Τι την ήθελε λοιπόν τη μετάφραση ο Τρεμπέλας; Για να «διορθώσει » τα πράγματα απευθυνόμενος σε αδαείς, αθεράπευτα αφελείς και ηλίθιους ή να τα κάνει χειρότερα;
Ποιοί λοιπόν εξαπατούν αναίσχυντα ποιούς; Πάντως σε κάθε περίπτωση η ιδέα ότι κάποιοι γελάνε σαρδόνια πίσω από την πλάτη μας, γίνεται ολοένα και πιο αφόρητη σε σημείο που να αναρωτιέται κανείς τι είναι πιο εξοργιστικό, η βλακεία, η αφέλεια ή  η ηλιθιότητα;
Πως θα μπορούσε κανείς να αμφιβάλλει ότι και οι δύο επίμαχες φράσεις του ευαγγελίου είναι σαφέστατες και παριστούν, κατά τον Ζήνωνα τον Κιτιέα, «γνωρίμως το νοούμενον»;  

Κανείς λογικός λοιπόν δεν μπορεί να αμφιβάλλει για το γνωρίμως νοούμενον, δεν μπορεί όμως δυστυχώς και να αγνοήσει την διαχρονική παρουσία των παραβολάνων* του πατριάρχου Αλεξανδρείας Κύριλλου, εμπνευστή και ηθικού αυτουργού της άγριας δολοφονίας (μεληδόν διασπάσαντες, οστράκοις ανείλον) της Ελληνίδας Φιλοσόφου, Μαθηματικού και Αστρονόμου Υπατίας.
Βέβαια σήμερα κυκλοφορούν με άλλα ονόματα πχ  «αγωνιζόμενοι χριστιανοί», «γνήσιοι ορθόδοξοι χριστιανοί» (υπονοώντας έμμεσα ότι όλοι οι άλλοι είναι «γιαλαντζί» ορθόδοξοι Χριστιανοί), σύλλογοι θεολόγων, ιεροψαλτών, μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων κλπ. Άτομα χωρίς καμιά κρίση, λες και έχουν υποστεί ομαδική λοβοτομή, έτοιμα όμως να διαπράξουν το αγριώτερο έγκλημα στο όνομα της θρησκείας της «αγάπης» (όπως στην περίπτωση της Υπατίας) εάν  εξέλιπε ο φόβος του Εισαγγελέα.
Δεχόμενοι λοιπόν ότι το περιστατικό του « Ευαγγελισμού » της Θεοτόκου συνέβη πράγματι, και συμπερασματικά εξιδανικευμένο μόνο μέσα από την καλπάζουσα φαντασία των θρησκευτικών λειτουργών της χριστιανικής θρησκείας και των θεολόγων, ενώ φαίνεται ξεκάθαρα ότι αναφέρεται σε μια σεξουαλική πράξη, το όλο θέμα δεν μπορεί να μην πάρει και άλλες περαιτέρω διαστάσεις, οι οποίες δεν είναι άλλες από αυτές ενός ξεκάθαρου και πέραν πάσης αμφιβολίας βιασμού.
Υπενθυμίζεται και πάλι, ότι η καημένη η Μαριάμ, μια άβγαλτη κοπελίτσα στην εφηβική της ηλικία, ήταν ήδη αρραβωνιασμένη με τον Ιωσήφ. Εάν ήταν ελεύθερη ή εάν  «δράστης» ήταν ο Ιωσήφ, δεν θα μπορούσε κανείς να μιλά με βεβαιότητα για βιασμό. Απλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι τέτοια περιστατικά συνέβαιναν, συμβαίνουν και θα εξακολουθήσουν να συμβαίνουν όσο υπάρχουν άνθρωποι
Η Μαριάμ όμως, καθώς ήταν ήδη αρραβωνιασμένη, δεν θα μπορούσε ούτε να διανοηθεί κάν, όπως και οποιαδήποτε γυναίκα, να συνευρεθεί σεξουαλικά και με τη θέληση της, με άλλον άνδρα και μάλιστα τελείως άγνωστο της. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με έναν βιασμό ή όχι; Να και άλλη μια ιερόσυλη απορία που περιμένει την απάντηση της. 

