Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΧΑΛΥΒΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΗΝ «ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ».

  Μια ισχυρή βιοµηχανική βάση έχει ουσιαστική σηµασία για την οικονοµική ανάπτυξη.  Η  παραγωγή  χάλυβα  είναι  πάντοτε  ένα κρίσιμο μέρος της εκβιομηχάνισης μιας  χώρας.  Είναι  επίσης  δομικό  στοιχείο  για  την  εφαρμογή  μιας  αποτελεσματικής  πολιτικής  στην  Εθνική  Άμυνα.  Είμαστε  άλλωστε  στην  «Εποχή  του  Σιδήρου».  Το ατσάλι είναι ένα από τα σημαντικότερα βιομηχανικά υλικά και οι χαλυβουργίες (εργοστάσια παραγωγής χάλυβα) ανήκουν στις βαριές βιομηχανίες. Σε παλαιότερες εποχές, αλλά  και  σήμερα,  η βιομηχανική παραγωγή μιας χώρας αξιολογούνταν από την παραγωγή της σε χάλυβα. Μια από τις τρεις Ευρωπαϊκές Κοινότητες που ιδρύθηκαν το 1957 ήταν και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα,  σε  μια  φανερή  προσπάθεια  να  ελέγχουν  τον  χάλυβα  της  μεταπολεμικής  Γερμανίας.  Εάν  ένας  πράκτορας  πολιτικός  θέλει  να  σαμποτάρει  τελείως  την  Εθνική  Οικονομία  και  την  Εθνική  Άμυνα  της  πατρίδας  μας,  θα  σαμποτάρει  την  παραγωγή  χάλυβα.



ΤΙ  ΕΙΝΑΙ  Ο  ΧΑΛΥΒΑΣ

Ο χάλυβας (κοινώς ατσάλι) είναι κράμα σιδήρου–άνθρακα που περιέχει λιγότερο από 2,06% κ.β. άνθρακα, λιγότερο από 1,0% μαγγάνιο και πολύ μικρά ποσοστά πυριτίου, φωσφόρου, θείου και οξυγόνου.  Είναι το πιο διαδεδομένο κατασκευαστικό υλικό μετά το σκυρόδεμα και το ξύλο. Χρησιμοποιείται παντού: από την αρχιτεκτονική και τη ναυπηγική μέχρι την κατασκευή χειρουργικών εργαλείων.

Ο χάλυβας δεν είναι ένα μοναδικό προϊόν. Σήμερα υπάρχουν περισσότερα από 3.500 διαφορετικά είδη χαλύβων με πολύ διαφορετικές φυσικές, χημικές και περιβαλλοντικές ιδιότητες. Περίπου τα τρία τέταρτα των ειδών των χαλύβων δημιουργήθηκαν μόλις τα τελευταία είκοσι χρόνια. Οι σύγχρονοι χάλυβες είναι πολύ πιο ανθεκτικοί σε σύγκριση με παλιότερες ποιότητες χαλύβων. 
Αν χτιζόταν σήμερα ο Πύργος του Άιφελ στο Παρίσι, θα χρειαζόταν το ένα τρίτο της ποσότητας χάλυβα. 
Ένα σύγχρονο αυτοκίνητο χρειάζεται 25% λιγότερο χάλυβα από ό,τι χρειαζόταν ένα αυτοκίνητο πριν από δυο με τρεις δεκαετίες.
Τα έσοδα από  την  βιομηχανία  χάλυβα  έχουν υποχωρήσει σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης: η μείωση της ζήτησης έχει οδηγήσει σε πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα, οδηγώντας  χαμηλότερα τις τιμές και αναγκάζοντας τους παραγωγούς να εργαστούν είτε στο όριο είτε κάτω από το μεταβλητό κόστος. Η χαμηλή ζήτηση μπορεί να διαρκέσει δεκαετίες, που σημαίνει ότι τα περιθώρια κερδοφορίας στον κλάδο του χάλυβα μπορεί να είναι μικρά για κάποιο διάστημα.



ΔΙΕΘΝΗΣ  ΠΑΡΑΓΩΓΗ  ΧΑΛΥΒΑ


Η  ΤΟΥΡΚΙΑ  ΕΙΝΑΙ  ΟΓΔΟΗ.


Από το 1998, η πρώτη χώρα σε παραγωγή χάλυβα είναι η  Κίνα.  Μάλιστα, μέσα στην περίοδο 19972014, η Κίνα αύξησε την παραγωγή της σε χάλυβα κατά δέκα φορές, ενώ στον δυτικό κόσμο, στην Ιαπωνία, στην Νότιο Κορέα και στην Ινδία, ο ρυθμός αύξησης της παραγωγής χάλυβα ήταν κατά πολύ μικρότερος. 

