Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2020

ΥΠΑΡΧΕΙ «ΑΝΩΤΕΡΗ» ΝΟΗΣΗ;

 
Εντοπίστηκαν τρία γονίδια που έπαιξαν ρόλο-κλειδί για να μεγαλώσει ο  ανθρώπινος εγκέφαλος

 
      Οι  επιστήμονες  θεωρούν  ότι  η  εξελικτική  διαδικασία  θα  επιφέρει παραπέρα  ανάπτυξη  της  ίδιας  της  νόησης,  αυτό  όμως  είναι συζητήσιμο,  ειδικά  για  συνεχή  ανάπτυξη  εκατομμυρίων  χρόνων.   Οι  ικανότητες  μπορεί  να  βελτιωθούν, αυτό  όμως  δεν  είναι  το  ίδιο,  ένας ταχύτατος  υπολογιστής  δεν  είναι  εξυπνότερος από  έναν  αργό.  Η  έννοια  πολλών επιστημόνων  για  ύπαρξη  «νόησης  ανώτερης  τάξης»,  όπως  π.χ.  η  δικιά  μας  σε σχέση  με  των  μυρμηγκιών,  είναι  παραπλανητική,  μπερδεμένη  και  τελικά  χωρίς περιεχόμενο,  γιατί  τα  μυρμήγκια  δεν  σκέφτονται  καθόλου.
     Οι επιστήμονες  αυτοί, συνήθως μονοδιάστατοι  και χωρίς πλατιά  μόρφωση, αναφέρονται  όχι  σε  ανώτερη τάξη  νόησης, που  θα μπορούσε  να μετρηθεί  με όρους ικανοτήτων, αλλά σε  ανώτερη τάξη νοός, πράγμα  που  φαίνεται  λογικά ότι  δεν  υπάρχει.    Χωρίς  λεπτομερέστατη  μελέτη  της  τυπικής  Αριστοτελικής  και  της Μαθηματικοποιημένης  Λογικής, είναι πολύ  δύσκολη  η ανάλυση  αυτού  του σημείου.
  
     Σύμφωνα  μ’  αυτή,  αν  υπήρχε  μία  «ΑΝΩΤΕΡΗ  ΤΑΞΗ  ΛΟΓΙΚΗΣ»,  τότε θα  έπρεπε  να  υπάρχουν  κατηγορίες  σκέψης,  που  δεν  θα  μπορούσαν  να αναλυθούν,  μήτε  να  κατανοηθεί  η  δομή  τους,  με  την  χρήση  των  σημερινών λογικών  τεχνικών.  
Αν  οι  μέθοδοι  της  τυπικής  λογικής  παρομοιασθούν  με ρακέτα  του  τέννις,  θα  υπήρχαν  τρύπες  σ’ αυτή,  μέσα  από  τις  οποίες ορισμένου  είδους  μπαλάκια  θα  περνούσαν  σίγουρα.  
Έτσι  η  κοινή  θέση:  «Δεν θα  είχαμε  επίγνωση  ανώτερης  τάξης  σκέψεων,  όπως  τα  μυρμήγκια  δεν  έχουν επίγνωση  της  δικιά  μας»,  είναι  λαθεμένη. 
    
Θα  μπορούσαμε  να  γνωρίζουμε  ΤΟ  ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ  της  ανώτερης  τάξης σκέψεως,  αν  και  δεν  θα  μπορούσαμε  να  την  αναλύσουμε,  κι  αυτό  θα αποδείκνυε  την  ύπαρξη  κενών  στην  ρακέτα.

