Τρίτη, 14 Απριλίου 2020

ΣΤ. Παρασκευή 3 Απριλίου 33 μ.Χ. ώρα 9 το βράδυ. Η Ταφή του Ιησού Χριστού.


«Η ταφή του Χριστού» του El Greco

Ναι, το ψυχόδραμα της ανάστασης μπορούσε να παιχθεί μόνο την συγκεκριμένη παραμονή της μεγάλης εβραϊκής γιορτής του Πάσχα.
Οποιαδήποτε άλλη μέρα του έτους, ο Ιησούς θα κατέληγε να παραμείνει ζωντανός ή νεκρός για μέρες πάνω στον σταυρό, χωρίς κανένα δικαίωμα αποκαθήλωσης.
Οποιαδήποτε άλλη μέρα, σαν φυσιολογικός εσταυρωμένος, θα έπρεπε να υποστεί την προβλεπόμενη φοβερή εκείνη διαδικασία της δημόσιας σήψης και αποστέωσης επί του σταυρού, χωρίς κανένα δικαίωμα έγκαιρης αποκαθήλωσης.


Κάποιος Αρτεμίδωρος (2oς μ.Χ.αι.) έγραφε σχετικά για την φοβερή κατάληξη των νεκρών σωμάτων επί του σταυρού: «γυμνοί δε σταυρούνται και τας σάρκας αυτών απολλύουσιν οι σταυρωθέντες» Artemidorus    Onir.:  2.53.6.

Θλιβερό συμπέρασμα: Ήρθε λοιπόν ο θεός στη γη, σταυρώθηκε και αναστήθηκε την μοναδική ημέρα του έτους, που αυτό ήταν και ανθρωπίνως εφικτό. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε όλα τα ενδεδειγμένα ανθρώπινα μέσα της εποχής εκείνης και μάλιστα... μέχρι το τέλος, με όλες τους τις δυνάμεις, τον βοήθησαν ακόμα και οι δεδηλωμένοι εχθροί του...οι διασημότεροι δάσκαλοι της υποκρισίας,  οι        Φαρισαίοι.


Η  «ΝΥΞΗ»  ΤΗΣ  ΠΛΕΥΡΑΣ  ΤΟΥ  ΙΗΣΟΥ

Λόγχισαν ή όχι την πλευρά του Ιησού;

Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι πιστεύουν ότι σ’ όλα αυτά υπάρχει ένα αιχμηρό "αγκάθι" που χαλάει την ερμηνευτική αυτή προσέγγιση. Η ανέντακτη αυτή λεπτομέρεια, εμφανίζεται στο τέλος αυτής της ιστορίας όταν κάποιος στρατιώτης λογχίζει τον Ιησού στο πλευρό: «εις των στρατιωτών εκέντησε (κειμ: ένυξε) με λόγχη την πλευρά αυτού και ευθύς εξήλθε αίμα και ύδωρ» Ιωάνν.19.34. Αυτό λένε πολλοί, θα μπορούσε να σκοτώσει τον Ιησού ακόμα και  βαθιά ναρκωμένο.

Όμως, όλα δείχνουν ότι κάτι τέτοιο ποτέ δεν συνέβη.

Η καλύτερη απόδειξη γι αυτό είναι, ότι για την άκρως σημαντική αυτή λεπτομέρεια, κανένας απ’ τους τρεις πρώτους ευαγγελιστές δεν αναφέρει απολύτως τίποτε.

Ο  ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ  ΜΑΡΚΟΣ  ΑΓΝΟΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΧΙΣΜΟ
Ο Μάρκος όχι μόνο την αγνοεί παντελώς, αλλά περιγράφει την αποδοχή της θεότητας του Ιησού από τον εκατόνταρχο των Ρωμαίων την ώρα του θανάτου, χωρίς να αναφέρει τίποτε σχετικό: «ο εκατόνταρχος ήταν εκεί απέναντί του όταν με κραυγή ξεψύχησε και είπε: Αληθώς αυτός ο άνθρωπος ήταν υιός θεού» Μάρκ.15.39.

Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΛΟΥΚΑΣ ΑΓΝΟΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΧΙΣΜΟ


Και ο Λουκάς δεν αναφέρει το παραμικρό για τον λογχισμό στα πλευρά του νεκρού Ιησού και επιβεβαιώνει ότι ο Ρωμαίος εκατόνταρχος κατά την στιγμή του θανάτου, αποδέχεται απολύτως την αθωότητα του Ιησού λέγοντας: «όντως ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος (Β.Β. αθώος)» Λουκ.23.47.

Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΑΓΝΟΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΧΙΣΜΟ


Ο Ματθαίος προχωράει περισσότερο. Όχι μόνο ο εκατόνταρχος, αλλά όλοι οι υπόλοιποι παριστάμενοι Ρωμαίοι φρουροί αποδέχθηκαν την θεότητα του Ιησού: «έγινε σεισμός, άνοιξαν μνήματα και πολλά σώματα των νεκρών αγίων ηγέρθησαν ο δε εκατόνταρχος και οι μετ’ αυτού (δηλαδή όλοι οι Ρωμαίοι που φύλαγαν τον εσταυρωμένο Ιησού) είπαν. Στ’ αλήθεια αυτός ήταν γιος θεού» Ματθ.27.54.

