Ιστορίες για υποκλοπές, αγρίους και άλλα... συναφή

Ποινικές διώξεις λοιπόν για την υπόθεση των υποκλοπών εις βάρος του πρώην Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή και συνεργατών του Υπουργών και μη. Η ανακοίνωση συνέπεσε με την αύξηση τον τελευταίο καιρό των δημοσιευμάτων για κατασκοπία που γινόταν εις βάρος του κ. Καραμανλή, δημοσιεύματα που σαφέστατα άφηναν να εννοηθεί, αυτό που από την εποχή εκείνη είχε υπονοηθεί:: Η κατασκοπία γινόταν από αμερικανικές υπηρεσίες. Και παρόλο που τότε είχε προκληθεί πραγματικός σάλος γύρω από τις υποκλοπές και στο τέλος τονιζόταν η ανικανότητα της κυβέρνησης να φέρει εις πέρας μία εθνική υπόθεση, σήμερα η όλη υπόθεση έχει προσλάβει τη σημασία μιας απλής είδησης του
αστυνομικού ἤ του δικαστικού ρεπορτάζ. Αλλά, το θέμα δεν είναι εάν τα ΜΜΕ και το κατεστημένο του τύπου και των δημοσιογράφων στήριζαν ἤ όχι τον πρώην Πρωθυπουργό.

Το πραγματικό θέμα είναι ότι σιγά –σιγά μία υποψία που υπήρχε από την εποχή εκείνη, αρχίζει να επιβεβαιώνεται αρχικά με ενδείξεις, στη συνέχεια με σαφέστατα υπονοούμενα ἤ με πληροφορίες από αξιόπιστες πηγές και, ενδεχομένως, να υπάρξουν πλέον και αποδείξεις. Ποια ήταν αυτή η υποψία;; Το ότι ο Καραμανλής είχε «μπει στο μάτι» οικονομικών και άλλων συμφερόντων «αμερικανικής καταγωγής», ιδίως από τη στιγμή που διαφάνηκε ότι σε ορισμένα θέματα, όπως στο Κυπριακό, το Σκοπιανό και, κυρίως, στο Ενεργειακό, ήθελε να ακολουθήσει μια πιο πολυδιάστατη πολιτική, ώστε να απαγκιστρωθεί η Ελλάδα από τον ασφυκτικό κλοιό των διαφόρων συμφερόντων των ΗΠΑ και ως εκ τούτου να βασίζεται σε περισσότερα του ενός ερείσματα.

Εάν δει κανείς την ακολουθία των γεγονότων θα διαπιστώσει την «παράξενη» χρονική σύμπτωση ενεργειών Καραμανλή και σημαντικών γεγονότων. Για παράδειγμα, όταν έγινε η πρώτη συνάντηση Καραμανλή– Πούτιν και είχε ανακοινωθεί η κατ’ αρχήν συμφωνία για τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, αλλά και η έναρξη μιάς «στρατηγικής συνεργασίας» Ρωσίας – Ελλάδας, ήταν οι αρχές του 2007. Τον Ιούλιο του2007 είχαμε τις πλέον καταστροφικές πυρκαγιές σε όλη την Ελλάδα, με αποκορύφωμα τη σύγχρονη «έκρηξη» περισσοτέρων από 200 εστιών μετά τις 8 το βράδυ. Βεβαίως, ενώ όλα έδειχναν πως επρόκειτο περί εμπρησμών, που ενδεχομένως να εντάσσονταν σε ένα γενικότερο σχέδιο, όλοι καταφέρονταν εναντίον της κυβέρνησης και της ανικανότητάς της, αλλά και του κομματισμού που επικρατούσε στα Σώματα Ασφαλείας. Όλοι θυμούνται το πώς είχε λοιδορηθεί ο τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρων Πολύδωρας επειδή χρησιμοποιούσε κάποιους ευφυώς επιλεγμένους όρους για να αποδώσει την όλη κατάσταση, χωρίς να πει και την απόλυτη αλήθεια, την οποία ίσως να μην γνώριζε κανείς εκείνη τη στιγμή.

Και ενώ συνεχίζονταν οι επαφές Ρωσίας– Ελλάδας και οι συναντήσεις και συνεννοήσεις Πούτιν – Καραμανλή, σε κάθε μικρό ουσιαστικό βήμα που γινόταν άρχιζαν να ξεσπούν διάφορα σκάνδαλα ἤ «σκάνδαλα», που με παρόμοιά τους, αν μη και χειρότερα, ζούσαμε καθημερινά στην Ελλάδα επί σειρά δεκαετιών. Σκάνδαλα όπως αυτό με την ΜΕΒΓΑΛ και τους νονούς, τα δομημένα ομόλογα, το ΙΚΑ, την ερωτική περιπέτεια του τότε Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού, τη Βιστωνίδα – Βατοπέδι.

Τότε λεγόταν από ορισμένους πως κάτι κρύβεται πίσω από όλη αυτήν τη λαίλαπα, αλλά η αντίδραση ήταν τα ειρωνικά σχόλια. Σήμερα και όσο περνά ο καιρός, αυτή η αλληλουχία γεγονότων και η χρονική σύμπτωσή τους με τα ανοίγματα της τότε κυβέρνησης αρχίζει να λαμβάνεται σοβαρά από όλο και περισσότερους. Σήμερα αρχίζει να διαφαίνεται ότι το αμερικανικό οικονομικό και άλλο κατεστημένο δεν ήθελε άλλο τον Καραμανλή και πως με τις διάφορες «αντένες» του και «συνεργάτες» του σε διάφορους χώρους εντός και εκτός Ελλάδος προχώρησε, με τη βοήθεια και της ελληνικής πραγματικότητας, στην αποκάλυψη και κυρίως διόγκωση πολλών κακώς κειμένων. Είναι, άλλωστε, αποκαλυπτικό αυτό που έγραψε ο Μιχάλης Ιγνατίου στην ιστοσελίδα «aixmi», πως πηγή των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών του άφησε σαφέστατα να εννοηθεί η εμπλοκή τους σε αυτή την υπόθεση, αλλά και του ότι πολλές ενέργειες των υπηρεσιών αυτών γίνονται χωρίς πρότερη ενημέρωση υψηλότερων κλιμακίων, δηλαδή της πολιτικής ηγεσίας. Αρκεί, δηλαδή, να υπήρχε η εκφρασμένη δυσφορία της πολιτικής ηγεσίας με την τότε κυβέρνηση της Αθήνας και οι μυστικές υπηρεσίες ανελάμβαναν δράση κατά βούληση.

Ο στόχος τελικά επετεύχθη, βοηθούσης, βεβαίως, και της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης, αλλά και της ελληνικής δημοσιονομικής κακοδιαχείρισης και ατασθαλίας.

Η έλευση Παπανδρέου στην εξουσία δεν μπορεί παρά να ικανοποίησε την Ουάσιγκτον και το αμερικανικό οικονομικό κατεστημένο. Ουδείς μπορεί να ισχυρισθεί ότι αυτό ήταν σχεδιασμένο. Ήταν, όμως, «φως φανάρι» ποιος θα διαδεχόταν τη ΝΔ στην εξουσία. Και οπωσδήποτε, με δεδομένες τις αμερικανικές τάσεις, αλλά και «ρίζες» του νέου Πρωθυπουργού, είναι φυσικό να ήταν ο αρεστός της απέναντι βόρειας όχθης του Ατλαντικού. Από εκεί και πέρα, ορισμένες δηλώσεις, κινήσεις και επαφές που έκανε ο Γ. Παπανδρέου ακόμη από την εποχή που ήταν Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, είχαν δείξει ότι η «ανεξάρτητη» πολιτική Καραμανλή οπωσδήποτε δεν θα συνεχιζόταν, ενώ θα μπορούσαν να «κλεισθούν» διάφορες σημαντικές συμφωνίες με το παγκόσμιο οικονομικό κατεστημένο.

Και δεν θα ήταν καθόλου παράξενο η πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ να θεωρεί ότι με τον Παπανδρέου στην εξουσία, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να πετύχει με μεγαλύτερη ευκολία τους στρατηγικούς της στόχους στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Θα ήταν παράλογο να θεωρηθεί ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός θέλει εν γνώσει του να βλάψει τα συμφέροντα της χώρας, ότι είναι προδότης. Μπορεί να υποψιασθεί κάποιος ότι ενδεχομένως έχει αναλάβει κάποιες υποχρεώσεις. Αλλά και πάλι, δεν μπορεί, θα υπήρχαν κάποιες αντιστάσεις εκ μέρους του. Άρα αυτό που απομένει είναι ο ίδιος να πιστεύει ακράδαντα ότι η «στρατηγική της παγκοσμιοποίησης» και οι πολιτικές προς υλοποίησή της είναι οι μόνες που μπορούν να βοηθήσουν μελλοντικά την Ελλάδα, ότι η πέραν του Ατλαντικού Υπερδύναμη είναι η μόνη που μπορεί να μας σταθεί αρωγός. Ενδεχομένως να έχει εμποτισθεί τόσο από την αμερικανική του παιδεία και τις αμερικανικές φιλίες και επαφές του, που να μην μπορεί να δει κάπως διαφορετικά τα πράγματα, να φορά, δηλαδή, παρωπίδες.

Τώρα, ως προς τον πρώην Πρωθυπουργό, εκτός από τα σφάλματα -ορισμένα των οποίων σημαντικά- που μπορεί και, ίσως, πρέπει να του προσάψει κανείς, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει με την πολύ σωστή απόφασή του να μην μιλήσει, τουλάχιστον ακόμη. Διότι εάν μιλήσει, όχι μόνον θα προκαλέσει τεράστιους τριγμούς εντός Ελλάδος, αλλά ενδεχομένως να βλάψει την χώρα, ιδίως σήμερα που βρίσκεται σε αυτήν τη δεινότατη, οικονομικά αλλά και πολιτικά, θέση.

