Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2020

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ: ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΟΥΔΗ

31 ΙΟΥΛΙΟΥ 1920. 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ.



100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ. Ο ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΕΜΠΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΕΝΔΕΚΑ (11) ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΑ ΕΛΛΗΝΑ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΔΡΑΓΟΥΜΗ

  
Ίων Δραγούμης

Οραματιστής
Ο νους του στη Μεγάλη Ιδέα
Εξετελέσθη από παρακρατικούς

Μαρτύρων και ηρώων αίμα
Χυμένο άδικα
Πάνω στη γης που αγαπούσε

Χρίστος Γούδης
«Προσκλητήριο Πεσόντων»

Γράφει ο Χρίστος Γούδης
Για να τιμήσω την μνήμη του σήμερα, ανέτρεξα στα κείμενά του και σκιαγράφησα εν συντομία την προσωπικότητά του, χρησιμοποιώντας τα ίδια του τα λόγια, τα αναφερόμενα στα «πιστεύω» του, στο έθνος, και στον Παύλο Μελά, αντίστοιχα. Λόγια που αναφέρονταν σ΄ αυτά που σκέφτονταν ο ρομαντικός υπέρμαχος της Μεγάλης Ιδέας και που τα έκανε πράξη ο άλλος ρομαντικός ήρωας του Μακεδονικού αγώνα, ο Παύλος Μελάς.  Τα λόγια του παραμένουν επίκαιρα, γιατί επίκαιρος θα παραμένει πάντοτε ο πατριωτισμός των Ελλήνων.


ΤΑ  «ΠΙΣΤΕΥΩ»  ΤΟΥ

«Σε κάθε έθνος μετρημένοι βρίσκονται οι άνθρωποι που είναι τα νεύρα του έθνους και η συνείδησή του, και ήθελε για το έθνος του να είναι ένας απ’ αυτούς. Όλη τη ζωή του πάλευαν μέσα του ο κόσμος ο μέτριος και οι πόθοι οι δικοί του και ο πόλεμος αυτός του έφερνε βαριά στεναχώρια. Ποτέ δεν μπόρεσε να του φανεί αρκετή η γύρω μετριότητα και είτε ξέροντάς το είτε μη, γύρευε πάντα κάτι περισσότερο ή κάτι άλλο. Συλλογιζόταν και για να συλλογισθεί καλύτερα, έγραφε. Συλλογιζόταν τα ερχόμενα την ώρα που θα ‘βγαινε έξω από τους ανθρώπους. Γιατί νόμιζε πως ένα
 πράγμα δείχνει την αξία του ανθρώπου, το να μπορεί να βγαίνει όποταν θέλει από μέσα από τους ανθρώπους, το να μη χάνεται μένοντας μεταξύ τους.

»Τίποτε δεν είναι αδύνατο. Τα δυνατά από τα αδύνατα τα ξεχωρίζει μία ψιλή ψιλή γραμμή. Μα είμαστε τόσο κολλημένοι κάτω στα εύκολα, τόσο μουδιασμένοι που δεν μπορούμε να πηδήσουμε από πάνω από την ψιλή γραμμή. Λίγο χρειάζεται περισσότερη δύναμη για να πηδήσουμε. Εκείνο το λίγο μας λείπει των περισσότερων. Από την ιδέα ως την πράξη δεν είναι παρά λίγη δύναμη, ένα μούδιασμα τα ξεχωρίζει.

»Σ’ όποιαν άκρη γης ελληνικής κι αν βρέθηκε πάντα πάσχιζε να δυναμώνει, να ξυπνά, να ζωντανεύει τους Έλληνες που ήταν εκεί, και το αν είχε ή δεν είχε στόλο και στρατό το κράτος για να υποστηρίξει το ξύπνημα, καθόλου δεν το στοχάζονταν. Πρέπει να είναι μεγάλο το γένος των Ελλήνων αφού το κατατρέχουν όλοι. Όταν ένας του γένους δεν φοβάται, πώς μπορεί να φοβάται το γένος; Όταν ένας του γένους δε θέλει να χαθεί το γένος, πώς μπορεί το γένος να χαθεί; Οι δικοί μας οι αντάρτες είμαστε εμείς, συ και εγώ, και ο άλλος, φθάνει να το θέλουμε. Η επιτυχία θα έλθει άμα δεν την συλλογίζεστε. Θα έλθει άμα συλλογίζεσθε πάντα το σκοπό: Μας φτάνουν πια οι μάρτυρες. Χρειάζονται ήρωες. Γενείτε ήρωες».