  Αν    συνεχισθεί η  εξέλιξή μας ίσως μπορέσουμε  να  σκεφθούμε πιο γρήγορα  και  καθαρά.  Αυτό  όμως  είναι  βελτίωση  ικανοτήτων  μάλλον, παρά  «ανώτερη  νόηση»,  όπως  λέγεται.  Οι φυσικές επιτεύξεις  είναι το μόνο  πρότυπο άμεσης  σύγκρισης  με  άλλες  νοήσεις,  όταν  τις συναντήσουμε.
   Υπάρχει  μία  άλλη  πιθανή κατεύθυνση  για  την εξέλιξη  της  νόησης, η βελτίωση  της  μνήμης.  Όντα  που  θα  μπορούσαν  να  συγκρατούν  και  να χρησιμοποιούν  λεξιλόγιο  ευρύτερο  από  το  δικό  μας  (αρκετό  π.χ.  για  να έχουν ιδιαίτερη  λήξη  για  κάθε  αριθμό  μέχρι  το  ένα  εκατομμύριο),  θα μπορούσαν  να  σκέφτονται και  να  επικοινωνούν  με μεγαλύτερη ακρίβεια από μας. Σημειωτέον  ότι ο  Όμηρος είχε το μεγαλύτερο λεξιλόγιο από όποιον άλλον άνθρωπο έζησε.    
     
      Υπάρχει  μία  γενική  τάση  να  θεωρείται  κάθε  φυλή  με  ανώτερη ευφυΐα,  σαν  συσσωμάτωση  υπερ – αυγοκέφαλων,  που  μπορούν  να λύνουν  εκατοντάδες  διαφορικές  εξισώσεις  στο  λεπτό.  
Αυτό  όμως,  αν συμβαίνει,  δεν  τους  κάνει  πιο  ευφυείς  από  τους  ανθρώπους:  απλά σημαίνει  ότι  μπορούν  να  κάνουν  πράξεις  γρηγορότερα.  Δεν  υπάρχει βάση  να  πιστεύουμε  ότι  θα  ζούσαν  πληρέστερα  γι αυτό  ή  θα  είχαν υψηλότερο  δυναμικό  επιβίωσης.  

    Μία  ανώτερη  νόηση  θα έπρεπε να κατανοεί  πλευρές του Σύμπαντος,  που  ο  άνθρωπος  ποτέ  δεν  μπόρεσε,  όσο  και  αν εκπαιδεύτηκε.   
 
Ο  άνθρωπος,  προς  το  παρόν  λειτουργεί  καλά,  ΜΕΣΑ  ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ  ΤΗΣ  ΜΑΘΗMAΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ  ΛΟΓΙΚΗΣ,  και  ίσως θα  μπορούσε  να  κατανοήσει  κάθε παράγοντα  και κάθε  φαινόμενο του Σύμπαντος, που  εκφράζεται  με  αυτούς  τους  όρους.
 
 
 
 
 
 
 
 
 Αριστοτέλης: η φυσιογνωμία του στην αρχαία ελληνική τέχνη | Πεμπτουσία
 
 
  Ο  ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ  ΚΑΙ Η  ΛΟΓΙΚΗ
 
 O  Αριστοτέλης (384–322 π.Χ.), θεωρείται ο πατέρας της λογικής.
“Πάντες  ἄν­θρω­ποι  τοῦ  εἰ­δέ­ναι  ὀ­ρέ­γον­ται  φύ­σει”.
«Ό­λοι  οι  άν­θρω­ποι  έ­χουν  α­πό  τη  φύ­ση  τους  έ­φε­ση  για  γνώ­ση».
 
Η  ΛΟΓΙΚΗ
Ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο "λόγος" ήταν ο Ηράκλειτος ο οποίος διευκρίνισε ότι ο λόγος είναι ένας σύνδεσμος,   ο οποίος συνδέει τον κόσμο (τα φαινόμενα) με την ομιλία.
Ο Αριστοτέλης πρώτος ανέπτυξε την επιστήμη της λογικής. Η αριστοτελική λογική έγινε ευρέως αποδεκτή στην επιστήμη και τα μαθηματικά. Το αριστοτελικό σύστημα της λογικής ήταν αυτό που εισήγαγε τον υποθετικό συλλογισμό, τη χρονική τυπική λογική και την επαγωγική λογική, καθώς και σημαντικούς όρους όπως κατηγορία, συλλογισμός και πρόταση.
Η συλλογιστική λογική, που αναπτύχθηκε από τον Αριστοτέλη, κυριάρχησε στη Δύση μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν το ενδιαφέρον στα θεμέλια των μαθηματικών ώθησε στην ανάπτυξη της συμβολικής λογικής (που σήμερα ονομάζεται μαθηματική λογική).
Η λογική, ειδικά η προτασιακή λογική, υλοποιείται σε κυκλώματα λογικής του υπολογιστή και είναι θεμελιώδους σημασίας για την επιστήμη των υπολογιστών. Η λογική συνήθως διδάσκεται από πανεπιστημιακά τμήματα φιλοσοφίας, συχνά ως υποχρεωτικό μάθημα.