Πηγή 

Wikileaks: Ο Καρατζαφέρης ζητούσε επαφές με Αμερικανούς και την εβραϊκή κοινότητα και “τυχαία” συνάντηση με Ερντογάν

Φρικτά πράγματα αποκαλύπτονται από τη Wikileaks όσον αφορά τον γνωστό κολοτούμπα!! Σε συνάντηση της Τζαβέλα με αμερικάνο αξιωματούχο στις 23 Σεπτεμβρίου 2009 ο Καρατζαφέρης ξεβρακώθηκε κανονικά μπροστά τους:Παρακαλούσε, μέσω της Τζαβέλα, για συνάντηση μαζί τους υποσχόμενοςπως μετά τις εκλογές, αφού θα έχει υποκλέψει την ψήφο των ηλιθίων, θα έβγαζε ανακοίνωση υπέρ της αποζημίωσης των εβραίων για το εβραϊκό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης σαν κίνηση καλής θέλησης προς την εβραική κοινότητα… έλεγε στους αμερικάνους ότι έχει δώσει εντολή να πέσουν οι τόνοι από τα στελέχη του… θύμιζε ότι είχε συναντηθεί με λαθρομετανάστες… και τέλος επιζητούσε μια συνάντηση με τον Ερντογάν που όμως θα φαίνονταν “τυχαία” για να μην πονηρευτούν οι ηλίθιοι που τον στηρίζουν…

Διαβάστε τα χάλια του και μόνοι σας:

C O N F I D E N T I A L ATHENS 001515 SIPDIS
DECL: 2019/09/28

SUBJECT: Greece’s Surging Far-Right LAOS Party Inches Towards Center

SUMMARY: In the aftermath of their unprecedented success in European Parliament elections in June, the leaders of Greece’s surging, far-right Popular Orthodox Rally (LAOS) expect to win 6 to 7 percent of the vote and up to 20 parliamentary seats in October 4 domestic elections and are preparing to be a “more responsible party” on human rights and foreign affairs issues. Niki Tzavella, LAOS’ senior Member of European Parliament (MEP) and a party strategist, described to Poloff on September 23 how party chief Georgios Karatzaferis understood that LAOS’ rising political fortunes meant that the party had to move away from its previously ultra-nationalistic and anti-Semitic rhetoric. According to Tzavella, Karatzaferis wanted to make positive gestures to Greece’s Jewish community, was seeking increased contact with American officials, had tempered his tough anti-immigration stance by meeting with migrants and committing to anti-racism declarations, and wished to burnish his foreign relations credentials by orchestrating an “accidental” but substantive meeting with Turkish PM Erdogan on the margins of a future EU meeting. Tzavella said that she and Karatzaferis, both ex-New Democracy (ND) parliamentarians, shared the same ultimate goal of joining LAOS and the ND in a broad center-right coalition–and would continue pressuring ND parliamentarians to defect to their party. END SUMMARY.

2. (U) See ref A for a broader overview of October 4 parliamentary elections. —————————————- LAOS Well-Placed for a Strong Electoral Showing —————————————-
3. (C) In June European Parliament elections, LAOS rode a wave of discontent among center-right voters over ND’s handling of the December 2008 riots in Athens, illegal immigration, and the economic crisis to win an unprecedented 7.15 percent of the vote, sending two LAOS MEPs–including Niki Tzavella–to Brussels (see ref D). Since then, Karatzaferis has pursued a two-pronged strategy of poaching disgruntled ND politicians and publicly declaring his desire for a LAOS-ND grand coalition. LAOS scored a political coup on September 9 by convincing the ex-chief of the Greek National Intelligence Service (EYP), Ioannis Korandis, to lead the LAOS state parliamentary slate. Korandis brings experience managing a government agency, a previous stint as Greek ambassador to Turkey, and also a reputation as a law-and-order leader. With Prime Minister Kostas Karamanlis cutting longtime party members from his own slates, ND is in disarray and morale has suffered–all good news for Karatzaferis, who has welcomed three defecting MPs to his party list with open arms. Mid-September polls estimate that LAOS will win 6 to 7 percent of the electorate, nearly double its take of 3.8 percent during the last domestic elections in 2007. With LAOS still reaping the benefits of its clear stance against immigration and enjoying a strong nationalist base in northern Greece, Tzavella noted, she and Karatzaferis secretly hoped to win 8 percent of the vote and up to 20 parliamentary seats. —————————————-
Turning a New Leaf on Anti-Semitism, National Issues? —————————————-

4. (C) Tzavela stressed that LAOS leaders recognized that the party’s newfound political strength required it to be “more responsible,” especially given LAOS’ reputation as anti-Semitic and xenophobic. Tzavela took pains to highlight several ongoing and future initiatives to moderate the party’s positions:

1) Immediately after LAOS’ strong Euro-elections showing, Karatzaferis instructed party delegates to “tone down” irresponsible anti-Semitism and racist remarks;

2) Karatzaferis met with illegal migrants in April to highlight that his proposal for strict immigration quotas was not racist;

3) LAOS MEPs had signed a public declaration against racism, discrimination, homophobia, anti-Semitism, and xenophobia in Brussels;

4) Tzavela had reached out to the leader of the Thessaloniki Jewish community, David Saltiel, to discuss how LAOS can have better relations;

5) Konstantinos Plevris, who had authored the anti-Semitic “The Jews–The Whole Truth” and who had called Jews “subhuman” and “mortal enemies,” had left LAOS; and

6) soon after the October 4 elections, Karatzaferis would publish a signed editorial in a “major newspaper” supporting the resolution of property restitution negotiations over the Thessaloniki Jewish cemetery.

These actions, Tzavela said, demonstrate that LAOS can be a responsible partner in a center-right coalition–and should allay U.S. concerns about LAOS’ anti-Semitism. (NOTE: Post has refrained from inviting LAOS leaders to events such as the July 4 reception due to Karatzaferis’ previous anti-Semitic statements and his having denied that the Holocaust occurred. See the 2009 State Department Human Rights Report for additional details.)

—————————————-
The Future: A LAOS-ND Center-Right Coalition?
—————————————-

5. (C) Despite LAOS’ recent political success hewing to a far-right, anti-immigration, law-and-order platform, top party leaders appear to be seeking a way to reunite with ND, either in a center-right coalition or possibly by melding LAOS and ND into one entity. In a July 17 meeting, Tzavela said Karatzaferis, ever since being expelled from ND in 2000, hoped to return to his old party–and this desire was part of the reason he had embraced a strategy of calling for a ND-LAOS coalition. During the September 23 meeting, Tzavela noted that she, too, hoped that LAOS could rejoin ND to form a stable coalition focused on private enterprise, market-based economic reforms, and revitalizing the 1970s “glory days” of the Greek center-right. (NOTE: Tzavela herself is a former ND parliamentarian.) However, given the distaste of most ND interlocutors towards the notion of cooperating with LAOS (see refs B and C), Tzavela recognized that ND would have to suffer a wrenching defeat or otherwise undergo a major change of heart before a coalition might be realistic.

6. (C) Tzavela assessed that ND would very likely lose the October 4 elections to PASOK and that Karamanlis would step down as party chief. Tzavela thought his most likely successors were Minister of Foreign Affairs Dora Bakoyianni, Minister of Culture Antonis Samaras, or Minister of Health and Social Solidarity Dimitris Avramopoulos. Samaras and Avramapoulos would probably be more amenable to LAOS-ND cooperation, Tzavela noted, so if either took over ND, LAOS would push hard for a coalition; such a coalition would likely push the liberal wing of ND into PASOK’s arms. Should the vehemently anti-LAOS Bakoyiannis take the helm (or should Karmanlis stay on), however, Karatzaferis would likely continue a strategy of building strength in hopes of forming a coalition later down the line.

—————————————-
COMMENT: Moderation Both a Risk and an Opportunity
—————————————-

7. (C) If LAOS performs strongly in the October 4 elections, gaining 7 or more percent of the vote, Karatzaferis and Tzavela will face two strategic questions: Should LAOS moderate and become a “responsible party,” risking the loyalty of its vociferous far-right, ultra-nationalist base? And, does LAOS stand a chance of pursuing a center-right coalition, even while ND officials at all levels of the party vehemently deny they will ever cooperate? During June European Parliament elections, LAOS profited at ND’s expense due to the timely elevation of law-and-order issues and migration to the forefront of the Greek political agenda. If PASOK comes to power in October, however, ND has a chance to find new leadership, reorganize itself in opposition, and refocus on defending its ideological right flank. With ND potentially returning to its roots on the political right, and LAOS inching towards the center, LAOS faces both a big risk and a big opportunity: This political convergence may deprive LAOS of its political raison d’etre but also might bring Karatzaferis and Tzavela’s vision of a centre-right coalition or merger one step closer to fruition. One thing is certain: ND officials may view LAOS with distaste (see ref B), but they can no longer afford to ignore Karatzaferis at the polls or when planning political strategy–LAOS has become an important force to be reckoned with on Greece’s political right. END COMMENT.

