Το αέρινο πέπλο της "Ρέας"

Ο δεύτερος μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου είναι το πρώτο σώμα εκτός της Γης στο οποίο ανιχνεύεται ατμόσφαιρα με οξυγόνο, έστω κι αν το ζωoγόνο στοιχείο είναι 5 τρισεκατομμύρια φορές πιο αραιό από ό,τι στον πλανήτη μας.

Το ασυνήθιστο αέριο πέπλο της Ρέας φαίνεται ότι ανανεώνεται συνεχώς, καθώς η κοσμική ακτινοβολία βομβαρδίζει και διαβρώνει την επιφάνεια.

Οι τελευταίες παρατηρήσεις της αποστολής Cassini, που μελετά το σύστημα του Κρόνου από το 2004, «υποδεικνύουν ότι η ενεργή, περίπλοκη χημεία που περιλαμβάνει οξυγόνο ενδέχεται να είναι αρκετά κοινή σε όλο το Ηλιακό Σύστημα, ακόμα και στο Σύμπαν» σχολίασε ο Μπεν Τίολις, μέλος της επιστημονικής ομάδας της αποστολής.

Η έρευνά του δημοσιεύεται την Παρασκευή στο περιοδικό Science.

Οι ερευνητές υποψιάζονταν από πριν ότι η Ρέα διαθέτει λίγο οξυγόνο, τo Cassini κατάφερε όμως να ανιχνεύσει απευθείας το αέριο πλησιάζοντας το φεγγάρι σε απόσταση μόλις 101 χιλιομέτρων.

Η ατμόσφαιρα του δορυφόρου περιέχει και διοξείδιο του άνθρακα, του οποίου η προέλευση παραμένει ασαφής.

Το οξυγόνο, όμως, φαίνεται ότι παράγεται με τη βοήθεια του ίδιου του Κρόνου. Καθώς ο πλανήτης περιστρέφεται, το μαγνητικό του πεδίο στέλνει στην επιφάνεια του δορυφόρου σωματίδια υψηλής ενέργειας.

Τα σωματίδια αυτά προκαλούν χημικές αντιδράσεις στην επιφάνεια του δορυφόρου και απελευθερώνουν σχετικά άφθονα μόρια οξυγόνου.

Αν και η Ρέα είναι υπερβολικά παγωμένη και στεγνή για να φιλοξενεί οποιαδήποτε μορφή ζωής, η ερευνητική ομάδα εκτιμά ότι η ίδια διαδικασία παραγωγής οξυγόνου ίσως δημιουργεί φιλόξενες συνθήκες σε άλλα σώματα του Ηλιακού Συστήματος.

Ο Εγκέλαδος, για παράδειγμα, ένας πολύ μικρότερος δορυφόρος του Κρόνου, πιστεύεται ότι κρύβει κάτω από την κατάλευκη, παγωμένη επιφάνειά του, έναν ολόκληρο υπόγειο ωκεανό. Αν το οξυγόνο και το διοξείδιο του άνθρακα μπορούν με κάποιο τρόπο να μεταφερθούν στο νερό, εκτιμά ο Τίολις, η πιθανότητα ανακάλυψης μικροβιακής ζωής αυξάνεται.

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει πάντως και η ατμόσφαιρα του Τιτάνα, του μεγαλύτερου από τους δεκάδες δορυφόρους του Κρόνου. Το πορτοκαλί, γιγάντιο φεγγάρι είναι καλυμμένο με πυκνή ατμόσφαιρα, από την οποία πέφτει βροχή υδρογονανθράκων που σχηματίζουν λίμνες.

ΠΗΓΗ: Π Υ Ρ ί Σ Π Ο Ρ Ο Σ ΖΩΣΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Παζαρεύει με την Τουρκία η κυβέρνηση το Καστελόριζο;

Από το Καστελόριζο ήταν που ο πρωθυπουργός την αποφράδα ημέρα της 23ης Απριλίου 2010, ανακοίνωσε το δέσιμο της χώρας μας στο άρμα του ΔΝΤ. Για το ξεπούλημα του Καστελόριζου πληθαίνουν τώρα ανησυχητικές πληροφορίες, ότι διεξάγονται παρασκηνιακές διεργασίες ανάμεσα στην Αθήνα και την Αγκυρα.
Ως γνωστόν, όπως επισήμανε πρόσφατα κατά τη διάρκεια συνεδρίου για ενεργειακά θέματα, ο διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Περιβαλλοντικής Ερευνας και Κατάρτισης του Παντείου Πανεπιστημίου, Γρηγόρης Τσάλτας, «από το 2001 έως το 2010, βρίσκεται σε εξέλιξη απόπειρα μονομερούς τουρκικής οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας της περιοχής νοτίως των τουρκικών παραλίων μη λαμβάνοντας υπόψη τη νησιωτική παρουσία του Καστελόριζου». Να σημειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια, η Τουρκία προβαίνει σε συστηματικές προκλήσεις στη συγκεκριμένη περιοχή με στόχο την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας (βλέπε http://www.antinews.gr/?p=10164 «Τουρκία: στο Καστελόριζο είναι τουρκική υφαλοκρηπίδα»).
Μόλις προ μηνός μάλιστα μάλιστα, στις αρχές Νοεμβρίου, εξαιτίας παραβιάσεων τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών στην περιοχή του Καστελόριζου, το ελληνικό Πεντάγωνο απέσυρε τη φρεγάτα «Θεμιστοκλής» από την ΝΑΤΟΪκή άσκηση «Μπλέ Φάλαινα», όπου μετείχαν ελληνικές και τουρκικές δυνάμεις. Ο στόχος της Αγκυρας είναι σαφής: Τα μεγάλα κοιτάσματα υδρογονανθράκων (φυσικό αέριο και πετρέλαιο) στη ζώνη νοτίως του Καστελόριζου, νοτίως της Κρήτης («κοίτασμα του Ηρόδοτου»), νοτίως της Κύπρου και των θαλασσίων περιοχών της Αιγύπτου και αυτά που κατέχει νομίμως, ή μη το Ισραήλ.

Η Τουρκία θέλει λοιπόν, να μπεί σφήνα στην περιοχή (βλέπε: Χάρτης 1. Το στρατηγικό σημείο του Καστελόριζου). Τι ζητάει η Τουρκία; Απλά, ότι το Καστελόριζο δεν έχει υφαλοκριπίδα και, ως εκ τούτου, αυτομάτως περιορίζεται η ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ, Χάρτης 2. Η ΑΟΖ που πρέπει, και δικαιούται βάσει των διεθνών κανόνων, να χαράξει η Ελλάδα). Η Τουρκία όμως, γνωρίζει πολύ καλά ότι το Καστελόριζο έχει υφαλοκριπίδα, διότι είναι κατοικημένο νησί. Όπως και να’χει, το Καστελόριζο έχει μεγάλη στρατηγική σημασία, διότι αποτελεί σημείο οριοθέτησης της ΑΟΖ της Ελλάδας με Αίγυπτο, Κύπρο και Τουρκία. Εφόσον πάντως, υπερισχύσει η τουρκική άποψη, και περάσει ότι το Καστελόριζο δεν έχει υφαλοκριπίδα, είναι προφανές ότι η Αγκυρα αποκτά πρόσβαση στα μεγάλα κοιτάσματα της περιοχής (Χάρτης 3. Η ΑΟΖ της Τουρκίας με βάση τα σημερινά δεδομένα).
Ετσι, περιορίζεται η ελληνική ΑΟΖ και βέβαια τα ελληνικά δικαιώματα στα κοιτάσματα νοτίως της Κρήτης. Ουσιαστικά δηλαδή, προωθείται, και εκεί, η συνεκμετάλλευση με την Τουρκία. Να σημειωθεί ότι η Ελλάδα δεν έχει ορίσει την ΑΟΖ της σε αντίθεση με την Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, που σε μεγάλο βαθμό τα έχουν βρεί για να προχωρήσουν στις έρευνες και την εκμετάλλευση των πλούσιων κοιτασμάτων της περιοχής, με στόχο, κυρίως, την εξαγωγή τους στη Δ.Ευρώπη.

Το σχέδιο για να κάνει τα στραβά μάτια η Ελλάδα απέναντι σε αυτή την τουρκική θέση, προκειμένου να πάρει η Αθήνα «ανταλλάγματα» στο Αιγαίο, λέγεται πως είναι μια παλιά αμερικανική πρόταση. Οι Τούρκοι, στο μέσον της δεκαετίας του 1980, οπότε είχε υποβληθεί η πρόταση, την είχαν αρνηθεί. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, ουσιαστικά θα αποτελεί την επανάληψη των αποτελεσμάτων των επαφών Ανδρέα Παπανδρέου-Τουργκούτ Οζάλ, οπότε η Ελλάδα απεμπόλησε την εκμετάλλευση των έξι κοιτασμάτων που υπάρχουν Ανατολικά της Θάσου.
Να σημειωθεί ότι στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου, έχει πραγματοποιήσει επανειλημμένως έρευνες το ΙΓΜΕ (Ινστιτούτο Γεωλογικών Μεταλλευτικών Ερευνών) για τη μελέτη υδριτών (στερεό μεθάνιο). Πρόκειται για το πρόγραμμα «Αναξίμανδρος», τα αποτελέσματα του οποίου δείχνουν ότι εκεί υπάρχουν πολύ ελπιδοφόρα κοιτάσματα. Πάντως, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, στην αρχή της δεκαετίας του 2000, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών προσπάθησε να μπλοκάρει τις έρευνες του ΙΓΜΕ (!).
Ο τουρκικός Τύπος, πάντως, κατ’επανάληψη έχει αναφέρει ότι είναι δικαίωμα της Αγκυρας να κάνει έρευνες, όπως έπραξε το 2008 με νορβηγικό ερευνητικό σκάφος, 80 μίλια νότια του Καστελόριζου, ερευνών, αφού, κατά τους ίδιους ισχυρισμούς, εκεί είναι τουρκική υφαλοκρηπίδα (!). Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται αντίστοιχοι τουρκικοί ισχυρισμοί ότι η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν στόχο να «φυλακίσουν» την Τουρκία μέσα στα χωρικά της ύδατα, ότι δεν παραιτείται από τα δικαιώματά της στην Ανατολική Μεσόγειο και τις οικονομικές ζώνες, και πως γι’αυτό δίδει άδειες έρευνας σε διεθνείς εταιρείες.

