Πέμπτη, 11 Απριλίου 2019

«ΝΗΣΟΣ ΜΕΝ ΠΕΛΑΣ ΗΜΙΝ ΑΡΗΤΙΑΣ…» «ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΑΡΗ…» ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ, ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ Β’ ΣΤ. 1047.





Η «άσβεστη κανδήλα» της Αρητιάδας με φόντο

 ένα «ματωμένο» Ποντιακό ηλιοβασίλεμα

[πηγή: giresunblog.com]

του Ιωάννη Μιχαήλ

«Νήσος μεν πέλας ήμιν Αρητιάς…»

 (μτφ. «Πλησιάζουμε το νησί του Άρη…», Αργοναυτικά Β, στ. 1047)

Το πολυσήμαντο αυτό νησάκι της «Αρητιάδος» βρίσκεται -σαν ζωογόνος πνοή- πολύ κοντά στα χείλη της Κερασούντας, απέχοντας μόλις 1,5 χλμ από τις εκβολές του Ασκιανού ποταμού και 3 χλμ από την προκυμαία της σύγχρονης πόλης Giresun (πλησίον της αρχαίας Φαρνακίας – Pharnakeia).  Χηλή, Δάφνη, Sary Ada, Κιλικόνησος, Φιλυρηίς, Furun Adasi είναι (πέραν της Αρητιάδας) τα ονόματα των πιο βασικών νησίδων της περιοχής που, παρά το μικρό μέγεθός τους, σχετίζονται άμεσα με κάποιες πτυχές της ιστορίας του Ελληνισμού.  Η Αρητιάς (Αρητιάδα - Νήσος του Άρεως) έχει λάβει το όνομά της από έναν ναό τον οποίον είχαν αφιερώσει οι Αμαζόνες στο θεό του πολέμου. Συγκεκριμένα, ο Απολλώνιος ο Ρόδιος γράφει στο έπος του «Αργοναυτικά» ότι πριν από κάθε μάχη οι βασίλισσες (Αντιόπη και Οτρήρη) της πολεμοχαρούς φυλής θυσίαζαν άλογα -τα οποία εξέτρεφαν για το συγκεκριμένο σκοπό– στον Άρη.  Μέσα από τα αγριεμένα Ποντικά κύματα διακρίναμε τον ναό του Άρεως, το Καστρομονάστηρο του «ημέτερου» Αγίου Φωκά καθώς και…  «θήκας τε προγόνων».

«Πουλιά της Μαύρης Θάλασσας που χαμηλοπετάτε, αν δείτε την αγάπη μου, να μου τη χαιρετάτε»!

Αρητιάδα ήταν τ΄ όνομά της…



 

Χάρτης όπου η Αρητιάς αναφέρεται 

και ως Puga Adasi
[πηγή: Επιτροπή Ποντιακών Μελετών]





Αρητιάδα: Το ιστορικό νησί του Ελληνισμού του Πόντου

αναρτήθηκε από Ιωάννης  Φιλίστωρ  Απριλίου 10, 2019


istorikathemata

Έτσι, σιγανά και ταπεινά (και ελαφρώς... «ανορθόγραφα»), παρουσιάζεται μπροστά μας η «οδός Αρετιάδος»∙ ο μοναδικός δρομίσκος του λεκανοπεδίου με αυτό το όνομα. Το εν λόγω συμπαθές σοκάκι εντοπίζεται πλησίον αλσυλλίου, σε γειτονιά της «προσφυγομάνας» Καλλιθέας, κάπου ανάμεσα στις οδούς Σινώπης, Τραπεζούντος και Κερασούντος. Με λίγη παραστατική φαντασία, κάπως έτσι είναι η διάταξη των συγκεκριμένων χωρικών οντοτήτων και στη γεωγραφική πραγματικότητα. 
Τα τρία αυτά αστικά κέντρα πολιτισμού (Σινώπη, Κερασούντα και Τραπεζούντα) κοσμούν τα μεσημβρινά παράλια του Έλληνος Πόντου, έτοιμα λες να «αγκαλιάσουν» την Αρητιάδα τους. Βέβαια, το πολυσήμαντο αυτό νησάκι της «Αρητιάδος» βρίσκεται -σαν ζωογόνος πνοή- πολύ κοντά στα χείλη της Κερασούντας, απέχοντας μόλις 1,5 χλμ από τις εκβολές του Ασκιανού ποταμού και 3 χλμ από την προκυμαία της σύγχρονης πόλης Giresun (πλησίον της αρχαίας Φαρνακίας – Pharnakeia). Γενικότερα, υπογραμμίζεται ότι στα εκτεταμένα βόρεια μικρασιατικά παράλια οι κόλποι και οι φυσικοί λιμένες σπανίζουν ενώ ο αριθμός νήσων είναι εξαιρετικά περιορισμένος. Χηλή, Δάφνη, Sary Ada, Κιλικόνησος, Φιλυρηίς, Furun Adasi είναι (πέραν της Αρητιάδας) τα ονόματα των πιο βασικών νησίδων της περιοχής που, παρά το μικρό μέγεθός τους, σχετίζονται άμεσα με κάποιες πτυχές της ιστορίας του Ελληνισμού.

