Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2020

ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΔΑΡΔΑΚΟΥΛΗΣ, ο τραγουδιστής του δημοτικού μας τραγουδιού, από το χωριό της Πίνδου Περιβόλι Γρεβενών. "ΠΟΤΕ ΘΑ ΡΘΕΙ Η ΑΝΟΙΞΙΣ, ΘΑ ΡΘΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ".

 

https://youtu.be/UBV-NI51NjI


https://youtu.be/xtjRZqREISM

 

  Ιωάννης Τσιαμήτρος·Σάββατο, 2 Απριλίου 2016·Δημόσια

(γράφει ο Γιάννης Τσιαμήτρος. Δημοσιεύθηκε στη ‘Ημερήσια’ Βέροιας στις 02.04.2016)

Στο σημερινό μας σημείωμα έχουμε την χαρά και την τιμή να γράψουμε για τον Περιβολιώτη Βλάχο τραγουδιστή, τον Στέργιο Δαρδακούλη. Πρόκειται για έναν περίφημο, ξακουστό και ταλαντούχο τραγουδιστή, ο οποίος συγκινεί με την αδρή, δωρική, γνήσια και εκφραστική φωνή του αυτούς που αγαπάνε το γνήσιο δημοτικό τραγούδι.

Ο Στέργιος Δαρδακούλης ζει σήμερα στο Παλιό Σκυλίτσι Ημαθίας, όπου γεννήθηκε και κατάγεται από Περιβολιώτες Βλάχους της διασποράς, ο οποίοι μετακινήθηκαν στις αρχές και στα μέσα του προηγούμενου αιώνα από τα καλύβια του Ιστόκ της σημερινής FΥRΟΜ (περιοχή Ρέσνας) στο Παλιό Σκυλίτσι. Πρέπει να σημειωθεί ότι η αρχική γενέτειρα αυτών των Bλάχων είναι το Περιβόλι, ένα ορεινό βλαχοχώρι στο νομό Γρεβενών.

 

https://youtu.be/TAtyMNpp1PQ?list=PLHxiqzam1_yMnzHnEZqckGlbY_piZBzH7


 

https://youtu.be/YcvzvZYl-zo?list=PLHxiqzam1_yMnzHnEZqckGlbY_piZBzH7


 

 

 

Συγκεκριμένα, όπως μας πληροφορεί ο Αστέριος Ι. Κουκούδης στο βιβλίο του ‘Οι Βεργιάνοι Βλάχοι και οι Αρβανιτόβλαχοι της Κ. Μακεδονίας’ (σελ.284), στο Παλιό Σκυλίτσι (Διαβατό και Σταυρό επίσης) άρχισαν να εγκαθίστανται - από το Ιστόκ - Περιβολιώτες της Διασποράς από τη δεκαετία του ‘20 μέχρι και τη δεκαετία του ‘40 γιατί απέκτησαν γεωργικό κλήρο σε πλούσια χωράφια που δημιουργήθηκαν μετά την αποξήρανση του Βάλτου των Γιαννιτσών. Βέβαια ήλθαν και αρκετές οικογένειες Περιβολιωτών, που είχαν προηγουμένως εγκατασταθεί στη Θεσσαλία. Μια από αυτές τις οικογένειες είναι και η οικογένεια του Στέργιου Δαρδακούλη από το Μακρυχώρι Λάρισας.

Ο Στέργιος Δαρδακούλης δούλεψε και δουλεύει επαγγελματικά περισσότερο στην περιοχή της Θεσσαλίας, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν πήγε/πηγαίνει και σε άλλα μέρη της Ελλάδας και εκτός αυτής (Καναδάς, Γερμανία, Ελβετία, Σερβία, Αλβανία, FYROM, Ρουμανία, Αυστραλία, Βέλγιο κλπ). Η πείρα του στο ελληνόφωνο και βλαχόφωνο δημοτικό τραγούδι είναι τεράστια και ως καλλιτέχνης σήμερα έχει φθάσει πλέον στη ωριμότητα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ταυτόχρονα είναι και δημιουργός (στίχος, σύνθεση) και αυτό του προσδίδει μεγαλύτερη αξία, πυξίδα και κίνητρο για τους νέους καλλιτέχνες.