Οι δέκα πρώτες χώρες σε παραγωγή ακατέργαστου χάλυβα κατά το 2014 ήταν: 

Κίνα 823 Mt,
Ιαπωνία 111 Mt,
ΗΠΑ 88 Mt,
Ινδία 83 Mt,
Ν. Κορέα 71 Mt,
Ρωσία 71 Mt,
Γερμανία 43 Mt,
Τουρκία 34 Mt,
Βραζιλία 34 Mt, και
Ουκρανία 27 Mt.

 

Η αμερικανική βιομηχανία χάλυβα παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον μοντέλο. Σε αντίθεση με το ρωσικό μοντέλο, το οποίο παράγεται σε μαζικές, απομακρυσμένες monotowns -πόλεις στις οποίες ένας και μόνο βιομηχανικός κλάδος συνιστά το μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας- ο αμερικανικός χάλυβας παράγεται σε μικρές, συμπαγείς ομάδες που του δίνουν σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι των ανταγωνιστών.      Οι αμερικανικές μονάδες είναι γεωγραφικά σωστά τοποθετημένες (διατηρώντας το κόστος μεταφοράς χαμηλό), και συχνά παράγουν εξειδικευμένα προϊόντα που είναι δύσκολο να αντικατασταθούν. Περαιτέρω, περίπλοκα σχήματα marketing και ο περιφερειακός και εθνικός προστατευτισμός σημαίνει ότι οι διεθνείς ανταγωνιστές αντιμετωπίζουν σημαντικά εμπόδια για την είσοδο στην αμερικανική αγορά.


Η  ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ  ΤΟΥ  ΧΑΛΥΒΑ  ΣΤΗΝ  ΕΛΛΑΔΑ


Στην Ελλάδα, όλη η παραγωγή χάλυβα (περίπου ένα εκατ. τόνοι ετησίως) προέρχεται από την ανάτηξη παλαιοσιδήρου και προορίζεται κυρίως για την παραγωγή μπετόβεργας.

Η ελληνική παραγωγή χάλυβα σημείωσε εντυπωσιακή άνοδο μετά το 2000. Όμως από το 2008 και μετά παρουσίασε σημαντική κάμψη. 
(Στοιχεία από: worldsteel.org, 2018.)

Ελληνική Χαλυβουργία

Η πρώτη ελληνική βιομηχανία χάλυβα, που έφερε τον τίτλο «Ελληνική Χαλυβουργία», ιδρύθηκε από την οικογένεια Σταύρου Σαλαπάτα στην οδό Πειραιώς στην Αθήνα το 1937, ο οποίος προηγουμένως είχε ιδρύσει την εταιρεία «Ελληνικά Συρματουργεία» (1932). Το 1951, το εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας μετακόμισε στον Ασπρόπυργο Αττικής, όπου λειτουργούσε έως το 2014 ακόμα ως μία από τις δύο μονάδες της «Χαλυβουργίας Ελλάδος» με ετήσια παραγωγική δυναμικότητα 400.000 τόνους χάλυβα από ανάτηξη παλαιοσιδήρου. 


Χαλυβουργική

Η δεύτερη ελληνική χαλυβουργία ήταν η «Χαλυβουργική» της οικογένειας Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Η εταιρεία αυτή ξεκίνησε ως βιομηχανία καρφιών το 1932 για να εξελιχθεί σε μικρό χαλυβουργείο επί της οδού Πειραιώς στην Αθήνα το 1938. Το 1953 η εταιρεία έθεσε σε λειτουργία νέες καμίνους ηλεκτρικού τόξου στην Ελευσίνα, που σύντομα μεταβλήθηκαν σε πλήρως καθετοποιημένη σιδηρουργία–χαλυβουργία.  Το 1958, η «Χαλυβουργική» απέκτησε κάμινο ανοικτής εστίας τύπου Siemens-Martin, και το 1963 έθεσε σε λειτουργία την πρώτη υψικάμινο στον ελλαδικό χώρο, καθώς και μεταλλάκτες τύπου LD. Το 1975, η εταιρεία έθεσε σε λειτουργία και δεύτερη υψικάμινο ανεβάζοντας έτσι την παραγωγική της δυναμικότητα σε 2,5 εκατ. τόνους χάλυβα ετησίως. Έκτοτε όμως η εταιρεία άρχισε να φθίνει και το 1981 διέκοψε την λειτουργία των υψικαμίνων. Συνέχισε ωστόσο την παραγωγή πλατέων και επιμήκων προϊόντων με ανάτηξη παλαιοσιδήρων σε καμίνους ηλεκτρικού τόξου. Η εταιρεία συνέχισε να παράγει επιμήκη προϊόντα στην Ελευσίνα, σε σύγχρονες εγκαταστάσεις δυναμικότητας 500.000 τόνων, υπό την διεύθυνση του Κωνσταντίνου Π. Αγγελόπουλου και των γιων του. Εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και του υψηλού κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας, η εταιρεία υπολειτουργεί από το 2012. 