Από τη «μνημειώδη» Γεωγραφία (της Μικράς Ασίας) του αειμνήστου 
Παντελή Κοντογιάννη και τις εμπεριστατωμένες μελέτες του κ. Γεωργίου Γιαγκάκη πληροφορούμαστε ότι η Κερασούντα, που η ονομασία της οφείλεται στην αφθονία των κερασιών της περιοχής, μέχρι το 1922 είχε 22.000 κατοίκους εκ των οποίων 10.000 Έλληνες και 2.000 Αρμένιους. Παράλληλα, δεχόταν 750 προσεγγίσεις ατμοπλοίων ετησίως ενώ άλλοτε είχε αξιόλογο στόλο 60 ιστιοφόρων τα οποία -σημειωτέον- εναυπηγούντο στο λιμάνι της. Η ακμαία ελληνική κοινότητα είχε τον έλεγχο του εμπορίου και της ναυτιλίας, καθιστώντας εύλογη την αφιέρωση του μητροπολιτικού ναού στον άγιο Νικόλαο, που σώζεται μέχρι σήμερα στην Κερασούντα η οποία αριθμεί πλέον περίπου 75.000 κατοίκους.


  

Φωτογραφία από αέρος, όπου φαίνεται  η χαρακτηριστική 

«κάτοψη» από την εκκλησία   του Αγίου  Φωκά  [ΠΗΓΗ: giresunblog.com]


Η Αρητιάς (Αρητιάδα - Νήσος του Άρεως) έχει λάβει το όνομά της από έναν ναό τον οποίον είχαν αφιερώσει οι Αμαζόνες στο θεό του πολέμου. Συγκεκριμένα, ο Απολλώνιος ο Ρόδιος γράφει στο έπος του «Αργοναυτικά» ότι πριν από κάθε μάχη οι βασίλισσες (Αντιόπη και Οτρήρη) της πολεμοχαρούς φυλής θυσίαζαν άλογα -τα οποία εξέτρεφαν για το συγκεκριμένο σκοπό– στον Άρη. Στην ίδια πηγή γίνεται αναφορά σε ένα μεγάλο μαύρο βράχο που λειτουργούσε ως θυσιαστήριο (βωμός) κατά τη διάρκεια τέτοιων μυστικιστικών τελετουργιών. Ταυτόχρονα, ο Απολλώνιος ο Ρόδιος (στο μυθολογικό κείμενό του), περιγράφοντας τη διέλευση των Αργοναυτών από την περιοχή, επισημαίνει την ύπαρξη πολλών ορνέων με επιθετική διάθεση προς τους διερχόμενους ανθρώπους (Αργοναυτικά Β, στ. 380 – 390, 1030 – 1090, 1168 – 1178, εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ).
Περνώντας στη Ρωμαϊκή περίοδο, ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος (23 – 79 μ.Χ.) αποδίδει στην Αρητιάδα την ονομασία «Χαλκερίτις», αναφέρει σαφώς το υπαίθριο ιερό τους Άρεως καθώς και κάποια σμήνη από άγρια θαλασσοπούλια που απογειώνονται εκ της βραχώδους ακτής κινούμενα «εναντίον» κάθε παραπλέοντος σκάφους (Natural History VI 13.32). 
Οι (λιγοστές) γραπτές μαρτυρίες που προέρχονται από τη Βυζαντινή εποχή, μιλούν για κάποιο τείχος κατασκευασμένο επί της Νήσου, το οποίο περιελάμβανε και έναν πύργο. Οι ντόπιοι είχαν υιοθετήσει το παρανόμι «Παλάτι της Βασίλισσας» για τον εν λόγω πύργο, καθότι, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, σε αυτό το μέρος έζησε βίο ασκητικό μια βασιλοπούλα της αυλής του Βυζαντίου, που εξορίσθηκε από τους οικείους της χάριν κάποιου ηθικού – ερωτικού παραστρατήματος... Παράλληλα, εκείνη την περίοδο καταγράφεται και ύπαρξη ναού του Αγίου Φωκά στο νησί της Κερασούντας. Τονίζεται ότι ο Άγιος Φωκάς προϋπήρξε του Αγίου Νικολάου ως προστάτης των ναυτικών και η λατρεία προς αυτόν ήταν έντονη και ιδιαίτερη στην περιοχή του Πόντου (και της ανατολικής Μεσογείου) για περίπου εννιακόσια χρόνια (5ος –  14ος αιώνας).
Οι περιηγητές του 19ου αιώνα κάνουν σαφείς αναφορές για την Αρητιάδα (η οποία εγκαταλείφθηκε προς το τέλος του 15ου αιώνα) λέγοντας ότι πάνω σε αυτή υπάρχουν οχυρωματικά έργα (τείχος με καστρόπυργους) αλλά και Μοναστήρι του Αγίου Φωκά από τη Σινώπη.