—————————————-
Biographical Information: Niki Tzavela
—————————————-

8. (C) Tzavela openly admitted that she “did not fit the LAOS mold” and reserved the right to chart a political future independent from that of Karatzaferis. Tzavela complained that “no one in the EU Parliament did any work” and said that she would work hard to improve U.S.-EU legislative ties on energy security issues. She hoped to invite the Russian energy minister to Brussels. Other details: — Former ND parliamentarian, speaks fluent English — Worked in a Israeli Jewish kibbutz as a teenager; studied at Howard University — LAOS’ senior MEP in Brussels and Vice Chairwoman of the Europe of Freedom and Democracy super-party; Vice Chairwoman of the U.S. Delegation in the European Parliament and member of the Committee on Industry, Research, and Energy — Was appointed Vice President of the Athens 2004 Olympic Games Committee by PASOK Prime Minister Costas Simitis — Previous Vice President of the Kokkalis Foundation, which runs a program on Southeast and East-Central Europe policy at the Harvard Kennedy School — Previous Executive Director for International Development for the Antenna TV Group Speckhard

http://olympia.gr

Τα μυστικά όσων δεν αρρωσταίνουν

[1] Στρεσάρονται λιγότερο

Σε περιόδους έντονου άγχους, ο οργανισμός, για να υποστηριχτεί η κατάσταση εγρήγορσης, παράγει μεγάλες ποσότητες αδρεναλίνης και κορτιζόλης και παράλληλα καταστέλλει το ανοσοποιητικό σύστημα, με αποτέλεσμα να μειώνεται έτσι η ικανότητά του να καταπολεμά βακτήρια και ιούς. Στην περίπτωση που προκληθούν μόνιμες διαταραχές στο ανοσοποιητικό σύστημα εξαιτίας του στρες και συντρέχουν και άλλοι παράγοντες, όπως π.χ. μια γενετική προδιάθεση, δεν είναι απίθανο το ανοσοποιητικό σύστημα να αρχίσει να αντιμετωπίζει τον ίδιο τον οργανισμό σαν ξένο σώμα και συχνά να στρέφεται εναντίον διάφορων οργάνων, προκαλώντας αυτοάνοσα νοσήματα (π.χ. ρευματοειδή αρθρίτιδα, θυρεοειδίτιδα). Έρευνες δείχνουν, επίσης, ότι οι αγχωμένοι άνθρωποι κινδυνεύουν περισσότερο από καρδιακές νόσους, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να παρουσιάσουν σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου ή άλλες παθήσεις του γαστρεντερικού συστήματος (π.χ. γαστρίτιδα, έλκος) και αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ψυχικών διαταραχών, όπως η κατάθλιψη. Το άγχος έχει επιπτώσεις και στη γυναικεία γονιμότητα, στην υγεία του δέρματος, επηρεάζει το μεταβολισμό και συνδέεται με στυτική δυσλειτουργία, ενώ συχνά επιδεινώνει ήδη υπάρχοντα προβλήματα υγείας, όπως π.χ. η οστεοπόρωση και το βρογχικό άσθμα.

[2] Αγαπούν τα βακτήρια Αφήστε τα παιδιά σας να παίξουν με το χώμα, μην πλένετε συνεχώς τα χέρια σας με αντιβακτηριδιακό σαπούνι, σταματήστε να ανησυχείτε αν το σπίτι σας είναι αρκετά καθαρό. Με λίγα λόγια, βάλτε λίγη βρομιά στη ζωή σας! Αυτό συμβουλεύουν οι ειδικοί, αφού έχει πλέον αποδειχθεί πως η υπερβολική καθαριότητα μπορεί να ευθύνεται εν μέρει για την εκδήλωση άσθματος, εκζεμάτων και γενικότερα αλλεργίας, κυρίως στα παιδιά. Μάλιστα, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Μπρούνελ του Λονδίνου παρακολούθησαν περισσότερα από 13.000 παιδιά από την εμβρυϊκή τους ηλικία μέχρι και μετά την ηλικία των 16 ετών και βρήκαν ότι οι γυναίκες που χρησιμοποιούσαν πολλά οικιακά προϊόντα καθαρισμού στη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους ή σύντομα μετά τη γέννα, αύξαναν τον κίνδυνο εμφάνισης άσθματος των παιδιών τους. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι τα ποσοστά αλλεργιών στους ανθρώπους που ζουν σε «αποστειρωμένα» διαμερίσματα της πόλης είναι υψηλότερα από αυτά όσων κατοικούν στην επαρχία. Η επαφή μας από μικρή ηλικία με τα μικρόβια βοηθά στη δημιουργία αντισωμάτων, ενισχύοντας το ανοσοποιητικό μας σύστημα και άρα την άμυνα του οργανισμού μας απέναντι στις αρρώστιες.

[3] Προτιμούν τις φυσικές θεραπείες με βότανα Μπορεί η δυτική ιατρική να καταφεύγει συνήθως στα φάρμακα ως μόνο τρόπο αντιμετώπισης όλων των προβλημάτων υγείας, κανείς όμως δεν μπορεί να παραβλέψει και το ρόλο της φύσης. Πρώτος ο Ιπποκράτης είχε μιλήσει για τη δύναμη των φυτών και των βοτάνων που, χάρη στις ιδιότητές τους, συμβάλλουν στην αντιμετώπιση πολλών ασθενειών. Μάλιστα, από τα περίπου 250 φυτά που χρησιμοποιούσε στους ασθενείς του, αρκετά αποτελούν τη βάση ακόμα και σύγχρονων φαρμάκων. Σύμφωνα με την παραδοσιακή κινεζική ιατρική, ο καθένας μπορεί να βρει ένα πολύτιμο βότανο για κάθε πρόβλημα (π.χ. υπέρταση, παχυσαρκία, εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα). Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, πως θα πρέπει να προμηθευτούμε όποιο βότανο υπάρχει στην αγορά για να παραμείνουμε υγιείς. Μια μικρή αλλαγή στην καθημερινότητά μας είναι μια αρχή. Η συστηματική κατανάλωση πράσινου τσαγιού, για παράδειγμα, μειώνει την αρτηριακή πίεση και το λίπος, ενώ φαίνεται να έχει ακόμα και αντικαρκινική δράση χάρη στις πολυφαινόλες που περιέχει, γνωστές ως κατεχίνες.

[4] Κοιμούνται περισσότερο Ο επαρκής ύπνος, αλλά όχι ο υπερβολικός (πάνω από 8-9 ώρες καθημερινά), θεωρείται παράγοντας μακροζωίας. Μάλιστα, έρευνα από την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ έδειξε ότι όσοι κοιμούνται περισσότερες από 6 ώρες την ημέρα είναι πιο πιθανό να ζήσουν περισσότερα χρόνια. Η έλλειψη ύπνου έχει ουσιαστικά αντίστοιχες επιπτώσεις στον οργανισμό με τις καταστάσεις στρες, αφού παράγεται περισσότερη κορτιζόλη (γνωστή ως «ορμόνη του στρες»), η οποία ανεβάζει την πίεση του αίματος, αυξάνοντας τις πιθανότητες καρδιακών προσβολών και εγκεφαλικών επεισοδίων. Επίσης, μελέτες σε ανθρώπους που εργάζονται νύχτα δείχνουν αυξημένα ποσοστά εμφάνισης καρκίνου του μαστού και του εντέρου. Οι επιστήμονες αποδίδουν τα υψηλά ποσοστά στο γεγονός ότι τα άτομα αυτά εκτίθενται στο φως το βράδυ, επομένως ο οργανισμός τους παράγει λιγότερη μελατονίνη, ορμόνη που θεωρείται ότι έχει προστατευτική δράση απέναντι στον καρκίνο. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια απέδειξαν επίσης ότι οι ενήλικοι που κοιμούνται λίγες ώρες καθημερινά έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν παχύσαρκοι. Οι ώρες ύπνου που χρειάζεται ο καθένας για να ξεκουραστεί είναι βέβαια θέμα ιδιοσυγκρασίας. Σύμφωνα με τους ειδικούς, όμως, ο κίνδυνος εμφάνισης ασθενειών αυξάνεται όταν κοιμόμαστε λιγότερες από 6-7 ώρες.

[5] Τρώνε λιγότεροΕδώ και δεκαετίες, οι επιστήμονες γνωρίζουν, από μελέτες σε ζώα, ότι η κατανάλωση λιγότερων θερμίδων καθημερινά συνεπάγεται επιπλέον χρόνια ζωής. Μελετητές όμως από το Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν ανακάλυψαν ότι η μειωμένη κατανάλωση θερμίδων συνδέεται και στους ανθρώπους με μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου, καρδιακών νοσημάτων και διαβήτη. Σύμφωνα μάλιστα με τους ειδικούς, για να επιμηκύνουμε τη ζωή μας και φυσικά να απομακρύνουμε τον κίνδυνο νοσημάτων που σχετίζονται με τα παραπανίσια κιλά (π.χ. διαβήτης, υπέρταση, αυξημένα λιπίδια στο αίμα κλπ.), πρέπει να περιορίσουμε πρώτα από όλα τις θερμίδες που προέρχονται από τα απλά σάκχαρα (όπως η ζάχαρη), αφού η αύξηση της ινσουλίνης που προκαλούν, φαίνεται να σχετίζεται με τη μείωση του προσδόκιμου ζωής μας.

[6] Κάνουν συχνά αποτοξίνωση Πολλά από τα χημικά που χρησιμοποιούνται σήμερα, όπως π.χ. οι διοξίνες και τα PCBs, δεν υπήρχαν στο περιβάλλον τον προηγούμενο αιώνα. Ίσως αυτή να είναι και η αιτία που τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αυξηθεί τα ποσοστά εμφάνισης ασθενειών (π.χ. καρκίνων) που σχετίζονται με την έκθεση σε τοξικές ουσίες, λένε οι ειδικοί. Αν και δεν υπάρχουν αρκετά επιστημονικά στοιχεία που να επιβεβαιώνουν τα οφέλη της αποτοξίνωσης, μικρές αλλαγές στην καθημερινότητά μας που θα βοηθήσουν να απαλλαγούμε από τα συσσωρευμένα στο σώμα μας χημικά δεν μπορεί παρά να ωφελήσουν την υγεία μας. Αναλυτικό πρόγραμμα αποτοξίνωσης θα βρείτε στο «Φάκελο Αποτοξίνωση», στη σελ. 22 αυτού του τεύχους.

[7] Διατηρουν την ισορροπία του pH τους Το σώμα είναι υγιές όταν διατηρεί την αλκαλική/όξινη ισορροπία του (το pH) σε κανονικά επίπεδα (ουδέτερο είναι το 7). Αν τα επίπεδα του pH είναι χαμηλότερα από το μέσο όρο, εμφανίζονται συμπτώματα (π.χ. αίσθημα κόπωσης, στομαχικά προβλήματα). Εμπλουτίζοντας τη διατροφή μας με λαχανικά, περιορίζουμε τον κίνδυνο να υπάρχει αυξημένο όξινο περιβάλλον στο σώμα και θωρακίζουμε την υγεία του οργανισμού μας.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΝ κ.ΣΤΥΛΙΑΝΟ ΔΕΡΜΙΤΖΑΚΗ, ειδικό παθολόγο.