Σιδενόρ

Το 1962, η οικογένεια Στασινόπουλου ίδρυσε την εταιρεία «Σιδενόρ» για να παράγει προϊόντα χάλυβα, όπως χαλυβδοσωλήνες, λέβητες, κ.λπ. Το 1964, η Σιδενόρ ξεκίνησε την παραγωγή μπετόβεργας και άλλων επιμηκών προϊόντων στην Θεσσαλονίκη, στο εργοστάσιο που για πολλά χρόνια ήταν γνωστό στους Θεσσαλονικείς ως «εργοστάσιο Βιοχάλκο». Το εργοστάσιο αυτό εξακολουθεί να βρίσκεται σε λειτουργία με ετήσια δυναμικότητα 600.000 τόνους χάλυβα από ανάτηξη παλαιοσιδήρου. 

Χαλυβουργία Ελλάδος

Το 1963, η οικογένεια Μάνεση ίδρυσε την «Χαλυβουργία Βόλου», η οποία το 1974 μετονομάστηκε σε «Θεσσαλική Χαλυβουργία». Οι εγκαταστάσεις της «Θεσσαλικής Χαλυβουργίας» περιλαμβάνουν χαλυβουργείο στο Βελεστίνο Μαγνησίας ετήσιας δυναμικότητας 700.000 τόνων χάλυβα από ανάτηξη παλαιοσιδήρου και ελασματουργείο στην Βιομηχανική Ζώνη Βόλου. Το 2006, η «Θεσσαλική Χαλυβουργία» εξαγόρασε την «Ελληνική Χαλυβουργία» και ο νέος όμιλος ονομάσθηκε «Χαλυβουργία Ελλάδος». 
 

Μεταλουργική Χάλυψ

Το 1972, η οικογένεια Αναστασόπουλου έθεσε σε λειτουργία την χαλυβουργία «Μεταλλουργική Χάλυψ» στον Αλμυρό Μαγνησίας ετήσιας δυναμικότητας περίπου 600.000 τόνων. Η εταιρεία, που παρήγαγε μόνον επιμήκη προϊόντα από ανάτηξη παλαιοσιδήρου, βρέθηκε μέσα σε λίγα χρόνια υπερχρεωμένη και το 1991 κήρυξε πτώχευση. Το 1996, η «Σιδενόρ» εξαγόρασε τις εγκατελειμμένες εγκαταστάσεις της «Μεταλλουργικής Χάλυψ» στον Αλμυρό Μαγνησίας και έκτισε εκεί σύγχρονη χαλυβουργία με ετήσια δυναμικότητα 900.000 τόνους χάλυβα από ανάτηξη παλαιοσιδήρου. Μέσα στο 2007, ο όμιλος «Σιδενόρ» ανακοίνωσε πως το εργοστάσιο στον Αλμυρό Μαγνησίας, που φέρει την επωνυμία «Σοβέλ» («Sovel»), θα κάνει νέες επενδύσεις για επέκταση της παραγωγικής δυναμικότητας στους 1,2 εκατ. τόνους χάλυβα τον χρόνο. 

Ελληνική ΑΕ Χάλυβος

Μία ακόμα εταιρεία που δραστηροποιούνταν στον χώρο του χάλυβα στην Ελλάδα ήταν η «Ελληνική ΑΕ Χάλυβος» ή «Ανώνυμος Ελληνική Εταιρεία Χάλυβος», πιο γνωστή ως Hellenic Steel. Η εταιρεία αυτή ανήκε κατά ποσοστό 52% στον ιταλικό όμιλο Riva, ενώ μικρότερα ποσοστά κατείχαν άλλες ευρωπαϊκές και ιαπωνικές επιχειρήσεις, καθώς και ελληνικές τράπεζες. Από το 1964, η Hellenic Steel λειτουργούσε εργοστάσιο στην Θεσσαλονίκη με παραγωγική δυναμικότητα 800.000 τόνους σε πλατέα προϊόντα ψυχρής έλασης, 95.000 τόνους σε επικασσιτερωμένα πλατέα προϊόντα και 135.000 τόνους σε επιψευδαργυρωμένα πλατέα προϊόντα. Η εταιρεία έκλεισε οριστικά τον Μάιο του 2015 λόγω προβλημάτων ρευστότητας της μητρικής ιταλικής εταιρείας και αδυναμίας εξεύρεσης άλλων επενδυτών για να αναλάβουν το εργοστάσιο.
Γενικά, η ελληνική βιομηχανία χάλυβα είχε αυξήσει σημαντικά την παραγωγή της τα τελευταία χρόνια και, από 1,0 εκατ. τόνους το 1990, ξεπέρασε τα 2,5 εκατ. τόνους το 2007
Ωστόσο, με την οικονομική κρίση που άρχισε το 2009, η ελληνική παραγωγή χάλυβα έπεσε κατακόρυφα και το 2014 ήταν μόνο 1 εκατ. τόνοι. 