Έτσι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις το συγκεκριμένο «μικρό» νησαίον έδαφος (με έκταση 40 στρέμματα) φιλοξένησε ανθρώπινη παρουσία και ποικίλες δραστηριότητες συνεχώς και αδιαλείπτως για περίπου 20 αιώνες. Πλην όμως, μόλις τα τελευταία χρόνια (2011 – 2012) ήλθε η «επίσημη» αρχαιολογική σκαπάνη να φέρει στο φως εξαιρετικά ενδιαφέροντα ευρήματα που αποδεικνύουν πολλά από τα γραφόμενα των ταξιδευτάδων, θρύλους και τοπικές ιστορίες. Συγκεκριμένα, μετά την ολοκλήρωση των πρώτων ανασκαφών δημοσιεύθηκαν σε έγκριτες τουρκικές εφημερίδες – ιστοσελίδες (πχ Hurriet,Sabah) και  ειδησεογραφικά πρακτορεία (πχ Anadolu Agency, CNN Turk) εκτενή αφιερώματα όπου παρουσιάζονταν τα πρώτα πορίσματα των αρχαιολόγων. Αρχικά, μετά το βραχώδη αιγιαλό εντοπίστηκαν δύο πύργοι και προμαχώνες ενός περιμετρικού αμυντικού (μάλλον Ρωμαϊκής κατασκευής) τείχους μήκους εξακοσίων (600) μέτρων, ύψους έξι (6) μέτρων και πάχους ενός (1) μέτρου. Επίσης, στον ίδιο χώρο αποδεικνύεται ότι υπήρχαν δεξαμενές συλλογής ομβρίων υδάτων (στέρνες), αποθήκες τροφίμων, ένα ευμέγεθες κυβερνητικό κτίριο ενώ ανασύρθηκαν και ψηφιδωτά του 5ου αιώνα π.Χ.! Εντός των τειχών βρέθηκαν ακόμα, τα θεμέλια του«καταπεσόντος  ναού» του αγίου Φωκά, ο οποίος αποτελούσε το Καθολικόν ενός καστρομονάστηρου (10ος – 12ος αιώνας μ.Χ.). 
Γύρω από την εκκλησία ανεσκάφησαν πολλοί τάφοι με μεσημβρινό (πάντοτε) προσανατολισμό, ενώ οι 172 (!) σκελετοί που μελετήθηκαν από τους επιστήμονες, αντιστοιχούν σε πληθυσμό, αποτελούμενο από ενηλίκους και ανηλίκους (άνδρες και γυναίκες). Έξω από το αμυντικό τείχος, υπήρχε το κυρίως λιμάνι στον απάνεμο κολπίσκο, στα νοτιοανατολικά του νησιού, καθώς και ένα λατομείο πέτρας. Συνδυάζοντας τα ανωτέρω, προκύπτει ότι η πολυαίωνη παρουσία ανθρώπινης μικροκοινωνίας στην Αρητιάδα, δεν εξυπηρετούσε μόνον θρησκευτικούς – λατρευτικούς σκοπούς, αλλά είχε (συχνά) και στρατιωτικό χαρακτήρα. Το Νησί αποτελούσε ένα προκεχωρημένο φυλάκιο της περιοχής, ήταν η απόληξη της Κερασούντιας άμυνας, ένα αβύθιστο παρατηρητήριο,  μια «άσβεστη κανδήλα» στη νευραλγική θέση ανάμεσα σε Σινώπη και Τραπεζούντα.


Σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση, αφού ο Ηρακλής
εξεδίωξε τις Στυμφαλίδες Όρνιθες από την Πελοπόννησο,
αυτές βρήκαν καταφύγιο στο νησί τους Άρεως
στον Εύξεινο Πόντο.