Η λογική του Αριστοτέλη

Η λογική του Αριστοτέλη, και ιδιαίτερα η θεωρία του για το συλλογισμό, είχε τεράστια επιρροή στη δυτική σκέψη. Τα έργα λογικής, που ονομάζονται ως σύνολο Το Όργανον, είναι η πρώτη τυπική μελέτη της λογικής που έχει βρεθεί.
Αν και είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε τις ημερομηνίες, η πιθανή σειρά της γραφής των λογικών έργων του Αριστοτέλη είναι:
Κατηγορίες, μια μελέτη για τις δέκα κατηγορίες που χαρακτηρίζουν τα όντα του αισθητού κόσμου
Τοπικά (με ένα παράρτημα του που ονομάζεται Περί των Σοφιστικών ελέγχων), μια συζήτηση της διαλεκτικής
Περί ερμηνείας, μια ανάλυση απλών κατηγορηματικών προτάσεων, σε απλούς όρους, άρνηση, και ενδείξεις ποσότητας, καθώς και μια ολοκληρωμένη αντιμετώπιση των εννοιών της αντίθεσης και μετατροπής. Το 7ο κεφάλαιο είναι η προέλευση του "τετραγώνου αντίθεσης" (ή λογικού τετραγώνου). Το 9ο κεφάλαιο περιέχει τις απαρχές της τροπικής λογικής.
Αναλυτικά Πρότερα, μια τυπική ανάλυση του έγκυρου επιχειρήματος ή "συλλογισμού"
Αναλυτικά Ύστερα, μια μελέτη της επιστημονικής απόδειξης, που περιέχει τις ώριμες απόψεις του Αριστοτέλη στη λογική.

Τα έργα αυτά είναι εξαιρετικής σημασίας για την ιστορία της λογικής. Ο Αριστοτέλης ήταν ο πρώτος επιστήμονας της λογικής που επιχείρησε μια συστηματική ανάλυση της λογικής σύνταξης, σε ουσιαστικό και ρήμα. Στις Κατηγορίες αποπειράθηκε σε όλα τα πράγματα που ένα ουσιαστικό μπορεί να αναφέρεται. Αυτή η ιδέα αποτελεί τη βάση του φιλοσοφικού του έργου, τα Μεταφυσικά, τα οποία είχαν επίσης βαθιά επίδραση στη Δυτική σκέψη. Ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε με τις αρχές της αντίφασης καιαποκλεισμένης μέσης με συστηματικό τρόπο. Υπήρξε ο πρώτος επιστήμονας της τυπικής λογικής (δηλαδή έδωσε τις αρχές της συλλογιστικής που χρησιμοποιεί μεταβλητές για να δείξει την υποκείμενη λογική μορφή των επιχειρημάτων). Ερευνούσε για τις σχέσεις εξάρτησης που χαρακτηρίζουν αναγκαστικά το συμπέρασμα, και διέκρινε την εγκυρότητα αυτών των σχέσεων, από την αλήθεια των προκείμενων (η αξιοπιστία του επιχειρήματος). Τα Αναλυτικά Πρότερα αποτελούν το εγχειρίδιο της συλλογιστικής, όπου τρεις σημαντικές αρχές εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία: η χρήση των μεταβλητών, μια καθαρά τυπική αντιμετώπιση και τη χρήση ενός αξιωματικού συστήματος. Στα Τοπικά και Περί των Σοφιστικών ελέγχων ανέπτυξε επίσης μια θεωρία μη-τυπικής λογικής (π.χ. θεωρία των πλανών).