Αν δεχθούμε όλα αυτά τα λόγια θαυμασμού και πίστης των Ρωμαίων ως αληθινά, πρέπει ταυτόχρονα να δεχθούμε, ότι σε λίγο, οι ίδιοι αυτοί φρουροί, λόγχισαν το σώμα του ανθρώπου εκείνου, που μόλις πριν από λίγο παρακολουθώντας τον θάνατό του, τον ονόμασαν όχι μόνο αθώο και δίκαιο, αλλά και όντως υιόν θεού. Τον λογχισμό του Ιησού δεν τον αναφέρει κανείς από τους τρεις αυτούς ευαγγελιστές, διότι απλά ουδέποτε συνέβη.

 
ΤΗΝ ΕΠΙΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΧΙΣΜΟΥ ΤΗΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΜΟΝΟ Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ.
ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΑΝΤΙΒΑΡΟ ΤΩΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΝ ΠΟΥ ΤΟΥ ΞΕΦΕΥΓΟΥΝ.

Τον λογχισμό του νεκρού Ιησού, τον αναφέρει μόνο ο Ιωάννης και υπάρχει μια καλή εξήγηση γι’ αυτό. Είναι ο ίδιος ευαγγελιστής, που μας παραδίδει ένα πλήθος από εξαιρετικά αποκαλυπτικές λεπτομέρειες, όπως τον ελάχιστο χρόνο παραμονής του πάνω στον σταυρό, την σωστή χρήση του σπόγγου, την αφορμή για την έγκαιρη αποκαθήλωση και την αιτία διαφυγής του από τον προγραμματισμένο θανατηφόρο ανασκολοπισμό του.

Όπως καταλαβαίνετε, όλες μαζί αυτές οι λεπτομέρειες, εγείρουν έντονες υποψίες διαφυγής του Ιησού από τον σταυρικό θάνατο και συρρικνώνουν δραστικά τις γνωστές αιτίες του σταυρικού θανάτου. Φαίνεται λοιπόν, πως ο ίδιος ο "Ιωάννης" (δηλαδή οι αρχικοί συντάκτες αυτού του ευαγγελίου ή κάποιοι μεταγενέστεροι), επινόησαν τον λογχισμό του ήδη νεκρού Ιησού, σαν φυσιολογικό αντίβαρο αυτών των απανωτών και επικίνδυνων αποκαλύψεων.

Ακόμα και η ίδια η διατύπωση όμως, πάσχει ολοφάνερα, δείχνοντας έντονη αναζήτηση διφορούμενων όρων. Η λέξη «κέντησε» προέρχεται από το κεντώ που μπορεί μεν να σημαίνει, νύσσω, κεντρίζω πλήττω τραυματίζω... αλλά ταυτόχρονα σημαίνει και αγκυλώνω, τσιμπώ, ενοχλώ, όπως «κεντρίζω (χωρίς να τραυματίζω) τον ίππο... εξ ου και η έκφραση «κεντήσαι τον Πήγασον ίππον Βελλερεφόντην». Η λέξη λοιπόν είναι προσεκτικά διαλεγμένη ώστε να σημαίνει περισσότερο ένα ελαφρύ σπρώξιμο με λόγχη, για να διαπιστωθεί η έλλειψη αντιδράσεων, παρά ένα ισχυρό θανατηφόρο διατρητικό   κτύπημα.

Όμως ο βαθιά ναρκωμένος Ιησούς με το μίγμα των προσεκτικά διαλεγμένων καρωτικών που ήπιε, μπορούσε να δεχθεί, κάψιμο, κόψιμο, έως και τρύπημα κρανίου, χωρίς να δείξει την παραμικρή αντίδραση για τις επόμενες τρεις έως και τέσσερις ώρες. Έτσι στην περίπτωσή του ένα δυνατό "κέντημα" στα πλευρά, δεν θα προκαλούσε κανενός είδους αντίδραση. Για έναν απλό στρατιώτη, αυτή η παντελής έλλειψη αντίδρασης, ενός από ώρα ακίνητου εσταυρωμένου, ήταν και η καλύτερη απόδειξη ότι ο εσταυρωμένος αυτός είχε πράγματι αποβιώσει.

Ένας τραυματισμός στα πλευρά ενός νεκρού ανθρώπου και μάλιστα αδικο-σταυρωμένου, θα ήταν μάλλον αναίτιος. Αν παρ’ όλα αυτά, κάποιος στρατιώτης ήθελε να απαλλαγεί από υποψίες επιβίωσης του θύματος, δεν θα λόγχιζε ήπια (δεν θα κέντιζε) στα πλευρά, αλλά θα έδινε την χαριστική βολή, σε καίριο σημείο δηλαδή κατ’ ευθείαν στην καρδιά.

ΝΕΡΟ  ΣΤΟΥΣ  ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ:  ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΟ ΟΙΔΗΜΑ
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΙΩΡΗ ΟΡΘΟΣΤΑΣΙΑ ΣΕ ΝΕΑΡΟ ΑΝΤΡΑ;


Το πιθανότερο είναι λοιπόν, ότι οι συντάκτες του συγκεκριμένου ευαγγελίου που φέρει το όνομα Ιωάννης, απλά δανείζονται στοιχεία από την εικόνα αυθεντικού σταυρικού θανάτου (μετά από πολυήμερη αναπνευστική ταλαιπωρία) και γι’ αυτό τοποθετούν το νερό (πνευμονικό υγρό) και αίμα στα πλευρά του Ιησού, ώστε να κάνουν και την απίστευτα σύντομη (δίωρη) σταύρωση του Ιησού, να φαίνεται όσο γίνεται πιο αληθινή.

