Το casus belli της Τουρκίας ευθεία απειλή πολέμου για την Ελλάδα

Η Τουρκία βρίσκεται μονίμως σε κατάσταση πολέμου απέντι στην Ελλάδα, από τη στιγμή που το τουρκικό Κοινοβούλιο ψήφισε στις 8/6/1995 ως casus belli - αιτία πολέμου την οποιαδήποτε προσπάθεια – ενέργεια της Ελλάδας για επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια (δικαίωμα της Ελλάδας που προκύπτει από το διεθνές Δίκαιο).

Αυτή η απόφαση περί πολέμου εναντίον της Ελλάδας, έστρεψε αυτομάτως τον τουρκικό στρατό και όλα του τα σχέδια περί πολέμου εναντίον της χώρας μας. Δηλαδή, ο γενικός σχεδιασμός των τουρκικών επιτελείων και των στρατιών που διαθέτει η Τουρκία τόσο στα Μικρασιατικά παράλια, όσο και στην Ανατολική

Αιγαίο: Φουρτούνα τριών διαστάσεων!

• Μεγάλωσε η όρεξη της Τουρκίας 

• Συνεχίζει την απειλή του Casus Belli προς την Ελλάδα, για τυχόν επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια 

• Στην πονηρή εποχή που διανύουμε, με τρόικα και μνημόνια, δεν πρέπει να εφησυχάζουμε

Γράφει ο Παπανικολόπουλος Νικόλαος,
Υποναύαρχος Λ.Σ. (εα)

Το διήμερο 10 και 11 Οκτώβριου 2012, το Αιγαίο ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα.

Την μια μέρα, η δήλωση του τούρκου ΥΠΕΞ κ. Νταβούτογλου στη συνάντησή του με τον πρόεδρο της Βουλής:

«Εμείς πάντοτε επιθυμούμε το Αιγαίο ως ...

θάλασσα φιλίας και συνεργασίας να είναι πάντοτε ελεύθερο» ή σε διαφορετική μετάφραση: 

Μετά το casus belli, ήρθε και το veto…

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Η χώρα μας νιώθει πολλά χρόνια τώρα την καυτή ανάσα του τούρκικου επεκτατισμού. Είτε με τη μορφή των Κεμαλικών είτε με την άλλη, των νεο-Οθωμανών, η απειλή των γειτόνων κατά της χώρας μας είναι σταθερή, είναι ποικιλόμορφη, έχει διάρκεια και στρατηγική.

Ο Τούρκος (διπρόσωπος) «Ιανός», είτε Κεμαλιστής είτε νεο-Οθωμανός, σταθερά εις βάρος μας... Έχουμε και λέμε: σταθερό το casus belli (αν επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα), προσπάθεια εκτουρκισμού της μουσουλμανικής μειονότητας στην ελληνική Θράκη, διευκόλυνση για αθρόα διέλευση μουσουλμάνων λαθρομεταναστών προς τη χώρα μας μέσω Τουρκίας (αφού κατάργησε τη βίζα για τους προερχόμενους από μουσουλμανικές χώρες, άρα ο άλλος έχει να διαβεί απλώς τον Έβρο…), πολιτιστική εισβολή στην «ελληνική» TV με τους Σουλεϊμάν και άλλους παρόμοιους… (ας μη μιλήσουμε για την Κυπριακή Δημοκρατία...).

Ψήφισμα - καταπέλτης της Ε.Ε. καλεί την Τουρκία να αποσύρει το casus belli και να αναγνωρίσει την Κύπρο!

Να αποσύρει την απειλή του casus belli κατά της Ελλάδας, να σταματήσει τις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, να αναγνωρίσει την ΚυπριακήΔημοκρατία και να προχωρήσει στις απαραίτητες συνταγματικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, βελτιώνοντας τις σχέσεις της με τις μειονότητες, καλεί την Άγκυρα η ΕΕ, τονίζοντας ότι μόνο αν σημειωθείπρόοδος στα επίμαχα αυτά θέματα θα υπάρξει ώθηση στις σχέσεις με την Ευρώπη.

Το ψήφισμα που ενέκρινε σήμερα η Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες και το οποίο συνοδεύει την ετήσια έκθεση της Ευρωβουλής, για την ενταξιακή πρόοδο της Τουρκίας, καλεί την Άγκυρα να προχωρήσει στον τομέα της δικαστικής μεταρρύθμισης και της προστασίας των ατομικών ελευθεριών.

Ν. Λυγερός - Θ. Καρυώτης "Casus Belli" 21/9/11

Συνέντευξη του Νίκου Λυγερού
στη εκπομπή της Δ. Αλεξάκη "Casus Belli".
Κανάλι 10
21/09/2011

