Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2020

Ο αγγλοεβραίος τραπεζίτης Χάμπρο που έφερε τους Γλύξμπουργκ στην Ελλάδα.

 ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΘΙΑ ΡΙΖΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ.

 

ΒΙΒΛΙΟ:  ΤΟ  ΧΡΗΜΑ  ΣΤΗΝ  ΕΛΛΑΔΑ,  Θανάσης Μπούνταλης

Carl Joachim Hambro

Athanassios K. Boudalis

 


 

 

Ο τραπεζίτης που έφερε τους Γλύξμπουργκ στην Ελλάδα

 NEWSHUB

Μια σχεδόν άγνωστη ιστορία για το πώς επελέγη η Δυναστεία των Γλύξμπουργκ για τον ελληνικό θρόνο.

 

Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1850, ο προϊών μεγαλοϊδεατισμός του Όθωνα είχε εντόνως ενοχλήσει την Βρετανία, που σταθερά υποστήριζε το δόγμα της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Παράλληλα, από το 1861 την αγγλική εξωτερική πολιτική απασχολούσε η διαδοχή του Όθωνα, καθώς αυτός δεν προβλεπόταν να αποκτήσει διαδόχους, και ο αδερφός του Luitpold είχε αρνηθεί να τον διαδεχθεί, αφήνοντας τον θρόνο κενό.

Η συγκυρία ήταν κατάλληλη για την αναζήτηση ενός  βασιλιά πιο φιλικού προς την Τουρκία. Την περίοδο εκείνη το όνομα του Πρίγκιπα Alfred, δευτερότοκου γιου της Βασίλισσας Βικτωρίας είχε ήδη διαρρεύσει από την ελληνική εφημερίδα του Λονδίνου British Star (του Στέφανου Ξένου). Βέβαια, ήταν μια υποψηφιότητα που δεν έβλεπε θετικά ο βρετανικός θρόνος, και ως φημολογία δρούσε αποτρεπτικά στην επικράτηση της υποψηφιότητας του εκλεκτού της Ρωσίας, του Νικολάου του Leuchtenberg.

Μεσουσών των αναζητήσεων διαδόχου βασιλέα, και κατά την διάρκεια περιοδείας του βασιλικού ζεύγους στην Πελοπόννησο, ξέσπασε η επανάσταση του Οκτωβρίου που εκθρόνισε τον Όθωνα (6(18)/10/1862). Επιστρέφοντας εσπευσμένως στην Αθήνα, ο Όθων ήρθε αντιμέτωπος με μια τετελεσμένη κατάσταση. Τη δύσκολη αυτή στιγμή, ο Βρετανός πρέσβυς Σκάρλετ είχε την… ευγενή καλοσύνη να του προσφέρει το βρετανικό ατμόπλοιο "Σκύλλα", επισπεύδοντας την αποχώρησή του από την Ελλάδα.

Πράγματι ο Όθων αποχώρησε στις 12(24) Οκτωβρίου για πάντα από την Ελλάδα. Η έξωση του Όθωνα ήταν μόνο το πρώτο βήμα για την διαφύλαξη του δόγματος της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η επιλογή ενός "συνετού" βασιλιά, εκ των προτέρων δεσμευμένου στο δόγμα αυτό, ήταν το επόμενο. Και τα Επτάνησα θα χρύσωναν το χάπι.

Στις αρχές Νοεμβρίου του 1862, ο Πρωθυπουργός Palmerston διαμήνυσε στον Χαρίλαο Τρικούπη, επιτετραμμένο της Ελλάδας στο Λονδίνο, ότι με την έξωση του Όθωνα θα ήταν πλέον εφικτή η παραχώρηση των Επτανήσων στην Ελλάδα. Σε υπόμνημα όμως του Sir Henry Elliot τον Δεκέμβριο του 1862, δηλωνόταν ρητά ότι η παραχώρηση των Επτανήσων συνδεόταν άρρηκτα με την εκλογή ενός βασιλιά που δεν θα προκαλούσε επαναστάσεις, ή επιθετική προς την Τουρκία πολιτική.

Η εκλογή βασιλιά έπρεπε δηλαδή να εγκριθεί από την Μ. Βρετανία. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Θεόδωρος Γρίβας, ο μοναδικός Έλληνας διεκδικητής του θρόνου, άφηνε την τελευταία του πνοή στο Μεσολόγγι στις 24/10(5/11)/1862, ενώ ήταν έτοιμος να ξεκινήσει με στρατό από την Ιερά Πόλη για να διεκδικήσει τον θρόνο.