Κλείνουν  την  «Χαλυβουργική»   μετά από 94 χρόνια.

Καθοριστική αναμένεται να είναι η σημερινή ημέρα για την τύχη της Χαλυβουργικής, αφού αν δεν μεσολαβήσει κυβερνητική παρέμβαση, τότε πέφτουν οι τίτλοι τέλος για πάλαι ποτέ κραταιά εταιρία, που ιδρύθηκε το 1925 και αποτέλεσε για 10ετίες ολόκληρες συνώνυμο της βαριάς βιομηχανίας στην Ελλάδα.
Η ΔΕΗ έχει αποφασίσει να κατεβάσει τον διακόπτη, αφού τα χρέη έχουν συσσωρευτεί και δεν υπάρχει καμία κίνηση από την πλευρά της επιχείρησης να γίνει κάποιου είδους διακανονισμός.
Τα πράγματα μάλιστα δείχνουν να είναι μη αναστρέψιμα μετά και από τις δηλώσεις του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου σε συνέντευξή του στην Καθημερινή, ότι «η Χαλυβουργική θα έπρεπε προ πολλού να έχει κλείσει καθώς δεν μπορεί να ξαναγίνει ανταγωνιστική στην Ελλάδα». Ο 74χρονος επιχειρηματίας αναφέρει πως μια βαριά βιομηχανία, όπως η Χαλυβουργική, δεν έχει μέλλον στην Ελλάδα καθώς έχει σταματήσει η οικοδομική δραστηριότητα.
Σύμφωνα με κύκλους της Δημόσιας Επιχείρησης, όπως αναφέρεται δεν υπήρξε ανταπόκριση στο αίτημά της για κατάθεση προτάσεων διακανονισμού των ληξιπρόθεσμων οφειλών, που ανέρχονται σε 31,4 εκατ. ευρώ.
Αποτέλεσμα, η ΔΕΗ προχωρά άμεσα στην άρση της εκπροσώπησης της βιομηχανίας στην προμήθεια ηλεκτρικής ενέργειας, δηλαδή στη διακοπή ηλεκτροδότησης.
Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες η διοίκησης της Χαλυβουργικής απέτυχε να παρουσιάσει ένα συγκεκριμένο βιώσιμο πλάνο για την επανεκκίνηση της λειτουργίας της και την αποπληρωμή του χρέους της. Ως εκ τούτου, σήμερα θα υλοποιηθούν κανονικά οι συνέπειες της άρσης εκπροσώπησης, με τη διοίκηση της εταιρείας να έχει ήδη στείλει την σχετική ειδοποίηση στον ΑΔΜΗΕ.
Η ΔΕΗ είχε ήδη από τον περασμένο μήνα δώσει εντολή για την άρση της εκπροσώπησης, καθώς είχαν αποβεί άκαρπες οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις με τη Χαλυβουργική η οποία αρνήθηκε τις προτάσεις διακανονισμού με καταβολή έναντι οφειλής, ενώ έχει σταματήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα να πληρώνει τα τιμολόγια που της αποστέλλονται.
Προ ημερών είχε εκδηλωθεί πρωτοβουλία από το υπουργείο Ενέργειας προκειμένου να δοθεί χρονικό περιθώριο και να παρουσιαστεί πλάνο αποπληρωμής από την πλευρά της Χαλυβουργικής, ωστόσο με βάση τις σημερινές εξελίξεις τα δεδομένα ανατρέπονται και όλα δείχνουν πως η εταιρεία οδηγείται αναπόφευκτα σε οριστικό «λουκέτο».
Πλέον για αναστροφή της κατάστασης θα πρέπει να ληφθεί στο … και πέντε κάποια πρωτοβουλία της κυβέρνησης, πράγμα που ωστόσο δεν αποκλείουν παράγοντες της αγοράς.




Η    «ΣΟΣΙΑΛΜΑΝΗΣ»  ΝΕΑ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ  ΤΟΥ  ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΥ  ΚΑΙ  ΑΞΕΣΤΟΥ  ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ   ΤΟ  1974  ΕΙΧΕ    ΣΑΝ  ΣΥΝΘΗΜΑ:


"Ένα στρέμμα στο σφυρί, ένα ντάτσουν στην αυλή".