Πηγή...

ΑΟΖ, Λιβύη και Στρατηγική Διαπραγμάτευσης

του Νίκου Λυγερού


Ασχολούμαστε συνεχώς με την Τουρκία λόγω των προβλημάτων που προκαλεί κι όμως όσον αφορά στην ΑΟΖ, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ασχοληθούμε με τα άλλα κράτη. Αλλιώς εγκλωβιζόμαστε σε μια αδιέξοδο, διότι η Τουρκία δεν έχει όφελος με το θέμα της ΑΟΖ, γιατί λοιπόν να προωθήσει σε διακρατικό επίπεδο όταν γνωρίζει ότι θα πρέπει να παρακάμψει το Δίκαιο της θάλασσας, διότι δεν θέλει ν' ακούσει για μια δίκαιη επίλυση του θέματος. Μια σημαντική διαπραγμάτευση που οφείλουμε να κάνουμε είναι με τη Λιβύη. Σε αυτή την περίπτωση, βέβαια, πρέπει να έχουμε στο νου μας και τις ΑΟΖ της Ιταλίας αλλά και της Μάλτας, ακόμα και αν δεν συνορεύει η τελευταία με τη δική μας. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να βάλουμε την όλη διαπραγμάτευση στο πλαίσιο της θεωρίας παιγνίων κατά Nash, για να απεγκλωβιστούμε από τα παίγνια μηδενικού αθροίσματος. Σε γενικές γραμμές η Λιβύη είναι θετική για να καθοριστούν τα σύνορα των ΑΟΖ, απλώς αμφισβητεί το νησί της Γαύδου ως αντικείμενο της ΑΟΖ. Είναι βέβαια λάθος κατά το Δίκαιο της θάλασσας αφού η Γαύδος είναι κατοικημένη και κατά συνέπεια έχει de facto και de jure ΑΟΖ. Επιπλέον, από την άλλη πλευρά η Λιβύη διεκδικεί μια γραμμή βάσεων όσον αφορά στον κόλπο της Σύρτης που αποτελεί μια υπέρβαση για τους κανόνες του Δίκαιου της θάλασσας. Σε αυτό το σημείο πρέπει να υπενθυμίσουμε το εξής. Σε προηγούμενο κύκλο διαπραγμάτευσης δεχθήκαμε πολύ γρήγορα αυτήν την απαίτηση της Λιβύης και δεν συμπεριλάβαμε το αίτημά μας μέσα στο παίγνιο, πράγμα το οποίο αποδείχθηκε ότι ήταν σφάλμα, διότι δεν άλλαξε τη γνώμη της η Λιβύη για το θέμα της Γαύδου. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα αντικειμενικό στρατηγικό λάθος. Διότι η αποδοχή του κλεισίματος του κόλπου της Σύρτης έχει επιπτώσεις όχι μόνο στη δική μας ΑΟΖ αλλά και στις ΑΟΖ της Μάλτας και της Ιταλίας. Με άλλα λόγια η αποδοχή επιβαρύνει και άλλα συμμαχικά κράτη. Αφού λοιπόν η διαπραγμάτευση δεν κατέληξε, είναι σημαντικό να κάνουμε χρήση της έννοιας της tabula rasa. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να εξετάσουμε ορθολογικά τα εμβαδά για τα οποία μιλάμε όταν χρησιμοποιούμε τη Γαύδο και τον κόλπο της Σύρτης. Έτσι αντιλαμβανόμαστε ότι αν η Λιβύη δεν αποδεχθεί τη Γαύδο κι εμείς ως απάντηση δεν αποδεχθούμε τον κόλπο της Σύρτης, το κόστος για τη Λιβύη είναι μεγαλύτερο και χάνει μεγάλη έκταση. Επιπλέον με την Μάλτα και την Ιταλία δημιουργούμε ένα συμμαχικό πλαίσιο, όπου το παίγνιο δεν είναι προς όφελος της Λιβύης. Η στρατηγική εξέταση του θέματος και όχι μόνο η διπλωματική κατασκευάζει ένα θετικό πεδίο δράσης. Η Γαύδος δεν είναι πια μια αδυναμία όπως νομίζουν οι δικοί μας αλλά ένα δυνατό χαρτί που έχει την ικανότητα να προκαλέσει μια ισορροπία του Nash που έχει ως αποτέλεσμα ένα win-win. 

Πέντε κινήσεις για μια σιωπή...

του Νίκου Λυγερού

Σκηνές

Πρώτη κίνηση: Allegro
Δεύτερη κίνηση: Andante
Τρίτη κίνηση: Scherzo
Τέταρτη κίνηση: Variazione
Πέμπτη κίνηση: Finale

Πρόσωπα

Άννα
Ιωάννης
Λουκάς
Μάρκος
Ματθαίος
Σοφία
Σιωπή 

Μουσική

1. Prokofiev: Ρωμαίος και Ιουλιέτα (σουίτα μπαλέτου). Μοντέγοι και Καπουλέτοι
2. Beethoven: Συμφωνία αρ.7 σε λα μείζονα, Opus 92. Allegretto (Marcia funebre)
3. Beethoven: Συμφωνία αρ.9 σε ρε ελάσσονα, Opus 125. Molto vivace
4. Mozart: Requiem d-moll KV 626. Tuba mirum
5. Mozart: Requiem d-moll KV 626. Requiem/Kyrie

Αυτό το θεατρικό έργο, δομημένο όπως μια μουσική σύνθεση, πραγματεύεται το θέμα της αντίστασης της μνήμης ενάντια στην καταπίεση της λήθης. Οι άνθρωποι δεν αρκούνται στο να θυμούνται και αποφασίζουν να μην ξεχάσουν. Μέσω αυτής της παράξενης επιλογής, αντιλαμβανόμαστε το πρόβλημα της συλλογικής συνείδησης η οποία διαπερνά το τείχος των λέξεων για ν’ αγγίξει τη σιωπή.   

Πέντε κινήσεις για μια σιωπή 

Allegro

                                                   Λουκάς, Μάρκος.


Η σκηνή είναι κενή, χωρίς κανένα αντικείμενο. Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί το ύφος της. Αντιπροσωπεύει το μουσικό σύμβολο. Ένα πρόσωπο μπαίνει αιφνιδιαστικά στη σκηνή. Κρατά μια εφημερίδα στο ένα χέρι και μια καρέκλα στο άλλο. Σέρνει την καρέκλα βιαστικά.Λουκάς
Δεν σκέφτηκα ότι αυτό ήταν δυνατόν... Σιωπή.Κάθεται στην καρέκλα και κοιτάζει την εφημερίδα κατάπληκτος.

Ένα άλλο πρόσωπο φθάνει σέρνοντας επίσης μια καρέκλα. Κάθεται κοιτάζοντας προς την αντίθετη κατεύθυνση σε σχέση με τον πρώτο. Τώρα είναι πλάτη με πλάτη.

Μάρκος

Αντιθέτως, πιστεύω πως όλα είναι δυνατά...Ο Λουκάς στρέφεται προς το Μάρκο.

Λουκάς

Διάβασες την εφημερίδα;

Μάρκος

Όχι!

Λουκάς
Τότε πώς μπορείς να ξέρεις για ποιο πράγμα μιλώ;ΜάρκοςΔεν το ξέρω.Λουκάς
Είσαι ανυπόφορος!

Μάρκος
Είναι κάπως υπερβολικό!

Λουκάς
Το ζήτημα είναι σοβαρό.

Μάρκος
Συμφωνώ... Χρόνος. Όμως αυτό αλλάζει κάτι;

Λουκάς
Ακριβώς εδώ έγκειται όλο το πρόβλημα!

Μάρκος
Ποιο είναι το θέμα της σημερινής μας συνομιλίας;

Λουκάς
Ένα έγκλημα που ίσως δεν υπήρξε!

Μάρκος
Τι θέμα!

Λουκάς
Κι όμως είναι πρωτοσέλιδο... Δείχνει την εφημερίδα.
Μάρκος
Αυτό δεν αποδεικνύει τίποτα... Περί τίνος πρόκειται;

Λουκάς
Περί γενοκτονίας... Σιωπή.Ο Μάρκος γυρίζει απότομα.Μάρκος
Νόμιζα ότι αστειευόσουν.

Λουκάς
Όλος ο κόσμος νομίζει ότι πρόκειται περί αστείου.

Μάρκος
Σοβαρολογείς;

Λουκάς
Ναι. Σιωπή.
Του δείχνει την εφημερίδα. Ο Μάρκος διαβάζει το άρθρο. Το πρόσωπό του είναι θλιμμένο.
Μάρκος
Δεν έχουν συνείδηση. Χρόνος. Πώς μπορούν να αστειεύονται για τέτοιο θέμα.

Λουκάς
Διότι στις μέρες μας, όλα εκλαμβάνονται ως αστείο.

Μάρκος
Μα αυτό δεν είναι μόνο έγκλημα πολέμου, είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Λουκάς
Ποια η διαφορά γι’ αυτούς; Είναι μόνο λέξεις.

Μάρκος
Όμως αυτές οι λέξεις πληγώνουν τη μνήμη!

Λουκάς
Οι άνθρωποι που επέζησαν της γενοκτονίας πεθαίνουν σιγά-σιγά και μαζί τους, η μνήμη τους.

Μάρκος
Πρέπει, λοιπόν, να δράσουμε!

Λουκάς
Μα πώς;

Μάρκος
Πρέπει εμείς να θυμηθούμε γι’ αυτούς.

Λουκάς
Αυτό δεν θα είναι αρκετό!

Μάρκος
Τότε, οφείλουμε να μην ξεχάσουμε. Σιωπή.
Λουκάς
Ναι, αυτό είναι... Χρόνος. Μόνο η μνήμη μπορεί να νικήσει το θάνατο.