ΟΙ  ΝΕΚΡΟΙ ΔΕΝ ΑΙΜΟΡΡΑΓΟΥΝ


Μάλιστα αν θυμηθούμε ότι οι νεκροί δεν αιμορραγούν, αφού η σταματημένη καρδιά τους δεν κυκλοφορεί το αίμα, μπορούμε να υποθέσουμε, ότι αν ο Ιησούς είχε την ατυχία, να δεχθεί ένα οποιουδήποτε βάθους τραυματισμό στα πλευρά του, αυτό θα ήταν απολύτως καταστροφικό για την επιδιωκόμενη ανάστασή του, διότι ο υπνωτισμένος και όχι νεκρός Ιησούς, θα παρουσίαζε ακατάσχετη αιμορραγία και αυτό θα μαρτυρούσε στον ίδιο τον φρουρό, καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη απόδειξη, ότι ο Ιησούς φαινόταν, αλλά δεν ήταν καθόλου νεκρός. Η επόμενη κίνηση των φρουρών, την συγκεκριμένη μέρα, θα ήταν ο άμεσος και θανατηφόρος ανασκολοπισμός του Ιησού, πράγμα που ποτέ δεν συνέβη. Στα πλευρά του Ιησού λοιπόν δεν υπήρξε ούτε τραύμα, ούτε ακατάσχετη αιμορραγία.

Από την αρχαιότητα, οι άνθρωποι γνώριζαν ότι η αριστερή πλευρά του στήθους φιλοξενούσε το ζωτικότερο ανθρώπινο όργανο, την καρδιά. Αν λοιπόν κάποιος έβλεπε να λογχίζουν στο πλευρό τον Ιησού, θα ήταν ανεπίτρεπτη και χονδροειδής παράλειψη, αυτός ο υποτιθέμενος αυτόπτης μάρτυρας, να μην αναφέρει ποια από τις δύο ήταν η συγκεκριμένη πλευρά που δέχθηκε το χτύπημα, ώστε να μπορεί ο μελλοντικός αναγνώστης να υποθέσει αν το χτύπημα είχε στόχο την καρδιά του Ιησού ή όχι. Αυτή και μόνο η κραυγαλέα παράλειψη του προσδιορισμού της συγκεκριμένης πλευράς που δέχθηκε τον υποτιθέμενο λογχισμό, δείχνει την επινόηση          του     πράγματος.


ΑΡΑ  ΔΥΟ  ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ  ΜΠΟΡΕΙ  ΝΑ  ΔΟΘΟΥΝ:


1)  Ο Ιωάννης (ο μόνος που αναφέρει το γεγονός) το φαντάστηκε πολύ μετά την σταύρωση του Ιησού.  Προσπάθησε να δώσει μια πειστική εικόνα  θανάτωσης  με  λογχισμό  στα  πλευρά  ενός  Ιησού,  που  δεν  είχε  πεθάνει  ακόμη,  γι  αυτό  ρέει  το  αίμα.  Έτσι  όμως  αντιφάσκει  με την ίδια του την προηγούμενη  περιγραφή, που θέλει τον Ιησού  ήδη νεκρό πριν από το υποτιθέμενο κέντημα της πλευράς του…

2)  Ο Ιησούς… δεν ήταν νεκρός και το λιγοστό αίμα απ’ την επιπόλαια πληγή μπορούσε να ρέει ακόμα.

Και οι δυο εξηγήσεις ενισχύουν αβίαστα το συμπέρασμα πως ο Ιησούς δεν είχε επαρκείς αιτίες θανάτου στον σταυρό!



ΟΙ  ΥΠΟΨΙΕΣ  ΤΟΥ  ΘΕΟΛΟΓΟΥ  ΩΡΙΓΕΝΗ

Ωριγένης,  «Κατά Κέλσου»  2.36.8

«Είς των στρατιωτών λόγχη την πλευράν ένυξε, και εξήλθεν αίμα και ύδωρ…»

Ο  ευφυέστατος  Ωριγένης  (από  το  200  μ.Χ)  γνώριζε  ότι  κάτι  δεν πήγαινε  καλά  με  την σταύρωση  του  Ιησού,  γι  αυτό  συμπληρώνει  γεμάτος απορία:

«Των μέν ουν άλλων νεκρών σωμάτων το αίμα πήγνυται και ύδωρ καθαρόν ουκ απορρέει, του δε κατά τον Ιησούν νεκρού σώματος το παράδοξον ήν, αίμα και ύδωρ από των πλευρών προχυθέν».



ΓΙΑΤΙ Ο ΘΩΜΑΣ  ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ;


Στην κατεύθυνση της υστερότερης επινόησης του περιστατικού, συνηγορεί έντονα και το γεγονός, ότι μόνο στο ίδιο αυτό ευαγγέλιο του Ιωάννη, βρίσκουμε και την επιβεβαίωση αυτού του τραυματισμού στο περιστατικό του άπιστου Θωμά. Ο αναστημένος πλέον θεός, επιδεικνύει ανεξήγητη ανοχή στον μαθητή του Θωμά, (που μετά από δύο ολόκληρα χρόνια θαυμάτων κοντά στον Ιησού, εξακολουθεί να μην πιστεύει), λέγοντάς του: «φέρε το χέρι σου και βάλτο στο πλευρό μου» Ιωάνν.20.27.

Την επίδειξη της τραυματισμένης πλευράς του Ιησού, αγνοεί ακόμα και η σχετική αναφορά του Λουκά, όπου ο αναστημένος Ιησούς, περιέργως προσπαθεί να πείσει τους μαθητές του ότι είναι ο δάσκαλός τους λέγοντας: «δείτε τα χέρια και τα πόδια μου για να πεισθείτε ότι εγώ είμαι» Λουκ.24.39. Και πάλι όμως δεν αναφέρεται καθόλου, στο σημαντικότερο (και κατά πολλούς θανατηφόρο) τραύμα του στα πλευρά.