Σε υπουργικό συμβούλιο της 8/12/1862, υπό τον υπουργό εξωτερικών Palmerston, αποφασίστηκε η παραχώρηση των Επτανήσων στην Ελλάδα. Τώρα, το μόνο που απέμενε ήταν η εύρεση του κατάλληλου βασιλιά. Το δημοψήφισμα που προκήρυξε καθ’ υπέρβαση των εξουσιών της, η Επαναστατική Κυβέρνηση Βούλγαρη-Κανάρη-Ρούφου έφερε την σαρωτική επικράτησή του Alfred, όμως το Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 22/1(3/2)/1830, ή "της Ανεξαρτησίας" προέβλεπε ο Βασιλιάς της Ελλάδας να μην ανήκει σε Οίκο καμίας από τις προστάτιδες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία).

Καταλυτικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις της Ελλάδας θα έπαιζε ένας Βρετανός τραπεζίτης με καταγωγή από την Δανία, με εμπειρία στην στήριξη βασιλικών οίκων, ο Charles (Carl) Joachim Hambro. Αυτός είχε στηρίξει οικονομικά τον Δανέζικο θρόνο κατά την επανάσταση των δουκάτων Schleswig και Holstein (1848-51). Ήταν τέτοια η ευγνωμοσύνη του Δανού βασιλιά που του απένειμε τον τίτλο του Βαρώνου, παρότι η απονομή τίτλων ευγενείας τους είχε πλέον καταργηθεί.

Το κίνητρο του Hambro για μια τέτοια τιμή δεν ήταν άλλο από τον φθόνο του για τους αντίστοιχους τίτλους των Rothschild και Baring. Παράλληλα βοήθησε και τον Vittorio Emanuelle ΙΙ, κατοπινό βασιλιά του Πεδεμοντίου, με το "Αγγλο-Σαρδηνιακό δάνειο" του Μαΐου του 1851. 

Όταν ο τελευταίος ανέβαινε στον θρόνο του δέκα χρόνια μετά ο Hambro θα κέρδιζε το προσωνύμιο του "δημιουργού βασιλέων".

Όμως, η εμπλοκή του με τον ελληνικό θρόνο θα ήταν πολύ πιο άμεση και καθοριστική. Ήδη πριν από την εκτόπιση του Όθωνα, ελληνική αντιπροσωπεία είχε ταξιδέψει στο Λονδίνο για να προσφέρει τον θρόνο στον Alfred. Η άρνηση που συνάντησαν αποτέλεσε μεγάλη απογοήτευση, όπως μετέφερε στον Hambro ο συνεργάτης του, Διονύσιος Κατενάκης.

Ο Hambro αποφάσισε να συνδράμει στο ελληνικό δίλημμα, προωθώντας έναν συμπατριώτη του, κουνιάδο του Alfred. Εκείνη την περίοδο είχε ήδη δρομολογηθεί ο γάμος του Πρίγκιπα Edward VII της Ουαλίας με την πριγκίπισσα Alexandra της Δανίας. Η Alaxandra ήταν κόρη του Christian IX, γόνου του κλάδου Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg της Δανέζικης βασιλικής οικογενείας των Oldenburg, και επόμενου Δανού βασιλιά μετά τον θάνατο του Frederik VII.

Στο πλαίσιο επίσκεψης του δανέζικου ναυτικού, η δανέζικη φρεγάτα Jylland είχε προγραμματιστεί να διασχίσει τον Τάμεση και να αγκυροβολήσει στο Gravesend μεταξύ 11–18 Ιουνίου του 1862. Στην φρεγάτα επέβαινε μια ομάδα νεαρών ναυτικών δοκίμων, μεταξύ των οποίων και ο Πρίγκιπας Vilhelm, μικρότερος αδελφός της Alexandra και τον οποίο ο Hambro είχε αποφασίσει να προωθήσει ως υποψήφιο για τον ελληνικό θρόνο.