Μάρκος
Γι’ αυτό προσπαθούν να δολοφονήσουν τη μνήμη μας.

Λουκάς
Κι όμως, δεν είμαστε ούτε Αρμένιοι, ούτε Κύπριοι, ούτε Έλληνες, ούτε Εβραίοι, ούτε... !

Μάρκος
Αυτός δεν είναι λόγος! Αντιθέτως!

Λουκάς
Αντιθέτως;

Μάρκος
Εφόσον η μνήμη δεν σημάδεψε το κορμί μας, πρέπει να σημαδέψει το πνεύμα μας.

Λουκάς
Συνειδητοποιείς την προσπάθεια που αυτό συνεπάγεται;

Μάρκος
Το χρέος δεν είναι προσπάθεια. Χρόνος. Δεν ήμασταν εκεί τη στιγμή των γεγονότων, αλλά θα είμαστε παρόντες από ’δω και μπρος.Λουκάς
Δεν είμαστε υπεύθυνοι για τις ζωές του παρελθόντος, μα για τη μνήμη του μέλλοντος! Σιωπή. Μόνο ποιος θα μας πιστέψει;

Μάρκος
Οι άνθρωποι που ξέρουν να υποφέρουν...

Λουκάς
Μα είναι τόσο λίγοι!

Μάρκος
Είναι η αρχή της αντίστασης.

Λουκάς
Εννοείς ότι αυτοί που αντιστέκονται είναι πάντα λίγοι;

Μάρκος
Ναι, γίνονται περισσότεροι μόνο όταν πετύχουν.

Λουκάς
Κι αν αποτύχουν;

Μάρκος
Συνήθως, τους ξεχνούμε.

Λουκάς
Θα χρειαστούμε τους άλλους.

Μάρκος
Πάντα χρειαζόμαστε τους άλλους.

Λουκάς
Θα έρθουν;

Μάρκος
Πάντα έρχονται!

Λουκάς
Μα αυτή τη φορά, είναι διαφορετικό.

Μάρκος
Τότε δεν θα ξαναφύγουν.

Λουκάς
Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι προσπαθούν να δολοφονήσουν τη μνήμη.

ΜάρκοςΚι όμως είναι αλήθεια! Χρόνος. Κι αν δεν αντισταθούμε, θα τα καταφέρουν.

Λουκάς
Τι μπορούμε να κάνουμε; Χρόνος. Είμαστε μόνο άνθρωποι...

Μάρκος
Ακριβώς επειδή είμαστε άνθρωποι, μπορούμε ν’ αντισταθούμε.

Λουκάς
Ποιο θα είναι το τίμημα;

Μάρκος
Η μνήμη δεν έχει τιμή.

Λουκάς
Φοβάμαι το θάνατο...

Μάρκος
Η λήθη είναι αυτό που πρέπει να φοβόμαστε. Ο θάνατος είναι φυσιολογικός, η λήθη είναι απάνθρωπη!Βγαίνουν από τη σκηνή αφήνοντας τις καρέκλες.

                                                           Andante

                                Άννα, Ιωάννης, Λουκάς, Μάρκος, Ματθαίος.

Στη σκηνή, διακρίνουμε με δυσκολία τις σιλουέτες δύο προσώπων δεμένων σε καρέκλες. Φαίνονται κατάκοποι. Τα κεφάλια τους γερμένα σε άθλια κατάσταση προς το κρύο πάτωμα. Σιωπή. Ξαφνικά, τους ρίχνουν παγωμένο νερό. Σηκώνουν τα κεφάλια απότομα. Την ίδια στιγμή, ένα έντονο φως πέφτει πάνω τους.

Άννα
Είναι το τέλος;

Ιωάννης
Όχι, είναι η αρχή!

Άννα
Μα δεν θα τελειώσει ποτέ αυτό;

Ιωάννης
Μας θέλουν ζωντανούς... Χρόνος.
Άννα
Για ποιο λόγο;

Ιωάννης
Εάν πεθάνουμε, οι άλλοι θα μας θυμούνται... Χρόνος. Θέλουν να ξεχάσουμε!

Άννα
Μα πώς να ξεχάσουμε μια γενοκτονία;

Ιωάννης
Μερικοί το έχουν κάνει κι άλλοι θα το κάνουν.

Άννα
Είναι αναξιοπρεπές!

Ιωάννης
Η αξιοπρέπεια δεν είναι απαραίτητη για να ζουν.

Άννα
Θεέ μου! Γέρνει  το κεφάλι.
Ιωάννης
Ίσιωσε, μας κοιτάζουν.

Άννα
Οι δήμιοι μας δεν με τρομάζουν, τα κορμιά μας είναι που με τρομάζουν.

Ιωάννης
Θέλουν μόνο το πνεύμα μας!

Άννα
Τη συναίνεση στη λήθη... Σιωπή
Ιωάννης
Όσο θα είμαστε εδώ, οι άλλοι θα αγωνίζονται για μας.

Άννα
Δεν είμαστε μόνοι, λοιπόν;

Ιωάννης
Πάντα είμαστε μόνοι, μα κι οι άλλοι μοιράζονται την ίδια μοναξιά.

Άννα
Οι άνθρωποι με τα σπασμένα φτερά.

Ιωάννης
Δεν είναι εντελώς σπασμένα... Χρόνος.
Άννα
Ενόσω ένας από ’μας παραμένει ζωντανός, η λήθη δεν θα νικήσει.

Ιωάννης
Όχι, ενόσω ένας από ’μας δεν θα συναινέσει στο θάνατο της μνήμης.
Τους καλύπτει το σκοτάδι.
Άννα
Ιωάννη! Ιωάννη!

Ιωάννης
Είμαι εδώ, δίπλα σου.

Άννα
Θα μας ξαναχτυπήσουν;

Ιωάννης
Ναι, αλλά θα αντισταθούμε. Χρόνος. Προπαντός, μην ανοίξεις το στόμα σου...
Ακούγονται χτυπήματα και υπόκωφοι θόρυβοι. Μετά αρχίζει η δεύτερη κίνηση της εβδόμης του Ludwig van Beethoven. Allegretto (Marcia funebre).
Απόλυτο σκοτάδι.
Στην άκρη της σκηνής.  Τρία πρόσωπα συνομιλούν χαμηλόφωνα.

Ματθαίος
Έχουν συλλάβει δύο δικούς μας... Σιωπή. Την Άννα και τον Ιωάννη.

Μάρκος
Πρέπει να κάνουμε το παν για να τους αφήσουν ελεύθερους.

Λουκάς
Ξέρεις πού τους κρατούν;

Ματθαίος
Όχι ακόμα...

Μάρκος
Πρέπει να κινηθούμε γρήγορα.

Λουκάς
Κάνουν ό,τι μπορούν... Μην είσαι σκληρός μαζί τους...

Ματθαίος
Αύριο θα ξέρουμε πού βρίσκονται.

Μάρκος
Πρέπει να τους βρούμε ζωντανούς.

Λουκάς
Ζωντανοί, θα είναι.

Μάρκος
Τι εννοείς;

Ματθαίος
Ο Λουκάς έχει δίκιο, οπωσδήποτε θα είναι ζωντανοί.

Μάρκος
Τότε δεν καταλαβαίνω...

Λουκάς
Τη συναίνεση... Αυτό επιθυμούν.

Μάρκος
Μα σε τι να συναινέσουν; Χρόνος. Η αλήθεια είναι γνωστή σε όλους.

Ματθαίος
Γνωστή σε όλους και ξεχασμένη από τους περισσότερους.

Μάρκος
Πλύση εγκεφάλου...

Λουκάς
Ο θάνατος της μνήμης είναι ο μοναδικός τους στόχος.

Μάρκος
Η γενοκτονία δεν τους έφτανε.

Ματθαίος
Όχι! Χρόνος. Αυτή πρέπει να ξεχαστεί.

Λουκάς
Κανείς μας δεν θα το δεχτεί.

Ματθαίος
Τότε κι εμείς θα πρέπει να ξεχαστούμε.

Μάρκος
Αυτός, λοιπόν, είναι ο στόχος τους. Χρόνος. Η διαγραφή κάθε ίχνους μνήμης.

Ματθαίος
Μόνο έτσι θα εξακολουθήσουν να εισβάλλουν...

Λουκάς
Λες κι ο κόσμος ακούει μόνο τους δήμιους.

Μάρκος

Έτσι παγιδεύονται τα θύματα. Χρόνος. Πρέπει να τους βρούμε το συντομότερο δυνατόν.

Ματθαίος
Αυτό θα προσπαθήσουμε να κάνουμε.

Λουκάς
Δώσε τους λίγο χρόνο.

Μάρκος
Πόσο χρόνο έχουν η Άννα κι ο Ιωάννης;

Ματθαίος
Θ’ αντέξουν το χτύπημα.

Λουκάς
Ναι, γι’ αυτό είμαι σίγουρος.

Μάρκος
Πόσες θυσίες θα χρειαστούν ακόμα για να ζήσει η μνήμη των λαών;

Λουκάς
Όσο θα υπάρχουν στρατιωτικά καθεστώτα, θα πρέπει να αγωνιζόμαστε.

Ματθαίος
Να αγωνιζόμαστε μέσα στη γενική αδιαφορία...

Μάρκος
Και μέσα στην κοινωνική απομόνωση.

Λουκάς
Είναι ο μόνος τρόπος να γίνουμε άνθρωποι...

Μάρκος
Η μνήμη είναι ένα κομμάτι της ανθρωπότητας μέσα στον άνθρωπο.

                                                       Scherzo

                               Άννα, Ιωάννης, Λουκάς, Μάρκος, Ματθαίος.

Όλη η σκηνή διαδραματίζεται μέσα στο ημίφως. Οι κινήσεις είναι ζωηρές. Ξεπερνούν τα λόγια. Πρόσωπα τρέχουν παντού. Κατευθύνονται προς αυτούς που είναι δεμένοι στις καρέκλες.