Αλλά, ας αφήσουμε τον ίδιο να μας πει για την καριέρα του, μετά από μια συνάντηση που είχαμε μαζί του την περασμένη Κυριακή το απόγευμα (27.3.2016):

Ερώτηση: Αγαπητέ Στέργιο, πες μας, με λίγα λόγια, πώς ξεκίνησε η σταδιοδρομία σου στο τραγούδι και τι έχεις πετύχει μέχρι τώρα στον τομέα αυτό;

Απάντηση: Ευχαριστώ για την αυθόρμητη και ευχάριστη προσέλευσή σου στο χωριό μας, Γιάννη, όπου μου δίνεις την ευκαιρία να μιλήσω για την δουλειά μου. Εγώ από μικρός αγάπησα το δημοτικό τραγούδι και είχα την τύχη όλα τα αδέλφια της μάνας μου να τραγουδάνε περίφημα (όχι επαγγελματικά βέβαια) με πρώτο και καλύτερο τον θείο μου, τον Θανάση Διάλα, ένα φαινόμενο στο τραγούδι, μπροστά στον οποίο εγώ αισθάνομαι ελάχιστος. Και η μητέρα μου, όπως και οι άλλες θείες μου (Σουλτάνα, Χρυσούλα και Μαρία) τραγουδούσαν πολύ καλά. Από μικρό παιδί οι συγγενείς μου διέκριναν ότι είχα ταλέντο στο τραγούδι. Όταν ήμουν 17 ετών, έκανα μια πρόχειρη κασέτα με τραγούδια μου, που την άκουσε ο τότε γνωστός κλαρινίστας, ο αείμνηστος γείτονάς μου στο Μακρυχώρι Λάρισας, Ηλίας Ανδρέου, μετέπειτα συνεργάτης μου. Αυτός τότε μου είπε στα ίσια: εσύ θα γίνεις τραγουδιστής. Μετά την στρατιωτική μου θητεία γύρω στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 ξεκίνησα δειλά δειλά να τραγουδώ σε μαγαζιά της περιοχής Βέροιας και Κοζάνης. Όμως στην πορεία, περισσότερο δούλεψα στη Λάρισα. Εκεί ήταν το κέντρο για αυτές τις δουλειές!! Εμείς δουλεύαμε στο κέντρο ‘Πούλια’ με τον Ηλία Ανδρέου, σαν ‘βαρύ’ όνομα στο κλαρίνο. Θυμάμαι πως εμείς τότε αρχίσαμε να αποτελούμε το αντίπαλο δέος στους κυριαρχούντες στο είδος Ρομά. Ψυχικά με βοήθησε πολύ ο Ηλίας Ανδρέου και μουσικά (νότες, μουσικοί δρόμοι κλπ) ο αείμνηστος επίσης Χρήστος Σάκαρης (κλαρίνο, λαούτο κλπ). Δώδεκα χρόνια δουλέψαμε μαζί. Δουλεύαμε όχι μόνο σε μαγαζιά αλλά και σε γλέντια και γάμους με πολύ δύσκολες συνθήκες (πολύ χρόνο, κούραση και ‘σκέτα’ χωρίς ηχητικές εγκαταστάσεις). Έτσι, άρχισα να ‘ψήνομαι’ και να στέκομαι επαγγελματικά σε όλες τις μουσικές εκδηλώσεις.

Ερώτηση: Πες μας σύντομα για τη δισκογραφική σου δουλειά.