Η σύμπτωση δεν είναι τυχαία. Μόνο ο "Ιωάννης" που επινόησε τον λογχισμό, πρόσθεσε στο ευαγγέλιό του και την επίδειξη του τραύματός του στον Θωμά, αφού για το σημαντικότερο αυτόν τραυματισμό του Ιησού, δεν αναφέρει το παραμικρό, κανένας απ’ τους τρεις υπόλοιπους ευαγγελιστές.
Στον Λουκά μάλιστα διαβάζουμε: «έστεκαν δε πάντες οι γνωστοί αυτού μακρόθεν» Λούκ.23.49. Είναι λοιπόν δυνατόν, ο ήρωας της ανάστασης, να κακοποιήθηκε μπροστά σε τόσους συγγενείς και φίλους, με εμπηγμό ξίφους σε ένα απ’ τα πλευρά του και την αξία αυτής της λεπτομέρειας, ακόμα και σαν εξαιρετικό ενισχυτικό της αυθεντικής ανάστασής του, να την παραβλέπουν τρεις από τους  τέσσερις      βιογράφους του;



Η  ΑΝΑΝΗΨΗ  ΤΟΥ  ΙΗΣΟΥ ΑΠΟ  ΤΗΝ 
ΝΕΚΡΟΦΑΝΕΙΑ 

Ανάνηψη και όχι ανάσταση το μυστικό του τάφου

Στην κατεύθυνση της εξασφάλισης του σεβασμού των φρουρών προς τον νεκρό Ιησού, δεν πρέπει να αποκλείσουμε και το σοβαρό ενδεχόμενο της δωροδοκίας των φρουρών. Ο Ιησούς δεν ήταν απλά το κεντρικό πρόσωπο ενός εξαιρετικά προσεγμένου σεναρίου, αλλά ο κεντρικός ήρωας μιας απόπειρας επιτυχούς "ανάστασης" (ανάνηψης) που ήταν εξαιρετικά πολύτιμη, για πολλούς οικονομικά και πολιτικά ισχυρούς ανθρώπους της εποχής του. Θα ήταν μάλλον αδιανόητο στο καλοπροσεγμένο αυτό σενάριό τους, να μην προβλέψουν, αντιπερισπασμούς και ανταλλάγματα στους φρουρούς, για να πετύχουν τον απαιτούμενο σχετικό σεβασμό στον (φαινομενικά) νεκρό Ιησού.

Γύρω απ’ την επιβίωση του Ιησού, είχε στηθεί μια ολόκληρη επιχείρηση θεοποίησης με προμελετημένη την κάθε λεπτομέρειά της. Θα ήταν μάλλον απίθανο να μην προβλεφθεί και ο σχετικός δελεασμός των φρουρών, για παν ενδεχόμενο. Μάλιστα το περιστατικό που παρουσιάζει τους φρουρούς να «διαμερίζουν τα ιμάτιά του και να βάζουν κλήρο» Λούκ.23.34, πρέπει να επινοήθηκε ειδικά, για να δείξει την τυπική μανία λαφυραγώγησης και τον οικονομικό ξεπεσμό των Ρωμαίων στρατιωτών, παρά την οποιαδήποτε αξία του ρουχισμού    του  Ιησού. Ο  άραφος  χιτώνας  που  αναφέρεται  συχνά,  δεν  έφτασε  ποτέ  στον τόπο  της  σταύρωσης  του  Ιησού,  αφού  η  αφήγηση  παραδέχεται  ότι:  "του  έβγαλαν  τον  κόκκινο  μανδύα,  του  φόρεσαν  τα  δικά  του  ρούχα  και  μετά  πήγαν  να  τον  σταυρώσουν"   Μάρκος  15.20.



ΚΑΙ Ο ΠΙΛΑΤΟΣ ΑΠΟΡΗΣΕ ΠΩΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΕ ΔΥΟ ΩΡΕΣ

Στην ίδια κατεύθυνση της ευπρόσδεκτης από τους Ρωμαίους δωροδοκίας, είναι και η επόμενη υποσημείωση: «όταν δε έγινε εσπέρα, ήλθε άνθρωπος πλούσιος από Αριμαθαίας, βουλευτής με το όνομα Ιωσήφ και ζήτησε το σώμα του Ιησού... Ο δε Πιλάτος εθαύμασε ότι ήδη απέθανε και προσκαλέσας τον εκατόνταρχο ηρώτησε αυτόν και μαθών παρά του εκατόνταρχου εχάρισε το σώμα εις τον Ιωσήφ». Ματθ.27.57. & Μάρκ.15.43-44. & Λούκ.23.50.

Φυσικά οι λέξεις πλούσιος και βουλευτής δεν είναι εκεί τυχαία. Το σώμα του Ιησού δεν πήγε να το ζητήσει οποιοσδήποτε, αλλά κάποιος κρυπτο-ιουδαίος που ήταν «βουλευτής των Ρωμαίων». Αν υπάρχει λάθος στην αναφορά της ιδιότητας του, τότε υπαινίσσεται πράγματι κάποιον αξιωματούχο του ιουδαϊκού Σάνχεδριν. Και φυσικά ο πλούσιος Ιωσήφ απ’ την Αριμαθία της Αιγύπτου, δεν πήγε με άδεια χέρια στον Πιλάτο: ζητώντας να του "χαρίσει" τον προσφιλή  του   νεκρό.

