Καταρχήν δεν είναι Τράπεζα της Ελλάδας. Είναι ένα ιδιωτικό ίδρυμα, που δια νόμου είναι απόρρητοι οι μέτοχοι του και αποτελεί παράρτημα στην Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας...
Στα χρόνια του Σημίτη όταν προετοιμαζόταν ο σημερινός, σε εξέλιξη πλέον, εξανδραποδισμός των Ελλήνων από τη Νέα Γερμανική Αυτοκρατορία στην Ευρώπη, ψηφίσθηκε ένας νόμος. Ο 2469/1997. Σύμφωνα με τον νόμο αυτό δημιουργείτο ένα Κοινό Κεφάλαιο στην Τράπεζα της Ελλάδας. Την εποχή εκείνη το ίδρυμα ήταν και πάλι ιδιωτικό , με κρυφούς μετόχους, αλλά αποτελούσε Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας, που είχε τότε δικό της νόμισμα και όχι το ευρώ.
Στο κεφάλαιο αυτό συμπεριελήφθησαν οι πόροι των νοσοκομείων, των ασφαλιστικών ταμείων, των πανεπιστημίων και όλων των ιδρυμάτων δημοσίου δικαίου. Ο νόμος επέτρεπε στην Διοίκηση και τις υπηρεσίες της Τράπεζας να διαχειρίζονται τα αποθεματικά αυτά, που ήταν και είναι εκατοντάδες εκατομμύρια, χωρίς να λογοδοτεί επί της ουσίας ούτε στο Κοινοβούλιο, αλλά πολύ περισσότερο στους ιδιοκτήτες τους. Μάλιστα είναι αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι στην συμφωνία εκχώρησης των κεφαλαίων, στη βάση του συγκεκριμένου νόμου, δεν υπήρχε και δεν υπάρχει ουδεμία ρήτρα που να διασφάλιζε ή να προσδιόριζε την απόδοση στις επενδύσεις των κεφαλαίων.
Στα χρόνια του Σημίτη όταν προετοιμαζόταν ο σημερινός, σε εξέλιξη πλέον, εξανδραποδισμός των Ελλήνων από τη Νέα Γερμανική Αυτοκρατορία στην Ευρώπη, ψηφίσθηκε ένας νόμος. Ο 2469/1997. Σύμφωνα με τον νόμο αυτό δημιουργείτο ένα Κοινό Κεφάλαιο στην Τράπεζα της Ελλάδας. Την εποχή εκείνη το ίδρυμα ήταν και πάλι ιδιωτικό , με κρυφούς μετόχους, αλλά αποτελούσε Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας, που είχε τότε δικό της νόμισμα και όχι το ευρώ.
Στο κεφάλαιο αυτό συμπεριελήφθησαν οι πόροι των νοσοκομείων, των ασφαλιστικών ταμείων, των πανεπιστημίων και όλων των ιδρυμάτων δημοσίου δικαίου. Ο νόμος επέτρεπε στην Διοίκηση και τις υπηρεσίες της Τράπεζας να διαχειρίζονται τα αποθεματικά αυτά, που ήταν και είναι εκατοντάδες εκατομμύρια, χωρίς να λογοδοτεί επί της ουσίας ούτε στο Κοινοβούλιο, αλλά πολύ περισσότερο στους ιδιοκτήτες τους. Μάλιστα είναι αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι στην συμφωνία εκχώρησης των κεφαλαίων, στη βάση του συγκεκριμένου νόμου, δεν υπήρχε και δεν υπάρχει ουδεμία ρήτρα που να διασφάλιζε ή να προσδιόριζε την απόδοση στις επενδύσεις των κεφαλαίων.