Όπως και να’χει τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά για την Τουρκία, δεδομένου ότι οι συγκεκριμένες θαλάσσιες περιοχές Ελλάδας και Κύπρου, είναι θάλασσα της ΕΕ. Πολύ περισσότερο, στην υπόθεση εμπλέκεται και το Ισραήλ, λόγω των αυξημένων ωφελημάτων που προσδοκά από την εκμετάλλευση της περιοχής. Αξιον προσοχής είναι η ένταση στις ισραηλο-τουρκικές σχέσεις, η οποία, εκτός των άλλων, οφείλεται και στις τουρκικές βλέψεις και παρενοχλήσεις σε αυτή τη θαλάσσια περιοχή.
Να σημειωθεί ότι η Τουρκία επανειλημμένως έχει προσπαθήσει ν α παρεμποδίσει τις κυπριακές έρευνες νοτίως της μεγαλονήσου. Ετσι, για παράδειγμα, στις 13 Νοεμβρίου 2008, πολεμικό της σκάφος εμπόδισε δύο ερευνητικά σκάφη υπό ξένη σημαία, 27 ναυτικά μίλια νοτίως της Κύπρου, επειδή –λέει- βρίσκονταν στην τουρκική ΑΟΖ (!). Το ενδιαφέρον είναι ότι τις ίδιες ημέρες (14-18/11/2008) στη περιοχή τυο Καστελόριζου έκανε την εμφάνισή του το νορβηγικό ερευνητικό σκάφος Malene Ostervold, που, συνοδευόμενο από τουρκική φρεγάτα, προσπάθησε να κάνει γεωφυσικές έρευνες μέσα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Στην περιοχή έσπευσε ελληνική κανονιοφόρος, και λίγο έλειψε να κλιμακωθεί επικίνδυνα η ένταση. Η Νορβηγία, με διάφορες εταιρείες της, έχει απευθυνθεί στην Ελλάδα για έρευνες και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, «δουλεύει» μαζί με την Αίγυπτο, και τότε εμφανίστηκε και με την Τουρκία.
Υπόμνημα
Χάρτης 1. Το στρατηγικό σημείο του Καστελόριζου
Το Ελληνικό τμήμα της λεκάνης του Ηρόδοτου σε σχέση με το Αιγυπτιακό και
Κυπριακό τμήμα της λεκάνης και τις πρόσφατες ανακαλύψεις φυσικού αερίου σε Ισραήλ και Αίγυπτο και τις παραχωρήσεις Κύπρου και της Αιγύπτου.
Σαφείς είναι και οι γεωφυσικές γραμμές που περνούν μέσα από το ελληνικό τμήμα της λεκάνης του Ηρόδοτου. Κίτρινο τετράγωνο, παραχώρηση El Dabaa ( θαλάσσιο βάθος 3000 μέτρα) στην Statoil. Ερευνητικό γεωτρύπανο Discover Americas.
Χάρτης 2. Η ΑΟΖ που πρέπει, και δικαιούται βάσει των διεθνών κανόνων, να χαράξει η Ελλάδα.
Με μωβ χρώμα φαίνονται οι περιοχές που έχει παραχωρήσει ή θέλει να παραχωρήσει η Τουρκία για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Ως φαίνεται έχει παραχωρήσει και περιοχές που μπαίνουν σφήνα στην ελληνική και την κυπριακή ΑΟΖ. Οι στόχοι της Αγκυρας είναι μεγαλύτεροι. Αγκάθι στα σχέδιά της, όπως φαίνεται στο χάρτη, είναι το Καστελόριζο (Μεγίστη).
Χάρτης 3. Η ΑΟΖ της Τουρκίας.

ΠΗΓΗ:ANTINEWS

Ένα βακτηρίδιο που αλλάζει τα δεδομένα της ζωής, είναι τελικά το μυστικό της NASA

H παράξενη, αλμυρή λίμνη Μόνο στη Καλιφόρνια αποκάλυψε ένα απόκοσμο βακτηρίδιο που ενσωματώνει στο DNA του το δηλητηριώδες στοιχείο αρσενικό -και αυτή η παραξενιά του κάνει την ύπαρξη εξωγήινης ζωής να φαίνεται ακόμα πιθανότερη, σύμφωνα με την σημερινή πολυαναμενόμενη ανακοίνωση των επιστημόνων της NASA. Η ανακάλυψη, που θα δημοσιευτεί την Παρασκευή στο περιοδικό Science, αποκαλύφθηκε από τους επιστήμονες λίγο πριν από τη συνέντευξη Τύπου της NASA, που έχει προγραμματιστεί για την 21.00 (ώρα Ελλάδας).

Τα ευρήματα αυτά αποδεικνύουν το πόσα λίγα γνωρίζει η επιστήμη για τις διάφορες μορφές ζωής στη γη, και επεκτείνουν το χώρο της αναζήτησης ζωής σε άλλους πλανήτες. «Τα ευρήματά μας αποτελούν υπενθύμιση ότι η ζωή όπως την ξέρουμε μπορεί να είναι πολύ πιο ευέλικτη από ότι υποθέτουμε ή μπορούμε να φανταστούμε» δήλωσε η Felisa Wolfe-Simon του Ινστιτούτου Αστροβιολογίας της NASA, και μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Στη συγκεκριμένη λίμνη της Καλιφόρνια, δεν μπορούν να ζήσουν ψάρια, ευδοκιμούν όμως τα βακτήρια. Το συγκεκριμένο που ανακαλύφθηκε, τo GFAJ-1 έχει τη δυνατότητα να μπορεί να χρησιμοποιεί ένα δηλητήριο, το αρσενικό, ως δομικό λίθο για το γενετικό υλικό του και είναι η πρώτη γνωστή μορφή ζωής που χρησιμοποιεί και αρσενικό εκτός από άνθρακα, υδρογόνο, άζωτο, οξυγόνο, θείο και φώσφορο. «Μπορεί να αναπτυχθεί είτε με φώσφορο είτε με αρσενικό. Αυτό το καθιστά πολύ αλλόκοτο» αναφέρει ο Paul Davies της NASA. Εκτίμησε μάλιστα ότι η ανακάλυψη αυτή ενισχύει την πεποίθηση ότι δεν είμαστε μόνοι στο Σύμπαν: «Αν κάτι εδώ στη Γη μπορεί να κάνει κάτι τόσο απρόσμενο, τι άλλο μπορεί να κάνει η ζωή που δεν έχουμε δει ακόμα;» αναρωτήθηκε.

ΠΗΓΗ:ANTIWEBLOG

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟ WIKILEAKS:ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΩΣ ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΚΡΑΤΗ!

Μπορεί τις τελευταίες ώρες να διαβάζουμε με (όχι τόσο)μεγάλη έκπληξη τις αποκαλύψεις του Wikileaks σχετικά με διάφορα ζητήματα,ωστόσο είναι κάτι που είναι τουλάχιστον αξιοπερίεργο στην όλη κατάσταση.

Στο http://public.tableausoftware.com/static/images/ta/tags/Country/1.png υπάρχει λίστα με όλες τις χώρες για τις οποίες υπάρχουν leaks(διαρροές εγγράφων).Αν δείτε προσεκτικά την λίστα θα δείτε ότι υπάρχουν
σαν χώρες(countries όπως γράφει και στο διάγραμμα)και η Ελλάδα αλλα και η...Κρήτη!!!!

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΕΔΩ.

ΤΕΛΙΚΑ,ΟΛΟΣ Ο ΘΟΡΥΒΟΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΘΕΝ "ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ" ΠΗΓΗ "ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΝ",ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΜΗ ΔΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ...ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΚΑΠΟΙΟΙ:ΠΩΣ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ,ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

ΜΟΝΟ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΑΣ,ΒΑΛΤΟΣ Ή ΕΝΤΕΤΑΛΜΕΝΟΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ,ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΟ ΤΟ "ΛΑΘΟΣ"!

ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΟΣΟΙ ΦΑΝΤΑΣΙΩΝΟΝΤΑΙ ΤΗΝ...ΑΠΟΣΧΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΕΛΛΑΔΑ,ΕΧΟΥΝ ΑΠΛΩΣΕΙ ΠΛΟΚΑΜΙΑ ΠΑΝΤΟΥ!

ΕΦΙΣΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΚΡΗΤΙΚΟΥΣ,ΓΙΑΤΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΑ ΑΝΑΛΟΓΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΑ,ΓΙΑ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ!

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΦΕΡΟΥΝ ΠΡΟ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ:ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ!
hellas-orthodoxy

 

[Απόσπασμα απιο το anti-ntp.blogspot.com]

"Μήπως ζούμε την απόλυτη προπαγάνδα και την προετοιμασία να δεχτούμε με χαρά την παγκόσμια κυβέρνηση;Αποκαλύψεις μέσω διαφημισμένων διαρροών που αποκαθηλώνουν ηγεσίες κρατών...

Κι ενώ οι «αποκαλύψεις» από τα έγγραφα που διαρρέει το WikiLeaks συνεχίζονται, εμείς αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε. Μήπως τελικά αυτή η «διαρροή» είναι αρκετά έντεχνη προκειμένου να αποδομήσει το σύνολο των πολιτικών ηγεσιών σε ολόκληρο τον κόσμο, δρώντας ουσιαστικά στην δημιουργία μίας απαίτησης των λαών για γενική αλλαγή; Και μήπως αυτή η γενική αλλαγή σημαίνει την έναρξη αποδοχής μίας παγκόσμιας κυβέρνησης;"

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΙΚΟ FORUM

Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ...

Του Γιώργου Δελαστίκ.

Τα παραμύθια τελείωσαν. Πέρα από τις φαιδρές συζητήσεις καθαρά προπαγανδιστικού χαρακτήρα που γίνονται στη χώρα μας, όπου ο μισθός των ηλεκτροδηγών του Ηλεκτρικού προβάλλεται ως αιτία? χρεοκοπίας της Ελλάδας, προκειμένου να διευκολυνθεί η κυβερνητική πολιτική λεηλασίας των μισθών και των συντάξεων εκατομμυρίων εργαζομένων και απόμαχων της εργασίας, στην Ευρώπη μαίνονται πλέον οι συζητήσεις για το μέλλον του ίδιου του ευρώ, το οποίο όλο και συχνότερα προσδιορίζεται ως θεμελιώδης αιτία των οικονομικών δεινών των χωρών της Ευρωζώνης.

Το γεγονός ότι όλες οι χώρες της Ευρωζώνης βρέθηκαν ξαφνικά να περιδινίζονται βίαια σε μια δημοσιονομική κρίση, που ωθεί κάποιες από αυτές -Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία κ.λπ.- στο χείλος της αβύσσου αποδεικνύει ότι υπάρχουν κοινές αιτίες που προκάλεσαν το πρόβλημα, πέρα από τα ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα της κάθε χώρας, τα οποία, όσο υπαρκτά και αν είναι, σίγουρα δεν είναι η γενεσιουργός αιτία της κρίσης.

Η πρώτη αιτία είναι εξόφθαλμη. Η δημοσιονομική κρίση ξέσπασε όταν προ της άμεσης απειλής κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα διέθεσαν πάνω από ένα τρισεκατομμύριο (!) ευρώ για να διασώσουν τις τράπεζες.

Αυτό εκτίναξε τα ελλείμματα του προϋπολογισμού και το δημόσιο χρέος των κρατών-μελών της Ευρωζώνης και της ΕΕ.

Στη συνέχεια, με πρόσχημα το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα, οι κυβερνήσεις προσπαθούν να μαζέψουν από τον κόσμο τα λεφτά που έδωσαν στις τράπεζες και γι’ αυτό λιώνουν στη λιτότητα όλους τους λαούς της Ευρώπης. Είναι τόσο τραγικά απλή η κύρια αιτία της κρίσης όσο και αν δεν ομολογείται.

Από εκεί και πέρα, αυτή η επιλογή των ηγετών της Ευρωζώνης είναι αδιέξοδη. Τσακίζει τους ανθρώπους, διαλύει τα οικονομικά των πιο αδύναμων κρατών και οδηγεί στην καταστροφή το ίδιο το ευρώ με τη σημερινή του μορφή.

Πολιτικές τύπου Μνημονίου με την ΕΕ και το ΔΝΤ δεν κάνουν τίποτε άλλο πέρα από το να διασφαλίσουν ότι οι τράπεζες (των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών, κατά κύριο λόγο) που έχουν δανείσει κράτη θα πάρουν οπωσδήποτε πίσω τα λεφτά τους, αφήνοντας τις χώρες σε κατάσταση ερειπίων.