Ματθαίος
Εδώ είναι!

Μάρκος
Γρήγορα! Γρήγορα!

Λουκάς
Άννα! Ιωάννη!

Ακούγεται ένα υπόκωφος ήχος.

Ματθαίος
Πώς τους κατάντησαν έτσι!

Μάρκος
Να τους λύσουμε!
Προσπαθούν να τους λύσουν.

Λουκάς
Πιστεύω είναι εντάξει.

Τους ανασηκώνουν αργά.

Ματθαίος
Σηκώστε τους αμέσως. Χρόνος. Πρέπει να φύγουμε!
Οι τρεις στηρίζουν τους δύο και προχωρούν με δυσκολία.

Ιωάννης
Αφήστε την!

Άννα
Ιωάννη!

Λουκάς
Εμείς είμαστε! Μη φοβάστε τίποτα!

Ματθαίος
Είμαι εδώ με το Λουκά και το Μάρκο.

Ιωάννης
Ματθαίο, εσύ είσαι;

Ματθαίος
Ναι, φίλε μου.

Ιωάννης
Φροντίστε την Άννα...
Ο Λουκάς και ο Μάρκος την κρατούν ακόμα καλύτερα.

Άννα
Ιωάννη! Ιωάννη!

Ιωάννης
Είναι οι δικοί μας, Άννα, μη φοβάσαι τίποτα πια.

Άννα
Μη μ’ αφήσεις μόνη...

Λουκάς
Άννα, όλα είναι εντάξει τώρα. Χρόνος. Είστε ελεύθεροι!

Άννα
Ελεύθεροι;

Μάρκος
Ναι, ελεύθεροι!

Άννα
Ιωάννη, μην πιστεύεις, είναι ακόμα μία παγίδα.

Ιωάννης
Όχι, όχι... Χρόνος. Έλα στην αγκαλιά μου, Άννα.

Άννα
Τι άλλο θα μας κάνουν;

Ιωάννης
Τίποτα πια. Δεν θα μας συμβεί τίποτα πια.

Μάρκος
Πρέπει να φύγουμε.

Ιωάννης
Μα δεν μπορεί.

Λουκάς
Πώς;

Ιωάννης
Δεν σας αναγνωρίζει, η φτωχή.

Άννα
Ιωάννη;

Ιωάννης
Εδώ είμαι!

Άννα
Μείνε μαζί μου. Χρόνος. Μη μ’ αφήσεις μόνη.
Η σκηνή φωτίζεται και βρισκόμαστε σ’ ένα σπίτι. Η Άννα είναι περιτριγυρισμένη από τους φίλους της. Όμως, φαίνεται να μην τους αναγνωρίζει.

Μάρκος

Δεν ξέρω τι να κάνουμε...

Λουκάς
Φαίνεται πως έχει υποστεί ολική απώλεια μνήμης...

Ιωάννης
Μας χτυπούσαν με ρόπαλα μέρα-νύχτα. Χρόνος. Εάν καθυστερούσατε να έρθετε... Σιωπή. Θα ήμουν στην ίδια κατάσταση.

Ματθαίος
Έχετε υποφέρει τόσο...

Ιωάννης
Όμως δεν ομολόγησε τίποτα! Γι’ αυτό την έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση.

Λουκάς
Πώς μπορεί να είναι τόσο αχρείοι!

Μάρκος
Έχουν διαπράξει μία γενοκτονία, είναι ικανοί για όλα.

Ματθαίος
Τότε πώς να τους αντισταθούμε;

Ιωάννης
Δεν έχει σημασία ο τρόπος, η ουσία είναι ν’ αντισταθούμε.

Λουκάς
Αυτό δεν αρκεί! Χρόνος. Κοίταξε την Άννα. Έχει υποφέρει πάρα πολύ. Δεν μας αναγνωρίζει πια.

Ιωάννης
Θα της μάθουμε την ιστορία ξανά.

Μάρκος
Μα πώς;

Ιωάννης
Ο καθένας μας θα της λέει ένα κεφάλαιο την ημέρα.

Λουκάς
Συνειδητοποιείς τι λες;

Ιωάννης
Τότε, θα το κάνουμε τη νύχτα.

Ματθαίος
Είστε εντελώς τρελοί.

Μάρκος
Όχι, αντιστεκόμαστε και θα τη βοηθήσουμε με κάθε μέσο.

Λουκάς
Έχετε δίκιο! Χρόνος. Θα ξαναγράψουμε την ιστορία για χάρη της. Θα παραμείνει μαζί μας.

Ματθαίος
Τότε θ’ αρχίσουμε από σήμερα.

Μάρκος
Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα ξαναβρούμε την παράδοση των λαών που έχουν υποφέρει.

Λουκάς
Θα πρέπει να ανασηκώσουμε το χρόνο.

Μάρκος
Ο χρόνος είναι μαζί μας.

Ιωάννης
Όσο δεν ξεχνούμε.

Ματθαίος
Ο καθένας μας, λοιπόν, θα πρέπει να καταγράψει όλα όσα ξέρει. Χρόνος. Έτσι θα έχει μια ολοκληρωμένη εικόνα της ιστορίας μας.

Άννα
Ιωάννη, είσαι εδώ!

Ο Ιωάννης έρχεται κοντά της.

Ιωάννης
Ναι, Άννα. Πάντα θα είμαι εδώ.

Άννα
Μίλα μου...Ο Ιωάννης κάνει νόημα στους άλλους που σηκώνονται.

Ιωάννης

Συνοδεύω τους φίλους μας που φεύγουν.

Άννα
Μη μ’ αφήσεις.

Της κρατά το χέρι.

Ιωάννης
Θ’ αρχίσω πρώτος, λοιπόν.
Της μιλά χαμηλόφωνα, ενόσω τα άλλα πρόσωπα βγαίνουν από τη σκηνή.

                                                           
                                                         
                                                        Variazione

                                      Άννα, Ιωάννης, Λουκάς, Μάρκος, Ματθαίος.

Ξαναβλέπουμε τα ίδια πρόσωπα αρκετές εβδομάδες μετά τα φρικτά γεγονότα. Ο κοινός τους αγώνας τούς έχει δέσει ακόμα περισσότερο. Από ’δω και μπρος αποτελούν τα δάκτυλα του ίδιου χεριού που δεν παύει να γράφει την ιστορία για να μην ξεχαστεί η ουσία. Ο καθένας τους κάθεται σε ένα τραπέζι που το φωτίζει ένα κερί. Ο χώρος δίνει την αίσθηση μιας κρυμμένης βιβλιοθήκης . Ένα από τα πρόσωπα σηκώνει το κεφάλι.

Λουκάς
Πριν γράψουμε ξανά την ιστορία του περασμένου αιώνα, δεν είχα συνειδητοποιήσει...

Άννα
Τι δεν είχες συνειδητοποιήσει;

Λουκάς
Τη σημασία της ιδέας της γενοκτονίας.

Ιωάννης
Δεν φταις εσύ γι’ αυτό! Χρόνος. Ακόμα και η γαλλική γλώσσα δεν είχε ανακαλύψει αυτή τη λέξη παρά μόνο το 1944, σαν να μην υπήρχε προηγουμένως.

Ματθαίος
Κι όμως, πολύ πριν το 1944, ο αιώνας είχε πληγωθεί από τη γενοκτονία.

Μάρκος
Μόνο ποιος θυμάται το 1915;

Λουκάς
Και σκέφτομαι ακόμα ότι υπήρχε μια έννοια πολύ χειρότερη από αυτή της γενοκτονίας... Σιωπή.

Ιωάννης
Πώς είναι δυνατόν;

Άννα
Η λήθη;

Λουκάς
Ναι, η λήθη, μα όχι μόνο...

Ματθαίος
Η αναγνώριση... Χρόνος. Ή μάλλον η μη αναγνώριση...

Λουκάς
Ναι, αυτή είναι η ιδέα. Η μη αναγνώριση της γενοκτονίας είναι  χειρότερη κι από την ίδια τη γενοκτονία!

Ιωάννης
Δεν καταλαβαίνω το συλλογισμό σου.

Λουκάς
Στη φράση «μεθοδική καταστροφή» που χαρακτηρίζει τη γενοκτονία, η λέξη μεθοδική είναι η καθοριστική.

Ματθαίος
Τώρα καταλαβαίνω τι εννοεί ο Λουκάς. Χρόνος. Η ίδια η δικαιοσύνη κάνει ένα διαχωρισμό μεταξύ του εγκλήματος που έχει διαπραχθεί εν βρασμώ ψυχής και του εγκλήματος εκ προμελέτης.

Λουκάς
Εκείνο που διαφοροποιεί τα δύο, είναι ακριβώς η μέθοδος. Και η μη αναγνώριση είναι η συνέχιση αυτής της μεθόδου.

Ιωάννης
Μέσω της διαγραφής της μνήμης, δολοφονούν τους νεκρούς.

Άννα
Δεν τους αρκεί που τους έχουν βασανίσει, τους θέλουν να πεθαίνουν μέσα στη λήθη.

Ματθαίος
Τα ιστορικά γεγονότα μπορούν να εξηγήσουν τη διάπραξη μιας γενοκτονίας, μα μόνο η ανηθικότητα  μπορεί να χαρακτηρίσει τη μη αναγνώριση.

Ιωάννης
Η γενοκτονία είναι μία πληγή για την ανθρωπότητα, ενώ η μη αναγνώριση είναι η αλλοτρίωση του ανθρώπου.

Λουκάς
Ορισμένοι άνθρωποι δεν παίρνουν θέση, διότι δεν ήταν παρόντες όταν διαδραματίζονταν τα γεγονότα, όμως δεν υπολογίζουν ότι η ουδετερότητά τους δεν εξυπηρετεί παρά μόνο τους δήμιους.

Ματθαίος
Μέσα στη γενοκτονία, βλέπω τη βαρβαρότητα. Ενώ μέσα στη μη αναγνώριση, βρίσκεται η φρίκη της.