Κατόπιν τούτων, προκαλεί ελαφρά «αμηχανία» (με εποικοδομητική διάθεση εθνικής αυτοκριτικής) το γεγονός ότι η γειτονική χώρα έχει αναπτύξει ένα έντονο πολιτιστικό μάρκετινγκ στην περιοχή, ανάγοντας –με επιτυχία- σε τουριστικό προϊόν το Giresun Adasi (Νησί της Κερασούντας) και οδηγώντας  σε αυτό (γιατί όχι;!) 27.000 επισκέπτες ετησίως! Μάλιστα, τα ταξιδιωτικά - τουριστικά γραφεία που περιλαμβάνουν στο «πακέτο» τους την Αρητιάδα, έχουν υιοθετήσει και κάποιες πρωτότυπες επικοινωνιακές τεχνικές ιδιάζουσας αισθητικής. Συγκεκριμένα, κατά τις ξεναγήσεις εκτυλίσσονται συμμετοχικά δρώμενα (events) όπου νεαρές κοπέλες με αμφίεση και «οπλισμό» Αμαζόνων αναλαμβάνουν να ενημερώσουν τον κόσμο για την πλούσια ιστορία του τόπου...

Τέλος, υπογραμμίζεται ότι οι μέχρι τώρα έρευνες δεν έχουν καλύψει το σύνολο της επιφάνειας του Νησιού, καθότι η πυκνή βλάστηση καθιστά δυσχερές το περαιτέρω ανασκαφικό έργο των αρχαιολόγων (το οποίο αναμένουμε εναγωνίως!). Έτσι, δεν είναι ακόμα δυνατός ο ακριβής εντοπισμός του αρχαιοελληνικού υπαίθριου ιερού (ή ιερών) όπου θυσίαζαν οι Αμαζόνες και οι Αργοναύτες σύμφωνα με τη Μυθιστορία. Μεταξύ των σαφών ενδείξεων περί ύπαρξης τέτοιων λατρευτικών χώρων στο Νησί, είναι και μια μεγάλη μαύρη πέτρα που βρίσκεται στην ανατολική βραχώδη ακτή. Σημειώνεται ότι η εν λόγω πέτρα ονομάζεται από τους ντόπιους “Hamza Stone” και έχει συνδεθεί με ένα έθιμο το οποίο έχει δυσανάγνωστη προέλευση. 
Κάθε χρόνο στις 7 (yedi) Μαΐου (20/05 με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο), πολλοί επισκέπτες έρχονται στο Giresun Adasi για να βαδίσουν τρεις φορές γύρω από αυτό το βράχο, ψιθυρίζοντας ευχές. Γενικότερα όμως, αυτές τις μέρες του έτους διεξάγεται στην Κερασούντα μια πολυσυλλεκτική γιορτή με θέμα τις άυλες πολιτιστικές κληρονομιές της ευρύτερης περιοχής: τοInternational Aksou Festival. Πολλοί συμμετέχοντες φέρνουν ο καθένας από επτά ζευγάρια βότσαλα, προερχόμενα από την ηπειρωτική ενδοχώρα. Στέκουν στις εκβολές του ποταμού Ασκιανού -με πλάτη προς την Αρητιάδα- και πετούν τα βότσαλα στη θάλασσα.  Σε τέτοιες περιπτώσεις δοξασιών, πέρα και πάνω από γεωγραφικά σύνορα, τα συνήθη «διακυβεύματα» είναι η υγεία, η γονιμότητα, η καλή τύχη, η εξάλειψη του φόβου του Θανάτου… Ποικίλα ήθη κι έθιμα των οποίων οι ρίζες χάνονται στα βάθη του χρόνου, του χώρου και των τοπικών δεισιδαιμονιών.


Λοιπόν, από ξένο (;) τόπο κι απ' αλαργινό (“üsküdar’ a gider iken…”)

μας ήλθε σήμερα η γλυκερή μνημοσύνη του«χαμηλού και λοχμώδους νησυδρίου» της Αρητιάδας.
Μαζί με τα απόκοσμα μακάμια της Ανατολής, πρόβαλαν μπροστά μας οι φιλοπόλεμες και χαριτόβρυτες Αμαζόνες. Το Παλάτι της (ερωτεύσιμης μα και πλανεμένης)Βασιλίσσης από τους «ομιχλώδεις» Βυζαντινούς χρόνους. Οι σύγχρονες «Στυμφαλίδες όρνιθες» που ακόμα παρενοχλούν τους διερχόμενους ναυτιλομένους…
Μέσα από τα αγριεμένα Ποντικά κύματα διακρίναμε τον ναό του Άρεως, το Καστρομονάστηρο του «ημέτερου» Αγίου Φωκά καθώς και…  «θήκας τε προγόνων».
Κλείνοντας (μα όχι τελειώνοντας...) με το θέμα αυτού του μοναδικού ενάλιου κοσμήματος της Κερασούντoς, έρχονται στο νου και στην καρδιά οι (ελαφρώς παραφρασμένοι) στίχοι... «πουλιά της Μαύρης Θάλασσας που χαμηλοπετάτε, αν δείτε την αγάπη μου, να μου τη χαιρετάτε»!
Αρητιάδα ήταν τ΄ όνομά της…