Πριν από τη σταδιακή αποχώρηση χωρών από το ευρώ και την επιστροφή στα εθνικά τους νομίσματα, που σύντομα θα καταστεί η μοναδική λύση σωτηρίας, υπάρχει ένα τελευταίο σκαλοπάτι.

Αν η Γερμανία αποφασίσει ότι θέλει στην παρούσα φάση να διασώσει το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, γνωρίζει άριστα ότι μία και μοναδική λύση υπάρχει: να αποφασίσουν σε πολιτικό επίπεδο οι Ευρωπαίοι ηγέτες ότι θα δώσουν εντολή στην Ευρωπαiκή Κεντρική Τράπεζα να κάνει αυτό που κάνουν οι κεντρικές τράπεζες όλου του κόσμου, όπως η αμερικανική FED, η Τράπεζα της Ιαπωνίας, η Τράπεζα της Αγγλίας και πάει λέγοντας – να δανείζει απευθείας η ΕΚΤ τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και της ΕΕ και όχι μέσω εμπορικών τραπεζών.

Η λύση είναι απλούστατη. Αντί η Ελλάδα, η Ιρλανδία κ.λπ. να δανείζονται με επιτόκια 5% ή 10% ή και περισσότερο από τους ιδιώτες κερδοσκόπους, να δανείζονται από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1% για πολλά χρόνια! Ετσι και τα χρέη τους θα μπορούν να αποπληρώνουν και παράλληλα θα μπορούν να σημειώνουν οικονομική ανάπτυξη που σταδιακά θα βελτιώνει το βιοτικό επίπεδο των λαών τους, αντί να τους ρίχνει στη μιζέρια και να τους γυρίζει μισό αιώνα πίσω.

Αυτό κάνει π.χ. η αμερικανική FED, η οποία έχει στην κατοχή της ομόλογα του Δημοσίου των ΗΠΑ αξίας περίπου ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων – δηλαδή έχει δανείσει 1 τρισεκατομμύριο δολάρια στην αμερικανική κυβέρνηση!

Η Γερμανία απαγορεύει μέχρι στιγμής στην ΕΚΤ να κάνει αυτό το πράγμα. Την ωθεί όμως να δανείζει τις εμπορικές τράπεζες με επιτόκιο 1%, οι οποίες με τη σειρά τους δανείζουν τα κράτη της Ευρωζώνης με 5% ή 10%, θησαυρίζοντας εις βάρος των κρατών που τις διέσωσαν!

Αν αυτό το αίσχος δεν σταματήσει, ορισμένα τουλάχιστον κράτη της Ευρωζώνης δεν έχουν σωτηρία. Θα καταστραφούν και θα εκδιωχθούν από το ευρώ.

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ

Θέλουν αποβολές από την Ευρωζώνη

Εκδίωξη χωρών από το ευρώ μεθοδεύουν οι Γερμανοί ηγέτες, παρ’ όλο που κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται από τις συνθήκες της ΕΕ. «Μαίνεται στην περιφέρεια της Ευρωζώνης μια οικονομική ύφεση που συγκρίνεται μόνο με την παγκόσμια οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1930?. Η αθλιότητα της περιφέρειας έχει να κάνει και με το ευρώ», γράφει σε ανάλυσή της η γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ» και ισχυρίζεται ότι για να μπορέσουν οι περιφερειακές ευρωπαϊκές χώρες να ανακάμψουν, «θα ήταν απαραίτητη η αποχώρηση της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας από το ευρώ»! Αν δεν γίνει αυτό, «ίσως στο τέλος θα λέμε ότι η Ευρώπη αυτοκαταλύεται», καταλήγει απειλητικά. 

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου 

όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε 

τουλάχιστον όσο μπορείς:

 μην την εξευτελίζεις

αἰέν ἀριστεύειν

ΤΑ ΔΙΝΟΥΝ ΟΛΑ σε Αιγαίο και Κύπρο... ΓΙΩΡΓΟΣ, ΝΤΟΡΑ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΤΗΣ «ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΟΘΥΜΩΝ»...

Υπό την καθοδήγηση των Αμερικανών...
Συμφωνημένη η συνεκμετάλλευση, θα την περάσουν λέγοντάς μας ότι θα γίνουμε... σεΐχηδες

Οι εξελίξεις στα εθνικά θέματα είναι που θα κυριαρχήσουν το επόμενο διάστημα και θεωρείται πιθανότατο ότι η κυβέρνηση θα αξιοποιήσει την κρίση στην οικονομία προκειμένου να προχωρήσει σε «λύσεις» στα εθνικά, που θα συνιστούν μεγάλες και οδυνηρές υποχωρήσεις.
Κυπριακό και Αιγαίο αναμένεται να βρεθούν στη δίνη, μάλλον βρίσκονται ήδη στη δίνη εντονότατων διεργασιών, κυρίως «μυστικών» και παρασκηνιακών, με στόχο να πάμε σε προσυμφωνημένες «λύσεις» επώδυνων συμβιβασμών και υποχωρήσεων ανεπίτρεπτων.

Μάλιστα όλος ο εσμός που συνιστά τη «συμμαχία των προθύμων», κυβέρνηση, Καρατζαφέρης, Ντόρα, ίσως και το κόμμα του Κουβέλη, με την ενεργό στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας των ΜΜΕ, ήδη προλειαίνουν το έδαφος. Και δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν πως κάθε άλλο παρά τυχαία είναι η ίδρυση του κόμματος της Ντόρας ειδικά τούτη την περίοδο, όπου οι εξελίξεις τρέχουν με ραγδαίους ρυθμούς και είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία η εξεύρεση «συμμάχων» για την κυβέρνηση.

Οι ίδιοι υπενθυμίζουν ότι με κάποιες παραλλαγές οι παραπάνω αποτέλεσαν και τη «συμμαχία των προθύμων» (Γιώργος, Ντόρα, Κουβέλης) να περάσουν το επαίσχυντο Σχέδιο Ανάν, κάτι που τότε (το 2004) δεν το πέτυχαν, αλλά τώρα ευελπιστούν ότι θα τα καταφέρουν (μια παραλλαγή, επουσιώδη δηλαδή, του Σχεδίου Ανάν). Και τα πράγματα γίνονται περισσότερο ανησυχητικά αν συνυπολογιστεί και το γεγονός ότι στην ίδια μ' αυτούς κατεύθυνση κινείται και ο νυν Πρόεδρος της Κύπρου Δημ. Χριστόφιας, του οποίου όλες σχεδόν οι τοποθετήσεις εκεί παραπέμπουν...

Δεν λείπουν δε και οι ιστορικές συγκρίσεις περιόδων. Τότε, το 1965, ο Μητσοτάκης διέσπασε την Ένωση Κέντρου μέσω αποστασίας προκειμένου να περάσουν εξελίξεις στο Κυπριακό αρεστές στην Ουάσινγκτον...

Τώρα, το 2010, η Ντόρα διασπά τη ΝΔ μέσω μιας νέας αποστασίας, προκειμένου να περάσουν εξελίξεις απαράδεκτες σε Αιγαίο και Κυπριακό.

Με μια διαφορά. Τότε, το 1965, ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν απέναντι απ' τον Μητσοτάκη. Τώρα, το 2010, η κόρη του Μητσοτάκη είναι αρωγός στον εγγονό Γιώργο Παπανδρέου!

«Πακέτα» Κυπριακό...

Ήδη οι πληροφορίες αναφέρουν πως σε ό,τι αφορά τις εξελίξεις στο Κυπριακό, είναι στο παρασκήνιο έτοιμη μια -επί της ουσίας- ανώδυνη παραλλαγή του απαράδεκτου Σχεδίου Ανάν, που επιχειρήθηκε να περάσει το 2004 και στην ουσία διχοτομούσε την Κύπρο.

Τότε, το 2004, απ' τους πιο αδιάλλακτους υποστηρικτές του Σχεδίου Ανάν στην Ελλάδα ήσαν ο Γιώργος Παπανδρέου, η Ντόρα Μπακογιάννη και ο τότε ενιαίος ΣΥΝ.

Τα επαίσχυντα σχέδια δεν πέρασαν, επειδή στην Ελλάδα συγκροτήθηκε ένα πατριωτικό μέτωπο απόρριψης του σχεδίου, αποτελούμενο απ' το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, αριστερούς αγωνιστές (όπως ο Μανώλης Γλέζος), ανθρώπους των γραμμάτων, πανεπιστημιακούς, ενώ και η τότε κυβέρνηση Καραμανλή πήρε μεν μια μεσοβέζικη θέση, αλλά στην ουσία αποενοχοποίησε το ΟΧΙ.

Αλλά κυρίως το επαίσχυντο σχέδιο δεν πέρασε επειδή συγκροτήθηκε στην Κύπρο ένα ευρύ πατριωτικό μέτωπο, με επικεφαλής τον αείμνηστο Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο, που αντιστάθηκε.

Σ' αυτό το ευρύ μέτωπο εντάχθηκε με βαριά καρδιά και στο τέλος -κυριολεκτικά- της προ του δημοψηφίσματος περιόδου ο Δημ. Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ, επειδή πιέστηκαν αφόρητα απ' την κομματική τους βάση.

Σήμερα, ο Πρόεδρος Δ. Χριστόφιας είναι σε εντελώς άλλη κατεύθυνση. Και σε συνάρτηση με το γεγονός ότι και ο έλληνας πρωθυπουργός είναι θιασώτης ενδοτικών «λύσεων», συνεπικουρούμενος και απ' το νέο κόμμα της Ντόρας, το κλίμα είναι διαφορετικό. Και οι θιασώτες του ενδοτισμού ευελπιστούν ότι σήμερα μια παραλλαγή (επαναλαμβάνουμε, ανώδυνη) του Σχεδίου Ανάν θα έχει διαφορετική τύχη.

Ίσως όμως να σκοντάψουν και πάλι στον απρόβλεπτο παράγοντα που λέγεται «λαός». Και στην Κύπρο και στην Ελλάδα...

... και Αιγαίο!

Εργώδεις είναι επίσης και οι εξελίξεις που αφορούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και ιδιαίτερα στο Αιγαίο. Και όλες οι εκτιμήσεις συγκλίνουν στο ότι ετοιμάζεται «λύση» συνεκμετάλλευσης και -στην ουσία- συγκυριαρχίας στο Αιγαίο!

Ούτως ή άλλως διεξάγονται μυστικές διαβουλεύσεις, που μάλιστα έχουν προχωρήσει. Οι δε σχετικές διαβεβαιώσεις του Γιώργου περί του αντιθέτου, στη Βουλή την Παρασκευή, έχουν τόση αξία όση και οι διαβεβαιώσεις του ότι... λεφτά υπήρχαν.

Σύμφωνα μάλιστα με απόλυτα έγκυρες πληροφορίες:

– Στις σχετικές συζητήσεις, και στο σημείο που αφορά την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), έχει μείνει απ’ έξω το Καστελλόριζο με απαίτηση των Τούρκων. Αλλά το ακριτικό μας νησί αποτελεί σημείο-κλειδί για τον καθορισμό της ΑΟΖ.