Νέο Casus Belli

Του Νίκου Λυγερού

Όλοι αυτοί που τόσα χρόνια ζουν μέσα στη φοβία ενός υποτιθέμενου Casus Belli εκ μέρους της Τουρκίας το οποίο δικαιολογεί μια πρωτοφανή αδράνεια στο διπλωματικό επίπεδο, θα υποστούν την πραγματικότητα ενός νέου CasusBelli. Αυτή τη φορά δεν αφορά αποκλειστικά στην Ελλάδα για να μπορέσουν να μην δράσουν δίχως να φανεί η προπαγάνδα τους. Τα δεδομένα είναι εξ ορισμού πιο σύνθετα και εμπλέκονται περισσότεροι παίκτες όπου η έννοια της συμμαχίας έχει ένα πραγματικό νόημα. Το θέμα των γεωτρήσεων στα σύνορα των ΑΟΖ της Κύπρου και του Ισραήλ πήρε επιτέλους διεθνείς διαστάσεις και η πραγματικότητά του απορρίπτει όλες τις κατηγορίες για έλλειψη δυναμικής και αποτελεσματικότητας της ΑΟΖ. Αφού η τελευταία είναι τόσο ασήμαντη όπως νομίζουν μερικοί ειδήμονες, γιατί προκαλεί τόσο ενδιαφέρον; Βέβαια οι ίδιοι μπορεί να προσπαθήσουν να μην προχωρήσουμε σε αυτήν την οδό, αλλά μάταια, διότι είναι και θέμα αξιοπρέπειας. Η ΑΟΖ της Κύπρου έχει γίνει αποδεκτή επί του πρακτέου από τρεις χώρες: την Αίγυπτο (2003), τον Λίβανο (2007) και το Ισραήλ (2010). Με ποιο δικαίωμα παρουσιάζεται η Τουρκία έτοιμη να προκαλέσει τους πάντες σε αυτήν την περιοχή, η οποία δεν την αφορά καν ως ΑΟΖ; Απλώς έχει συνηθίσει να λέει πολλά και να ακούγεται. Με αυτόν τον τρόπο έχει ενισχύσει την απραξία σε διπλωματικό επίπεδο. Μόνο που τώρα το θέμα της γεώτρησης δεν είναι πια τεχνητό για κανέναν ακόμα και για αυτούς που δεν το υποστηρίζουν. Επιπλέον δεν πρόκειται για μια συζήτηση κυρίων. Τα οικονομικά συμφέρονται είναι ξεκάθαρα σε όλους. Κατά συνέπεια, σε αυτή την περίπτωση θα φανεί χωρίς δυσκολίες ποιος έχει πραγματικά την ικανότητα να υποστηρίξει τα λεγόμενά του σε διακρατικό επίπεδο. Η Κύπρος ανήκει σε ευρωπαϊκό πλαίσιο όπως και η Ελλάδα βέβαια. Η ΑΟΖ της έχει αναγνωρισθεί από τρεις χώρες οι οποίες δεν ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κατά συνέπεια μιλούμε για τριάντα χώρες. Επιπλέον οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν τη συνήθεια να ενοχλούν τα οικονομικά συμφέρονται των εταιριών τους. Θα δούμε λοιπόν κατά πόσο η υλοποίηση του νέου CasusBelli της Τουρκίας είναι εφικτή. Μπορεί ο πολεμικός στόλος της να περιφέρεται στην Ανατολική μεσόγειο και μάλιστα καλά κάνει. Αφήνει παντελώς αδιάφορους. Ανήκει αποκλειστικά στο πλαίσιο της προπαγάνδας της, την οποία κανείς δεν υπολογίζει ουσιαστικά σε διεθνές επίπεδο. Έχει σημασία λοιπόν η θέση μας και η τοποθέτησή μας σε αυτό το θέμα, το οποίο ανήκει στο Διεθνές Δίκαιο και στο Δίκαιο της Θάλασσας, όλες οι άλλες δικαιολογίες είναι άχρηστες. Ας παρέχουμε επιτέλους έργο στη Μεσόγειο

Επιπλεκτική επέκταση πέρα από τα έξι μίλια συζητούσε η Τουρκία από το 2009

Επιλεκτική επέκταση των χωρικών υδάτων πέρα από τα έξι ναυτικά μίλια –ανάλογα με την περιοχή– συζητά η Τουρκία από τον Σεπτέμβριο του 2009, σύμφωνα με εμπιστευτικά τηλεγραφήματα του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ που διέρρευσαν στο Wikileaks.


Το εμπιστευτικό τηλεγράφημα από την αμερικανική πρεσβεία στην Άγκυρα δημοσιεύεται στο «Βήμα της Κυριακής» και καταγράφει τη συνάντηση λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 η αρμόδια για τα ευρωπαϊκά ζητήματα υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τίνα Κάινταναου, με τον Τούρκο αξιωματούχο του υπουργείο Εξωτερικών, Χαιντάρ Μπερκ.

Ο Τούρκος παράγοντας αναφέρει ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να μελετήσει την επέκταση των χωρικών υδάτων πέρα από τα έξι μίλια σε ορισμένες μόνο περιοχές. Από την πλευρά της, η Αμερικανίδα αξιωματούχος επανέλαβε την ανησυχία της Ουάσιγκτον για τις συνεχιζόμενες υπερπτήσεις τουρκικών μαχητικών πάνω από ελληνικά νησιά όπως το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι, κάτι που συνέβαινε συχνά το πρώτο εξάμηνο του 2009.

Η Άγκυρα, απάντησε ο Τούρκος αξιωματούχος, πρότεινε στην Αθήνα νέα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης αλλά και «κώδικα συμπεριφοράς» ο οποίος θα πρόβλεπε, μεταξυ άλλων, άοπλες πτήσεις στο Αιγαίο. Τα μέτρα είχαν προταθεί από τις ΗΠΑ νωρίτερα, προκύπτει από άλλο τηλεγράφημα.

Η δημοσίευση θα συνεχιστεί τη Δευτέρα στα «Νέα» με έγγραφα που αφορούν, μεταξύ άλλων, στο βρώμικο χρήμα, την τρομοκρατία και τους παράνομους μετανάστες.

Μιλώντας στα Νέα ο ιδρυτής του Wikileaks, Τζούλιαν Άσαντζ επισημαίνει ότι «αν διαβάσει κανείς τα τηλεγραφήματα αυτά προσεκτικά, θα κατανοήσει λεπτομερώς την εικόνα της Ελλάδας σε σχέση με τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Αποκτώντας αυτή τη γνώση, ίσως μπορεί κανείς να ελέγξει τις μεθοδεύσεις για τη χειραγώγηση της ελληνικής κοινωνίας και της ανεξαρτησίας της».
http://www.tanea.gr

Casus belli και ΑΟΖ.