 Η  Ν.Δ.  παρέλαβε  το  1974   την  Ελλάδα  με  60%  των  Ελλήνων  να  ασχολούνται  με  τον  πρωτογενή  παραγωγικό  τομέα  (γεωργία, κτηνοτροφία,  αλιεία  κλπ),  το  20%  με  τον  δευτερογενή  τομέα  (βιοτεχνίες,  βιομηχανίες)  και  το  20%  με  τον  τριτογενή  τομέα  (υπηρεσίες,  γκαρσόνια). 
«Πείστηκε»  η  ανίκανη  πρακτόρικη  μασονική  Ν.Δ. από  τον  Ρότσιλντ  και  τους  γραφειοκράτες  της  ΕΟΚ,  να  μετατρέψει  την  Ελλάδα  σε  χώρα  παροχής  υπηρεσιών  (δηλαδή  γκαρσόνια  του  τουρισμού  για  τους  Ευρωπαίους)  κατά  90%.  Του  είπανε επί  λέξει:  «εσείς  έχετε  καλό  κλίμα,  να  γίνεται  γκαρσόνια  για  τους  τουρίστες,  θα  βγάλετε  πολλά  λεφτά».
Και  από την στιγμή που ενταχθήκαμε στην ΕΟΚ  άρχισαν τα γιατί; Γιατί να παράγουμε ζάχαρη;  γιατί να έχουμε δικά μας ναυπηγεία;  γιατί να έχουμε δικά μας αγροτικά προϊόντα;  γιατί να έχουμε δική μας αλιεία;  Και άλλα πολλά.
Ο  Ρότσιλντ  είπε  ότι  οι  Έλληνες  είναι  ανίκανοι  να  στήσουν  μία  βιομηχανία.  Κάνουν  μόνο  για  υπηρέτες.
Τότε γεννήθηκε η άτυπη πολιτική "συναίνεση", να συρρικνωθεί η ιδιωτική οικονομία και να ξεριζωθεί η βιομηχανία.   ΄Έτσι  από το 1974  ξεκίνησε η αποβιομηχάνιση της χώρας με τις ιδέες του "Εθνάρχη", που εξυπηρετούσαν τις βιομηχανίες της βόρειας Ευρώπης, κι ακολούθησε η απίσχναση της αγροτικής οικονομίας προς όφελος της Γαλλικής και της Ολλανδικής.
Οι  γεωργοί  πούλησαν  τα  χωράφια  τους,  αγόρασαν  ντάτσουν,  συσσωρεύτηκαν  στις  πόλεις  και  μετατράπηκαν  σε  εύκολο  θύμα  των  δημαγωγών  «σοσιαλιστών»  πρακτόρων  τύπου  Παπανδρέου  και  Τσίπρα.  Η  αγροτική  παραγωγή  κατέρρευσε.  Η  Ελλάδα  εισάγει  λεμόνια  από  Τουρκία  και  φασόλια  από  Κίνα.  Σε  λίγο  θα  εισάγουμε  και  λάδι.  Η  κτηνοτροφία  καταστράφηκε.  Και  τελικώς  η  βιομηχανία  διαλύθηκε. Η πολύτιμη τεχνογνωσία του ανθρωπίνου κεφαλαίου χάθηκε για πάντα.
Σε  ένα σημαντικό ποσοστό της  Ελληνικής  κοινωνίας  έχει "καλλιεργηθεί"  η  νοοτροπία  να είναι μία μάζα καταναλωτών, χωρίς  αξίες και διάθεση για παραγωγική εργασία.
Να θυμηθούμε τι έλεγε ο Κίσσινγκερ;  
Ακόμη  και αν δεν το είπε, όπως διατείνονται κάποιοι, ήταν όντως  προφητικός.
Επλήγησαν οι πολιτισμικές ρίζες μας, η ιστορία μας, το Ελληνικό πνεύμα.  Καταστράφηκε κάθε  παραγωγική δραστηριότητα και καταντήσαμε " τα γκαρσόνια της Ευρώπης".  Και  βέβαια  μας κυβερνούν γκαρσόνια και μαφιόζοι  μπάρμαν.




 

ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ 





 

Υ.Γ.


 

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΡΑΛΟΓΛΟΥ ΓΡΑΦΕΙ 

   george.kraloglou@capital.gr


Τετάρτη, 19-Δεκ-2018    Capital.gr
 

Η Χαλυβουργική έκλεισε το 1974...