– Χωρίς να έχει η Τουρκία εγκαταλείψει τις απαράδεκτες θέσεις της περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο και περί διεκδίκησης περίπου 300 βραχονησίδων, χωρίς να έχει πάρει πίσω το casus belli, η κυβέρνηση Παπανδρέου δέχτηκε το «τυρί» απ' την Άγκυρα και συζητά το εφεύρημα των χωρικών υδάτων... «δαντέλα», που αλλού θα είναι 6 μίλια, αλλού 8, αλλού 10. Μάλιστα μια πιθανή επ' αυτού συμφωνία θα εμφανιστεί σαν... ελληνική νίκη!

– Η πρόταση του υπουργού Εξωτερικών Δημ. Δρούτσα για τη σύγκληση Συνόδου Κορυφής ΕΕ - Τουρκίας είναι επιεικώς απαράδεκτη. Και δείχνει ακριβώς ότι στο μυστικό παρασκήνιο πολλά τεκταίνονται. Έγινε μάλιστα χωρίς κανείς να το ξέρει, πλην του Γιώργου φυσικά, χωρίς να έχει ενημερωθεί κάποιος πολιτικός αρχηγός, ενώ θεωρείται de facto αναβάθμιση της Τουρκίας και αρνητική εξέλιξη για τα εθνικά μας συμφέροντα.

– Η αποδοχή εκ μέρους του πρωθυπουργού της πρόσκλησης του Ερντογάν να συμμετάσχει στην ετήσια συνάντηση εξωτερικής πολιτικής που οργανώνει η τουρκική κυβέρνηση, όπου ο κ. Παπανδρέου θα μιλήσει στους τούρκους διπλωμάτες στο Ερζερούμ της Ανατολικής Τουρκίας, δείχνει ότι πράγματι στο παρασκήνιο συζητούνται τα πάντα και είναι σχεδόν έτοιμες «λύσεις» για το Αιγαίο.

Αλλά ποιες λύσεις ετοιμάζονται;

Αυτοί οι οποίοι είναι σε θέση να γνωρίζουν υπογραμμίζουν ότι:

• Τόσο η ελληνική κυβέρνηση, όσο και η τουρκική, διαπραγματεύονται πάνω στην αμερικάνικη πρόταση για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, με συγκεκριμένα ποσοστά για την Ελλάδα, την Τουρκία και την... Ουάσινγκτον, που θα είναι και ο «εγγυητής» αυτής της επαίσχυντης συμφωνίας!

• Αυτή η συνεκμετάλλευση εκ των πραγμάτων οδηγεί και στο μοίρασμα του Αιγαίου, που μπαίνει απ' την πίσω πόρτα, αλλά η προεργασία έχει ήδη ξεκινήσει (μη αναχαίτιση τούρκικων μαχητικών πέραν του 25ου μεσημβρινού, κατάργηση στρατηγείων Λάρισας και Σμύρνης κ.λπ.).

Ήδη η Τουρκία κάνει λόγο για την ύπαρξη πλαισίου βελτίωσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Και όλοι γνωρίζουμε την ερμηνεία που δίνει η Τουρκία σ' αυτόν τον όρο...

Επισημαίνεται ότι στην προχθεσινή του ομιλία στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ ο Αντώνης Σαμαράς στην ουσία πρόβλεψε ότι πάμε σε «λύσεις» ενδοτικές σε Αιγαίο και Κύπρο. Και προειδοποίησε τον πρωθυπουργό:

– Γνωρίζουμε ότι υπάρχει μυστική διπλωματία γύρω απ' τα ελληνοτουρκικά κι ακόμα περισσότερο ανησυχητικές φήμες. Που αφορούν κυρίως το Αιγαίο...

– Τους προειδοποιήσαμε με κάθε αίσθημα ευθύνης να μην προχωρήσουν σε διαπραγματεύσεις, όταν η χώρα βρίσκεται σ' αυτή την πρωτοφανή οικονομική κρίση.

– Απευθύνω σήμερα στον κ. Παπανδρέου μια ακόμα προειδοποίηση: Να μη χρησιμοποιήσετε, κύριε Παπανδρέου, την οικονομική κρίση ως άλλοθι για υποχωρήσεις στα εθνικά ζητήματα.

 

paron.gr

Ποιοι κλέβουν το χρυσό της Ελλάδας

Δημοσίευση 29/11/2010 18:12 Ανανέωση 01/12/2010 08:09

Μας φτώχυναν για να μας κλέψουν...

Η διαπίστωση αυτή βγαίνει από την έρευνα του newsbomb.gr για την εκμετάλλευση του ελληνικού χρυσού στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής.

Για πρώτη φορά αποκαλύπτεται η σφιχτή οικονομική σχέση της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.» με την αγγλοκαναδική εταιρεία EUROPEAN GOLDFIELDS ( η οποία θα κάνει την εξόρυξη του χρυσού), την ΑΚΤΩΡ Α.Ε. (συμφερόντων Μπόμπολα), την DEUTSCHE BANK (το εργαλείο της Μέρκελ για να εκβιάζει την Ελλάδα), την ROTCHILD BANK και την ROYAL BANK OF CANADA.

Η εταιρεία European Goldfields, που διαθέτει απόθεμα 10 εκατομμυρίων ουγγιών χρυσού, παίρνει άδειες για όλα τα σχέδια της για το 2010, μεταξύ αυτών και ένα πρόγραμμα εξόρυξης χρυσού στην Ελλάδα, έπειτα από χρόνια καθυστερήσεων.
Η εταιρεία σκοπεύει μα ξοδέψει 15 εκατομμύρια δολάρια στην έρευνα προκειμένου φέτος να αυξήσει το απόθεμα χρυσού της, δήλωσε ο οικονομικός διευθυντής της εταιρείας Τιμ Μόργκαν-Γουάιν σε συνέντευξή του στο Ρόιτερ.

Μέχρι το τέλος του μήνα, η European Goldfieldsαναμένεται να ανακοινώσει τη χρηματοδότηση ενός προγράμματος στη Ρουμανία και του προγράμματος Ολυμπίας στην Ελλάδα, πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Η εταιρεία έλαβε στο τέλος του προηγούμενου χρόνου προέγκριση για ένα πρόγραμμα εξόρυξης στις Σκουριές και την Ολυμπιάδα, περισσότερο από τρία χρόνια έπειτα από την πρώτη αίτηση που είχε υποβάλει και σκοπεύει να υποβάλλει την τελική περιβαλλοντική μελέτη μέχρι το τέλος Μάιου.

Σύμφωνα με τον Μόργκαν-Γουάιν τα δημοσιονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα ίσως επιταχύνουν τη διαδικασία αδειοδότησης του προγράμματος εξόρυξης. «Η Ελλάδα πρέπει να μειώσει τα έξοδά της και να δημιουργήσει ΑΕΠ και γι αυτό το λόγο προσπαθεί να προωθήσει και να διευκολύνει προγράμματα προκειμένου να βοηθήσει αυτή την εξέλιξη. Η επιθυμία της να δημιουργήσει θέσεις εργασίας και να προωθήσει την οικονομική ανάπτυξη είναι ακόμα μεγαλύτερη».

Η συμφωνία με την καναδική εταιρεία είναι απίστευτα αρνητική και ετεροβαρής για την Ελλάδα, στην οποία θα αφήνονται μόνο… ψήγματα χρυσού από αυτά που θα βγάζει από τα μεταλλεία Κασσάνδρας.
Αλλά γι’ αυτήν την πολύ σκοτεινή ιστορία στην οποία εμπλέκονται και Έλληνες υπουργοί το newsbomb.gr θα προχωρήσει σε νέες αποκαλύψεις από μεθαύριο (αύριο είναι η απεργία των δημοσιογράφων).

ΠΗΓΗ: Newsbomb

Χαρίζεται η «γλώσσα» στα Σκόπια...!

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ Χωρίς στήριξη από το ελληνικό κράτος έμεινε πρωτοβουλία Ελληνα πολίτη, η οποία κατέδειξε ότι υπήρχαν δυνατότητες ανατροπής του «τετελεσμένου» υπέρ της σκοπιανής πλευράςΤην επισημοποίηση της αλλαγής τακτικής στο Σκοπιανό, με την εγκατάλειψη του ζητήματος της γλώσσας και της ταυτότητας, σηματοδοτεί ο χειρισμός από την Αθήνα του θέματος που προέκυψε με την κατοχύρωση του προσδιορισμού «Macedonian» για τη γλώσσα της ΠΓΔΜ στην υπηρεσία ορολογίας του ΟΗΕ.Η Αθήνα ουδέποτε επεχείρησε να παρέμβει στον ΟΗΕ από το 1993 που υπήρξε η καταγραφή στην υπηρεσία UNTERM και χρειάστηκε η παρέμβαση ενός..... απλού πολίτη για να καταδειχθεί ότι υπήρχαν δυνατότητες ανατροπής του δυσάρεστου αυτού «τετελεσμένου» υπέρ της σκοπιανής πλευράς. Ενας Ελληνας μπλόγκερ και ενεργός πολίτης πληροφορήθηκε τυχαία για την ύπαρξη της συγκεκριμένης επίμαχης αναφοράς στην υπηρεσία του ΟΗΕ UN TERM (το «Εθνος» έχει στη διάθεσή του όλη την αλληλογραφία).Με email στη συγκεκριμένη υπηρεσία στις 11 Νοεμβρίου (13.30 ώρα Ελλάδας) ζητεί να πληροφορηθεί για ποιο λόγο υπάρχει η αναφορά «Macedonian» στη γλώσσα και όχι το «language: of the former Yugoslav Republic of Mace-donia», όπως δηλαδή αναφέρεται και στον προσδιορισμό της εθνικότητας των πολιτών της χώρας. «Θα ήθελα να ενημερωθώ εάν η αναφορά σε ''μακεδονική'' γλώσσα βασίζεται σε επίσημα έγγραφα ή αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών» ανέφερε στο email του ο συγκεκριμένος πολίτης, προσθέτοντας ότι εάν δεν υπάρχει επίσημη ρύθμιση για τον χαρακτηρισμό της γλώσσας της ΠΓΔΜ ως «μακεδονικής», θα περιμένει για την «αντικατάστασή της άμεσα με τον κατάλληλο όρο ...». Ζητεί μάλιστα από τη συγκεκριμένη υπηρεσία του ΟΗΕ το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία της επικοινωνίας τόσο προς το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών όσο και προς τη διεύθυνση Διεύρυνσης της ΕΕ. Η απάντηση από την υπηρεσία του ΟΗΕ UN TERM φθάνει μερικές ώρες αργότερα στις 11 Νοεμβρίου 15.40 (τοπική ώρα): «Κύριε Π.... Ευχαριστούμε για την επικοινωνία. Το λάθος έχει διορθωθεί στο UNTERM και μπορείτε να δώσετε αντίγραφα αυτής της απάντησης σε κάθε ενδιαφερόμενο μέρος. Τμήμα Αιτημάτων Ορολογίας, Κεντρικά Γραφεία των Ηνωμένων Εθνών».(Υπογραφή: recanati@un.org ) Ο συγκεκριμένος πολίτης ενημέρωσε όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών, τα γραφεία του πρωθυπουργού και του υπουργού Εξωτερικών. Ομως η «χαρά» δεν κράτησε πολύ. Επειτα από παρεμβάσεις της σκοπιανής πλευράς, και ενώ είχε αφαιρεθεί ο προσδιορισμός «μακεδονική» για τη γλώσσα, εμφανίζεται ξαφνικά συμπληρωμένη με το former Yugoslav Republic of Macedonia εντός παρενθέσεως.Κινητοποίηση Η πρωτοφανής κινητοποίηση της σκοπιανής πλευράς με παρεμβάσεις τόσο προς τον γ.γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν όσο και τον Μ. Νίμιτς πέτυχε τελικά να επιστρέψει ο προσδιορισμός «Macedonian» για τη γλώσσα της ΠΓΔΜ. Η ελληνική πλευρά αρκέστηκε σε διερευνητικές ερωτήσεις προς τον ΟΗΕ ή έστω παραστάσεις ενόχλησης για το γεγονός ότι υπήρξαν παλινωδίες στον χειρισμό του θέματος, χωρίς να απαιτήσει την αντικατάσταση του επίμαχου προσδιορισμού. Ετσι σε μια κρίσιμη καμπή της διαδικασίας η Ελλάδα εμφανίζεται να αποδέχεται σιωπηρά τη δημιουργία τετελεσμένων, εντός μάλιστα των Ηνωμένων Εθνών, που οδηγεί και στην εξαίρεση ουσιαστικά του ζητήματος της γλώσσας και της ταυτότητας από τη λύση του Σκοπιανού. Από "ΕΘΝΟΣ" ΠΗΓΗ:ΑΝΤΙ-ΝΕΑ ΤΑΞΗ