Απάντηση: Με τους συνεργάτες, που σου ανέφερα προηγουμένως, κάναμε το 1980 το πρώτο δίσκο στη εταιρεία ‘Vasipap’ με τον τίτλο ‘Βλαχοχώρια μου Αγαπημένα’ (μισά βλαχόφωνα και μισά ελληνόφωνα). Μετά το θάνατο του Ηλία Ανδρέου συνεργάστηκα με τον Κώστα Ζέρβα από τη Κρανιά Γρεβενών, ένα μεγάλο όνομα στο κλαρίνο. Το 1985 πάλι με τη Vasipap γράψαμε στη Θεσσαλονίκη στο στούντιο του μακαρίτη γνωστού τραγουδιστή Νίκου Παπάζογλου το δίσκο ‘Βλάχικα και Πωγωνίσια’. Μετά έκανα μια κασέτα με δημοτικά τραγούδια με τίτλο ‘Περδικούλα μου Βουνίσια’ στην ‘Ηχογένεση’ στα Τρίκαλα. Στο κλαρίνο ήταν ο Λάμπρος Μόσιος. Έκανα κατόπιν στην Αθήνα δυο cd, με τίτλο ‘Τα Ηπειρώτικα’ και ‘Το Μουσικό Αρχείο Θεσσαλίας’. Έπειτα ηχοχραφήσαμε ένα cd στην εταιρεία ‘Ζιώγας’ από τα Γρεβενά με τον τίτλο ‘Ηπειρώτικοι και Βλάχικοι Θησαυροί’. Τέλος γράψαμε το δίσκο ‘Βλαχουργιά μου Αγαπημένη’ πάλι για λογαριασμό της Vasipap με κλαρίνο τον Φώτη Καραβιώτη. Πρέπει να σημειώσω ότι σε όλες μου τις δουλειές, εκτός της πρώτης (Ηλίας Ανδρέου), συνεργάστηκα περισσότερο με τον κλαρινίστα Κώστα Ζέρβα και με αυτόν συνεχίζω τώρα.

Ερώτηση: Ποια θεωρείς ότι είναι η επιτυχία σου στο δημοτικό τραγούδι;

Απάντηση: Πρώτα βέβαια έχει σχέση με το ταλέντο που μου χάρισε ο Θεός, κατόπιν με τη σκληρή εργασία και τέλος το σπουδαιότερο είναι ότι τραγουδώ με τη σφραγίδα που κληρονόμησα από τους προγόνους μου.

Ερώτηση: Οι Βλάχοι σε τι στίχο (ελληνόφωνο ή βλαχόφωνο) τραγουδούσαν και σε ποιό ποσοστό και δεύτερον υπάρχει ξεχωριστή αρμάνικη/βλάχικη μουσική;

Απάντηση: Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τραγουδούσαν και στα ελληνικά και στα βλάχικα, αλλά το ποσοστό δεν μπορούμε να το προσδιορίσουμε (πρέπει να γίνει μεγάλη και σοβαρή μελέτη). Όσον αφορά στο δεύτερο ερώτημά σου, θέλω να επισημάνω ότι οι Βλάχοι είναι αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνισμού. Ως εκ τούτου, και σε όλα τα πολιτιστικά πράγματα δεν αποτελούν κάτι το διαφορετικό και δεν είναι δόκιμο να μιλάμε για ξεχωριστή βλάχικη μουσική. Οι μουσικοί δρόμοι και ο τρόπος τους είναι ταυτόσημος με αυτούς του ελληνόφωνου ηπειρωτικού χώρου. Η μόνη διαφορά είναι η ύπαρξη βλάχικου στίχου σε πολλά τραγούδια τους.

Ερώτηση: Μπορούμε να πούμε ότι δημιουργείται στις μέρες μας δημοτικό τραγούδι;