Νίκος Λυγερός

Πολλοί από τους δικούς μας που αναρωτιούνται ακόμα κατά πόσο η έννοια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μας επιτρέπει να βγούμε από το αδιέξοδο παλαιότερων διακρατικών διαπραγματεύσεων, έχουν την εντύπωση ότι η Τουρκία μπορεί να προκηρύξει ένα νέο Casus belli που να αφορά στην ΑΟΖ. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι τρεις διακρατικές συμφωνίες της Κύπρου με το Λίβανο, την Αίγυπτο και το Ισραήλ ανέδειξαν το ορθολογικό υπόβαθρο του προβληματισμού τους.

Δεν έχουν αντιληφθεί ότι η ελληνο-αλβανική συμφωνία είναι θέμα χρόνου να υλοποιηθεί και ότι ο χρόνος είναι μαζί μας, πράγμα το οποίο αποδεικνύει de facto ότι η πρόθεση για Casus belli δεν έχει νόημα εκ μέρους της Τουρκίας. Ας αναλύσουμε όμως αυτό το θέμα δομικά. Μετά τη θέσπιση της ΑΟΖ η Ελλάδα μπορεί να υπογράψει διακρατικές συμφωνίες με την Αλβανία, την Ιταλία τη Λιβύη, την Κύπρο, την Αίγυπτο και την Τουρκία.

Η ανάλυση μέσω θεωρίας παιγνίων οδηγεί στο στρατηγικό συμπέρασμα ότι η διαπραγμάτευση με την Τουρκία πρέπει να είναι η τελευταία. Για όλες τις προηγούμενες η Τουρκία δεν συμμετέχει και κατά συνέπεια είναι το τρίτο μέρος. Σε αυτές έχουμε δύο κατηγορίες.

Η πρώτη είναι αυτή όπου η Τουρκία δεν έχει καμιά ανάμειξη όσον αφορά στα διαγράμματα Voronoi. Σε αυτή την κατηγορία, ένα Casus belli της Τουρκίας δεν θα είχε de facto νόημα. Στη δεύτερη κατηγορία, η Τουρκία θα πρέπει να πείσει και το δεύτερο κράτος για να αποδεχθεί το αίτημά της, κατά συνέπεια το Casus belli θα ήταν στην ουσία διπλό, πράγμα το οποίο είναι επικίνδυνο. Σε αυτές τις δύο κατηγορίες αναδεικνύεται η ιδέα ότι το τρίτο μέρος δυσκολεύεται να αναμειχθεί σε μια διακρατική σχέση μεταξύ δύο κρατών. Αυτό είναι το παράδειγμα της Κύπρου.

Το δομικό πρόβλημα είναι ότι το θέμα της ΑΟΖ δεν είναι μια μονομερής απόφαση μόλις υπάρχουν επικαλύψεις. Τώρα όσον αφορά την περίπτωση της Ελλάδας με την Τουρκία, το Casus belli δεν αποτελεί μοχλό πίεσης, αφού επαρκεί στην Τουρκία να μην υπογράψει τη διακρατική συμφωνία. Αποδείξαμε λοιπόν εξετάζοντας εξαντλητικά όλες τις περιπτώσεις, ότι το Casus belli στην περίπτωση της ΑΟΖ δεν θα ήταν αποτελεσματικό. Δεν υπάρχει λοιπόν αναλογία με το Casus belli που αφορά στα 12 Ν.Μ. Η διαφορά που κάνει τη διαφορά είναι απλή και είναι η εξής: η επέκταση στα 12 Ν.Μ. είναι μια μονόπλευρη απόφαση. Έτσι το Casus belli μπορεί με την ύπαρξή του να ακυρώσει αυτή την απόφαση, ακόμα και αν έχουμε υπογράψει τη Συνθήκη του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας. Δεν πρέπει λοιπόν να κάνουμε λανθασμένες αναλογίες, οι οποίες ευνουχίζουν τη σκέψη μας. Τελικά η ΑΟΖ δεν έχει τα ίδια δομικά προβλήματα που έχουν τα χωρικά ύδατα ακόμα κι αν μοιάζουν φαινομενικά. Έτσι η ΑΟΖ αποφεύγει τα προβλήματα του παρελθόντος και επιτρέπει την ύπαρξη ενός δυναμικού πλαισίου το οποίο είναι εφικτό να μετατραπεί σε συμμαχικό πεδίο δράσης. Δεν υπάρχει λόγος να έχουμε φοβίες για ένα θέμα που έχει δείξει σε πολλές περιπτώσεις ανά τον κόσμο την αφοπλιστική του αποτελεσματικότητα ακόμα και με παραδοσιακά δύσκολους παίκτες.

http://www.lygeros.org/lygeros/7108-gr.html

Θα προλάβουν οι εξελίξεις την Τουρκία ή η Τουρκία τις εξελίξεις;

Η Κρίση με την γείτονα Τουρκία είναι πολύ κοντά και πολλοί είναι αυτοί που εκτιμούν ότι θα πάρει απίστευτες διαστάσεις και σκόπιμα ανεξέλεγκτες. Ο χρονικός προσδιορισμός πλέον είναι ορατός, έχει πλέον διαγγελθεί επίσημα από τα στόματα πολλών μυημένων.
Εμείς δεν παρακολουθούμε τα γεγονότα, αλλά μέσα από αυτά. Μια σειρά από αδιαμφισβήτητα τεκμήρια – γεγονότα και πράξεις παίρνουν την θέση τους στον χρόνο και συνθέτουν πλέον το πάζλ των προδιαγεγραμμένων εξελίξεων μιας σοβαρότατης εθνικής κρίσης στην χώρα μας.
Οι πληροφορίες πλέον που μας έρχονται είναι πολλές και από πολλές και διαφορετικές πηγές . Δεν μα επιτρέπεται όμως λόγο ήθους να τις διαχέουμε. Προσπαθούμε όμως με διαφορετικούς τρόπους, ψύχραιμα, να μηνύσουμε σε όλους εσάς την σοβαρότητα της κατάστασης όπως την ακούμε και την αντιλαμβανόμαστε.