Η Ευρώπη οδεύει προς το αδιανόητο;

Είναι εύκολο να ασκείς κριτική στις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, μου είπε ένας έγκριτος ανταποκριτής την περασμένη βδομάδα. Μπορείς αντ’ αυτού να τους δώσεις μερικές εποικοδομητικές συμβουλές;

Γιατί όχι; Οι ακόλουθες ενέργειες μπορούν να λύσουν το πρόβλημα της Ευρωζώνης. Αλλά το πιθανότερο είναι ότι οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν ούτε να τις ακούσουν.

Καταρχήν απαιτείται άμεση αναδιάρθρωση κάποιου τύπου του χρέους της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας – των τριών χωρών με το λιγότερο βιώσιμο εθνικό χρέος. Η αναδιάρθρωση μπορεί να επιτευχθεί μέσω επιβολής ‘κουρέματος’ στους πιστωτές, ανταλλαγής ομολόγων με μετοχές ή άλλα σχήματα. Το σημαντικό εδώ είναι να μειωθεί το χρέος του δημόσιου τομέα σε βιώσιμα επίπεδα.

Η αναδιάρθρωση προφανώς και δεν αποτελεί λύση από μόνη της. Αντίθετα θα σημάνει την ολοσχερή κατάρρευση της ευρωπαϊκής αγοράς ομολόγων. Οι επενδυτές πολύ σύντομα να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι κανένα ευρωπαϊκό εθνικό χρέος – με την εξαίρεση του γερμανικού – δεν είναι ασφαλές.

Για να δουλέψει το σχέδιο χρειάζονται δύο επιπλέον βήματα. Καταρχήν πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να ξεχωρίσουμε τα εθνικά χρέη από τα χρέη του χρηματοπιστωτικού τομέα. Για το σκοπό αυτό θα άλλαζα τη στόχευση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, που επί του παρόντος αποσκοπεί στη διάσωση κρατών και θα τον επιφόρτιζα με την αναδιάρθρωση και τη συρρίκνωση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού τομέα. Τα τεκταινόμενα στον τραπεζικό τομέα πρέπει να πάψουν να αποτελούν μέριμνα των κυβερνήσεων.

Μια τέτοια κίνηση θα ανακούφιζε τις πιέσεις στα κρατικά ομόλογα αλλά δεν θα έλυνε το πρόβλημα. Για την επίλυσή του θα αντικαθιστούσα όλες τις εκδόσεις κρατικών ομολόγων, υπάρχουσες και νέες, από ένα κοινό ευρωομόλογο.

Από τη στιγμή που ένα ενιαίο ομόλογο αποτελεί τον πυρήνα μιας δημοσιονομικής ένωσης, χρειάζεσαι και το ανάλογο λειτουργικό θεσμικό πλαίσιο. Χρειάζεσαι δηλαδή ένα Υπουργείο Οικονομικών της Ευρωζώνης, πάρα πολλούς κανόνες και δημοκρατικό έλεγχο. Όλα αυτά ασφαλώς συνιστούν αλλαγή καθεστώτος. Αναμφίβολα απαιτούν μια νέα ευρωπαϊκή συνθήκη. Αλλά θα έδιναν τέλος στην κρίση. Και θα σήμαναν το τέλος κάθε κερδοσκοπικής φημολογίας περί της βιωσιμότητας του ευρώ.

Μόνο που προσγειωνόμενοι στην πραγματικότητα, αναγνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να γίνουν όλα αυτά. Καταρχήν επειδή η Γερμανίδα καγκελάριος Αγγέλα Μέρκελ δεν πρόκειται να τα επιτρέψει. Ούτε το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο θα τα επιτρέψει. Η δε προτεινόμενη αλλαγή των συνθηκών, ακόμη κι αν εξασφαλίσει τη συναίνεση των ευρωπαϊκών ηγεσιών, δεν πρόκειται να εγκριθεί, αφού θα βρεθεί ένα δημοψήφισμα στο οποίο οι ψηφοφόροι θα την απορρίψουν. Και τα κράτη μέλη ποτέ δεν πρόκειται να παραιτηθούν οικειοθελώς από τον έλεγχο του τραπεζικού τους τομέα.

Τι το ρεαλιστικό θα μπορούσαμε επομένως να συστήσουμε; Νομίζω ότι έχουμε φτάσει πια σε μια κατάσταση που δεν είναι αντιμετωπίσιμη με τα συνήθη ‘τεχνικά’ εργαλεία. Αν είχαμε την πολυτέλεια να ‘μην αρχίζουμε από εδώ’, κατά πώς λέει το ιρλανδικό ανέκδοτο, και να γυρίσουμε αρκετά χρόνια πίσω, θα ευνοούσαμε μια λιγότερο κατακτητική πολιτική. Αντί του σημερινού συστήματος, θα ήταν προτιμότερο ένα σύστημα βασισμένο στο συντονισμό των εθνικών πολιτικών. Ή πάλι, η Ευρωζώνη θα μπορούσε να είχε θεσπίσει αξιόπιστους κανόνες περί μη διάσωσης, εθνικού χρεοστασίου και εξόδου ενός κράτους από το ευρώ. Αλλά στους καλούς καιρούς του ευρώ, η Ευρωπαϊκή Ένωση προτίμησε να παραμείνει αδρανής. Όσο περισσότερο περιμένεις, τόσο πιο ριζοσπαστικές θα είναι οι λύσεις που θα αναγκαστείς να υιοθετήσεις στο τέλος. Σήμερα η Ευρωζώνη πρέπει να αντιμετωπίσει μια κρίση που είναι ταυτόχρονα κρίση χρηματοπιστωτική και κρίση διακυβέρνησης – κι αυτές οι δύο σε αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Η ριζοσπαστική φύση των λύσεων που προτείνω αποτελούν απλά μια αντανάκλαση της παρούσας μας άκρως προβληματικής κατάστασης.

Τι θα γίνει επομένως; Επί του παρόντος η Ευρωζώνη έχει μόνο μια στρατηγική, τη διάσωση από τις κυβερνήσεις, που σύντομα θα την ακολουθήσει η συμμετοχή και του ιδιωτικού τομέα. Ο πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας Άξελ Βέμπερ έκανε την περασμένη βδομάδα ένα αποκαλυπτικό σχόλιο για τα αριθμητικά δεδομένα της κρίσης. Είπε ότι τα κεφάλαια στήριξης που μπορεί να συγκεντρωθούν ανέρχονται σε 925 δις ευρώ. Ο μέγιστος πιθανός χρηματοοικονομικός κίνδυνος της ευρωζώνης είναι 1.070 δις ευρώ, που σημαίνει ότι απομένει ένα μικρό κενό της τάξης των 145 δις ευρώ. Η συνεπαγωγή είναι ότι η Ευρωζώνη κάπου θα βρει και τα υπόλοιπα λίγα χρήματα ώστε να καλύψει ακόμη και το χειρότερο σενάριο.

Όλα αυτά είναι όμως χαρακτηριστικά της αυταρέσκειας με την οποία οι Ευρωπαίοι πολιτικοί σχεδιαστές προσεγγίζουν την κρίση. Πώς μπορούμε να είμαστε τόσο σίγουροι για τον μέγιστο κίνδυνο; Την περασμένη βδομάδα, κάθε μέρα που περνούσε, οι αγορές επιτίθενταν σε μια ακόμη χώρα. Την Παρασκευή ήταν η σειρά της Ισπανίας. Ποιος ξέρει αν αυτή την εβδομάδα δεν βάλουν στο στόχαστρο την Ιταλία και το Βέλγιο;

Πολλά ‘ατυχήματα’ μπορούν να συμβούν. Την περασμένη βδομάδα η Αγγέλα Μέρκελ και ο Νικολά Σαρκοζί έβαλαν τις τελευταίες πινελιές στους κανόνες του νέου ευρωπαϊκού μηχανισμού, σύμφωνα με τους οποίους στα νέα κρατικά ομόλογα θα περιλαμβάνονται ρήτρες συλλογικής δράσης. Δεν θα αποτελέσει έκπληξη αν ένα τουλάχιστον κράτος μέλος απορρίψει τις γαλλογερμανικές υπαγορεύσεις. Δεν μπορώ να δω, για παράδειγμα, πώς η Ισπανία και η Ιταλία θα τις στηρίξουν. Θα ήταν σαν να ψήφιζαν οι γαλοπούλες υπέρ των Χριστουγέννων!...
Ένα ακόμη ‘ατύχημα’ σε εκκρεμότητα μπορεί να είναι η απόφαση για το διορισμό ενός άγνωστου τεχνοκράτη στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μετά τη λήξη της θητείας Τρισέ το προσεχές φθινόπωρο. Καθώς ο Άξελ Βέμπερ εντέχνως θέτει εαυτόν εκτός της συγκεκριμένης διεκδίκησης, υπάρχει ο κίνδυνος η ΕΕ να επιλέξει ξανά έναν λιγότερο γνωστό υποψήφιο, κατ’ αναλογία της επιλογής του Χέρμαν βαν Ρομπέι. Αλλά ο Χέρμαν βαν Ρομπέι στον πρώτο χρόνο της προεδρίας του στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δεν είχε το ηγετικό ανάστημα που απαιτούσε η συγκυρία της κρίσης.
Ένας ακόμη πιο άμεσος κίνδυνος θα μπορούσε να είναι μια πιθανή και μη συντονισμένη απόφαση για το ‘σάρωμα’ των ομολογιούχων των ιρλανδικών τραπεζών. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τα πρίμιουμ κινδύνου των κρατικών ευρωπαϊκών τίτλων θα εκτοξευτούν στα ύψη. Εξ ου και η πρόταση για διαχωρισμό του τραπεζικού κινδύνου από τον κίνδυνο του εθνικού χρέους – και της αντιμετώπισης του κινδύνου του εθνικού χρέους μέσω της έκδοσης ευρωομολόγων. Νομίζω ότι η συμμετοχή των ιδιωτών επενδυτών στο χρέος είναι καλή ιδέα. Όμως δεν μπορεί να δώσει αποτελέσματα από μόνη της.
Η Ευρωζώνη κατάφερε να φτάσει σε ένα σημείο όπου αντιμετωπίζει την επιλογή ανάμεσα σε δυο εναλλακτικές προτάσεις τις οποίες θεωρεί ‘αδιανόητες’: δημοσιονομική ένωση ή διάρρηξη. Όποιος διαφωνεί με τις προτάσεις μου και τις θεωρεί μη ρεαλιστικές, καταλήγει σε μια πολύ ισχυρή θέση – με επιπτώσεις που εγώ θεωρώ αδιανόητες.