«Και αφού πήρε το σώμα του Ιησού ο (αξιωματούχος) Ιωσήφ το τύλιξε σε ένα καθαρό σεντόνι και το έβαλε στο δικό του καινούργιο (νεόσκαφτο, αχρησιμοποίητο) μνήμα, που ήταν λαξευμένο στον βράχο», Ματθ.27.59-60.


Τίποτε απ’ αυτά δεν θα ήταν δυνατόν να συμβούν οποιαδήποτε άλλη μέρα του έτους.
 Η σταύρωση ήταν ο ατιμωτικότερος θάνατος. Ο εσταυρωμένος όχι μόνο δεν μπορούσε να κηδευτεί με πομπή και φίλους να τον συνοδεύουν στον τάφο. (όπως φαίνεται να συμβαίνει στην κηδεία της πόλεως Ναΐν), αλλά ακόμα και η απλή τυπική κήδευσή του ήταν απαγορευμένη. Το ότι ο Ιησούς παρεδόθη απ’ τους Ρωμαίους για αποκαθήλωση και σιωπηλό ενταφιασμό, όπως είπαμε αποτελούσε ετήσια εξαίρεση, για το ένα και μοναδικό εκείνο απόγευμα της Παρασκευής του Πάσχα.
Η δήλωση του Φίλωνα, που διαβάσαμε προηγουμένως: «είδα μάλιστα κάποιους (Παρασκευή του Πάσχα) να αξιώνουν την ταφή των σταυρωμένων συγγενών τους και να τους αποδίδονται», αναφέρεται στην κατ’ εξαίρεση ταφή κάποιων εσταυρωμένων, στην ίδια αυτή εορταστική επέτειο και υπογραμμίζει κατηγορηματικά, ότι ο εσταυρωμένος Ιησούς, αποκαθηλώθηκε και βρέθηκε σε τάφο, μόνο επειδή οι νομικές ρυθμίσεις των Ρωμαίων για την ειδική αυτή ημέρα του εξασφάλιζαν, το αδιανόητο για εσταυρωμένο προνόμιο της αποκαθήλωσης και της αθόρυβης ταφής.

Αν ήταν οποιαδήποτε άλλη ημέρα του έτους και όχι παραμονή της μεγάλης γιορτής, οι ευεργετικές αυτές διατάξεις των Ρωμαίων δεν θα ίσχυαν και ο υποτιθέμενος νεκρός Ιησούς, θα κατέληγε στον σκουπιδότοπο της πόλεως, ή στον ειδικό βουρκόλακκο αποσύνθεσης εσταυρωμένων, όπου κάθε απόπειρα ανάνηψής του, θα ήταν απλά αδιανόητη.


Ο  θολωτός  τάφος  δεν  ήταν  καθόλου  συνηθισμένος  τρόπος  ενταφιασμού  στην  Ιερουσαλήμ.  Τέτοιοι  τάφοι  ήταν  μόνο  για τους  πολύ  πλούσιους.  Απλές  εσοχές  σε  σπηλιές  ήταν  ο  συνηθέστερος  τρόπος  ενταφιασμού,  όπου  όμως  δεν  θα  υπήρχαν  οι  σχετικές  ανέσεις  μιας  συστηματικής  ανάνηψης.

Και οι «συμπτώσεις» συνεχίζονται.

ΒΡΕΘΗΚΕ      ΤΑΦΟΣ, ΑΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΤΟΣ, ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΟΣ, ΚΟΝΤΙΝΟΣ, ΓΙΑ ΑΝΑΝΗΨΗ.

Κατά την αφελή ερμηνεία των πραγμάτων, συμπτωματικά βρέθηκε εκεί κάποιος Ιωσήφ, που όχι μόνο ήταν πλούσιος, πολιτικός και... Φαρισαίος, αλλά ενώ κατάγεται απ’ την μακρινή Αριμαθία της Αιγύπτου, διαθέτει τον απολύτως κατάλληλο τάφο  στην   Ιερουσαλήμ.

Σαφώς λοιπόν ο συγκεκριμένος τάφος, δεν ήταν κανενός Ιωσήφ. Ούτε βρέθηκε εκεί συμπτωματικά, θολωτός, κενός και διαθέσιμος. Ο συγκεκριμένος τάφος, δεν ήταν τυχαία εκεί, πλάι στον τόπο της σταύρωσης. Βρισκόταν ακριβώς εκεί που έπρεπε, ευρύχωρος, καθαρός, αμόλυντος και αχρησιμοποίητος, μόνο επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι και επιμελώς το προετοίμασαν.

Ήταν κυριολεκτικά ένας ιδανικός χώρος υποδοχής, και ανάνηψης του καρωθέντος Ιησού! «Μνημείο νέον εις το οποίο ουδείς είχε τεθεί» Ιωάνν.19.38. Πέτρινος, θολωτός, κυριολεκτικά βασιλικών προδιαγραφών και διαστάσεων, για να μπορούν μέσα σ’ αυτόν, να δουλέψουν με σχετική άνεση, οι άνθρωποι που θα επιχειρούσαν την αποθεωτική ανάνηψη    του  Ιησού.

Πρέπει να είχε ήδη νυχτώσει. Όλα έγιναν σιωπηλά και γρήγορα. Χωρίς θρήνους και πομπές, μέσα σε απόλυτη σιωπή και μυστικότητα. Ο τολμηρός πλούσιος βουλευτής, τοποθέτησε το σώμα του Ιησού στον ιδανικό αυτόν χώρο. Μητέρα, αδέλφια, μαθητές και γυναίκες, παρακολουθούσαν από μακριά. Δίπλα του μόνο ο κατάλληλος άνθρωπος, ο Ιωσήφ από Αριμαθίας.