Μελέτη της λογικής
Η έννοια της λογικής μορφής είναι κεντρικής σημασίας για τη λογική, αποφαίνεται ότι η εγκυρότητα ενός επιχειρήματος καθορίζεται από την λογική μορφή του, όχι από το περιεχόμενο του.
Άτυπη λογική είναι η μελέτη των επιχειρημάτων της φυσικής γλώσσας. Η μελέτη των λογικών πλανών είναι ένας ιδιαίτερα σημαντικός κλάδος της άτυπης λογικής.
Τυπική λογική είναι η μελέτη της συμπερασματολογίας με καθαρά τυπικό περιεχόμενο. Ένα συμπέρασμα διαθέτει ένα καθαρά τυπικό περιεχόμενο εάν αυτό μπορεί να εκφραστεί ως ιδιαίτερη εφαρμογή ενός εντελώς αφηρημένου κανόνα, ενός κανόνα δηλαδή που δεν είναι για κάποιο συγκεκριμένο πράγμα ή υπάρχον αντικείμενο. Τα έργα του Αριστοτέλη  περιέχουν την αρχαιότερη γνωστή τυπική μελέτη της λογικής. Η σύγχρονη τυπική λογική ακολουθεί και επεκτείνεται του Αριστοτέλη.
Συμβολική λογική είναι η μελέτη των συμβολικών αφαιρέσεων που λαμβάνουν υπόψη τους τα τυπικά γνωρίσματα του λογικού συμπεράσματος.
Μαθηματική λογική είναι μια επέκταση της συμβολικής λογικής σε άλλα πεδία, ιδίως στη μελέτη της θεωρίας μοντέλων, της θεωρίας αποδείξεων, της θεωρίας συνόλων  και της θεωρίας αναδρομής.

Μεταξύ των σημαντικών ιδιοτήτων που τα συστήματα λογικής μπορούν να έχουν είναι:
Συνέπεια, που σημαίνει ότι κανένα θεώρημα του συστήματος δεν  έρχεται σε αντίθεση με ένα άλλο.
Εγκυρότητα, που σημαίνει ότι οι αποδεικτικοί κανόνες του συστήματος δεν θα επιτρέψουν ποτέ ένα ψευδό συμπέρασμα από αληθινές προκείμενες. Ένα σύστημα λογικής έχει την ιδιότητα της αξιοπιστίας όταν το σύστημα αυτό έχει την ιδιότητα της εγκυρότητας και χρησιμοποιεί μόνο προκείμενες προτάσεις που αποδεικνύουν αληθινά συμπεράσματα (ή, στην περίπτωση των αξιωμάτων, είναι αλήθεια εξ ορισμού).
Πληρότητα (του συστήματος λογικής), που σημαίνει ότι αν ένας τύπος είναι ορθός, τότε θα μπορεί να αποδειχθεί (αν είναι αλήθεια, αποτελεί θεώρημα του εν λόγω συστήματος).
Αξιοπιστία, ο όρος αυτός έχει πολλές ξεχωριστές σημασίες, πράγμα το οποίο δημιουργεί κάποια σύγχυση στη βιβλιογραφία. Πιο συχνά, η αξιοπιστία αναφέρεται σε λογικά συστήματα, που σημαίνει ότι αν ένας τύπος μπορεί να αποδειχθεί σε ένα σύστημα λογικής, τότε είναι αλήθεια στο αντίστοιχο μοντέλο/δομή (αν Α είναι ένα θεώρημα, τότε το Α είναι αλήθεια). Αυτό είναι το αντίστροφο της πληρότητας. Μια ξεχωριστή, περιφερική χρήση της αξιοπιστίας αναφέρεται στα επιχειρήματα, που σημαίνει ότι οι προκείμενες προτάσεις ενός έγκυρου επιχειρήματος είναι αληθινές και στον πραγματικό κόσμο.
 
 
ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ
 
 
 
 
 



Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...