Απάντηση: Ασφαλώς. Αν εξαιρέσουμε τη δημιουργία των ‘δημοτικοφανών’ τραγουδιών, υπάρχουν άνθρωποι που δημιουργούν καλά δημοτικά τραγούδια και στα δυο επίπεδα (στίχο, σύνθεση). Μάλιστα, υπάρχουν μερικοί, ελάχιστοι, όμως, τέτοιοι δημιουργοί που ζουν ακόμα παραδοσιακά (π.χ. Αρβανιτόβλαχοι). Για τους υπόλοιπους, όπως εγώ, χρειάζεται πολύ προσοχή και σεβασμός στην παράδοση. Για παράδειγμα, εγώ έχω δημιουργήσει τραγούδια δικά μου, αλλά με το χρώμα και τα ‘πατήματα’ που κληρονόμησα. Άλλωστε, αυτό δεν έκαναν και οι παλιότεροι; Κάποιος είχε γράψει στο ιντερνέτ: το Τελευταίο Δημοτικό Βλάχικο Τραγούδι. Αυτό είναι ΜΕΓΑ λάθος! Υπάρχουν ακόμα οι συνθήκες (πόνος, λύπη, χαρά, έρωτας κλπ) για να δημιουργηθεί ένα δημοτικό τραγούδι. Παλιά ο δημιουργός ήταν κάποιος ταλαντούχος που δεν γινότανε γνωστός γιατί δεν υπήρχαν τα μέσα ενημέρωσης και η τεχνολογική ανάπτυξη. Τώρα αυτός γίνεται πιο εύκολα γνωστός για τους προηγούμενους λόγους που ανέφερα. Επαναλαμβάνω, ωστόσο, ότι ένας τέτοιος δημιουργός χρειάζεται πολύ προσοχή για να μη ολισθήσει στα λεγόμενα ‘δημοτικοφανή’.

Ερώτηση: Μπορεί ένας τραγουδιστής ή μουσικός του ελληνικού στεργιανού χώρου να εκφράσει εξ ίσου καλά όλα τα τραγούδια και τους σκοπούς αυτού του χώρου;

Απάντηση: Όχι, γιατί είναι τεράστια η μουσική γεωγραφία αυτού του χώρου. Απλά μπορεί να τα προσεγγίσει. Θα είναι πολύ καλός μόνο σε αυτά που έχει κληρονομήσει και έχει δουλέψει πολύ. Εγώ, θεωρώ ότι αποδίδω εξ ίσου καλά τα γρεβενιώτικα, τα ηπειρώτικα, τα θεσσαλικά και τα ρουμελιώτικα τραγούδια (ελληνόφωνα και βλαχόφωνα).

Θέλω να τονίσω επίσης κάτι που δεν το γνωρίζει ο πολύς κόσμος. Η μελωδία της ‘Ζαχαρούλας’, που την χαρακτηρίζουν βλάχικη, είμαι κατηγορηματικός ότι δεν είναι βλάχικη, αλλά ρουμελιώτικη μελωδία. Απλά άρεσε και στους Βλάχους και εδώ στη Μακεδονία άρχισαν εδώ και πολύ καιρό να την χορεύουν με ‘χορογραφία’. Κανονικά χορεύεται ως αργό στα τρία. Να σημειώσω ότι τη ‘Ζαχαρούλα’ την τραγούδησε και ο μεγάλος τραγουδιστής της δημοτικής μας μουσικής Γιώργος Μεϊντανάς (1909 - 1999) από το Θούριο Βοιωτίας της Ρούμελης.

Ερώτηση: Και μια τελευταία ερώτηση. Στέργιο, τι συμβουλές θα έδινες στους νέους τραγουδιστές;

Απάντηση: Να κρατήσουν ως κόρη οφθαλμού αυτό που κληρονόμησαν, να μη ντρέπονται, να επιμένουν, χωρίς βέβαια αλαζονεία και, εάν έχουν πάει σε μουσικά σχολεία, να μη ‘μείνουν’ εκεί, αλλά να προσπαθούν να αυτοσχεδιάζουν, να δουλεύουν σκληρά και να βάζουν τη δικιά τους σφραγίδα σε όλη τη πορεία τους.

Ευχαριστούμε το Στέργιο Δαρδακούλη για αυτή την συνέντευξη, μια συνέντευξη - χείμαρρο, από την οποίαν μπορέσαμε σε αυτό το σύντομο σημείωμα να αποτυπώσουμε μόνο τα πιο σημαντικά πράγματα και να διαπιστώσουμε ότι ο καλλιτέχνης αυτός είναι σαν το ‘παλιό καλό κρασί’, έχοντας να προσφέρει ακόμα πάρα πολλά στο γνήσιο δημοτικό μας τραγούδι.

 

ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...