 

 

Ο κύβος ερρίφθη το 1974. Τότε που γεννήθηκε η άτυπη πολιτική "συναίνεση", να συρρικνωθεί η ιδιωτική οικονομία και να ξεριζωθεί η βιομηχανία.  
Τότε, με την ελληνική κοινωνία, του "σφάξε με Αγά μου να αγιάσω..." στο όνομα της δήθεν αποχουντοποίησης... Των συνθημάτων για τους βιομήχανους με τα γυάλινα πόδια. Τους ανίκανους Έλληνες επιχειρηματίες που θα τους ρίχναμε στην θάλασσα της ΕΟΚ να κολυμπήσουν... Τους ληστές με τα λεφτά στην Ελβετία. Τα ιδιωτικά φουγάρα που έπρεπε να πάνε στα "στιβαρά" χέρια των συνδικάτων... Και ας περνούσαν το 1.000.000 οι εργαζόμενοι στα ιδιωτικά φουγάρα.
Και ας ναυπηγούσαμε (τότε), στον Σκαραμαγκά και στην Ελευσίνα, τα ακριβότερα σκάφη, με τη Σιγκαπούρη να μας αντιγράφει. Ας στήναμε στη Μέση Ανατολή, στην Αγγλία και την Ελβετία ελληνικές σημαίες σε τεράστια βιομηχανικά συγκροτήματα και όχι τενεκετζίδικα...
Η κοινωνία είχε καλλιεργηθεί να είναι αρνητική. 
Απολύτως δεκτική όμως, στους επαγγελματίες δολοφόνους της 17 Νοέμβρη, οι οποίοι ενώ εκτελούσαν "συμβόλαια" θανάτου, Δ. Αγγελόπουλος (Χαλυβουργική), Α. Αθανασιάδης (Λιπάσματα), Κ. Περατικός (Ναυτιλία), Β. Βαρδινογιάννης (ατυχής απόπειρα), τους καταγράψαμε ως "ήρωες" ποτίζοντας το έδαφος για τους (χρήσιμους σε αριστερούς) οπαδούς τους... Αυτούς που σήμερα, τρέχοντας πίσω τους..., πληρώνουμε όποια καταστροφή και μπάχαλο τους ηδονίζει...
Η ίδια κοινωνία ήταν που αγνόησε τα μύρια όσα "κόλπα", απατεώνων διαχειριστών της οικονομίας, μετά την κρατικοποίηση του 80% του συνόλου της και του 100% των στρατηγικών τομέων της, ανυψώνοντας το "λάβαρο" του επαγγελματία-εργατοπατέρα... Του κάθε είδους και χρώματος φτηνού εργατοπατέρα που "επιστρατεύθηκε" στις σκοπιμότητες και τους υπολογισμούς των κομμάτων, να δημιουργήσουν πελατειακό σύστημα διορίζοντάς τους στις 50 ιδιωτικές βιομηχανίες που κρατικοποιήθηκαν, με αποζημιώσεις (των μετόχων) από τα λεφτά του λαού...!!! 
Εργατοπατέρες, αφισοκολλητές και κομπιναδόροι (τα ζούμε τις ημέρες αυτές στον τομέα του φυσικού αερίου) για να τις εκμεταλλευθούν μια 15ετία (και μέχρι σήμερα, 3-4 από αυτές, όπως η ΛΑΡΚΟ, η ζάχαρη) με απίστευτες ζημιές σε τρισ. δραχμών και δισ. ευρώ από τις τσέπες του λαού... και "κλοπιμαία" από Κοινοτικά Ταμεία, τα οποία όμως πληρώνουν ήδη οι αγρότες, με αντίστοιχο κόψιμο επιδοτήσεων!!! 