Εκμεταλλευόμενος την συγκυρία, έκλεισε την παλιά δανέζικη εκκλησία του Λονδίνου για μια Κυριακάτικη λειτουργία στις 15 Ιουνίου, στην οποία προσκάλεσε ολόκληρη τη δανέζικη κοινότητα της πόλης. Στην λειτουργία, προσκάλεσε και τον κυβερνήτη του Jylland, εξασφαλίζοντας ότι αυτός θα έφερνε και τους δοκίμους του. Ο ανυποψίαστος δεκαεπτάχρονος πρίγκιπας οδηγήθηκε από τον νεωκόρο της εκκλησίας σε έναν χρυσό θρόνο μπροστά από την Αγία Τράπεζα, αλλά επέλεξε να καθίσει σε μια κανονική θέση. Σε κρυφές θέσεις πίσω από το όργανο είχε καθίσει διακριτικά και η ελληνική αντιπροσωπεία παρακολουθώντας για πρώτη φορά τον υποψήφιο βασιλιά.

Τη μεθεπομένη, ολοκληρώνοντας το εγχείρημά του, ο Hambro προσκάλεσε όλα τα μέλη της δανέζικης λέσχης του Λονδίνου σε αποχαιρετιστήριο δείπνο προς τιμήν του πληρώματος του Jylland. Για το δείπνο των 30 πιάτων έκλεισε ολόκληρη πτέρυγα του Crystal Palace, και δύο ορχήστρες που έπαιζαν εναλλάξ. Αν τελικά ο Vilhelm αναρριχόταν στον ελληνικό θρόνο, ήθελε όλοι να γνωρίζουν ότι αυτός ήταν ο υπεύθυνος!

Τρεις μήνες αργότερα, ο Όθων και η Αμαλία θα εγκατέλειπαν την Ελλάδα και ο δρόμος θα άνοιγε για την ενθρόνιση ενός νέου βασιλιά. Μια ακόμη ευνοϊκή συγκυρία για την τελική επιλογή του Vilhelm θα ήταν ο γάμος της αδελφή του Alexandra με τον Edward, Alexandra στις 10 Μαρτίου 1863. Εκεί, ο Βρετανός πρωθυπουργός Palmerston και ο υπουργός εξωτερικών John Russel, είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν προσωπικώς τον υποψήφιο βασιλιά και να τον αξιολογήσουν, όσο εν πάση περιπτώσει μπορεί κανείς να αξιολογήσει έναν έφηβο.

Σύντομα ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις και στις 18(31)/3/1863 ο Ζηνόβιος Βάλβης ανακοίνωσε στην Εθνοσυνέλευση την πρόταση των Μεγάλων Δυνάμεων προς τον δανέζικο οίκο. Τον Μάρτιο του 1863 ο Βασιλιάς Frederik VII και ο διάδοχός του, Christian IX, πατέρας του Vilhelm, αποδέχθηκαν την αγγλική πρόταση. Τριμελής επιτροπή των Δημητρίου Γρίβα (γιού του Θεόδωρου), Κωνσταντίνου Κανάρη και Θρασύβουλου Ζαΐμη μετέβησαν στην Κοπεγχάγη, όπου μετά από διαπραγματεύσεις προσέφεραν το στέμμα στον νεαρό πρίγκιπα σε τελετή της 3 Ιουνίου 1863. Ο Wilhelm θα γινόταν ο Βασιλιάς Γεώργιος Α' της Ελλάδας, πρώτο μέλος της Δυναστείας των Glücksborg.

Ο Hambro παρείχε την βοήθειά του ακόμη και μετά την επιλογή του Vilhelm, καθώς ο πατέρας του δεν ήταν ιδιαιτέρως εύπορος. Έτσι χρηματοδότησε το δαπανηρό ταξίδι του Vilhelm στην Ελλάδα, που προέβλεπε ενδιάμεσες επισκέψεις στην Βασίλισσα Βικτώρια στο Λονδίνο, στον Τσάρο Αλέξανδρο Β' στην Αγία Πετρούπολη και στον Ναπολέοντα Γ' στο Παρίσι. Κατόπιν, ξεκίνησε με ελληνικό πολεμικό πλοίο από την Τουλόν και κατέφθασε στον Πειραιά στις 18(3)/10/1863.

Μαζί του ταξίδεψε και ο Κόμης Wilhelm Sponneck, που είχε μεσολαβήσει στην απονομή του τίτλου του Βαρόνου στον Hambro. Ο Sponneck μαζί με τον Hambro είχαν συντάξει την εγγυητική επιστολή των 10 χιλ. λιρών από την εταιρεία C. J. Hambro & Son με την οποία θα ταξίδευε ο νεαρός Γεώργιος Α', με την υποσημείωση ότι τα χρήματα θα επιστρέφονταν όταν αυτός θα είχε "τακτοποιήσει"» τα οικονομικά του στην Ελλάδα. Και με την προίκα που θα ελάμβανε αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα.