ΑΜΕΣΩΣ  ΚΑΤΑΦΘΑΝΟΥΝ  ΕΚΑΤΟ  (100) ΛΙΤΡΑ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ  ΟΥΣΙΩΝ  ΓΙΑ  ΕΝΑ  «ΠΕΘΑΜΕΝΟ»  ΚΑΙ ΟΙ  ΕΙΔΙΚΟΙ  ΕΠΙ  ΤΩΝ  ΑΝΑΝΗΨΕΩΝ

Ήταν λοιπόν καιρός να εμφανιστεί και ο ειδικός επί των ανανήψεων. Πράγματι ξοπίσω του εμφανίζεται, ο Φαρισαίος αρχιερέας Νικόδημος βαστώντας τα κατάλληλα σύνεργα: «ήλθαν δε και ο Νικόδημος  ("Εκ  φαρισαίων,  άρχων  των  Ιουδαίων,  δάσκαλος  του  Ισραήλ"  Ιωάννης  3.1  και  3.10.  Αν  αυτός  ο  φαρισαίος, άρχων  και  δάσκαλος  του  Ισραήλ  δεν  ήταν  ειδικός  επί  των  ανανήψεων,  ποιος  άλλος  θα  ήταν;)   ο ελθών προς αυτόν δια νυκτός το πρώτον (κατ’ αρχάς) φέρων μίγμα σμύρνας και αλόης έως λίτρα εκατό. Έλαβε δε το σώμα του Ιησού και...». Ιωάνν.19.39-40.

Τα εκατό λίτρα αρωματικών ελαίων είναι ακατανόητη υπερβολή για ένα νεκρό σώμα, αφού πρέπει να ζύγιζαν περισσότερο από πενήντα κιλά! Έπρεπε λοιπόν το υπερβολικό αυτό βάρος να το μοιραστεί με κάποιο βοηθό του. Η υπερβολή αυτή μάλλον δηλώνει, ότι αμέσως κατέφθασαν τα κατάλληλα υλικά, που προφανώς δεν πρέπει να ήταν καθόλου λίγα.

ΙΩΣΗΠΟΣ:  "ΕΝΑΣ  ΓΝΩΣΤΟΣ  ΜΟΥ  ΠΟΥ  ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ  ΚΑΙ  ΗΤΑΝ  ΠΟΛΛΕΣ  ΗΜΕΡΕΣ  ΣΤΟΝ  ΣΤΑΥΡΟ  ΜΕ  ΘΕΡΑΠΕΙΑ  ΕΖΗΣΕ"


Το ενδεχόμενο ανάνηψης και μάλιστα μετά από σκληρή σταυρική ταλαιπωρία, αναφέρει σε μια μνημειώδη αναφορά του ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος: «είδα πολλούς αιχμαλώτους να έχουν σταυρωθεί και αναγνώρισα μεταξύ αυτών τρεις γνωστούς μου, τότε με πόνο ψυχής πήγα στον Τίτο και με δάκρυα στα μάτια του ανέφερα αυτό που είδα. Εκείνος έδωσε αμέσως διαταγή και καθαιρεθέντας αυτούς θεραπείας επιμελεστάτης έτυχαν. Οι μεν δύο ετελεύτησαν θεραπευόμενοι, ο δε τρίτος έζησεν». Ιώσηπος βίος 420-421.

Το παραπάνω απόσπασμα είναι γραμμένο ελάχιστα χρόνια μετά την επιτυχή ανάνηψη του Ιησού από την δίωρη σταύρωσή του. Η έκφραση «θεραπείας επιμελεστάτης έτυχαν», δείχνει κατηγορηματικά ότι συγκεκριμένες περιποιήσεις ανάνηψης ήταν ήδη υπαρκτές. Μάλιστα αν και οι σταυρωμένοι που ο Ιώσηπος αναφέρει, μετά από κάποιες μέρες επί του σταυρού, ήταν ήδη στα όρια της ανθρώπινης αντοχής, παρ’ όλα αυτά ένας εξ αυτών ανένηψε και σώθηκε.

Τι περιλαμβάνουν αυτής της εποχής οι περιποιήσεις δεν γνωρίζουμε, μπορούμε μόνο να φανταστούμε πως οι εντριβές, τα τραντάγματα και εισπνοές ερεθιστικών αρωμάτων και άλλων πταρνιστικών υλικών, θα έδιναν μια ευκαιρία ανάνηψης απ’ τις ληθαργικές αυτές καταστάσεις. Για  ανάνηψη  αναφέρονται  και  "φλεβοτομία,  κλύσμα,  ξύρισμα  κεφαλής,  ελαφρό  κάψιμο,  τράνταγμα,  εντριβές  των άκρων  και  βίαιο   τράβηγμα  των  τριχών".

Ένας γιατρός του 7ου μ.Χ. αιώνα έγραφε: «μανδραγόρου (κατα)ποθέντος ευθέως κάρος ακολουθεί και έκλυσις... ώστε κατά μηδέν διαφέρει το πάθος του καλούμενου λήθαργου». Για το πώς συνεφέρουν τους ληθαργικούς, μεταξύ άλλων έγραφε: «διατηρούμε την κεφαλή έμβροχη με ρόδινο όξος, με κινήσεις διεγείρουμε (τραντάζουμε) την κεφαλή και το σώμα και δίνουμε να οσφρανθεί πιπέρι... αν επιμένει (ο λήθαργος) τότε του δίνουμε και (τα υπόλοιπα) πταρμικά και χρησιμοποιούμε και τα άλλα  γνωστά βοηθήματα». Paulus Med. Aegineta «περί μανδραγόρου» 5.45. Και «θεραπεία ληθάργου» 3.9.