Άννα
Μέσα στην αναγνώριση, βρίσκονται πολλά περισσότερα πέρα από το χρέος της μνήμης. Βρίσκεται η ανάσταση ενός λαού.

Μάρκος
Συμφωνώ με αυτές τις σκέψεις, αλλά πρέπει να τις κάνουμε πράξη.

Ιωάννης
Γι’ αυτόν το λόγο, γράφουμε την ιστορία.

Λουκάς
Όμως οφείλουμε επίσης να γράψουμε και την ιστορία του μέλλοντος. Χρόνος. Εάν θέλουμε οι γενοκτονίες ν’ ανήκουν στο παρελθόν, οφείλουμε να ασχοληθούμε με την αναγνώρισή τους.

Μάρκος
Οι αντίπαλοί μας δεν είναι οι δήμιοι που έχουν πεθάνει, αλλά αυτοί που συνεχίζουν το έργο τους μέσω της μη αναγνώρισης.

Ματθαίος
Και πώς θα πείσουμε αυτόν που δεν γνωρίζει!

Λουκάς
Για να νικήσουμε μαζί του, πρέπει να γεννηθούμε μαζί του.

Ιωάννης
Για ορισμένους, η συγγραφή  της Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν έχει νόημα, παρόλο ότι είναι απαραίτητη.

Άννα
Μέσω της γενοκτονίας, ο αγώνας απευθύνεται στην Ανθρωπότητα.

Λουκάς
Η Ανθρωπότητα έχει κι αυτή το δικαίωμα να υπάρχει.

Μάρκος
Όπως κάθε ελεύθερος άνθρωπος.

Ματθαίος
Πρέπει να αγωνιστούμε εναντίον κάθε χώρας, κάθε συστήματος που καταπατεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και δεν αναγνωρίζει τις γενοκτονίες.

Ιωάννης
Πρέπει να αγωνιστούμε κυρίως εναντίον των χωρών που διέπραξαν τις γενοκτονίες και δεν το αναγνωρίζουν διότι αποτελούν παραδείγματα ανανδρίας.

Ματθαίος
Μόνο που πρέπει να ενεργήσουμε με σύνεση.

Άννα
Πώς τολμάς να μιλάς περί σύνεσης, όταν πρόκειται περί γενοκτονίας;

Ματθαίος
Δεν εννοούσα αυτό. Σκεφτόμουν εσάς, εσένα και τον Ιωάννη.

Άννα
Δεν είναι εμάς που πρέπει να σκέφτεσαι, μα τους άλλους που δεν μπόρεσαν να αμυνθούν, τους άλλους που πέθαναν επειδή υπήρχαν, τους άλλους που δεν ζουν παρά μόνο στη μνήμη μας.

Ιωάννης
Αυτό είναι το μόνο που πρέπει να σκεφτόμαστε.

Μάρκος
Γνωρίζω κάποια που επέζησε της γενοκτονίας και θα μπορούσε να μας βοηθήσει.

Ματθαίος
Πρέπει να τη συναντήσουμε το συντομότερο δυνατόν.

Μάρκος
Τότε πρέπει να πάμε να τη δούμε στο σπίτι της. Δεν μπορεί πια να μετακινείται. Τα βασανιστήρια την έχουν καθηλώσει στην πολυθρόνα της.

Άννα
Τη χρειαζόμαστε. Πάμε!
Σβήνουν τα κεριά τους και φεύγουν.

                                                           Finale
  
Άννα, Ιωάννης, Λουκάς, Μάρκος, Ματθαίος, Η σιωπηλή φιγούρα και Σοφία.

Σ’ ένα μικρό σπίτι, ένα δωμάτιο φωτίζεται μ’ ένα γλυκό φως. Εκεί, βλέπουμε μια σκιά συνοδευμένη από τη σιωπή. Ακούμε τον ήχο του κουδουνιού.

Σοφία
Αυτοί είναι!

Η σιωπηλή  φιγούρα απομακρύνεται και επιστρέφει με την ομάδα.

Μάρκος
 Δεν θέλαμε να σας ενοχλήσουμε, αλλά έπρεπε να σας δούμε.

Σοφία
Καλά κάνατε, παιδιά μου.

Μάρκος
Θέλουμε να μας βοηθήσετε.

Σοφία, 


Δείχνοντας την καρέκλα της.


Πάει καιρός που δεν μπορώ πια να βοηθήσω κανένα.


Η σιωπηλή φιγούρα απλώνει το χέρι, αγγίζει τη Σοφία στον ώμο κι εκείνη αφήνει να της ξεφύγει ένα χαμόγελο.


Χωρίς την υποστήριξη της σιωπής, δεν θα υπήρχα.

Μάρκος
Μην το λέτε αυτό... Χρόνος. Ειδικά τώρα...

Σοφία
Γιατί τώρα;

Ιωάννης
Διότι έχουμε να φέρουμε εις πέρας έναν αγώνα.

Σοφία
Έναν αγώνα;

Λουκάς
Να δημιουργήσουμε ένα έργο... Σιωπή.

Σοφία
Η ζωή μου τελειώνει.

Άννα
Μα το έργο σας πρέπει να διασωθεί.

Σοφία
Είμαι η επιζήσασα μιας γενοκτονίας μη αναγνωρισμένης. Χρόνος. Το έργο μου δεν υπάρχει.

Ματθαίος
Όχι, δεν είναι αλήθεια!

Σοφία
Κι όμως, βουλιάζω μέσα στη λήθη και μέσα στη γενική αδιαφορία. Ενώ οι άλλοι διαπραγματεύονται το μέλλον των παιδιών μας με τους δήμιους του παρελθόντος.

Μάρκος
Γι’ αυτόν το λόγο είμαστε εδώ!

Σοφία
Ήρθατε πολύ αργά, παιδιά μου.

Μάρκος
Πολύ αργά;

Σοφία
Όλοι οι άλλοι έχουν πεθάνει. Χρόνος. Είμαι η τελευταία των επιζώντων. Μετά από μένα, κανείς πλέον δεν θα μπορεί να τους κατηγορήσει.

Λουκάς
Θα προσφύγουμε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Σοφία
Χωρίς έγγραφα, δεν θα μπορέσουν...

Ματθαίος
Μα εσείς είστε το έγγραφό μας! Μέσω σας, ζει η μνήμη της γενοκτονίας.

Σοφία
Ζει, όπως μία νότα μέσα στο ρέκβιεμ.


Η Άννα, μη μπορώντας να συγκρατηθεί άλλο, αγκαλιάζει τη Σοφία ενώ ο Ιωάννης έρχεται κοντά της.


Ιωάννης
Εάν μπορούσαμε να έρθουμε πιο νωρίς...

Σοφία
Πρέπει να ζήσετε, παιδιά μου. Πολλοί άνθρωποι δεν γνώρισαν παρά μόνο το θάνατο.

Μάρκος
Όμως τώρα πρόκειται για εισβολή της λήθης.

Σοφία
Βγάζοντας μια κραυγή. Όχι! Δεν θα περάσει η λήθη!

Μάρκος
Τότε, σας ικετεύω, βοηθήστε μας!

Σοφία
Τι πρέπει να κάνω;

Λουκάς
Να μας διηγηθείτε όλα τα γεγονότα.

Σοφία
Μου ζητάτε να ξαναζήσω το θάνατο... Σιωπή.


Η σιωπηλή φιγούρα σκύβει και της ψιθυρίζει μία λέξη στο αυτί. Οι άλλοι περιμένουν την αντίδρασή της. Θα το κάνω υπό έναν όρο.

Ματθαίος
Θα κάνουμε ό,τι θελήσετε.

Σοφία
Θέλω να εξακολουθήσετε αυτόν τον αγώνα και μετά το θάνατό μου. Σιωπή. Από σήμερα θα είστε η μνήμη μου.

Άννα
Εσείς είστε η ανθρωπιά μας.

Σοφία
Πότε θέλετε ν’ αρχίσουμε;

Ιωάννης
Το συντομότερο δυνατόν.

Σοφία
Τότε να ξεκινήσουμε σήμερα.


Κάνει νόημα στη σιωπηλή φιγούρα που βγαίνει από τη σκηνή αμέσως.
Σιωπή.
Κανείς δεν τολμά να παρέμβει. Όλοι αναμένουν την επιστροφή της.
Σιωπή.
Η σιωπηλή φιγούρα επιστρέφει τυλιγμένη μ’ ένα τεράστιο μαύρο ύφασμα. Το σέρνει με κόπο. Όλοι οι άλλοι σηκώνονται. Συνεχίζει να προχωρεί ατάραχη και απερίσπαστη. Τελειώνει έχοντας καλύψει  όλη τη σκηνή με αυτό το μαύρο ύφασμα.


Σοφία

Πάνω σ’ αυτό το ύφασμα είναι γραμμένα  όλα τα ονόματα των θυμάτων της γενοκτονίας. Λείπει μόνο το δικό μου. Χρόνος. Πάρτε το, από τώρα και στο εξής είναι δικό σας. Αυτό που σας ζητώ είναι να μη μας ξεχάσετε διότι είμαστε μόνο και μόνο αυτό το μαύρο ύφασμα.
Καθένας με τη σειρά του σηκώνει το μαύρο ύφασμα. Η σιωπηλή φιγούρα προχωρεί και βγαίνει από τη σκηνή. Βαδίζει ανάμεσα στο κοινό. Όλη η ομάδα την ακολουθεί προσπαθώντας με κόπο να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Βγαίνουν από τη σκηνή αφήνοντας τη Σοφία μόνη.


Θεέ μου, τώρα που έκανα το χρέος μου, πάρε με κοντά σου.Γέρνει το κεφάλι και κλείνει τα μάτια. Η σιωπηλή φιγούρα συνοδευμένη από την ομάδα επιστρέφουν και την ξαπλώνουν κάτω στο πάτωμα, σκεπάζοντάς την με το μαύρο ύφασμα. 