ΠΗΓΗ: Σοφοκλέους10

ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΕΑΡΧΟΥ Πρέσβη ε.τ.Καταλύτης η ανεξέλεγκτη μαζική λαθρομετανάστευση

«Ακόμη και λαοί με μεγάλη ιστορική πείρα χάνουν το γεωπολιτικό τους ένστικτο, τότε μάλιστα που το χρειάζονται περισσότερο».

Τα λόγια αυτά του αείμνηστου Παναγιώτη Κονδύλη στο βιβλίο του «Περί Πολέμου» μοιάζουν να έχουν τέλεια εφαρμογή σ’ αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας. Περιέργως, η Ελλάδα, σύνορο της Ευρώπης στη ΝΑ Μεσόγειο, αγωνίζεται, π.χ., να εντάξει τη Μουσουλμανική Τουρκία στην Ευρώπη, όταν είναι ηλίου φαεινότερον ότι μια τέτοια εξέλιξη θα επέφερε γεωπολιτική ανατροπή εις βάρος της Ελλάδος, πέρα από τις επιπτώσεις που θα είχε στο σύνολο της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

Ειδικότερα για την Ελλάδα, η επιστροφή της Τουρκίας στην Ευρώπη θα άλλαζε ριζικά τους συσχετισμούς στα Βαλκάνια και θα ενίσχυε καταλυτικά τη διπλωματική της ισχύ στην Ευρώπη.

Θα μπορούσαμε να ανατρέξουμε ιστορικά στον Μαραθώνα και στο σύμβολό του, του οποίου εορτάζουμε φέτος τα 2.500 χρόνια. Γιατί το εορτάζουμε; Θα μπορούσαμε επίσης να αναφερθούμε στη Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη και στο σύμβολό της. Ας περιορισθούμε όμως στην πρόσφατη ιστορία που διεμόρφωσε τη σημερινή Ελλάδα. Μήπως ήταν λάθος οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, που οδήγησαν στην ουσιαστική έξωση της κατακτητικής Οθωμανικής Τουρκίας από την Ευρώπη; Μήπως πρέπει να κάνουμε νέες σκέψεις για τα αποτελέσματά τους; Γιατί η Ελλάδα να γίνει γέφυρα για την επιστροφή της Τουρκίας στην Ευρώπη, όταν μάλιστα η τελευταία έχει αναγάγει σε επίσημη διπλωματική θεωρία και πολιτική πρακτική τον νεοοθωμανισμό, που αφορά καίρια και τη χώρα μας;

Υποστηρίζεται ότι ακολουθείται η πολιτική αυτή γιατί υπάρχει η ελπίδα επιλύσεως των εθνικών θεμάτων και εξομαλύνσεως των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Υπήρξε όμως αρκετός χρόνος, μια ολόκληρη δεκαετία, για να δοκιμασθεί η πολιτική αυτή. Ποια είναι τα αποτελέσματα; Οι τουρκικές αξιώσεις και προκλήσεις συνεχίσθηκαν και κλιμακώθηκαν.

Αντί λοιπόν με την πείρα αυτή να γίνει μια ουσιαστική αξιολόγηση και επανεξέταση της πολιτικής μας, η ελληνική διπλωματία σπεύδει πάλι να πλειοδοτήσει προς την ίδια κατεύθυνση. Ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας, μιλώντας λίγες μέρες πριν στις Βρυξέλλες, έριξε την ιδέα ενός νέου Ελσίνκι (Ελσίνκι ΙΙ) για την Τουρκία, που θα είχε άξονα τον καθορισμό ενός «οδικού χάρτη» και ημερομηνίας για την ένταξη της Τουρκίας. Δεν έχει σημασία εάν υπάρχουν οι προϋποθέσεις ή όχι για την υλοποίηση της ιδέας αυτής, η οποία ανατρέπει την αρχή πάνω στην οποία βασίσθηκε το άνοιγμα των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία. Ότι δηλαδή θα αποφασισθεί στο τέλος η έκβασή τους (ένταξη ή άλλη σχέση). Το σημαντικό είναι ότι η Ελλάδα προβάλλεται πάλι ως πρωταγωνίστρια της τουρκικής εντάξεως και ταυτόχρονα της αμερικανικής πολιτικής, η οποία έχει αναγάγει σε κορυφαίο στρατηγικό στόχο την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ελλάδα πρωταγωνίστρια και στη λαθρομετανάστευση

Τα παράδοξα, δυστυχώς, με τις ελληνικές πολιτικές ηγεσίες και κυβερνήσεις δεν σταματούν μόνο στην εξωτερική πολιτική. Η Ελλάδα, που βρίσκεται από γεωγραφική άποψη αλλά και από πολιτική, λόγω του ρόλου που παίζει η γειτονική Τουρκία, στην πιο δύσκολη θέση σε σχέση με τη λαθρομετανάστευση, πρωταγωνιστεί στο άνοιγμα των συνόρων και στην ανοχή της λαθρομεταναστεύσεως.

Είναι ενδεικτικό ότι ακόμη και τώρα, που η χώρα είναι βυθισμένη σε μια τόσο βαθιά οικονομική κρίση, το πρώτο μέτρο που θυμήθηκε να πάρει η νέα κυβέρνηση, σε απόλυτη προτεραιότητα, ήταν η ψήφιση ενός ακόμη νομοσχεδίου που διευκολύνει τη νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών και εισάγει το δίκαιο του εδάφους για όλα τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα.

Το μέτρο παρουσιάσθηκε και χαιρετίσθηκε από μεγάλη μερίδα του Τύπου ως «προοδευτική» πολιτική. Σημειωτέον, ο σημερινός πρωθυπουργός, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, είχε μιλήσει επανειλημμένα στην προεκλογική εκστρατεία για «μηδενική μετανάστευση». Τα κυκλώματα όμως των δουλεμπόρων πήραν γρήγορα το μήνυμα που έστειλε η κυβέρνηση με το νέο «προοδευτικό» νομοσχέδιο για τους λαθρομετανάστες. Η επέλαση ξανάρχισε και συνεχίζεται όπως πριν. Επίκεντρο του νέου κύματος λαθρομεταναστών έγινε τώρα ο Έβρος, από τον οποίο υπολογίζεται ότι διέρχονται συστηματικά κάθε μέρα 300 περίπου λαθρομετανάστες.

Η κυβέρνηση, όπως και οι προκάτοχοί της, αρχής γενομένης από την κυβέρνηση Σημίτη, απέσυρε τον Στρατό από τον έλεγχο των συνόρων και έδεσε ταυτόχρονα τα χέρια της Αστυνομίας. Η τελευταία δεν μπορεί να απωθήσει στα σύνορα ή να απελάσει απευθείας τους λαθρομετανάστες γιατί όλοι παρουσιάζονται συστηματικά ως πρόσφυγες και αιτητές πολιτικού ασύλου και επικαλούνται το ευρωπαϊκό ανθρωπιστικό δίκαιο.

Η Αστυνομία, με εντολές της κυβερνήσεως, καταφεύγει έτσι σ’ έναν ουσιαστικό αυτοεμπαιγμό του κράτους. Διανέμει σε όλους τους λαθρομετανάστες έγγραφο, το οποίο τους καλεί να εγκαταλείψουν μόνοι τους τη χώρα μέσα σε 30 ημέρες και τους επιτρέπει μετά να επιβιβασθούν ως τουρίστες στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ και να φτάσουν στη «χωματερή λαθρομεταναστών» της Αθήνας. Υπολογίζεται ότι μόνο κατά το τελευταίο τρίμηνο αφίχθησαν με τον τρόπο αυτό στην ελληνική πρωτεύουσα 30.000 περίπου, μουσουλμάνοι κατά το πλείστον, λαθρομετανάστες. Πολλοί απ' αυτούς προέρχονται τώρα και από τη Δυτική Βόρεια Αφρική (Αλγερία, Μαρόκο) και την Υποσαχάρια Αφρική. Έφτασε σε όλους το μήνυμα ότι, μετά το κλείσιμο της πόλης του Γιβραλτάρ από την Ισπανία και της πύλης της Λιβύης προς την Ιταλία (μετά τις συμφωνίες Μπερλουσκόνι - Καντάφι), η μόνη ανοικτή ακόμα οδός προς την Ευρώπη είναι η Ελλάδα και ο Έβρος.

Γιατί οι άλλοι μπορούν να κλείνουν τα σύνορά τους και η Ελλάδα δεν μπορεί;

Και μόνο το γεγονός ότι το ρεύμα των λαθρομεταναστών εμπλουτίσθηκε προσφάτως από Μαροκινούς και Αλγερινούς δείχνει το μέγεθος της ευθύνης που έχουν οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, που άφησαν να καταντήσει η χώρα ξέφραγο αμπέλι. Την ευθύνη δεν την έχουν άλλωστε μόνο οι κυβερνήσεις. Ευθύνονται επίσης, στον βαθμό που τους αναλογεί, οι πολιτικές δυνάμεις και τα ΜΜΕ, που απέτυχαν να δουν από την αρχή τις γεωπολιτικές διαστάσεις που έχει για την Ελλάδα η μαζική λαθρομετανάστευση και εγκατάσταση ξένων πληθυσμών στη χώρα. Σε μια συγκυρία μάλιστα που επικρατεί γεωπολιτική ρευστότητα στα Βαλκάνια, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενώσεως, και που άρχισε να προωθείται η παγκοσμιοποίηση ως όχημα διεθνούς νεοφιλελευθερισμού και αμερικανικής πολιτικής ηγεμονίας.

Προβάλλεται ως άλλοθι σήμερα ο σεβασμός του ευρωπαϊκού ανθρωπιστικού δικαίου για το πολιτικό άσυλο. Πόσους όμως λαθρομετανάστες μπορεί να χωρέσει το ανθρωπιστικό δίκαιο για το άσυλο; Μήπως το πρόσχημα αυτό αναιρεί την εθνική κυριαρχία και την ευθύνη της κυβερνήσεως να προστατεύσει τη χώρα και τα σύνορά της; Εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να γίνονται δεκτοί αδιακρίτως όλοι όσοι δηλώνουν πρόσφυγες, τότε θα πρέπει να επιμερισθεί αναλόγως το βάρος και η ευθύνη. Κάθε χώρα δηλαδή να αναλάβει τον αριθμό προσφύγων που της αντιστοιχεί, ανάλογα με το μέγεθος και τον πληθυσμό της. Δεν είναι δυνατόν να αφήνονται στην αποκλειστική μέριμνα της Ελλάδος, με την παροχή μόνο κάποιας οικονομικής βοήθειας για προσωρινή στέγαση και σίτιση. Η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει χωματερή λαθρομεταναστών στο όνομα του ευρωπαϊκού ανθρωπιστικού δικαίου.