Η κίνηση αυτή του Hambro εκτός από πολιτικούς στόχους είχε και οικονομική σημασία. Παρότι η υπανάπτυκτη Ελλάδα ήταν σχετικά αδιάφορη στους Ευρωπαίους τραπεζίτες, αποτελούσε μια παρθένα αγορά, έξω από τα χωράφια των Rothschild και Baring. Πράγματι, κατά την ίδρυση της Εθνικής Τράπεζας, οι Rothschild έδειξαν πενιχρό ενδιαφέρον, αγοράζοντας μόλις 100 μετοχές, εκ των οποίων τις μισές υπό την έκκληση του Eynard. Ως προσωπικός τραπεζίτης του Βασιλιά, ο Hambro ήλπιζε να κληθεί πρώτος να διαθέσει τυχόν νέα δάνεια. Πράγματι, το πρώτο διεθνές δάνειο του νέου βασιλιά το διέθεσε η C. J. Hambro & Son το 1881, που τότε διηύθυνε ο Everard Hambro, γιος του Carl Joachim.

Ο Hambro, με την παρέμβασή του, επηρέασε βαθύτατα την νεοελληνική ιστορία. Και την επηρέασε περισσότερο από ό,τι αναγνωρίζεται σήμερα, λαμβάνοντας υπόψη την εκκωφαντική σιωπή γύρω από το όνομά του. Το παραπάνω περιστατικό αυτό είναι ελάχιστα γνωστό. 

Προς τιμήν του, έστω και περιληπτικά, το αναφέρει ο Νίκος Μπελογιάννης στο βιβλίο του "Το ξένο κεφάλαιο" στην Ελλάδα, βασιζόμενος σε σχετικό δημοσίευμα των Times της 19 Ιανουαρίου 1939 για την εκατονταετηρίδα του οίκου C. J. Hambro & Son.

 

 

ΠΙΤΕΡ ΧΑΜΠΡΟ

ΠΙΤΕΡ ΧΑΜΠΡΟ Ενας σύγχρονος χρυσοθήρας στη Ρωσία ΣΠ. ΦΡΑΓΚΟΣ Η εικόνα που είχαμε ως σήμερα για τους χρυσοθήρες προέρχεται από τις ιστορίες της Αγριας Δύσης στην Αμερική και από τις ταινίες του Χόλιγουντ. Υπάρχουν όμως και άλλου τύπου χρυσοθήρες, που έχουν αποφοιτήσει από το Ιτον και κατάγονται από ιστορικές οικογένειες τραπεζιτών. Δεν ξέρω αν υπάρχουν πολλοί τέτοιοι, αλλά ο Πίτερ Χάμπρο είναι σαφώς

Ένας σύγχρονος χρυσοθήρας στη Ρωσία


Η εικόνα που είχαμε ως σήμερα για τους χρυσοθήρες προέρχεται από τις ιστορίες της Αγριας Δύσης στην Αμερική και από τις ταινίες του Χόλιγουντ. Υπάρχουν όμως και άλλου τύπου χρυσοθήρες, που έχουν αποφοιτήσει από το Ιτον και κατάγονται από ιστορικές οικογένειες τραπεζιτών. Δεν ξέρω αν υπάρχουν πολλοί τέτοιοι, αλλά ο Πίτερ Χάμπρο είναι σαφώς ένας από αυτούς. Απόγονος της πολύ γνωστής οικογένειας που είχε στην ιδιοκτησία της τη φερώνυμη τράπεζα, δραστηριοποιείται σήμερα στον τομέα της εξόρυξης χρυσού στη Ρωσία μέσω της εταιρείας που φέρει το όνομά του: Peter Hambro Mining. Η εταιρεία αυτή είναι πλέον η δεύτερη σε μέγεθος στη ρωσική αγορά. Με αυτόν τον τρόπο καταρρίπτεται ένα ακόμη στερεότυπο: Αυτό του ρώσου μεγιστάνα που αναζητεί την καλή ζωή και τις ευκαιρίες στο Λονδίνο. Γιατί υπάρχουν και Βρετανοί – αν όχι μεγιστάνες οι ίδιοι, αλλά τουλάχιστον απόγονοι μεγιστάνων – που έχουν κάνει σήμερα την τύχη τους σε αυτό το σύγχρονο Ελντοράντο που λέγεται Ρωσία!