Τεκμήριο 1ον: Η πρώτη επίσημη πολιτική προειδοποίηση έρχεται από τα χείλη της Άννας Ψαρρούδα- Μπενάκη τον Φεβρουάριο του 2005, περι περιορισμού των Εθνικών συνόρων και άλλων πολλών μελλοντικών γεγονότων , με την προσφώνηση της προς τον Κάρολο Παπούλια. Η κ. Ψαρουδα-Μπενάκη είχε προειδοποιήσει τον ελληνικό λαό για τα δεινά που τον περίμεναν την περίοδο προεδρίας του κ. Παπούλια. Τα εθνικά θέματα και τους κινδύνους περιορισμού των εθνικών συνόρων. Τον περιορισμό της εθνικής μας κυριαρχίας από τους υπάλληλους της ευρωπαϊκής ένωσης. Τον περιορισμό των ατομικών δικαιωμάτων μέσα από την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων. Την επαναδιαπαιδαγώγηση των νέων ελλήνων με το ξαναγράψιμο της Ιστορίας. Και την διάλυση του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος.

Τεκμήριο 2ον: Μέχρι τα μέσα 2010, Το μεγάλο επενδυτικό κεφάλαιο αποσύρθηκε από την Ελλάδα λόγο της γεωπολιτικής αστάθειας . Σαφώς δεν αποσύρθηκε από ένα ισχυρό νόμισμα (το EYRO) σε μια κατεστραμμένη οικονομία όπου θα μπορούσε να εξαγοράσει πλήθος υλικών και άυλων πόρων. Σαφώς δεν αποσύρεται από την Τέλεια επένδυση για εκδικητικούς σκοπούς. Διότι το χρήμα δεν έχει συναισθήματα ούτε εκδικητικές στάσεις μονάχα επενδυτικές. Τι θα εμπόδιζε λοιπόν την τέλεια επένδυση σε μια χώρα , φυσικά όχι ή οικονομική αστάθεια, αυτή ευνοεί τις επενδύσεις. Μονάχα μια γεωπολιτική αστάθεια θα ήταν αίτιο φυγής και αυτό είναι ο λόγος.

Τεκμήριο 3ον: Η Σύμβαση «Cooper», της οποίας η χρονική ισχύς, εξέπνευσε την 31η Δεκεμβρίου 2010, ενώ η διάρκεια της ήταν για 70 έτη! Από τι μας εμπόδιζε και τι μας εγγυόταν. Μας εμπόδιζε να αξιοποιήσουμε τον ορυκτό μας πλούτο , με τι αντάλλαγμα ; Τώρα που δεν μας εμποδίζει ή σχετική σύμβαση , ποιο είναι το εργαλείο ελέγχου του Ορυκτού μας πλούτου; Είναι το μνημόνιο, και τι εγγυάται; Στην Σύμβαση αυτή, δεσμεύονταν τα λεγόμενα «στρατηγικά ορυκτά» της Ελλάδος, μαζί με τον υδάτινο μας πλούτο, από ένα Αμερικανικό consortium εταιρειών! Μάλιστα τονίζεται πως η ανωτέρω Σύμβαση, τηρείτο εδώ και πολλά έτη, στο υπουργείο Βιομηχανίας.

Τεκμήριο 4ον: Η επιθετική στάση του προέδρου της Δημοκρατίας προς την Γείτονα Τουρκία στις αρχές Ιανουαρίου 2011 , υποδεχόμενος τον Αρμένιο ομόλογό του. «Κατακρεουργηθήκαμε από τον ίδιο βάρβαρο» είπε ο Κ.Παπούλιας . Ο Πρόεδρος της δημοκρατίας ο οποίος, από τον καιρό που ήταν υπουργός Εξωτερικών, μιλούσε λίγο και πάντα ήταν πολύ προσεκτικός. Το σημαντικό είναι ότι δεν είχε προκαλέσει ποτέ με τις δηλώσεις του. Είναι, επομένως, απορίας άξιον γιατί χρησιμοποίησε, υποδεχόμενος τον Αρμένιο ομόλογό του, μια τόση αιχμηρή φρασεολογία που ήξερε ο,τι θα ενοχλήσει την Τουρκία; Στο παρελθόν, αν και είχε πολλές ευκαιρίες, το απέφευγε συστηματικά τέτοιες φράσεις, δεν λέγονται τυχαία από έναν τόσο έμπειρο πολιτικό. Και το κάνει τώρα γιατί; Όταν μάλιστα η κυβέρνηση, μέχρι πρόσφατα, επένδυε τόσα πολλά στην λεγόμενη ελληνοτουρκική φιλία; Μήπως αλλάζουν κάποιες συμμαχίες στην περιοχή;

Τεκμήριο 5ον: 7-01-2011 συνάντηση Παπανδρέου – Ερντογάν και τάχα μου επιθετική στάση του πρωθυπουργού στο Ερζερούμ.