                                                *  *  *

Οι επόμενες «απορίες» δεν είναι τόσο οδυνηρές, δείχνουν όμως και αυτές σαφέστατα τη δολιότητα των προθέσεων του «ερμηνευτή» της Καινής Διαθήκης, Π. Ν. Τρεμπέλα, ο οποίος την παραποιεί ασύστολα, προκειμένου να τη φέρει στα μέτρα των απόψεων του και στα μέτρα όλων των Πατριαρχείων και της Εκκλησίας της Ελλάδος συμπεριλαμβανομένης, τα οποία επαίνεσαν το «αξιόλογο» έργο του με θερμές συγχαρητήριες επιστολές που δημοσιεύονται στην αρχή του Βιβλίου της ΚΔ. 
Όλες αυτές οι επιστολές δείχνουν, κατ’ ελάχιστον, ότι τόσο τα Πατριαρχεία όσο και η Εκκλησία της Ελλάδος δεν είναι άμοιρα ευθυνών για την προκρούστεια λογική από την οποία διακατέχεται όλη η «ερμηνευτική» προσπάθεια του Π. Ν. Τρεμπέλα… (Τεντώνεται ότι δεν φτάνει και κόβεται ότι περισσεύει).







Τα ευαγγέλια απορρίπτουν την… «παρθενογένεση» του Ιησού! - Του Μιχάλη Χαραλαμπάκη

   Του Μιχάλη Χαραλαμπάκη

           
             Μετά τα αποκαλυπτικά και διαφωτιστικά άρθρα του κ. Μιχάλη Καλόπουλου με θέμα  «Τα παράξενα της παρθενο-σύλληψης του Ιησού!» και «Παρθενοσύλληψη ή πορνεία; Ένας άλυτος θεολογικός γρίφος στα ευαγγέλια!», θέλω να προσθέσω τις ακόλουθες σκέψεις, όσο μπορώ πιο σύντομα, που νομίζω ότι ξεδιαλύνουν (ακόμα περισσότερο) το γρίφο (και το μύθο)!....