ΠΗΓΕΣ:
·         «Η Αρητιάς. Νησίς του Ελληνισμού του Πόντου», Γ. Γιαγκάκης, 2002, Αθήνα
·         «Γεωγραφία της Μικράς Ασίας», Π. Κοντογιάννης, Σύλλογος προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων, 1921, Αθήναι
·         www.hurriyetdailynews.com [12 October 2016, 03 March 2018]
·         www.dailysabah.com [10 July 2018]
·         Ναυτική Ελλάς, Δεκέμβριος 2018




 Πάλι  με  χρόνους,  με  καιρούς,  πάλι  δικά  μας  θάναι...


ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ



4 σχόλια :

  1. Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΚΑΤΥΝ: ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΣΤΥΓΕΡΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ
    11/04/2019

    (Διαχρονικό κείμενο του Γ. Δημητρακόπουλου, Συνταξιούχου Εκπαιδευτικού)


    Ήταν τέτοιες μέρες (την 11η Απριλίου) του 1943, όταν ο Δρ. Γκαίμπελς ανακοίνωσε σ’ ολόκληρο τον κόσμο, ότι τα στρατεύματά του ανακάλυψαν ένα ακόμα φρικιαστικό κομμουνιστικό έγκλημα στο Δάσος του Κατύν, που ευρίσκεται πλησίον της ομωνύμου πόλεως της Πολωνίας. Χιλιάδες πτώματα, με μια σφαίρα στον σβέρκο (κλασσική μέθοδος δολοφονιών της σοβιετικής NKVD…), ευρέθησαν θαμμένα σε πρόχειρους ομαδικούς τάφους. Από την ταυτοποίηση των πτωμάτων, προέκυψε ότι επρόκειτο για Πολωνούς αξιωματικούς (8.000 τον αριθμό), αστυνομικούς, ιερείς, διανοουμένους και αιχμαλώτους πολέμου των Σοβιετικών δυνάμεων κατοχής. Το έγκλημα έγινε από τις αρχές Απριλίου μέχρι τα τέλη Μαΐου του 1940 (εποχή κατά την οποία ίσχυε το σύμφωνον Ρίμπεντροπ-Μολότωφ…), ο δε συνολικός αριθμός των δολοφονηθέντων Πολωνών έφθασε τις 22.000!

    Οι μελλοθάνατοι, που αποτελούσαν το «άνθος» της πολωνικής κοινωνίας, εκρατούντο σε διάφορα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, καθώς και σε φυλακές της δυτικής Λευκορωσσίας και δυτικής Ουκρανίας και η εξόντωσή τους αποφασίστηκε και διατάχθηκε από τον μεγαλύτερο εγκληματία του συγχρόνου κόσμου, τον Στάλιν ο οποίος τους θεωρούσε αξεπέραστο εμπόδιο στα σχέδιά του για την μελλοντική σοβιετοποίηση της Πολωνίας.

    Στα ρωσσικά αρχεία, ευρέθησαν αρκετά αποδεικτικά έγγραφα σχετικώς με την σφαγή, τα οποία η μετασοβιετικές ρωσσικές κυβερνήσεις έδωσαν στην δημοσιότητα, αναρτώντας τα στο διαδίκτυο. Το σπουδαιότερο είναι το «άκρως εμπιστευτικό» υπόμνημα του Μπέρια προς τον Στάλιν, με ημερομηνία 05/03/1940, το οποίο αναφέρει τα εξής για την ανάγκη ολοκληρωτικής εξοντώσεως των στηριγμάτων της πολωνικής κοινωνίας: «Ένας μεγάλος αριθμός Πολωνών πρώην αξιωματικών του στρατού και άλλοι, κρατούνται αυτήν τη στιγμή στα στρατόπεδα της Νι Κα Βε Ντε ΕΣΣΔ ως κρατούμενοι πολέμου, καθώς και στις φυλακές των δυτικών περιφερειών της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας. Όλοι τους είναι στυγνοί εχθροί της σοβιετικής εξουσίας, γεμάτοι έχθρα για το σοβιετικό σύστημα. Η Νι Κα Βε Ντε ΕΣΣΔ θεωρεί σημαντικό: 1ον) Να εφαρμόσει την ανωτάτη ποινή – τουφεκισμό. 2ον) Το ζήτημα να εξεταστεί χωρίς να κληθούν οι συλληφθέντες και χωρίς την παρουσίαση αποδεικτικών στοιχείων». Στο έγγραφο υπάρχει η υπογραφή εγκρίσεως της σφαγής, από τον Στάλιν…