Η Ελλάδα όμηρος μιας παράδοξης πρωτοπορίας στη λαθρομετανάστευση

Οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες της χώρας δύσκολα όμως μπορούν να επιρρίψουν ευθύνες στην Ευρώπη γιατί οι ίδιες πρωτοστάτησαν, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο, στην υιοθέτηση φιλομεταναστευτικών ευρωπαϊκών οδηγιών και εθνικών νομοθεσιών. Υπενθυμίζονται σχετικά:

• Η πρωτοβουλία της κυβερνήσεως Σημίτη να προωθήσει, επί ελληνικής Προεδρίας, τις πρώτες ευρωπαϊκές οδηγίες 108/2003 και 109/2003, με τις οποίες καθορίσθηκαν αντιστοίχως το καθεστώς τού επί μακρόν διαμένοντος μετανάστη και το δικαίωμα της οικογενειακής επανενώσεως μετά την απόκτηση του καθεστώτος τού επί μακρόν διαμένοντος.
• Η επιφυλακτική στάση της ελληνικής πλευράς απέναντι στην πρωτοβουλία του γάλλου Προέδρου Σαρκοζί να προωθήσει το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τη Μετανάστευση επί γαλλικής Προεδρίας. Το πρώτο άρθρο του Συμφώνου αυτού απαγορεύει τις μαζικές νομιμοποιήσεις παρανόμων μεταναστών. Τι έκανε όμως η Ελλάδα; Ήταν αυτή που το παρεβίασε, αμέσως μετά την υιοθέτησή του, με νέες μαζικές νομιμοποιήσεις παρανόμων μεταναστών. Αντί να το κάνει όπλο για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στο πρόβλημα που η ίδια αντιμετώπιζε, έσπευσε πρώτη να το υπονομεύσει και να το απαξιώσει.
• Τα αλλεπάλληλα νομοσχέδια για τη νομιμοποίηση παρανόμων μεταναστών και η αφαίρεση από τον Στρατό και την Αστυνομία του ελέγχου της λαθρομεταναστεύσεως στα σύνορα.

Στο πνεύμα αυτό, με νέο νομοσχέδιο που εισήγαγε προς ψήφιση ο σημερινός υπουργός Προστασίας του Πολίτη Χρήστος Παπουτσής, συστήνεται Υπηρεσία Ασύλου και αφαιρείται επισήμως από τους ενστόλους κάθε σχετική αρμοδιότητα.

Προδιαγράφεται έτσι το στήσιμο μιας νέας βιομηχανίας παροχών δικαιώματος ασύλου, με τμήματα και εκατοντάδες υπαλλήλους ανά την επικράτεια. Αποκλείονται έτσι οι «κακοί» στρατιωτικοί και αστυνομικοί, που δεν ξέρουν να υποδέχονται ευρωπαϊκά τους «πρόσφυγες», και αντικαθίστανται, μεταξύ άλλων, από «εκπροσώπους κοινωνικών φορέων» (δηλαδή Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων), τον Συνήγορο του Πολίτη, το αξίωμα που κατείχε πριν ο σημερινός δήμαρχος Αθηναίων, και από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες. Αυτήν που διαμαρτύρεται συνεχώς και καταγγέλλει, κατ’ επάγγελμα, την Ελλάδα ότι δεν παίρνει αρκετούς πρόσφυγες και ότι πρέπει να παίρνει παραπάνω. Τώρα θα μπορεί να αποφασίζει η ίδια στο όνομα της Ελλάδος.

Αντιλαμβάνεται κανείς γιατί λοιπόν παραμένει ανεξέλεγκτη η λαθρομετανάστευση στην Ελλάδα και εξελίσσεται εκ των πραγμάτων στο μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας, με γεωπολιτικές διαστάσεις, έστω και αν γίνεται συστηματική προσπάθεια να υποβαθμίζεται και να συγκαλύπτεται το μέγεθός του, η δυναμική του και οι συνέπειές του.

 

Νέα γεωπολιτική τάξη στα Βαλκάνια, παγκοσμιοποίηση και ο ρόλος της Τουρκίας

Όσοι, καλοπροαιρέτως, υποστηρίζουν αναφανδόν τη λαθρομετανάστευση, παρακινούμενοι από προσωπικά ανθρωπιστικά συναισθήματα ή ιδεολογικές πολιτικές θέσεις, θα έπρεπε να αναρωτηθούν γιατί δεν έρχονταν λαθρομετανάστες στην Ελλάδα πριν από τη δεκαετία του '90. Προφανώς, και τότε υπήρχε πολύ μεγάλη φτώχεια και δυστυχία στον Τρίτο Κόσμο. Ένας προφανής λόγος είναι το άνοιγμα των συνόρων μετά την πτώση του Ανατολικού Συνασπισμού. Ένας δεύτερος και κυριότερος είναι η παγκοσμιοποίηση, που άρχισε να προωθείται κατά την περίοδο αυτή ως πολιτική και ιδεολογία. Τότε άρχισε να προβάλλεται θορυβωδώς και στην Ελλάδα, ως «εκσυγχρονιστική» πολιτική, η ιδέα της «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας, από το στόμα μάλιστα του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. «Η Ελλάδα», έλεγε τότε ο Κώστας Σημίτης, «πρέπει να γίνει πολυπολιτισμική». Πώς γίνεται όμως «πολυπολιτισμική» μια χώρα με εθνική συνοχή 97%; Προφανώς, με άνοιγμα των συνόρων, με αλλαγή της νομοθεσίας, με ανοχή της παράνομης μεταναστεύσεως και με επιβολή, μέσω των ΜΜΕ, της «πολυπολιτισμικότητας» ως κυρίαρχης ιδεολογίας στην κοινωνία και ειδικότερα στην Παιδεία. Τότε άρχισε και η προπαγάνδα για δήθεν «ρατσισμό» και «ξενοφοβία» των Ελλήνων και η προώθηση των νέων «εκσυγχρονιστικών» και «πολυπολιτισμικών» αντιλήψεων στην Παιδεία, με αποκορύφωμα το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού της Μαρίας Ρεπούση.

Γιατί η παγκοσμιοποίηση προωθεί τη λαθρομετανάστευση; Προφανώς για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί η παγκοσμιοποίηση της αγοράς απαιτεί σταδιακή απελευθέρωση της κινήσεως κεφαλαίων, προϊόντων και εργατικού δυναμικού. Οι μεγάλες διαφορές στην ανάπτυξη και στο βιοτικό επίπεδο μεταξύ των διαφόρων περιοχών του κόσμου προκαλούν εκ των πραγμάτων μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα. Δεύτερον, γιατί η παγκοσμιοποίηση προτάσσει τις αγορές και την ελευθερία κινήσεων πάνω από εθνικά σύνορα. Θεωρεί επομένως εμπόδιο το εθνικό κράτος και επιδιώκει τη μείωση του ρόλου και της ισχύος του. Κατά προέκταση, θεωρεί ότι οι ισχυρές εθνικές ταυτότητες και οι συνεκτικές εθνικές κοινωνίες προβάλλουν μεγαλύτερη αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση γιατί έχουν πολύ ισχυρότερη την αίσθηση του συνόλου και της εθνικής κυριαρχίας.

Όλα αυτά ισχύουν και για την Ελλάδα. Ειδικότερα όμως γι' αυτήν προστίθενται και δύο άλλοι πολύ σημαντικοί παράγοντες, που έχουν σχέση με τη λαθρομετανάστευση. Ο πρώτος είναι η προώθηση από τις ΗΠΑ μιας νέας γεωπολιτικής τάξεως στα Βαλκάνια, με στόχο να μην επιτραπεί η επανάκαμψη της ρωσικής επιρροής στην περιοχή αυτή. Η επιδιωκόμενη νέα τάξη περιλαμβάνει την αναβάθμιση του μουσουλμανικού παράγοντα και την ενίσχυση της τουρκικής παρουσίας. Η αμερικανική πολιτική, για ευρύτερους στρατηγικούς λόγους, υποστηρίζει ενθέρμως, ως γνωστόν, την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Τίθεται το ερώτημα πώς αντιμετωπίζουν, στο πλαίσιο αυτό, οι ΗΠΑ την Ελλάδα. Γνωρίζουμε ότι οι ΗΠΑ θέλουν να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα και την Τουρκία ως ενιαίο στρατηγικό χώρο. Τι σημαίνει όμως αυτό για την Ελλάδα; Αυτά είναι ερωτήματα τα οποία πρέπει να θέτει κανείς όταν εξετάζει το θέμα της μαζικής λαθρομεταναστεύσεως στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα μέσω Τουρκίας. Η τελευταία δεν θέλει, προφανώς, την Ελλάδα ως ευρωπαϊκό πολιτιστικό σύνορο, που την αποκόπτει από την Ευρώπη. Η δημογραφική μετάλλαξη της Ελλάδος, μέσω της μαζικής λαθρομεταναστεύσεως, θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά και για πάντα τα γεωπολιτικά δεδομένα, μέσα στον ίδιο τον εθνικό χώρο της Ελλάδος. Πολύ περισσότερο εάν οι λαθρομετανάστες είναι μουσουλμάνοι, προερχόμενοι από τις πιο φανατικές μουσουλμανικές χώρες (Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Αφγανιστάν, Σομαλία κ.ά.), τους οποίους η Άγκυρα θα μπορούσε κάποια στιγμή να ποδηγετήσει, με κοινό παρονομαστή το Ισλάμ.

Σημειώνεται σχετικά ότι η Ελλάδα έχει προβλήματα μόνο με την Τουρκία. Δεν έχει με τις άλλες μουσουλμανικές χώρες. Με τη μαζική όμως λαθρομετανάστευση και εγκατάσταση στην Ελλάδα μουσουλμανικών πληθυσμών, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα δημιουργηθούν προβλήματα με άλλες μουσουλμανικές χώρες και με ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο;

Με μια ισχυρή μουσουλμανική παρουσία στην Ελλάδα, μέσω της μαζικής λαθρομεταναστεύσεως, η Τουρκία θα επετύγχανε αμαχητί το μεγαλύτερο γεωπολιτικό πλήγμα κατά της χώρας γιατί θα υπονόμευε καταλυτικά την εθνική συνοχή της Ελλάδος μέσα στο ίδιο το μητροπολιτικό της κέντρο. Θα ανέτρεπε επίσης μονομερώς, σ’ όλη τη χώρα, την ισορροπία που εγκαθιδρύθηκε με τη Συνθήκη της Λωζάννης και τη Συμφωνία Ανταλλαγής Πληθυσμών. Η ισορροπία ήδη ανετράπη μονομερώς στη Θράκη με την εκδίωξη των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως.

Ανεξάρτητα επίσης από την Τουρκία, είναι προφανή τα προβλήματα κοινωνικής πολιτικής, πολιτικού ελέγχου, συνοχής της χώρας και δημογραφικής ισορροπίας που θα προκύψουν από την αδιάκριτη νομιμοποίηση και πολιτογράφηση εκατοντάδων χιλιάδων και εκατομμυρίων λαθρομεταναστών.

Είναι καιρός αυτοί που είναι υπεύθυνοι γι' αυτήν την κατάσταση να συνέλθουν και να πάρουν μέτρα. Η Ελλάδα δεν είναι για ξήλωμα. Ο ελληνικός λαός δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει ότι με την ακολουθούμενη ανερμάτιστη και μυωπική πολιτική τίθεται σε κίνδυνο η ίδια η εθνική του υπόσταση και το εθνικό του μέλλον. Όταν το συνειδητοποιήσει, η οργή του και η αντίδρασή του μπορεί να είναι εκτός μέτρου και ανεξέλεγκτη.