                 1. Στην ερώτηση: «Είχε και άλλα παιδιά η «αειπάρθενος» Μαρία;» οι ευαγγελιστές και ο Παύλος λένε Ναι, αφού μιλούν για «τα αδέλφια του Ιησού». (βλ. και Μάρκος Γ΄31 και Προς Κόρινθο. Α΄ σεφ. Θ΄ 5).
                 2. Τα ευαγγέλια επιδέχονται και άλλη (αντιδογματική) κατεύθυνση σκέψης αφού λένε: «Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού, υιού Δαβίδ, υιού Αβραάμ. Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ, Iσαάκ δε εγέννησε τον Ιακώβ… Ιεσσαί δε εγέννησε τον Δαβίδ τον βασιλέα. Δαβίδ δε ο βασιλεύς εγέννησε τον Σολομώντα… Ματθάν δε εγέννησε τον Ιακώβ, Ιακώβ δε εγέννησε τον Ιωσήφ τον άνδρα Μαρίας, εξ ής εγεννήθη Ιησούς ο λεγόμενος Χριστός» Ματθ. Α΄1-16. Εάν μάλιστα συσχετιστούν οι στίχοι αυτοί με τους επόμενους: «Ιωσήφ δε   ο ανήρ αυτής (της Μαρίας), δίκαιος ων και μη θέλων αυτήν παραδειγματίσαι (για την εγκυμοσύνη της), εβουλήθη λάθρα απολύσαι αυτήν» Ματθ Α΄19, λένε καθαρά όλη την αλήθεια που κάποιοι δεν θέλουν να αντιληφθούν.
                   3. Τι σχέση μπορεί να έχουν οι πρόγονοι του Ιωσήφ με τον ίδιο τον Ιησού, αφού, όπως πασχίζουν να μας πείσουν, δεν είναι πραγματικός του πατέρας; Ο ευαγγελιστής Ιωάννης όμως τα ξεκαθαρίζει τα πράγματα: «ευρήκαμεν Ιησούν τον υιόν του Ιωσήφ, τον από Ναζαρέτ» Ιωάν. Α΄44-52. Και κατά τον ευαγγελιστή Ματθαίο, οι συμπατριώτες του, κάτοικοι της Ναζαρέτ,  τον αναφέρουν  ως «ο του τέκτονος υιός» (ο γιος του μαραγκού).Ματθ. ΙΓ΄55. Και, με την ευκαιρία: Τι απέγινε ο Ιωσήφ και όλοι οι ευαγγελιστές τον ξεχνάνε, από τα παιδικά κιόλας χρόνια του Ιησού;
                   4.  Σημειωτέον ότι οι ιεράρχες του χριστιανισμού, μόλις τον 5ο αιώνα αποφάνθηκαν ότι η «Παναγία» ήταν «αειπάρθενος». Και ρωτάμε: Αειπάρθενος και μετά τον τοκετό; Αυτό μας λέει η πίστη - όταν εισχωρεί στο πεδίο της παράνοιας - με τον χαρακτηρισμό… «αδιαφθόρως τεκούσα»!). Και με την γέννηση των αδελφών του Ιησού; Γιατί είχε και αδελφούς και αδελφές (Μάρκ. ΣΤ΄1-6). Και ήταν ο πρωτότοκος (Ματθ. Α΄ 25). Πάλι...  «αειπάρθενος» και… «άχραντος»;
                  5. Και κάτι ακόμα σημαντικό: Γιατί η μητέρα του Ιησού υποβλήθηκε στη διαδικασία του καθαρμού μετά τον τοκετό, σύμφωνα με τα εβραϊκά έθιμα και το Μωσαϊκό νόμο, προσφέροντας δηλ. τις “προσφορές του καθαρισμού προς τον ιερέα”;(Λουκ. Β΄ 22). O Μωσαϊκός νόμος το λέει καθαρά: «Και ελάλησε Κύριος προς Μωυσή λέγων, λάλησον τοις υιοίς Ισραήλ και ερείς προς αυτούς. Γυνή, ήτις εάν σπερματισθή και τέκη άρρεν, ακάθαρτος έσται επτά ημέρας... Και όταν αναπληρωθώσιν αι ημέραι της καθάρσεως αυτής... προσοίσει αμνόν ενιαύσιον άμωμον εις ολοκαύτωμα και νεοσσόν περιστερά ή τρυγόνα προς τον ιερέα....και καθαριεί αυτήν ο ιερεύς και καθαρισθήσεται». (Λευτικ. ΙΒ΄1-8). Άρα ο μύθος για «άμωμο» και «άσπιλο» σύλληψη, όπως και ο μύθος της «αειπαρθένου» καταρρίπτονται από τα ίδια τα «ιερά κείμενα».
                  Βέβαια όλη αυτή τη διαδικασία τη θεωρώ εξευτελιστική για τη μητέρα ενός υποτιθέμενου… θεού, όπως άλλωστε και για κάθε γυναίκα - μάνα, που επιτελεί και ενσαρκώνει το θαύμα της Φύσεως.