    Επίσης, το «άκρως απόρρητο» έγγραφο που παραδόθηκε στον Χρουστσώφ από τον τότε αρχηγό της KGB (διάδοχο της NKVD), τον Μάρτιο του 1959, αναφέρει τα εξής για την εξόντωση του σώματος των Πολωνών αξιωματικών: «21.857 άτομα τουφεκίστηκαν, εκ των οποίων τα 4.421 στο Δάσος του Κατύν (Περιφέρεια Σμολένσκ), 3.820 άτομα στο στρατόπεδο του Σταρομπέλσκ, κοντά στο Χάρκοβο, 6.311 άτομα στο στρατόπεδο του Οστάσκοβο (Περιφέρεια Καλίνιν), και 7.305 άτομα τουφεκίστηκαν σε άλλα στρατόπεδα και φυλακές της Δυτικής Ουκρανίας και της Δυτικής Λευκορωσσίας».

    Στις αναφορές της NKVD που υπάρχουν στα αρχεία, διαφαίνεται πως οι δυστυχείς κρατούμενοι αφήνονταν να πιστεύουν πως θα επέστρεφαν στις οικογένειές τους, προκειμένου να αποφευχθεί οποιαδήποτε αντίσταση. Εν συνεχεία μεταφέρονταν στο Δάσος του Κατύν με τραίνα και συμφώνως με την μαρτυρία του αυτόπτου μάρτυρος Ντμίτρι Τοκάρεφ, που έγινε τον Μάρτιο του 1991, οι μελλοθάνατοι χωρίζονταν σε ομάδες των 250 ατόμων και εκτελούντο την νύχτα. Από τις εκσκαφές του 1943, προέκυψε πως περίπου το 20% των θυμάτων είχαν δεμένα πίσω τα χέρια.

    Αμέσως μετά την φρικτή αποκάλυψη, οι Γερμανοί σχημάτισαν μια διεθνή δωδεκαμελή επιτροπή από ιατρούς, ιατροδικαστές και εγκληματολόγους με αντιπροσώπους από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες για να εξετάσει τα πτώματα. Την επιτροπή αποτελούσαν οι κάτωθι: Dr. Birkle (Ρουμανία), Dr. Miloslavich (Κροατία), Prof. Palmieri (Ιταλία), Dr. Orsos (Ουγγαρία), Dr. Subik (Σλοβακία), Dr. Marko Antonov Markov (Βουλγαρία), Dr. Hajek (Βοημία και Μοραβία), Prof. Naville (Ελβετία), Dr. Speleers (Βέλγιο), Dr. De Burlett (Ολλανδία), Dr. Tramsen (Δανία) και Dr. Saxen (Φινλανδία).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η πρώτη αντίδρασις των δολοφόνων, ήτο η απόλυτος άρνηση της ευθύνης, χρεώνοντας την σφαγή στα SS. Έτσι, το πρώτο απαντητικό δημοσίευμα της «Πράβντα», με ημερομηνία 19 Απριλίου 1943, ανέφερε τα εξής:

      «Έχοντας συνείδηση της οργής ολόκληρης της προοδευτικής ανθρωπότητας για τις σφαγές που διέπραξαν σε βάρος ειρηνικών πολιτών και ιδιαίτερα Εβραίων, οι Γερμανοί, προσπαθούν τώρα να εγείρουν το μίσος ευκολόπιστων ανθρώπων εναντίον των Εβραίων. Γι’ αυτόν τον λόγο εφηύραν μια ολόκληρη συλλογή από «Εβραίους κομισάριους», οι οποίοι, όπως ισχυρίζονται, συμμετείχαν στη δολοφονία των 10.000 Πολωνών αξιωματικών…».

      Το 1944, όταν η περιοχή κατελήφθη από τους Σοβιετικούς, η «Σοβιετική Επιτροπή Ερεύνης», κάλεσε με την σειρά της πολλούς και διαφόρους διεθνείς παράγοντες, για να τους επιδείξει την «θηριωδία των S.S.», που –κατά τους Σοβιετικούς- διεπράχθη τον Αύγουστο του 1941, όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την περιοχή του Σμολένσκ. Ωστόσο, οι χειμερινές στολές που φορούσαν τα θύματα, καθιστούσε καταφανώς ψευδή την σοβιετική εκδοχή σε όποιον δεν φορούσε παρωπίδες ή δεν ήταν αυτό που έλεγε ο Λένιν, «χρήσιμος ηλίθιος».

      Παρόμοια στάση, ετήρησαν και οι Αγγλο-αμερικανοί, οι οποίοι επέρριψαν την ευθύνη της σφαγής στην… Βέρμαχτ, παρότι εγνώριζαν πολύ καλώς –δια των πρακτόρων τους- ότι επρόκειτο για σοβιετικό έγκλημα.