Αν και βγάζει το ψωμί του στη Ρωσία, ο Πίτερ Χάμπρο δεν μιλάει γρι ρωσικά. «Μόνο τόσα όσα μου φθάνουν για να μπλέξω» δηλώνει με χιούμορ στους «Sunday Times» που του έκαναν πρόσφατα μια ολοσέλιδη παρουσίαση. Σε ηλικία 62 ετών σήμερα και απόγονος μιας τραπεζικής δυναστείας που επί ενάμιση αιώνα έπαιζε πολύ μεγάλο ρόλο στις αγορές των χωρών της Βόρειας Ευρώπης και της Σκανδιναβίας, ο Πίτερ Χάμπρο έκανε αυτό που λέμε την τύχη του στη Ρωσία, εκμεταλλευόμενος το άνοιγμα των αγορών της και τις δυνατότητες για την εκμετάλλευση των τεράστιων πλουτοπαραγωγικών πηγών της που δόθηκαν μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος.


Ο Χάμπρο είναι πρόεδρος της εταιρείας Peter Hambro Mining που ίδρυσε το 1994 μαζί με τον ρώσο επιχειρηματία Πάβελ Μασλόβσκι. Του ανήκει το 6,6% της εταιρείας, ενώ στον συνεταίρο του το 24%. Η μετοχή της εταιρείας διαπραγματεύεται από το 2002 στην Αγορά Εναλλακτικών Επενδύσεων (ΑΙΜ) του Χρηματιστηρίου του Λονδίνου. Τα ορυχεία της εταιρείας βρίσκονται στην περιοχή Αμούρ στο ανατολικό τμήμα της χώρας, κοντά στα σύνορα με την Κίνα. Ηταν η πρώτη μεταλλευτική εταιρεία της Ρωσίας με κεφαλαιοποίηση που ξεπέρασε το ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Απασχολεί σήμερα 6.500 εργαζομένους και ως το 2009 φιλοδοξεί να παράγει ένα εκατομμύριο ουγκιές χρυσού τον χρόνο.


Τι είναι αυτό όμως που τον οδήγησε στην απόφαση να επενδύσει σε ένα ορυχείο μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το άνετο σπίτι του στο Μπελγκρέιβια του Λονδίνου; Ο Χάμπρο δεν μασάει τα λόγια του. Το ρευστό που είχε στα χέρια του λειτούργησε ως μαγνήτης την κατάλληλη στιγμή, όταν δηλαδή γεννήθηκε η ανάγκη για το άνοιγμα του ορυχείου. Η τεχνογνωσία υπήρχε και οι δυνατότητες των ρώσων μεταλλειολόγων λειτούργησαν ως ασφαλιστική δικλείδα για την επένδυση. Δεν τον απασχόλησε όμως ποτέ η πολιτική αστάθεια και το γεγονός ότι – όπως και να το κάνουμε – η φήμη που έχει η Ρωσία στο εξωτερικό δεν είναι η καλύτερη, όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο γίνονται οι οικονομικές συναλλαγές;


«Το κράτος δικαίου είναι πολύ ισχυρό στη Ρωσία» απαντάει ο Χάμπρο. «Είναι μια χώρα που πέρασε από την κεντρικά ελεγχόμενη οικονομία στον καπιταλισμό σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα χωρίς αιματοχυσία. Αυτό είναι ένα καταπληκτικό επίτευγμα. Και όπου ο νόμος εφαρμόζεται με λογική, βλέπεις ένα πολύ πιο σταθερό επιχειρηματικό περιβάλλον. Γίνονται υπερβάσεις, αλλά αποτελούν εξαίρεση».


Το χρυσωρυχείο δεν είναι η μοναδική επένδυση του κ. Χάμπρο στη Ρωσία. Του ανήκει επίσης το 14,5% της μεταλλουργικής επιχείρησης Aricom, που εκμεταλλεύεται σιδηρομετάλλευμα και τιτάνιο. Συνεταίρος του και σε αυτή τη δουλειά είναι ο Μασλόβσκι, με τον οποίο έχουν δημιουργήσει και άλλη μία εταιρεία (Russian Timber Group) που εκμεταλλεύεται τα δάση της Ρωσίας και της Κίνας και παράγει ξυλεία. Στην εταιρεία του σιδηρομεταλλεύματος επικεφαλής είναι ένας από τους τρεις γιους του Χάμπρο, o Τζέι, 32 ετών, και στην ξυλουργική ένας δεύτερος, ο Λίο, 29 ετών. «Μια δεύτερη δυναστεία Χάμπρο βρίσκεται στα σκαριά» παρατηρούν οι «Sunday Times» και δεν έχουν άδικο.