             6. Και άλλο πολύ σημαντικό: Γιατί οι Ιουδαίοι, σε μια αψιμαχία, λένε στον Ιησού εκείνο το φοβερό: «ημείς εκ πορνείας ου γεγεννήμεθα»; (Ίωάν. Η΄ 41) ή σε μια άλλη περίπτωση του απαντούν ανάλογα: «απεκρίθησαν και είπον αυτώ. εν αμαρτίαις συ εγεννήθης όλος, και συ διδάσκεις ημάς; Και εξέβαλον αυτόν έξω» (τον πέταξαν έξω) [Ιωάν Θ΄34].  Προφανώς κάτι θα ήξεραν … Και βέβαια δεν την «λάτρεψαν» οι ομοεθνείς της Ισραηλίτες σαν αειπάρθενο και θεομήτορα!
                   7. Γιατί ο Ιησούς είναι τόσο σκληρός προς τη μητέρα του; Γιατί της συμπεριφέρεται με σκαιότητα και αγένεια;  («Τι εμοί και σοι γύναι;» Δηλ. τι κοινό υπάρχει ανάμεσα σε μένα και σε σένα γυναίκα; Ιωάν. Β΄4). Μήπως τον βασανίζουν τα πιο πάνω λόγια των ιουδαίων;
                   8. Γιατί ο απ. Παύλος δεν αναφέρει τίποτε για την «παρθένο Μαρία»,ούτε για τη γέννηση του Ιησού, ούτε για τα τόσα υποτιθέμενα «θαύματά» του, ούτε για τη δίκη του; Μήπως είναι μεταγενέστερα πλάσματα της φαντασίας των ευαγγελιστών ή επεμβάσεις και προσθήκες στην κατοπινή εξέλιξη και διαμόρφωση της πίστης και των δογμάτων; Διότι πρώτα γράφτηκαν οι επιστολές του Παύλου και έπειτα από πολλά χρόνια (αιώνα ή αιώνες) τα ευαγγέλια. Άρα δεν γράφτηκαν από τους απόστόλους, τους «φωτισμένους» αλιείς. Σήμερα μάλιστα οι γλωσσολόγοι και οι ερευνητές των αρχαίων κειμένων, με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, διαπιστώνουν πολλές αλλαγές, προσθήκες και αφαιρέσεις στα «θεόπνευστα» κείμενα των ευαγγελίων.
                   Απεναντίας ο Παύλος, ο οποίος αν και σύγχρονος του Ιησού δεν τον γνώρισε ποτέ και στηρίζει την όλη του πίστη σ’ ένα όραμα, που ισχυρίζεται ότι είδε,  γράφει: «Μνημόνευε Ιησούν Χριστόν εγηγερμένον εκ νεκρών, εκ σπέρματος Δαβίδ, κατά το ευαγγέλιόν μου…» (Προς Τιμόθ. Β΄ κεφ. Β΄ 8), και  «Παύλος δούλος Ιησού Χριστού, κλητός απόστολος, αφωρισμένος εις ευαγγέλιον Θεού. ό προεπηγγείλατο δια των προφητών αυτού εν γραφαίς αγίαις. περί του υιού αυτού, του γενομένου εκ σπέρματος Δαβίδ κατά σάρκα, του ορισθέντος υιού θεού εν δυνάμει κατά πνεύμα αγιωσύνης…» (Ρωμ. Α΄3). Μιλάει δηλαδή καθαρά για το «σπέρμα του Δαβίδ».
                  9. Γιατί η Ιστορία (δηλ. η επιστημονική και αντικειμενική καταγραφή των γεγονότων), δεν ασχολείται με την «άσπορο κύηση», την «παρθενογένεση» και  το «θείον βρέφος»; Απλά γατί όλες οι αρχαίες θρησκείες αναφέρουν και πιστεύουν σε παρθενογενέσεις, όπως και σε νεκραναστάσεις. Και κανείς επιστήμονας ερευνητής δεν αποδέχεται για αλήθειες τέτοιες μυθοπλασίες.
                   9. O ιστορικός και κοινωνιολόγος Γιάννης Κορδάτος στο βιβλίο του «Αρχαίες Θρησκείες και Χριστιανισμός», σχετικά με το θέμα αυτό γράφει: « Ο Παύλος ή δεν ήξερε το θρύλο πως η Μαρία έμεινε έγκυα από το Άγιο Πνεύμα (γιατί ίσως στις μέρες του ο τέτοιος μύθος ακόμα δεν είχε επικρατήσει), ή δεν πίστευε και ο ίδιος σε μια τέτοια υπερφυσική δικαιολογία». Στην πραγματικότητα ο Παύλος αγνοεί τελείως την μητέρα του Ιησού και ποτέ δεν αναφέρεται στην «Παναγία». Άλλωστε ούτε ο ίδιος ο Ιησούς μίλησε ποτέ για τέτοιο γεγονός παρθενογένεσης! Αυτό και μόνο τα λέει όλα!
                  Η αντικειμενική λοιπόν ανάλυση, αντιπαραβολή και συσχέτιση των ίδιων των βιβλικών κειμένων και η απλή λογική οδηγεί τον κάθε αδογμάτιστο ερευνητή στα απολύτως αυτονόητα συμπεράσματα που είναι και τα απολύτως φυσιολογικά! 



  



ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...