      Το μεγαλύτερο πρόβλημα το αντιμετώπισε η Αγγλία, καθώς η εξόριστη Πολωνική κυβέρνηση που έδρευε στο Λονδίνο, ζήτησε την πλήρη διαλεύκανση της φοβεράς ανθρωποσφαγής. Ωστόσο, ο Τσώρτσιλ υποστήριξε ανεπιφυλάκτως τις σταλινικές θέσεις και στις 24 Απριλίου του 1943 διαβεβαίωσε τον εγκληματία σοβιετικό σύμμαχό του ότι θα τασσόταν κατά οποιασδήποτε ερεύνης του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. Επιπροσθέτως, στις 27 Απριλίου απέστειλε νέο τηλεγράφημα στον αρχιδολοφόνο συνέταιρό του Στάλιν, με το οποίο τον ενημέρωνε ότι θα επέβαλε «πειθαρχία» στην Πολωνική κυβέρνηση. Δηλαδή, πλήρη σιωπή. Και όχι μόνον στην πολωνική κυβέρνηση… Όπως αναφέρει ο γνωστός ιστορικός Νόρμαν Ντέιβις, στο βιβλίο του «Η Ευρώπη σε Πόλεμο»: «Οι Βρετανοί στρατιώτες απειλήθηκαν με στρατοδικείο για “άκριτη φλυαρία”, αν υπαινίσσονταν κάτι διαφορετικό. Οι Βρετανοί κομμουνιστές και οι συμπαθούντες τους Σοβιετικούς έστελναν στο τύπο επιστολές επί επιστολών, με τις οποίες καταδίκαζαν τους Πολωνούς ως “φασίστες”, “αντισημίτες” και “ανεύθυνους”, ως αχάριστους συμμάχους που δεν στέκονταν στο ύψος τους».

      Όσον αφορά τας ΗΠΑ, αναφέρει σχετικώς ο διαπρέπων στην χώρα, ελληνικής καταγωγής ιστορικός Τζουλιάδης: «Ο πρόεδρος Ρούζβελτ ήταν ήδη πλήρως ενήμερος για τα γεγονότα που είχαν λάβει χώρα στο Δάσος του Κατύν. Στις 13 Αυγούστου 1943, ο Ρούζβελτ είχε λάβει μια απόρρητη έκθεση της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών που τη συνόδευε μια προσωπική επιστολή του Ουίνστον Τσόρτσιλ, η οποία καθιστούσε σαφές πως για το μαζικό φόνο ευθύνονταν οι Σοβιετικοί. Οι λεπτομέρειες που παρείχε η έκθεση ήταν ακριβείς και χωρίς κενά…». Τι απέγινε η έκθεση αυτή; Ιδού: «Η έκθεση καταχωνιάστηκε στους “φακέλους ασφαλείας” και δεν είδε το φως της δημοσιότητας παρά δεκαετίες αργότερα».

      Το θέμα είναι, ότι μέχρι την δημόσια παραδοχή της ευθύνης για το έγκλημα πολέμου του Κατύν, που έγινε αρχικώς το 1990 από τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και εκτενέστερα το 1992 από τον τότε πρόεδρο της Ρωσσίας, Μπορίς Γιέλτσιν, όλος ο κόσμος το λογάριαζε ως «ναζιστικό έγκλημα». Να θέσω, λοιπόν, το εξής ερώτημα: Πόσα άλλα παρόμοια εγκλήματα που θεωρούνται «ναζιστικά», τα έχουν διαπράξει οι «καλοί» του Β’ Π.Π., με προεξέχοντες τους «πολύ καλούς» Σοβιετικούς;

      ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ

      Διαγραφή
  2. ΕΔΩ ΟΙ ΜΙΣΕΛΛΗΝΕΣ ΕΒΡΑΙΟΙ ΣΚΕΠΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝΟΥΣ ΤΣΙΜΕΝΤΟ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ
    ΜΙΚΡΟΨΥΧΟΙ ΒΔΕΛΗΓΜΑΤΑ ΕΝΑ ΣΑΣ ΛΕΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΓΝΗΣΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
    ΕΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ Η ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΣΤΑ ΜΑΥΡΑ
    ΣΚΟΤΑΔΙΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΒΑΣΤΑΧΤΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. (ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΤΟΥ, ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ, ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΠΟΥ ΥΠΕΦΕΡΕ ΤΑ ΠΑΝΔΕΙΝΑ).
    «Έναν μαύρον ημέραν εκούιξεν εις απες σο σπέλ’: Οι μανάδες ντο έχ’νε μικρά μωρά να εβγαίνε οξιοκά ασο σπέλ’».
    Μία μάνα διηγείται ότι μια μαύρη μέρα ένας φώναξε όσες είχαν μικρά παιδιά να βγουν έξω από τη σπηλιά…
    Έτσι ξεκινάει η Ελένη Νυμφοπούλου-Παυλίδου να ντύνει με λόγια μία από τις πιο τραγικές στιγμές της Γενοκτονίας των Ποντίων.
    Συμπρωταγωνιστής στην αφήγηση ο οπλαρχηγός Ευκλείδης. Ο αδερφός του, Κώστας Κουρτίδης, θα γράψει στο ημερολόγιό του για την νύχτα της 10ης προς 11η Σεπτεμβρίου 1921: «… Πολλά παιδιά τότες, επειδή αι γυναίκες των δεν μπορούσαν να σταματήσουν τας φωνάς των παιδιών τους, και μη θέλοντας να χωρισθούν εξ ημών, τα σκότωσαν και τα άφησαν επί τόπου».
    Η Σφαγή των παιδιών
    Η σφαγή των νηπίων αποτελεί μια από τις συγκλονιστικότερες στιγμές στο δράμα που έζησαν οι Έλληνες της Ανατολής, όταν μητέρες αναγκάστηκαν να θυσιάσουν ότι πολυτιμότερο είχαν στη ζωή τους, τα ίδια τα μικρά τους, για να σωθούν τα μεγαλύτερα παιδιά και οι οικογένειες τους.
    Ανάλογες μαρτυρίες υπάρχουν κι από άλλες περιοχές και με μεγαλύτερα παιδιά όπου η επιλογή του θανάτου από το να πέσουν στα χέρια των Τούρκων-ειδικά τα μικρά κορίτσια όπου πολλαπλώς βιαζόταν πριν ξεψυχήσουν- γινόταν δύσβατος μονόδρομος που έπρεπε οι δόλιες οι μάνες να τον περάσουν ολομόναχες αλλά και να τον πληρώσουν με αβάσταχτο πένθος για την υπόλοιπη ζωή τους.
    Στο ημερολόγιο του ο Κώστας Κουρτίδης γράφει για το σχετικό περιστατικό:
    «Η νύχτα αυτή ήταν η πιο τρομακτική νύχτα που έζησα στη ζωή μου.
    Κάνοντας πρόχειρα προχώματα παραταχτήκαμε για μάχη.
    Γυναίκες και παιδιά (τριακόσιοι περίπου) μαζεύτηκαν λίγο πιο πάνω μέσα σε μια σπηλιά, τους οποίους φυλούσαν περίπου εκατόν είκοσι νέοι άοπλοι.
    Επί εννιά ώρες αγωνιζόμασταν ενάντια στον τουρκικό στρατό, που μας περικύκλωσε από παντού, εκτός από μια δίοδο προς το δάσος Βαϊβάτερε, για να έχουμε διέξοδο την τελευταία στιγμή».
    Τα μεσάνυχτα σταμάτησε το πανδαιμόνιο των πυροβολισμών και οι αντάρτες και τα γυναικόπαιδα αποσύρθηκαν στη θέση Μερτζάν Λιθάρ.
    Τότε έπρεπε, πριν ξημερώσει, να βρεθεί μια λύση: ν’ απομακρύνονταν εντελώς αθόρυβα από εκείνη τη θέση, γιατί αλλιώς θα γινόταν ο τάφος μικρών και μεγάλων, ενόπλων και αμάχων.
    Εκείνες τις τραγικές ώρες, μοιραίες, απελπισμένες μάνες αναγκάστηκαν να θανατώσουν βρέφη και μικρά παιδιά που έκλαιγαν, για να μην προδώσουν τις θέσεις τους.
    Όταν ξημέρωσε και οι Τούρκοι ξεκίνησαν την επιχείρηση εναντίον των ανταρτών, αντίκρισαν επτά βρέφη σφαγμένα!
    Τότε ο ίδιος ο μέραρχος επικεφαλής έδωσε διαταγή στον τουρκικό στρατό να γυρίσει πίσω στη Σάντα λέγοντας: άνθρωποι που σκότωσαν τα παιδιά τους είναι αδύνατον να πιαστούν και άρα είναι περιττό να μείνουμε άλλο εδώ».
    Την ιστορία των νηπίων που θυσιάστηκαν από τις ίδιες τους τις μάνες ώστε μη μαρτυρήσουν άθελά τους το σημείο όπου κρύβονταν περίπου 300 Σανταίοι, αφηγείται ο Τάκης Βαμβακίδης.
    Τη μουσική έγραψε ο Δημήτρης Πιπερίδης, ο οποίος παίζει και λύρα.
    https://youtu.be/xJaDaBDDn84
    Ζ.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...