ΓΙΑ  ΤΟ  ΕΘΝΟΣ

«Αν είναι ένα έθνος που φοβούνται οι Τούρκοι και πολεμούν παραπάνω απ’ όλα τα άλλα, είμαστε μεις, γιατί τους έμεινε χαραγμένος στην ψυχή από εκατοντάδες χρόνια ο φόβος πως, επειδή από μας πήραν την Πόλη, εμείς και θα την πάρουμε πίσω, είμαστε οι νόμιμοί τους κληρονόμοι.

»Και η ελληνική κυβέρνηση τι αντιπροσωπεύει; Βέβαια όχι το έθνος. Αν το αντιπροσώπευε, έπρεπε να είχαμε προ πολλού απελπισθεί.

»Τα έθνη δεν αξίζουν μόνο με το να μένουν έθνη, αν δεν είναι συνάμα και ζύμη για τη δημιουργία πολιτισμών και ξεχωριστών ανθρώπων.

ΓΙΑ  ΤΟΝ  ΠΑΥΛΟ  ΜΕΛΑ

«Αυτά που είδαν, ήλθαν και τα είπαν σ΄ εκείνους που τους έστειλαν. Μαζί τους όμως ήλθαν και των απίστων οι αντιλογίες και των στενόκαρδων. Κανένα εμπόδιο, καμιά δυσκολία δεν άφησαν που να μην έστησαν κατάντικρυ στη θέληση του Παύλου (Μελά) εκείνοι που κατάλαβαν τάχα και πείσθηκαν πως ήταν ανάγκη και μπορούσε να γίνει κάτι. Βγήκαν και οι εφημερίδες  γεμάτες λέξεις: «Δημοκόποι, Μακεδονοκόποι, εκμεταλλευταί της φιλοπατρίας, τσαρλατάνοι». Επειδή αργούσαν ν’ αποφασίσουν, αποφάσισε ο Παύλος. Και ο Παύλος αποφάσισε να δώσει ότι  είχε. Και είχε τον εαυτό του...

»Μεσ’ στην πατρίδα δεν ήταν ποτέ ένα απλός ταξιδευτής. μεσ΄ στην πατρίδα ταξίδευε πάντα δουλευτής, πάντα βαστώντας τη δύναμη του Ελληνισμού μέσα σε πέλαγο από Τούρκους και Σλαβανάκατους. Νίκησε τέλος η ψυχή του, μα του πήρε, προτού γεράσει, τη ζωή. Με το θάνατό του νίκησε τη μετριότητα. Από μια στιγμή στην άλλη ήρωα τον έκαμε ο θάνατος. Γεννά τάχα ήρωες ο θάνατος; Δεν ήταν ήρωας αφ’ ότου γεννήθηκε;

»Στη Μακεδονία ο Παύλος δεν πέθανε, παρά ζει και βασιλεύει. Ένα κοριτσάκι στη Βέροια, που το ρώτησαν ποιός είναι ο βασιλιάς των Ελλήνων, αποκρίθηκε χωρίς δισταγμό: Ο Παύλος Μελάς».


Ίων Δραγούμης, μεσ’ απ’ τα ίδια του τα λόγια, μεσ’ απ’ το ίδιο του το αίμα, «Μαρτύρων και ηρώων αίμα...».