Τεκμήριο 6ον: Έκτακτες αμυντικές κινήσεις του ΓΕΣ στις αρχές Ιανουαρίου 2011 σε νησιά και Έβρο. Μονάδες βαρέων αρμάτων μάχης και πυροβόλων μεγάλου βεληνεκούς έχουν πάρει θέση Μάχης στα σύνορα της χώρας με την γείτονα . Επίσης τα νησιά του Αιγαίου που βρίσκονται κοντά στα τουρκικά παράλια έχουν ενισχυθεί με μονάδες των ειδικών Δυνάμεων.

Τεκμήριο 7ον: Υπεραυξημένες στο πολλαπλάσιο οι Παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου και Θαλάσσιου Χώρου μας. Τον τελευταίο μήνα δεχόμαστε σφυροκόπημα παραβιάσεων από αέρος και θαλάσσης με ταυτόχρονη και πρωτοφανή συγκάλυψη των γεγονότων από την κυβέρνηση. Σχεδόν καθημερινά εχθρικά Αεροσκάφη πετούν πάνω από τα νησιά μας, εχθρική φρεγάτα παρενοχλεί εμπορικά πλοία στην ΚΕΑ, υποβρύχιο ξετρυπώνεται έξω από το Λαύριο, αλλά σίγουρα και πολλές άλλες παραβιάσεις που θάπτονται στο σκότος της μυστικής διπλωματίας.

Τεκμήριο 8ον: την 24/1/2011 Α.Σαμαράς στη Βουλή Ζήτησε ΑΟΖ "εδώ και τώρα, ενεργοποιώντας Εμέσα το casus belli το οποίο αίρεται από την Τουρκική Βουλή μόνο με την παραίτηση της Αθήνας από το δικαίωμα που της δίνει το Διεθνές Δίκαιο να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα μέχρι τα 12 μίλια. Ο Α. Σαμαράς έκλεισε την ομιλία του με την αναφορά :
"…Σας καλώ να θεσπίσουμε και να διακηρύξουμε αμέσως Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Και να προχωρήσουμε στην οριοθέτησή της με την Κύπρο και με όποια άλλα κράτη προσέλθουν να το λύσουμε διμερώς.
Σας καλώ να παραμείνουμε αμετακίνητοι στις «κόκκινες γραμμές» της εξωτερικής μας πολιτικής: Στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στο Σκοπιανό και σε ό,τι αφορά την ασφάλεια, την ευημερία και τα δικαιώματα του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού"

Τεκμήριο 8ον: η ελεγχόμενη πλέον προπαγάνδα των ΜΜΕ στα θέματα υφαλοκρηπίδας και Αιγαίου.(πχ βλέπε Αλέξης Παπαχελάς εκπομπή TV την 24/01/2011).

Η Ένταση και ρυθμός επικοινωνίας των προειδοποιητικών μηνυμάτων και των γεγονότων που διαχέεται στον Ελληνικό Λαό και αφορούν την περιβόητη κρίση αυξάνεται γεωμετρικά τις ημέρες του Ιανουαρίου.

Αυτό ονομάζεται «προετοιμασία» στην γλώσσα των επικοινωνιολόγων και των ειδικών στα θέματα της προπαγάνδας. Με τον τρόπο αυτό σηματοδοτείται μια νέα βραχεία περίοδος έντασης που θα τεκμηριώσει εθνικά τις όποιες αναγκαίες αποφάσεις παρθούν άμεσα .

Η ένταση λοιπόν δεν πρόκειται να ξεθωριάσει, διότι κλείνουν κεφάλαια συμφωνιών και συμφερόντων τα οποία συνυπογράφει η εξωτερική πολιτική των Ην.Πολιτ. Αμερικής διαμέσου της υπουργού εξωτερικών κας Κλιντον με την επίσκεψη της στην χώρα μας τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους.

Στο ίδιο πλάνο πλαίσιο θέλουν να κλείσει και το κεφάλαιο εποικισμού των μουσουλμάνων στην Ευρώπη, να επανακαθοριστούν τα νέα όρια δυνάμεων, να φτιαχτούν οι νέες γεωπολιτικές ισορροπίες προκειμένου να προστατευτούν οι νέες επενδυτικές αποικίες.

Πως θα γίνει αυτό μα με έναν τρόπο. Με την ενεργοποίηση του Casus Belli των Τούρκων επι του Αιγαίου εξαιτίας της Ελληνική ΑΟΖ.

Εδώ κρίνεται από τους ειδικούς το Ερώτημα. Θα Προλάβουν οι εξελίξεις την Τουρκία το 2011, ή θα προλάβει να σταματήσει τις εξελίξεις η Τουρκία το 2011.

• Αν προλάβει να σταματήσει τις εξελίξεις η Τουρκία το 2011 αυτό θα το κάνει με Τεχνητή κρίση η θερμό επεισόδιο πρίν τον Μάρτιο του 2011.

• Αν Προλάβουν οι εξελίξεις την Τουρκία το 2011 τότε θα ισχύσει το CASUS BELLI (Αιτία Πολέμου) της Τουρκικής Βουλής και θα οδηγήσει τον Ερντογάν παραμονές Εκλογών και πριν τον Ιούνιο να υπερασπίσει το Ψήφισμα της.

Ο Δρόμος της αντιμετώπισης είναι αδιέξοδο, «Πόλεμος».

ΠΗΓΗ: Ας μιλήσουμε επιτέλους!

Την άρση του casus belli ζητά η ΕΕ από τη Τουρκία!

 

Ενα σκληρό προσχέδιο κατά της Τουρκίας συζητείται την Πέμπτη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με το οποίο ουσιαστικά συστήνει έλεγχο του στρατού και των στρατιωτικών δαπανών και ανάκληση του casus belli κατά της Ελλάδας.