Αυτό το κλίμα του 1974-1985 βρήκε στο φόρτε του... τον αγώνα δρόμου, μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ, για το ποιος θα κατακτήσει το "έπαθλο" του λαϊκισμού. Για το ποιος θα διαδέχεται ποιόν στην εξουσία, σε ένα παιχνίδι δικομματισμού, με δόγμα τον κρατισμό και την κατοχή του κράτους, από κομματικό στρατό. 
Κλίμα άριστο να δικαιώσει το όνειρο του αγρότη και της αγρότισσας για μια θέση κρατικού υπαλλήλου... Μια καρέκλα στο κράτος να πέφτει ο μισθός, βρέχει χιονίσει... χωρίς αξιοκρατία και χωρίς να δουλεύεις. 
Ακόμη και αν είσαι κρατικός δάσκαλος... ή κρατικός καθηγητής Πανεπιστημίου. 
Πάνω από 2.000 καθηγητές και παρατρεχάμενοι φώλιασαν σε θέσεις Δ.Σ. στην κρατική οικονομία. Περισσότερες από 60.000 θέσεις Δ.Σ., συμβούλων και δήθεν εμπειρογνωμόνων δημιουργήθηκαν μεταξύ του 1974-1980 για να βολευτούν πανεπιστημιακοί της εξουσίας και των κομμάτων, αφισοκολλητές και άλλα κομματόσκυλα.
Η μέθοδος ήταν απλή. Γι' αυτό και διατηρήθηκε. Κρατικοποίηση και μόνο κρατικοποίηση όποιων ιδιωτικών ομίλων δεν άντεχαν στην πετρελαϊκή κρίση του 1973. Την κρίση που έδειξε τα δόντια της σε όλες τις οικονομίες μέχρι και το 1978.
Στην Ελλάδα όμως η σκέψη για πολιτική παραμονής μας στον βιομηχανικό χάρτη της Ευρώπης, όπως έκανε και ο Βορράς και ο Νότος της τότε ΕΟΚ και των 8 και των 10, ήταν αδιανόητη. Ήταν πολιτικά ασύμφορη...
Περιγράφουμε την πραγματικότητα όπως την ζήσαμε, ημέρα με την ημέρα στο ρεπορτάζ, 45 δημοσιογραφικά χρόνια, με όλα τα συν και τα πλην. Και αν χρειαστεί θα μιλήσουμε και με ονόματα και με διαλόγους.  Και για συγκεκριμένες (γνωστές βέβαια) ιστορίες...
Γι' αυτό, ανεξάρτητα από την ποιότητα αλλά και τις αδυναμίες της ελληνικής ιδιωτικής βιομηχανίας, κατά την άποψή μας, προέχει ένας ειλικρινής (αν είναι δυνατόν...) απολογισμός της Πολιτείας. Εάν δηλαδή οι πολιτικοί, τα κόμματα, οι κυβερνήσεις τους και η (χαλιναγωγημένη κομματικά) κρατική διοίκηση (μεταξύ 1974 – 2018) είχαν πολιτική βούληση και ικανότητα να κρατήσουν την Ελλάδα ως βιομηχανική στην Ε.Ε, παραμερίζοντας το πολιτικό κόστος. Και επειδή δεν περιμένουμε πειστική απάντηση (γιατί δεν δικαιολογούνται φαυλότητες, όπως η ΛΑΡΚΟ και άλλα 5 παρόμοια κρατικά ρεζιλίκια...) ας μην θρηνούμε την απώλεια της Χαλυβουργικής, αλλά τη βιομηχανική Ελλάδα που κανένας δεν ήθελε ούτε θέλει να επιστρέψει. Τα αντίθετα που ακούμε, είναι μόνο για να λέγονται...