Ο ίδιος ο Χάμπρο παραδέχεται ότι το όνομά του έπαιξε ρόλο στο να ανοίξουν οι πόρτες της ρωσικής αγοράς. Ενα όνομα γνωστό στον κόσμο του χρήματος εδώ και τρεις αιώνες. Η πρώτη τράπεζα με την επωνυμία C. J. Hambro & Son δημιουργήθηκε στο Λονδίνο το 1839 από τον δανό τραπεζίτη και έμπορο Κάρολο Ιωακείμ Χάμπρο. Η τράπεζα ήταν για πολλά χρόνια ο αποκλειστικός τραπεζίτης των σκανδιναβικών μοναρχιών. Το 1921 το όνομα της τράπεζας άλλαξε και έγινε Hambros Bank και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε γνωστή ως η «τράπεζα των διαμαντιών» εξαιτίας των στενών σχέσεών της με τη βιομηχανία των πολύτιμων λίθων.


Η πετρελαϊκή κρίση της δεκαετίας του ’70 και μια σειρά από κινδύνους που είχε αναλάβει τότε την οδήγησαν σε επικίνδυνα νερά και το 1986 τα μέλη της οικογένειας αποφάσισαν να ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους. Το Hambro Trust, που είχε την πλειονότητα των μετοχών της τράπεζας διαλύθηκε και οι μέτοχοι σκόρπισαν εδώ και ‘κεί. Το 1998 η τράπεζα πωλήθηκε στη γαλλική Société Générale και σήμερα το όνομά της επιβιώνει μέσω του κλάδου private banking της γαλλικής τράπεζας που ονομάζεται SG Hambros Bank Ltd. Τα πολυάριθμα μέλη της οικογένειας δημιούργησαν τις δικές τους δουλειές, πάντα με το όνομα Hambro στην επωνυμία, γιατί αυτό μετράει περισσότερο.


Το ίδιο έκανε φυσικά και ο πρωταγωνιστής αυτής εδώ της σελίδας, ο οποίος μετά την αποφοίτησή του από το Ητον άρχισε να εργάζεται στην οικογενειακή τράπεζα. Αργότερα αποχώρησε αναζητώντας την τύχη του αλλού. Ηταν τυχερός γιατί έπιασε δουλειά σε έναν χρηματιστή που του έμαθε καλά το παιχνίδι του χρήματος και αργότερα σε έναν έμπορο χρυσού που είχε στενές σχέσεις με τη ρωσική αγορά. Ετσι μπήκε στη δουλειά του χρυσού και απέκτησε τα σωστά «κονέ» στη Μόσχα για να μπορεί να ελέγχει σήμερα την εταιρεία του. Αλλά ο δρόμος ως εδώ δεν ήταν εύκολος, γιατί περίμενε οκτώ ολόκληρα χρόνια προτού δει έστω και ένα ρούβλι. Ολο αυτό το διάστημα ζούσε με δανεικά.


Η έδρα του σήμερα είναι το Λονδίνο, αφού από εκεί κανονίζει τις δουλειές του και τα ραντεβού του με επενδυτές και πελάτες, ενώ ο συνεταίρος του βρίσκεται στη Μόσχα. Μιλούν όμως στο τηλέφωνο τέσσερις με πέντε φορές την ημέρα. Οσο για το αν ανησυχεί για την τύχη των επενδύσεών του στη Ρωσία, είναι κατηγορηματικός: «Η μόνη εγγύηση που έχω είναι πως ό,τι κάνουν για να πλήξουν την αγγλική εταιρεία, θα έχει επίπτωση και στη δική τους τσέπη!».

 

 

 

ΠΟΙΑ  ΕΙΝΑΙ  ΔΙΣΕΓΓΟΝΗ  ΤΟΥ  ΣΙΩΝΙΣΤΗ  ΟΥΙΝΣΤΟΝ  ΤΣΩΡΤΣΙΛ;  Μία  Χάμπρο…

H 44χρονη Κλέμι Χάμπρο  είναι δισέγγονη του Ουίνστον Τσώρτσιλ.

 

ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...