Φυσικά οι βασικές συμβουλές του, ήταν δανεισμένες απ’ τον μεγάλο Γαληνό που ήταν ελάχιστα μεταγενέστερος του Ιησού και ο οποίος στις ληθαργικές καταστάσεις μεταξύ άλλων συνιστούσε: «πταρμικοίς χρησόμεθα». Δηλαδή: χρησιμοποιούμε πταρνιστικά.


ΑΝΑΝΗΨΗ,  ΣΜΥΡΝΑ  ΚΑΙ  ΑΛΟΗ

Αφού κατέβασαν τον Ιησού απ’ τον σταυρό τον περιποιήθηκαν με 100 λίτρα Αλόης και Σμύρνας. (Ιωάννης 19.39)

Ότι η Αλόη είναι πανάρχαιο ιαματικό και αντισηπτικό φάρμακο που επουλώνει γρηγορότερα απ’ οτιδήποτε πληγές, το γνωρίζουμε ήδη πολύ καλά….

Για την Σμύρνα όμως δεν γνωρίζαμε αν είχε την ιδία φήμη.
Να λοιπόν ένα απόσπασμα απ’ τον Ηρόδοτο που μας το διευκρινίζει:
«O οπλίτης Πυθέας, εκείνη τη μέρα στη μάχη έδειξε μοναδική παλικαριά. Την ώρα που οι Πέρσες εχθροί κυρίευαν το καράβι πολεμούσε με πείσμα, ώσπου κατακρεουργήθηκε όλο του το σώμα. Κι έτσι που έπεσε αλλά ανάσαινε, γιατί δεν πέθανε ακόμα, οι Πέρσες θεώρησαν πρωταρχικό του καθήκον να τον κρατήσουν στη ζωή, πασχίζοντας να του γιατρέψουν τις πληγές με σμύρνα και τυλίγοντας τον με ύφασμα κίτρινου λιναριού.., τον πήραν και τον έδειχναν γεμάτοι θαυμασμό σ’ όλο το στράτευμα, και του πρόσφεραν κάθε περιποίηση». Ηρόδοτος 7 (Πολύμνια) 181
Προσέξτε τα αντίστοιχα εδάφια στην περίπτωση του Ιησού:
«Ήλθε δε και ο Νικόδημος, όστις είχεν ελθεί προς τον Ιησούν διά νυκτός κατ’ αρχάς, φέρων μίγμα σμύρνης και αλόης έως εκατόν λίτρας. Έλαβον λοιπόν το σώμα του Ιησού και έδεσαν αυτό με σάβανα μετά των αρωμάτων, (σμύρνης και αλόης)». Ιωάννης 19.39.

3 ἐξῆλθεν οὖν ὁ Πέτρος καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς καὶ ἤρχοντο εἰς τὸ μνημεῖον. 

4 ἔτρεχον δὲ οἱ δύο ὁμοῦ· καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς προέδραμε τάχιον τοῦ Πέτρου καὶ ἦλθε πρῶτος εἰς τὸ μνημεῖον, 

5 καὶ παρακύψας βλέπει κείμενα τὰ ὀθόνια, οὐ μέντοι εἰσῆλθεν. 

6 ἔρχεται οὖν Σίμων Πέτρος ἀκολουθῶν αὐτῷ, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ μνημεῖον καὶ θεωρεῖ τὰ ὀθόνια κείμενα, 

7 καὶ τὸ σουδάριον, ὃ ἦν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, οὐ μετὰ τῶν ὀθονίων κείμενον, ἀλλὰ χωρὶς ἐντετυλιγμένον εἰς ἕνα τόπον. 


ΤΑ  ΟΘΟΝΙΑ


Το πραγματικό κείμενο επίσης δεν αναφέρει τίποτε για σάβανα αλλά για «οθόνια».
Όταν τελικά μπήκαν στον άδειο τάφο του Ιησού, και διαπίστωσαν ότι το σώμα του λείπει, δυο ευαγγελιστές αναφέρουν ότι οι μαθητές του δεν είδαν πουθενά την αρχική σινδόνα που αγόρασαν για να τυλίξουν ως σάβανο το σώμα του Ιησού (Μάρκος 15.46 και Λουκάς 23.53) αλλά κάνουν λόγο για «οθόνια». (Ιωάννης 20.5-6 και Λουκάς 24.12).

ΤΙ  ΕΙΝΑΙ  ΤΑ  ΟΘΟΝΙΑ

Τι είναι όμως τα οθόνια;

«Οθόνια είναι τεμάχια λινού υφάσματος προς θεραπευτική χρήση, επίδεση, ή τοποθέτηση επιθεμάτων».

Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη.