Ούτε ως γκαρσόνια της Ευρώπης θα στεριώσουμε...
Στην Ελλάδα, με την οικονομία μόνιμης "φούσκας" (χρηματιστήριο, Τράπεζες, εξαγωγές) προκοπή δεν βλέπεις ούτε ως υπηρέτης της Ευρώπης. Και να γιατί. 
Το "κεφάλι" του τουρισμού είναι πλέον το μοναδικό στη σειρά... για την (αριστερή ή δεξιά... το ίδιο δουλεύει...) φορολογική γκιλοτίνα... του ελληνικού κράτους-τέρατος και απατεώνα. 
Είναι το μόνο "κεφάλι" που αναπνέει, στη διαλυμένη ιδιωτική οικονομία, έχοντας "φιάλες οξυγόνου" (άγνωστο μέχρι πότε...) την ευνοϊκή συγκυρία, από την τουριστική υποχώρηση σε Τουρκία, Αίγυπτο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. 
Συγκυρία την οποία, αντί να αξιοποιήσουμε με φορολογικά επενδυτικά και επιχειρησιακά κίνητρα (σοβαρών τουριστικών σχεδιασμών), η πρώτη φορά αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε ήδη, από τη μια, να βολέψει κομματικές της ισορροπίες και στον τουρισμό (ώστε να μην χαλαρώσει η κρατικοδίαιτη οικονομία...) και από την άλλη να απλώσει τις φορολογικές της δαγκάνες να "μεταγγίσει" το αίμα που μένει αποκλειστικά προς τον κρατικό κορβανά, της σπατάλης και της ρεμούλας...
Το εάν θα βρούμε μπροστά μας, τον ερασιτεχνισμό, είναι "άλλου Παπά ευαγγέλιο... Όχι πάντως του συντρόφου Νίκου Παππά που υποτίθεται πως "συντονίζει" και τις κάθε μορφής επενδυτικές δράσεις... στην Ελλάδα. 
Η ουσία είναι πως το ελληνικό κράτος - δράκος, ως σφαγέας ιδιωτικών επιχειρήσεων, αιμορραγεί από φορολογικά έσοδα, που έχει ανάγκη να συντηρήσει σπατάλες και να θρέψει τον, κατά 150.000, περισσευούμενο κρατικό κομματικό στρατό, έχοντας παράλληλα, και την υποχρέωση πλεονασμάτων, 3,5% μέχρι το 2022. 
Κάτι πρέπει να γίνει. Η σκέψη βέβαια να μικρύνει το ελληνικό κράτος-απατεώνας είναι αδιανόητη, είτε με τη, σημερινή, κυβέρνηση των αριστερών ερασιτεχνών είτε με την νέα κυβέρνηση του 2019, όποια και αν βγει στις εκλογές. Γιατί τόσο τα υποχρεωτικά πλεονάσματα όσο και οι δήθεν μπολσεβίκοι που θα χάσουν καρέκλες στην εξουσία δεν θα την αφήσουν να ορθοποδήσει, ως το 2022. Μέχρι τότε δηλαδή που τελειώνει η, πρώτη φάση, Εποπτείας. 
Τον κόσμο να γυρίσει ανάποδα λοιπόν και η νέα κυβέρνηση, το ελληνικό κράτος-γαργαντούας… απαιτεί λεφτά για να ζήσει και να πληρώσει τον κομματικό στρατό κατοχής. Ας μην ξεχνάμε πως οι πληρωμές του γίνονται κανονικότατα, την ημέρα που πρέπει και όχι μετά από 4μηνη έως και 12μηνη καθυστέρηση, όπως στο 40% της ιδιωτικής οικονομίας...
Όπως όμως και να το δούμε επειδή οι τομείς της παραγωγής, η κάθε μορφής αγροτική οικονομία, η εμπορία, η διακίνηση προϊόντων και οι εξαγωγές δεν έχουν άλλα να προσφέρουν στο κράτος – Νταβέλη... μένει, εκ των πραγμάτων, ο τουρισμός. Αρκεί να βρεθούν λόγοι εύπεπτοι... για τον λαό, όπως η (γενικευμένη) προπαγάνδα για κλέφτες ιδιώτες του τουρισμού και όλα μπαλώνονται... (και ας πρόκειται για κλέφτες σπουδασμένους... στο κράτος και στη διαπλοκή του). 
Οι επιχειρηματίες του τουρισμού τα αντιλαμβάνονται όλα αυτά και τα αναλύουν, στις μεταξύ τους συζητήσεις και στους ψευτοδιαλόγους με την αριστερή κυβέρνηση προσποιούμενη και τη δημοκρατική... Να τι λένε, όταν έχουν άνεση να μιλάνε ανοιχτά, ακόμη και σε δημοσιογράφους. 
Αναζητούν "θεϊκή βοήθεια" ψιθυρίζοντας... "ας κάνουμε τον σταυρό μας μην γυρίσουν (κι άλλο) τα τουριστικά πράγματα στην Τουρκία, στην Αίγυπτο και στη Μέση Ανατολή γιατί αν το "καρότσι" του τουρισμού με τις "ταχύτατες ρόδες" του κατρακυλήσει στον παρακάτω Νότο... της Ευρώπης δεν επιστρέφει στην Ελλάδα χωρίς κίνητρα. Η επενδυτική μαυρίλα (συμπληρώνουν) που έπληξε και τον τουρισμό λόγω της ανικανότητας και της μοχθηρότητας του κράτους σε κάθε μορφής επένδυση ιδιώτη ή πολυεθνικού ομίλου είναι αισθητή, μετά τη βιομηχανία της μεταποίησης και στην τουριστική βιομηχανία". Και στο σημείο αυτό επικαλούνται τα 5ετή επενδυτικά "σήριαλ, θρίλερ" και ρεζιλίκια μας, στην Κρήτη, στην Κέρκυρα, στη Ρόδο, στις Κυκλάδες, αλλά και στο Ελληνικό. 
Το "κεφάλι" του τουρισμού θα αναζητηθεί, ξανά από την πολιτική σκηνή (κάθε χρώματος και ιδεολογίας) και (κατά τη γνώμη μου) θα περάσουμε άλλη μία "φούσκα" στην οπισθοδρομική μας οικονομία. Δεν θα έχει να κάνει με τα μνημόνια, ή τους δανειστές. Είναι ζήτημα πολιτικής ανικανότητας, από ερασιτέχνες που επιλέγονται στα κόμματα, σε συνδυασμό με την κομματική ανθρωποσφαγή κατά τη διεκδίκηση της καρέκλας. Οπότε, με επόμενο θύμα και τον τουρισμό η "ανερχόμενη" γενιά μας, "των πτυχιούχων γκαρσονιών της Ευρώπης", θα ζήσει (μετά την φούσκα) αναδουλειά, συρρίκνωση και μεροκάματα, σε 4μηνες δόσεις. Εκτός αν μεταναστεύσουν (όσοι μας μένουν) σε εστιατόρια και καφετέριες της Ευρώπης...


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...