ΟΙ  ΘΕΣΕΙΣ  ΤΟΥ  ΓΙΑ  ΤΗΝ  ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Ο Ίων Δραγούμης υπήρξε ιδιαίτερα αποτελεσματικός στην οργάνωση της «Άμυνας» των Ελλήνων της Μακεδονίας από την θέση του ως Γραμματέα του Ελληνικού Προξενείου στο Μοναστήρι, όπου υπηρετούσε κατά την δύσκολη και κρίσιμη εκείνη περίοδο από το 1902 έως το 1904, λίγο πριν από την έκρηξη του Μακεδονικού Αγώνα. Ήταν η περίοδος που η ελληνική κυβέρνηση τηρούσε «άψογον στάσιν» έναντι των βουλγαρικών φρικαλεοτήτων, φθάνοντας μέχρι του σημείου  να συστήσει στον Δραγούμη, που έφερνε στο φως της δημοσιότητας τις βουλγαρικές κακουργίες, «του λοιπού να μην γεννά ζητήματα»… Ο Δραγούμης όμως απτόητος διακήρυσσε:

«Και αλήθεια να ήταν πως ούτε έναν Έλληνα δεν βρίσκεις στη Μακεδονία, πρέπει να είναι ελληνική η Μακεδονία. Άλλα κράτη αρπάζουν πολιτείες και χώρες και μεις, και κείνα που είναι δικά μας και εκείνα δεν τα κρατούμε. Σκιαζόμαστε μήπως μας πουν οι Ευρωπαίοι πως δεν είναι δικά μας. Αν σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Αν σώσουμε την Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε».

Ο Ίων Δραγούμης επίστευε ακράδαντα ότι η καλύτερη άμυνα ήταν η ένοπλη επίθεση  κατά των κομιτατζήδων, και ήταν ο κατεξοχήν υπέρμαχος της αποστολής ελληνικών στρατιωτικών σωμάτων στην Μακεδονία. Το σύνθημά του «φωτιά στην φωτιά» αντανακλούσε τα βαθύτερα αισθήματα των Ελλήνων, και χάραξε τελικά την νικηφόρα πορεία τους στον Μακεδονικό Αγώνα. Για την επίτευξη του σκοπού του συνεργάστηκε στενά με τον Μακεδόνα πατέρα του, Στέφανο Δραγούμη, που είχε ήδη χρηματίσει υπουργός Εξωτερικών, τον σύζυγο της αδελφής του Ναταλίας, Παύλο Μελά, και τον μητροπολίτη Καστοριάς, Γερμανό Καραβαγγέλη.
Ενδεικτικό της επιτυχίας τους είναι ότι, ακόμη και σήμερα, ο Ίων Δραγούμης, ο Παύλος Μελάς, και ο Γερμανός Καραβαγγέλης, βρίσκονται στο στόχαστρο της σλαβοβουλγαρικής προπαγάνδας, η οποία τους χαρακτηρίζει ως την «Αγία Τριάδα των Ελληνοκομιτατζήδων».







ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Κλείνω με τον ίδιο τρόπο που άρχισα, με στίχους από το «Προσκλητήριο Πεσόντων», το ποιητικό μου αφιέρωμα στη μνήμη των γνωστών και αγνώστων στρατιωτών, αυτών που έπεσαν – και θα πέσουν – υπέρ βωμών και εστιών, προασπίζοντας την ιδέα και τα πεπρωμένα του Ελληνικού Έθνους:

Μελάς Παύλος

Ανθυπολοχαγός
Ετόλμησε να ονειρευτεί
Μιαν άλλη μεγαλύτερη Ελλάδα
Έπεσε στη Μακεδονία του αγώνα
Υπέρ της μείζονος Πατρίδος

Δραγούμης Ίων

Οραματιστής
Ο νους του στη Μεγάλη Ιδέα
Εξετελέσθη από παρακρατικούς
Μαρτύρων και ηρώων αίμα
Χυμένο άδικα
Πάνω στη γης που αγαπούσε

Άγνωστος Στρατιώτης

Της φυλής
Του γένους των Ελλήνων
Αρματολός στα Άγραφα
Στη Μάνη γερακάρης
Στο κύμα θαλασσόλυκος
Στις φλόγες αντρειωμένος


Απών στη γη
Παρών στον φως
Στους κεραυνούς της καταιγίδας
Αίμα χυμένο άλικο
Σε ροδοπέταλα
Και γιασεμιά
Μέχρι της ύστατης ρανίδας

Άγνωστος Στρατιώτης
Χλευαζόμενος
Έπεσε ένδοξα
Σιωπηλός
Υπέρ της Πίστεως
Και της γλυκιάς Πατρίδος



ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...