ΕΤΣΙ ΣΥΜΦΩΝΑ  ΜΕ  ΤΗΝ  ΚΑΙΝΗ  ΔΙΑΘΗΚΗ  ΔΕΝ  ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ  ΓΙΑ  ΕΝΤΑΦΙΑΣΜΟ  ΝΕΚΡΟΥ  ΑΛΛΑ  ΓΙΑ  ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ  ΤΡΑΥΜΑΤΩΝ  ΖΩΝΤΑΝΟΥ  ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Το ίδιο το κείμενο λοιπόν, με την προσεκτική επιλογή των λέξεων του, υπαινίσσεται πως δεν πρόκειται για ενταφιασμό νεκρού, αλλά για περιποίηση τραυμάτων ζωντανού ανθρώπου.
Ο Ιησούς λοιπόν μετά από το κατάλληλο "όξος" που ήπιε στο σταυρό, όταν φώναξε «διψώ» (Ιωάννης 19.28) βρίσκεται σε ληθαργικό κόμμα, και ο "γιατρός" Νικόδημος. τυλίγει το ταλαιπωρημένο σώμα του Ιησού, όχι συνολικά σε μιά οθόνη, (δηλαδή με μια φαρδιά σινδόνα, που θα χρησίμευε για σάβανο), αλλά τυλίγει όλα τα μελή του σώματος του Ιησού, επιδένοντάς τα προσεκτικά με λωρίδες (οθόνια) της αρχικής ή άλλης σινδόνης (οθόνης).
Δηλαδή, τύλιξαν τα μελή του Ιησού με επιδέσμους αλειμμένους όχι με οποιαδήποτε "αρώματα", κατά της σήψης, αλλά βουτηγμένους στους πλέον διάσημους θεραπευτικούς και επουλωτικούς τραυμάτων χυμούς βότανων της αρχαιότητας, όπως είναι η σμύρνα και η αλόη!
Απ’ τις προσεκτικά λοιπόν επιλεγμένες λέξεις του κειμένου προκύπτει, πως ο Ιησούς δέχθηκε τις κατάλληλες περιποιήσεις για την ανάνηψή του και όχι την περιτύλιξή του ενταφιασμού του! Ακριβώς ότι έκαναν στο νεαρό Έλληνα ήρωα οι Πέρσες στο απόσπασμα του Ηρόδοτου που είδαμε παραπάνω!

ΠΟΥ  ΒΡΗΚΑΝ  ΠΑΡΑΜΟΝΗ  ΕΒΡΑΪΚΟΥ  ΠΑΣΧΑ  100  (ΕΚΑΤΟ)  ΛΙΤΡΑ   ΠΑΝΑΚΡΙΒΗΣ  ΣΜΥΡΝΑΣ  ΚΑΙ  ΑΛΟΗΣ;

Θυμηθείτε  ότι 100 λίτρα Σμύρνας και Αλόης, δεν τα βρίσκει κανείς τελευταία στιγμή!

Άρα το να βρεθούν πάραυτα στα χεριά τους σε ποσότητες, τα πασίγνωστα και πανάκριβα αυτά ιαματικά υγρά, ήταν ολοφάνερο αποτέλεσμα επιμελούς προετοιμασίας για την επιχειρούμενη, και τελικά επιτυχή ανάνηψή του.


H  ΣΜΥΡΝΑ


Το έλαιο του μύρρου το απόσταζαν από την ρητίνη και το χρησιμοποιούσαν από την εποχή της Αρχαίας Ελλάδας για την επούλωση των πληγών.

Χρησιμοποιείται σήμερα ως απολυμαντικό και το αλκοολικό βάμμα του για πλύση ανοιχτών τραυμάτων (αλκοόλες και τερπένια). Ακόμα προστίθεται σε οδοντόκρεμες και σε αρώματα.

 Η σμύρνα προάγει την κυκλοφορία και αυξάνει τον καρδιακό ρυθμό.

H  ΑΛΟΗ

Oι Αιγύπτιοι την αποκαλούσαν "φυτό της Αθανασίας".

Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν την αλόη τη γνησία για τη θεραπεία πληγών. Κατά το Μεσαίωνα, το κίτρινο υγρό που βρίσκεται μέσα στα φύλλα χρησιμοποιούνταν ως καθαρτικό. Η επεξεργασμένη αλόη που περιέχει αλοΐνη χρησιμοποιείται γενικά ως καθαρτικό, ενώ ο επεξεργασμένος χυμός από αλόη τη γνησία δεν περιέχει συνήθως σημαντικές ποσότητες αλοΐνης.

Η αλόη η γνησία χρησιμοποιήθηκε επίσης από το στρατό του Αλεξάνδρου ως επουλωτικό πληγών και τραυμάτων κατά τη μακρόχρονη εκστρατεία του στην Ασία. Για την προμήθεια αλόης ο Αλέξανδρος κατέκτησε το νησί Σοκότρα της Υεμένης, όπου το θερμό και ξηρό κλίμα ευνοεί την ανάπτυξή της.





Το  παρόν  άρθρο,  καθώς  και  τα  υπόλοιπα  έξι,  βασίζονται  στο  από  κάθε  άποψη  σπουδαίο  και  πρωτότυπο  βιβλίο  του  Μ. Καλόπουλου  «ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ  ΤΗΣ  ΣΩΤΗΡΙΑΣ»,  κεφάλαιο  Δ΄ σελίδες  454 – 520,  του  οποίου  προτείνουμε  την  αγορά  και  μελέτη του.   Έγιναν  ορισμένες  προσθήκες  και  τροποποιήσεις.  

ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ


1 σχόλιο :

  1. «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες» (Ιω. 20, 29)

    Είναι λοιπόν όλα θέμα πίστεως κύριε Ζήνων• και είναι φανερό ότι εσείς δεν αισθάνεστε μακάριος που δεν πιστεύετε.

    Νομίζω, ότι καταβάθος δεν έχετε κάτι εναντίον του Θεανθρώπου Χριστού.

    Πιστεύω ότι αυτό που σας βασανίζει είναι ο ίδιος ο εαυτός σας, ο οποίος αρνείται να πιστέψει την αλήθεια. Κι αυτό είναι αντίθετο στην φύση του ανθρώπου ο οποίος έχει πολύ στενή συγγένεια με την Αλήθεια!

    Ένας αυτόχθων Έλλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...