Μάλιστα προχωρώντας ένα βήμα παραπάνω καλείται η Τουρκία να διευρύνει τις προσπάθειες για εκδημοκρατισμό και να προβεί σε ενέργειες που να της εξασφαλίζουν καλή γειτονία.

Στις αναφορές για το Κυπριακό, η Τουρκία καλείται να στηρίξει ενεργά τις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις, να συμβάλει με απτό τρόπο στη συνολική διευθέτηση του κυπριακού ζητήματος και να διευκολύνει τη δημιουργία κατάλληλου κλίματος.

Προτεινεται μάλιστα στην Τουρκία να αποσύρει άμεσα τις στρατιωτικές της δυνάμεις από την Κύπρο και να παροτρύνει μετά επιτάσεως τις δύο κοινότητες στην Κύπρο να εργασθούν εντατικά, κάτι που είναι και αίτημα του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ.

 

ΠΗΓΗ: Greek National Pride

Από την άρση του Casus belli στην τοποστρατηγική της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης

Νίκος Λυγερός

Αφού η άρση του Casus belli δεν είναι πια μια θεωρητική ουτοπία είναι απαραίτητο να εξετάσουμε και τις προοπτικές αυτής της αλλαγής φάσης ακόμα κι αν για να γίνει υπαρκτή θα πρέπει να περιμένουμε την τελική απόφαση της τουρκικής εθνοσυνέλευσης. Σε κάθε περίπτωση η προετοιμασία είναι εύλογη στη στρατηγική. Η άρση του Casus Belli επιτρέπει την εφαρμογή μέσω της επικύρωσης της Συνθήκης Montego Bay για τα 12 ναυτικά μίλια. Επιπλέον, ανοίγει πρακτικά και το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, η οποία καλύπτει τις ανάγκες μας στο χώρο του Αιγαίου.
Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να σημειώσουμε και τον εξής προβληματισμό. Όταν μιλούμε για τα 12 ΝΜ και μετά για το 200 ΝΜ, δηλαδή όταν περνάμε από τα χωρικά ύδατα στην ΑΟΖ, έχουμε την εντύπωση ότι δεν μπορούμε παρά μόνο να κερδίσουμε χώρο. Αυτό ισχύει μόνο στη φάση, όπου υπάρχουν τουλάχιστον 3 παίκτες για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία της θεωρίας παιγνίων, αφού η θεωρία αποφάσεων δεν επαρκεί για αυτόν τον προβληματισμό. Διότι το κέρδος για τις δύο χώρες προέρχεται από το χώρο που χάνουν στα διεθνή ύδατα.

Έχουμε, λοιπόν, για τους δύο παίκτες, ένα παίγνιο μη μηδενικού αθροίσματος, όταν βρισκόμαστε σε ελεύθερο πλαίσιο. Όμως η μελέτη της τοποστρατηγικής της ΑΟΖ δείχνει ότι η απόλυτη εφαρμογή της έρχεται σε σύγκρουση σε τοπικά σημεία. Για να είμαστε συγκεκριμένοι, ας εξετάσουμε την περιοχή του Καστελόριζου.

Το σύμπλεγμά του σε σχέση με τη Ρόδο λειτουργεί ως ένα γραμμικό σύστημα που βασίζεται αποκλειστικά στην απλοποίηση των δεδομένων της Συνθήκης Παρισίου του 1947. Αν εφαρμόσουμε την ΑΟΖ δίχως να προσέξουμε τα δεδομένα που ισχύουν από τότε θα έχουμε μία επικάλυψη της περιοχής από τη θεωρητική τουρκική ΑΟΖ.

Στην πραγματικότητα, και από την άλλη πλευρά, δηλαδή μεταξύ Καστελόριζου και Κύπρου, γίνεται το ανάλογο φαινόμενο, μόνο που παρουσιάζεται εκτός συνόρων ακόμα κι αν εμπλέκεται με το F.I.R. Τι σημαίνει λοιπόν αυτό το παράδειγμα; Η αναζήτηση της εφαρμογής της ΑΟΖ θα δημιουργήσει μια διαπραγμάτευση κι αυτή θα πρέπει να βασίζεται σε ορθολογικούς κανόνες που εξασφαλίζει η τοποστρατηγική μέσω των διαγραμμάτων Voronoi και της τριγωνοποίησης Delaunay. Αλλιώς, αναπόφευκτα θα αντιμετωπίσουμε τοπικές εξαιρέσεις που θα έχουν κόστος.

 Είναι, λοιπόν, σημαντικό να αποφασίσουμε μια ολική στρατηγική, για να λύσουμε το πρόβλημα της ΑΟΖ και να αποφύγουμε με τέτοιο τρόπο διακρατικές τριβές, οι οποίες δεν θα έχουν νόημα στο διεθνές επίπεδο. Επιπλέον, η στρατηγική μας πρέπει να ενταχθεί σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο, για να ενισχυθεί από τους εταίρους μας έτσι ώστε να είναι ανθεκτική κι επομένως αποτελεσματική. Τώρα είναι η ώρα να μελετηθεί με ακρίβεια το όλο θέμα για να γνωρίζουμε εξ αρχής τις πρέπουσες κινήσεις από τις δύο πλευρές.

ΠΗΓΗ: Ινφογνώμων Πολιτικά

ΤΟ CASUS BELLI ΚΑΙ ...... ΤΑ ΚΑΖΑ ΤΟΥ ΥΠΕΞ

Στην Ελλάδα (και στην Κύπρο) υπάρχουν αρκετοί πολιτικοί, διπλωμάτες και δημοσιογράφοι οι οποίοι αυτό που ελπίζουν το παρουσιάζουν ως γεγονός.