Πηγή
hellasontheweb.org

ΣΤΗ ΛΙΣΣΑΒΩΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΑΜΕ ΑΜΑΧΗΤΙ ΤΑ ΟΠΛΑ

Στον αέρα μένει πλέον ο επιχειρησιακός έλεγχος στο Αιγαίο, αφού και με την επίσημη υιοθέτηση του νέου δόγματος του ΝΑΤΟ στη Σύνοδο Κορυφής της Συμμαχίας στη Λισσαβώνα η Ελλάδα μένει μετέωρη και το Αιγαίο, για την ώρα, επιχειρησιακά τουλάχιστον μετατρέπεται ολόκληρο σε μια αμφισβητούμενη «γκρίζα ζώνη».

Η Τουρκία έχει μπει δυναμικά στο παιχνίδι για να έχει ισχυρή παρουσία και επιρροή στη νέα δομή του ΝΑΤΟ παίζοντας δυνατά σε όλα τα μέτωπα, από την αντιπυραυλική ασπίδα μέχρι και τον αριθμό και τη δομή των νέων στρατηγείων της συμμαχίας.

Η Ελλάδα ουσιαστικά μετείχε στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ ως «παρατηρητής», παρά το γεγονός ότι ήταν εκεί και ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας.

Καίριο ζήτημα για την Ελλάδα, που έμεινε μετέωρο και που η ελληνική πλευρά δεν έδωσε καμία σοβαρή μάχη έστω για να δημιουργήσει και θετικές προϋποθέσεις για την συνέχεια, είναι αυτό των στρατηγείων και των επιπτώσεών τους στον επιχειρησιακό έλεγχο του Αιγαίου.

Τόσο ο πρωθυπουργός όσο και οι αρμόδιοι υπουργοί (Εξωτερικών και Άμυνας) άκουσαν σε πρώτη φάση από τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ κ. Ράσμουσεν το νέο αμυντικό δόγμα του ΝΑΤΟ και στη συνέχεια αποδέχτηκαν το «πακέτο» στη Λισσαβώνα.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως είναι πως ενώ όλοι, και ιδιαίτερα η Τουρκία, εξαρχής μπήκαν σε σκληρά παζάρια με τη Συμμαχία απαιτώντας τους καλύτερους δυνατούς όρους, η ελληνική πλευρά απλώς παρακολούθησε, δεν έθεσε τον παραμικρό όρο και... περιορίσθηκε στο να διαπραγματευτεί στη συνέχεια. Μια διαπραγμάτευση που για πολλούς περνάει μέσα από το συνολικό πακέτο των ελληνοτουρκικών σχέσεων και των συζητήσεων που γίνονται ανάμεσα σε Αθήνα και Άγκυρα για το Αιγαίο.

Η νέα δομή του ΝΑΤΟ με τις μειώσεις προσωπικού αλλά και υποδομών - στρατηγείων έχει σημαντικές επιπτώσεις στο καθεστώς του Αιγαίου. Πρωτίστως γιατί φαίνεται πως η Ελλάδα χάνει τον επιχειρησιακό έλεγχο του αρχιπελάγους, που με σοβαρές προσπάθειες είχε κατορθώσει να κατοχυρώσει εδώ και χρόνια παρά τις τουρκικές αντιδράσεις και αμφισβητήσεις. Ουσιαστικά αυτό που στα λόγια τουλάχιστον φαίνεται ότι «ψιθύρισε» η Ελλάδα στο ΝΑΤΟ είναι πως αν καταργηθεί το Υποστρατηγείο στη Λάρισα, θα πρέπει να καταργηθεί και το Στρατηγείο της Σμύρνης στη Τουρκία. Μένει όμως ανοικτό το ερώτημα: Συμφέρει σε αυτήν τη δύσκολη στιγμή και με ανοικτές τις πιο προχωρημένες συνομιλίες με την Τουρκία για το Αιγαίο, να μείνει ανενεργό επιχειρησιακά το Υποστρατηγείο της Λάρισας; Ωστόσο φαίνεται πως με το νέο δόγμα και τη νέα δομή του

ΝΑΤΟ, η Ελλάδα χάνει (λόγω αδυναμίας να επιβάλει τις θέσεις της και να διαπραγματευτεί) τον επιχειρησιακό έλεγχο του Αιγαίου, αφού δεν μπόρεσε να περάσει τη θέση της για έλεγχό του μέσω των ελληνικών ραντάρ. Κι αυτό γιατί υπήρξαν μέχρι τέλους ισχυρές αντιδράσεις από την Τουρκία, η οποία από την πλευρά της διεκδικούσε με κάθε τρόπο επιχειρησιακό έλεγχο σε σημαντικό τμήμα του Αιγαίου. Ουσιαστικά η Άγκυρα ζητούσε επιτακτικά να «κοπεί» στα δύο ο έλεγχος του Αιγαίου, κάτι το οποίο αποτελούσε «κόκκινη γραμμή» για την Αθήνα.

Όμως, ουσιαστικά, με τη στάση της η Τουρκία, σε συνδυασμό με τη «νωθρότητα» που επέδειξε η ελληνική πλευρά, «αφαίρεσε» από την Αθήνα ακόμα και τα «κεκτημένα» στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, δηλαδή τον επιχειρησιακό έλεγχο μέσω των ραντάρ στο μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου.

Στη νέα δομή ουσιαστικά υπάρχει «ΝΑΤΟϊκή επιδιαιτησία» για τον επιχειρησιακό έλεγχο στο Αιγαίο. Και αυτό θα επιτευχθεί με την ταυτόχρονη κατάργηση του Υποστρατηγείου της Λάρισας και του Στρατηγείου της Σμύρνης. Με αυτόν τον τρόπο ο έλεγχος στο Αιγαίο φεύγει από την Ελλάδα και περνάει στο στρατηγείο του Ραμστάιν στη Γερμανία. Οι ΝΑΤΟϊκοί και οι Αμερικάνοι εκτιμούν ότι με αυτόν τον τρόπο θα ξεπεράσουν τους «ελληνοτουρκικούς καβγάδες» στο Αιγαίο, που μονίμως δημιουργούσαν πρόβλημα στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Τόσο ο υπουργός Άμυνας όσο και ο πρωθυπουργός έκαναν λόγο για διαπραγματεύσεις που θα ακολουθήσουν για τη νέα δομή του ΝΑΤΟ σε ό,τι αφορά τον ρόλο της Ελλάδας και τα στρατηγεία. Αποφεύγουν όμως να διευκρινίσουν επακριβώς γιατί και τι θα διαπραγματευτούμε. Η εξίσου ασαφής δήλωση του υπουργού Άμυνας ότι «θέλουμε μια ευέλικτη δομή του ΝΑΤΟ που δεν θα δημιουργεί τεχνικά και τεχνητά θέματα στο Αιγαίο» προϊδεάζει για το ότι το Αιγαίο πλέον βρίσκεται στο «μάτι του κυκλώνα» και κυρίως σε μια μεγάλη και συνολική διαπραγμάτευση.

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=61525&colid=&catid=42&dt=2010-11-28%200:0:0

Επιμήκυνση, άλλο ένα τέχνασμα...

Επιμήκυνση, αναδιάρθρωση. Για τον απλό άνθρωπο είναι λέξεις που δεν σημαίνουν κάτι από τη στιγμή που δεν αλλάζουν την καθημερινότητά του. Το παράδειγμα της Ιρλανδίας κάνει πλέον τον καθένα να αναρωτιέται αν οι θυσίες που καλείται να κάνει θα έχουν αποτέλεσμα. Οι Ιρλανδοί έκαναν ό,τι ακριβώς τους είπαν και το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Κάποιοι παίζουν με τις λέξεις, όταν ολόκληροι λαοί οδηγούνται στην εξαθλίωση, στην πλήρη συντριβή...

Στην Αθήνα κάποιοι βιάστηκαν να πανηγυρίσουν με την είδηση της επιμήκυνσης του δανείου. Ξεχνούν ότι οι ίδιοι διέψευδαν κατηγορηματικά μέχρι πριν λίγες μέρες οποιαδήποτε τέτοια προοπτική. Πριν, λοιπόν, σηκωθούν στις καρέκλες και αρχίσουν τα παλαμάκια, ας ξεκαθαρίσουν, πρώτα απ’ όλα, αν η κίνηση αυτή είναι σωτήρια για τη χώρα μας. Όχι για τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, αλλά για τη δική μας χώρα...

Ας προσπαθήσουμε να απλοποιήσουμε τα πράγματα. Ας πούμε, λοιπόν, ότι έχετε πάρει ένα στεγαστικό δάνειο 100.000 ευρώ με 3% επιτόκιο και καλείστε κάθε χρόνο να δίνετε 3.000 ευρώ μόνο για τόκους. Αν σας πουν ότι σας επιμηκύνουν το δάνειο με αύξηση του επιτοκίου στο 6%, που ακριβώς αυτό θα σας είναι χρήσιμο; Εκεί, δηλαδή, που πληρώνατε ένα ποσό κάθε χρόνο για τόκο και κεφάλαιο, τώρα το ποσό αυτό θα φτάνει μόνο για τον τόκο. Υπερβολικά απλοϊκό το παράδειγμα, αλλά κάπως έτσι είναι τα πράγματα και με την υπόθεση του δημόσιου χρέους.

Με την επιμήκυνση συμβαίνουν ταυτόχρονα τρία πράγματα:

• Οι μεγάλες τράπεζες του εξωτερικού που έχουν στα χέρια τους ελληνικά ομόλογα θα μπορούν να συνεχίσουν να εγγράφουν κέρδη από ένα κατεστραμμένο προϊόν.
• To ΔΝΤ θα μείνει στην Ελλάδα τουλάχιστον μέχρι το 2024 και βλέπουμε.
• Εμείς θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε τόκους, δίχως να μπορεί να μας διαβεβαιώσει κάποιος ότι το μαρτύριό μας θα έχει ένα ευτυχές τέλος...

Μέχρι χτες ήταν μόνο οι «τεμπέληδες Έλληνες» που απειλούσαν το «θαύμα του ευρώ». Χτες προστέθηκαν και οι εξίσου «τεμπέληδες» Ιρλανδοί και το κλαμπ των ισχυρών έγινε πιο ελαστικό έναντι των «παρακατιανών» του μεσογειακού νότου. Να είστε σίγουροι ότι όταν περάσουν τις πύλες της Κολάσεως και οι Πορτογάλοι, τότε το club θα γίνει ακόμη πιο ελαστικό. Κι αν εμφανιστούν κατά τη γωνιά και οι Ισπανοί, τότε η Μέρκελ και η παρέα της θα αλλάξουν τροπάρι. Επί της ουσίας, η λύση της επιμήκυνσης είναι ένα ακόμη φανταχτερό τέχνασμα για να μην λαβωθούν οι ισολογισμοί των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών. Για τους λαούς δεν σημαίνει παρά περισσότερες θυσίες. Δηλαδή, μεγαλύτερη δυστυχία για πολλά – πολλά χρόνια ακόμη...

ΠΗΓΗ: Ας μιλήσουμε επιτέλους!