Τα πανηγυρικά δημοσιεύματα για τη δήθεν άρση του casus belli από την Τουρκία παρουσίασαν το επιθυμητό και όχι την πραγματικότητα με έναν τρόπο δουλικό. Είναι χαρακτηριστικό αλλά και καταθλιπτικό την ίδια στιγμή ότι ακόμα και στις ανώτερες βαθμίδες του υπουργείου Εξωτερικών παρατηρήθηκαν τάσεις πανηγυρισμού, επειδή «βλέπουν» τα πάντα μέσα από τον φακό ενός δημοσιοσχετισμού που χαρακτηρίζει την παρούσα κυβέρνηση.

Θεώρησαν προφανώς ότι είναι επιβράβευση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής η άρση της «αιτίας πολέμου» εάν η Ελλάδα επεκτείνει τα ελληνικά χωρικά ύδατα έως τα 12 ναυτικά μίλια, που δικαιούται άλλωστε.

«Είναι κυριαρχικό δικαίωμα (της Ελλάδας) που προβλέπεται ρητά από το Δίκαιο της Θάλασσας και συνιστά μέρος του ευρωπαϊκού κεκτημένου» δήλωσε πολύ σωστά ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γρηγόρης Δελαβέ­κου­ρας, ο οποίος έλαβε εντολή να προχωρήσει σε σκληρή δήλωση προφανώς λόγω των πολιτικών λαθών που παρατηρήθηκαν στη διάρκεια του αγώνα μπάσκετ μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας.

Ουδείς σώφρων άνθρωπος επιθυμεί τη μόνιμη κρίση με την Αγκυρα, πόσω μάλλον τον πόλεμο. Ας μη γελιόμαστε… Θα αποτελέσει καταστροφή και για τις δύο χώρες, περισσότερο για τη δική μας, η οποία εισήλθε σε περίοδο μεγάλης δυσκολίας.

Από την άλλη πλευρά δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε και αυτό αφορά τη σημερινή κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Οι Τούρκοι ηγέτες δεν σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο και δεν απλοποιούν αυτά που θεωρούν εθνικά θέματα, όπως πράττει ο Ελληνας πρωθυπουργός και η ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών ειδικά σε ό,τι αφορά τα θέματα του Αιγαίου.

Σύμφωνα με τα απόρρητα αμερικανικά έγγραφα ακόμα και ο εγκάθετος των Αμερικανών Δημήτριος Ιωαννίδης, που με τη σύμφωνη γνώμη του Κίσιγκερ κατέστρεψε την Κύπρο, αρνούνταν να παραδώσει οτιδήποτε στο Αιγαίο. Και αναφέρομαι σε έναν άνθρωπο που ελεγχόταν από το αμερικανικό σύστημα.

Οι σημερινοί ηγέτες της Τουρκίας δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους προηγούμενους. Η μόνη διαφορά είναι ότι ο κ. Ερντογάν και η παρέα του παρουσιάζονται με «αγγελικό πρόσωπο», αλλά έχουν τους ίδιους στόχους εναντίον της Ελλάδας.

ΠΗΓΗ

ΧΩΡΙΚΗ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟΣ ΚΑΙ CASUS BELLI

Το πλαίσιο της Χωρικής θάλασσας είναι ξεκάθαρο κι όμως υπάρχει μια τάση ραγιαδισμού που όχι μόνο αλλοιώνει τα πράγματα αλλά προωθεί στον δικό μας χώρο το Casus Belli.

Του Νικου Λυγερού

Η μελέτη των δεδομένων επαρκεί για να απορρίψει αυτήν την τάση και να δείξει το πεδίο δράσης. Η Ελλάδα έχει καθορίσει το εύρος των 6 ΝΜ για τη χωρική θάλασσα με το Νόμο 230/17 Σεπτ.-13 Οκτ. 1936 (ΦΕΚ Α΄ 450/1936), ο οποίος επιβεβαιώνεται με τον νεώτερο Νόμο 187/20 Σεπτ. 1973, (ΦΕΚ Α΄ 261/1973). Στη συνέχεια κύρωσε την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας με το Νόμο 2321/1995 (ΦΕΚ 136 Α΄ από 23 Ιουν. 1995) η οποία καθορίζει το εύρος των 12 ΝΜ για τη Χωρική θάλασσα.

Η Τουρκία έχει ορίσει εύρος 12 ΝΜ στην Μαύρη θάλασσα και στην Μεσόγειο με την υπ’ αριθμ. 8/4672 απόφαση του Υπουργικού της Συμβουλίου. Καταλαβαίνουμε τώρα ότι σε όλο αυτό το πλαίσιο, το οποίο είναι φυσιολογικό, ότι η γενική κατάσταση είναι ότι τα 12 ΝΜ είναι μια παγκόσμια σταθερά για το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας. Ενώ η Τουρκία και ο ραγιαδισμός μαζί της προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν είναι σωστό να επιβάλουμε τα 12 ΝΜ στο Αιγαίο. Πολλοί από τους δικούς μας δεν ξέρουν και ότι η Τουρκία έχει συμφωνήσει για τα 12 ΝΜ και στην Μαύρη θάλασσα και στην Μεσόγειο και τους δημιουργείται η εντύπωση ότι έχει άλλη άποψη για όλο το θέμα. Κι όσον αφορά στο ραγιαδισμό, εκείνος μας εξηγεί ότι το Αιγαίο δεν είναι δίκαιο.

Ξεχνά βέβαια τις γενοκτονίες που διέπραξε η Τουρκία κατά τους Ασσυροχαλδαίους, τους Πόντιους, τους Εβραίους και τους Αρμένιους για να μην υπάρχει μη τουρκικό στοιχείο στην Τουρκία κι ότι αφάνισε τον Ελληνισμό από τις ακτές της και μας παρουσιάζει τα νησιά του Αιγαίου ως μία αδικία. Και δεν τους φοβίζει το γελοίο της υπόθεσης. Ακόμα κι αν δεν είχαν γίνει όλες αυτές οι γενοκτονίες, τις οποίες δεν αναγνωρίζει η Τουρκία, η δικαιοσύνη θα ήταν η ίδια για τα νησιά του Αιγαίου. Όλα τα νησιά που βρίσκονται πέρα από 3 ΝΜ της ακτής της Τουρκίας, ανήκουν στην Ελλάδα καθώς είναι ρητά γραμμένο και στην απόφαση των Έξι δυνάμεων και στη Συνθήκη της Λωζάνης. Και δεν υπάρχει κανένα σοβαρό επιχείρημα εναντίον της Ελλάδας. Τώρα ότι η Ελλάδα στο άρθρο 2 του υπόψη κυρωτικού νόμου αναφέρει ότι επιφυλάσσεται όποτε κρίνει να επεκτείνει με Νόμο τη Χωρική θάλασσά της έως 12 ΝΜ, δεν είναι θέμα δικαιοσύνης αλλά απλής πολιτικής βούλησης. Εδώ ο ραγιαδισμός παίζει το ρόλο του και έχει πεδίο δράσης, διότι ο καθένας, όταν δεν μπορεί να σταθεί, βρίσκει δικαιολογίες. Όμως ο λαός δεν ξεχνά το ρητό του Ρίτσου: «Για να σε γονατίσουν πρέπει να γονατίσεις». Το εύρος της Χωρικής θάλασσας δεν μετριέται σε μήκος αλλά σε ύψος.

http://www.lygeros.org

CASUS BELLI, Τοποστρατηγική και timing

Ν. Λυγερός

Οι φοβίες του Casus belli δεν επιτρέπουν τη στρατηγική εξέταση του θέματος κι η έλλειψη στρατηγικής εξουδετερώνει το πρόβλημα του timing.

Το Casus belli, θέλουμε, δεν θέλουμε, είναι μία επίθεση στο χώρο της νοητικής στρατηγικής.

Και βασίζεται στο νοητικό σχήμα: η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Όμως αυτή η απλοϊκή εφαρμογή δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το επόμενο νοητικό σχήμα: η καλύτερη επίθεση είναι η αντεπίθεση.

Βέβαια, όταν υπάρχει εκ μέρους μας παθητική στάση, το Casus belli λειτουργεί ακόμα κι αν δεν έχει βάση. Ενώ στην πραγματικότητα, μέσω της τοποστρατηγικής, η ανθεκτικότητα του Αιγαίου δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από τέτοιου είδους ρητορική.

Ακόμα κι αν πιστεύουμε ότι η κινητικότητα γύρω από το Casus belli ανήκει στην εσωτερική κατανάλωση της Τουρκίας είναι τώρα το σωστό timing για να υπογραμμίσουμε σθεναρά τις προσπάθειες της Τουρκίας να γίνει επιτέλους ένα δημοκρατικό κράτος που σέβεται το Δίκαιο της θάλασσας, διότι θέλει να το εφαρμόσει σε όλη την επικράτειά της κι όχι μόνο στη Μαύρη Θάλασσα και στη Μεσόγειο.

Διότι δεν μπορούμε ν’ αφήσουμε παθητικά τον Υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας να θεωρεί το Casus belli ως ένα εργαλείο σε μία διαπραγμάτευση. Διότι δεν έχουμε να δώσουμε τίποτα ενάντια της άρσης του Casus belli. Η άρση δεν είναι μία σωστή κίνηση προς την Ελλάδα, αλλά προς το Διεθνές Δίκαιο, μέσω του Δικαίου της θάλασσας.

Και κατά συνέπεια, δεν είναι το εγχείρημα μιας μελλοντικής διαπραγμάτευσης. Η Τουρκία πρέπει να προσαρμοστεί για τη δική της εξέλιξη ως κράτος που θέλει να θεωρείται σοβαρό από τους άλλους. Αν η κίνησή της είναι μόνο και μόνο ένα τέχνασμα, θα εκτεθεί μόνη της. Συνεπώς, η θέση μας είναι απλή.

Πρέπει να χαιρετίσουμε αυτή την προσπάθεια, διότι η υλοποίησή της διευκολύνει τις διακρατικές μας σχέσεις. Αλλά και σε αυτήν την περίπτωση να μην ξεχάσουμε τον γενικότερο προβληματισμό της ΑΟΖ.

Η άρση του Casus belli στην καλύτερη εκδοχή δεν είναι ένα τελικό αποτέλεσμα, αλλά ένα ενδιάμεσο προς τον καθορισμό της ΑΟΖ, καθώς το αποδεικνύει η τοποστρατηγική εφαρμογή των Διαγραμμάτων Voronoi κι η τριγωνοποίηση Delaunay.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, πλαίσιο για επιλογή αδράνειας. Ας μετατραπεί η κινητικότητα σε μία κίνηση που δεν είναι του τύπου Brown και θα μελετήσουμε την ανέλιξή της.

Το σωστό timing είναι στο παράθυρο, ας αξιοποιήσουμε λοιπόν το πεδίο, για να μετατραπεί σε πεδίο δράσης, για να ξεφύγουμε από το πλαίσιο που δέχεται αποκλειστικά και μόνο δύο παίκτες, για να ενεργοποιήσουμε αποτελεσματικά το ευρωπαϊκό πλαίσιο.

ΠΗΓΗ