Γονατίζουν όλοι.


Σκιά.


Σκοτάδι.


Μαύρο.

“Το κακό θα σας έρθει από τους διαβασμένους”

Γράφει ο Νατσιός Δημήτρης, δάσκαλος.

Ίσως ο λόγος μου, σήμερα, να είναι επιτάφιος, επικήδειος επάνω στο άταφο σώμα της Παιδείας μας, της πάλαι ποτέ Εθνικής και νυν νεοταξικής και καλύτερα δαιμονικής. “Το κακό θα έρθει από τους διαβασμένους” έλεγε ο Πατροκοσμάς… και το κακό ήρθε!

Η παιδεία… “Παιδεία, εστί ου την υδρίαν πληρώσαι, αλλά ανάψαι αυτήν.” (Πλάτωνας.) Η Παιδεία είναι, όχι το γέμισμα του άδειου δοχείου (ο εγκέφαλος του παιδιού) , αλλά άναμμα ψυχής, είναι φώς. Η παιδεία με αξίες, η σπουδαιότητα της αγωγής που πρέπει να λαμβάνει ο άνθρωπος στη παιδική ηλικία. Ο λόγος του Πατροκοσμά είναι αδυσώπητος: “Είναι μια μηλιά και κάνει ξινά μήλα. Εμείς τώρα τι
πρέπει να κατηγορησούμε, τα μήλα ή τη μηλιά; Φυσικά τη μηλιά. Λοιπόν κάνετε καλά εσείς οι γονείς, οι δάσκαλοι συμπληρώνω, όπου είστενε η μηλιά, να γίνονται και τα μήλα γλυκά. Εκ γαρ του…
καρπού το δένδρον γινώσκεται”.
Τώρα είμαστε σε κρίση, δηλαδή σε σάπισμα…
Και για να φθάσουμε στο σάπισμα των καρπών, έπρεπε να πληγούν καίρια πρώτα οι γονείς, μετά οι δάσκαλοι και τελευταίοι, μέσω των βιβλίων, οι μαθητές.

Ο Έλληνας, ο Ρωμιός, ο Γραικός -όλα δικά μας είναι- υποκορίστηκε, έγινε Γραικύλος. Νόμισε ο δυστυχής πως αν παραμείνει Έλληνας, όπως τον έμαθαν οι πατεράδες του, θα μείνει πίσω, θα είναι συντηρητικός. “Έκοψε” δρόμο, έχασε τον προσανατολισμό του, βρέθηκε στο γκρεμό. Τον έφαγε η πρόοδος η πολλή, η αχώνευτη.

Ύψωσε σε Εθνικό ιδεώδες έναν “πολιτισμό” (Δύση) διαφορετικό από πολλές απόψεις από τον δικό του, μόνο και μόνο επειδή ήταν υλικά υπέρτερος! Η λαϊκή θυμοσοφία συνόψισε ευθύβολα την περιρρέουσα σκυβαλοκρατία: “τα λίγα βγαίνουν με κόπο, τα πολλά με κόλπο! “

Πάχυνε το σώμα του, φτώχυνε η ψυχή του.
Αλλάζει τον τρόπο ανατροφής των παιδιών του.
Ανατρέφει μοσχοανθρεμμένους μοναχογιούς και μοναχοκόρες, παρέχοντάς τους άφθονα υλικά αγαθά, γιατί δεν μπορούσε να τους προσφέρει το φυσικό λίπασμα της ανατροφής των παιδιών, την αγάπη, γιατί “όσο πλεονάζεις τω πλούτω τοσούπω ελλείπεις τη αγάπη” (Μέγας Βασίλειος).

Λησμόνησε ο αξιοθρήνητος το ευλογημένο “όχι”.
Φοβήθηκε μην τον πούν οπισθοδρομικό.
Έτρεμε, όπως προείαμε, και τις λοιδορίες των κατ΄επάγγελμα προοδευτικών…

Γιατί Παιδεία θα πει γλώσσα.
Και η Ελληνική γλώσσα είναι πρώτα δουλειά της μάνας.
Οι μαστοί είναι τρείς.
Οι δυο για το γάλα και ο τρίτος το στόμα της, η λαλιά της, η γνήσια και άδολη πηγή της γλώσσας. Όταν αυτός ο δροσερός σταλακτίτης στερεύει, τότε αντικαθίσταται από το αναίσχυντο στόμα της τηλοψίας.

Σειρά έχει ο δάσκαλος.
Καταστρέψαμε τον δάσκαλο ως θεμέλιο και ψυχή του σχολείου, για να τον μεταβάλλουμε σε συνδικαλιστή και φροντιστή., σε πρότυπο ιδιοτέλειας και αδιαφορίας, σε πανταροκυνηγό που ξέρει απλώς να έχει διεκδικήσεις και να πολιτικολογεί.
Δεν καταλαβαινουμε πως καλό είναι το σχολείο με αφοσιωμένους δασκάλους, με δασκάλους οι οποίοι, μετ΄επιστήμης, χαλυβδώνουν τα παιδιά με ψυχή και Χριστό, με φιλοπατρία και φιλοτιμία, με πρότυπο τον άγιο και τον ήρωα, τον Πατροκοσμά και τον Καραϊσκάκη.

Ο λαός μας έλεγε: “κάλλιο γνώση παρά γρόσι”.
Τώρα η γνώση υποκλίνεται στην πληροφορία, στο εφήμερο, στο άχρηστο, για να καταλήξουμε σε έναν νέο τύπο ανθρώπου: στον μορφωμένο βάρβαρο.
ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/08/blog-post_7082.html#ixzz1WbeDVdU3

Το μεσανατολικό ντόμινο συνεχίζεται

Του Θάνου Π. Ντόκου*
Η πρώτη φάση της σύγκρουσης στη Λιβύη φθάνει στο τέλος της και οσονούπω θα ξεκινήσει η προσπάθεια σταθεροποίησης και ανοικοδόμησης της χώρας. Στόχος καθόλου εύκολος για μια χώρα με πολυφυλετική σύνθεση και με ανοιχτές πληγές από τα 42 χρόνια διακυβέρνησης από το καθεστώς Καντάφι.
Στην άγνωστης διάρκειας μεταβατική περίοδο, η διεθνής κοινότητα οφείλει σαφώς να βοηθήσει. Σημειωτέον, η Λιβύη είναι μια χώρα μάλλον περιφερειακής σημασίας για τη Μέση Ανατολή και οι συνέπειες της σύγκρουσης ήταν περιορισμένες. Η δε απόφαση των μεγάλων δυτικών δυνάμεων να επέμβουν στρατιωτικά -με αεροπορικές επιδρομές και παροχή οπλισμού και εκπαίδευσης στους αντικαθεστωτικούς- πρέπει να ερμηνευθεί με βάση την αμηχανία και ενοχή για την πολυετή στήριξη των αυταρχικών καθεστώτων της περιοχής, τα αναμενόμενα εσωτερικά και εξωτερικά οφέλη (ιδίως για τη Γαλλία), αλλά και το γεγονός ότι ο Καντάφι -αποδεκτός από τη Δύση μετά το 2003- ήταν πολιτικά μάλλον απομονωμένος, χωρίς στενούς συμμάχους στον αραβικό κόσμο ή αλλού και το πολιτικό κόστος για τη Δύση σχετικά χαμηλό. Η επέμβαση στη Λιβύη αποτελεί μια ακόμη ελαφρώς αμφιλεγόμενη περίπτωση εφαρμογής της αρχής της ανθρωπιστικής επέμβασης (responsibility to protect), η οποία βασίστηκε στην ανοχή Κίνας και Ρωσίας στη σχετική ψηφοφορία στο Συμβούλιο Ασφαλείας (ενδεχομένως αφού έλαβαν κάποιες εγγυήσεις για τις πετρελαϊκές επενδύσεις τους στη Λιβύη).
Θα είχε όμως ενδιαφέρον να προσπαθήσουμε να δούμε την ευρύτερη εικόνα στη Μέση Ανατολή. Οι εξεγέρσεις, προφανώς έχουσες και μια διάσταση ντόμινο, παρά τις σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις διάφορες περιπτώσεις, δεν φαίνεται να ήταν αποτέλεσμα εξωτερικών σχεδιασμών και παρεμβάσεων, αν και στην πορεία διάφορες μεγάλες δυνάμεις προσπάθησαν να επηρεάσουν τις εξελίξεις και να τοποθετηθούν σε καλύτερη θέση για την επόμενη ημέρα. Η δε πορεία προς ένα πιο αντιπροσωπευτικό σύστημα διακυβέρνησης δεν θα είναι υποχρεωτικά ομαλή, ούτε η τελική επιτυχία εξασφαλισμένη και θα υπάρξουν οπωσδήποτε πισωγυρίσματα (όπως, π.χ. στην Αίγυπτο, όπου η απογοήτευση των εξεγερμένων ελάχιστα μετριάζεται από τη δίκη του Μουμπάρακ και των γιων του).
Μετά την -προσωρινή;- διευθέτηση της εξέγερσης στο Μπαχρέιν, τα κυριότερα ανοιχτά μέτωπα είναι αυτά της Συρίας και της Υεμένης, ενώ κινητικότητα έχει παρατηρηθεί σε χώρες, όπως η Αλγερία, το Μαρόκο και η Ιορδανία. Η Σαουδική Αραβία εξήγγειλε ένα πρόγραμμα παροχών ύψους $130 δισ. για να μετριάσει την εσωτερική δυσαρέσκεια, ενώ και στο Ιράν το «Πράσινο Κίνημα» δεν έχει απολέσει πλήρως τη δυναμική του. Η πλέον θερμή σύγκρουση σήμερα λαμβάνει χώρα στη Συρία, χώρα υψηλού ενδιαφέροντος για την Ευρώπη, το Ισραήλ, την Τουρκία, το Ιράν και τις ΗΠΑ, όπου το καθεστώς δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να διαχειριστεί την κρίση χωρίς την εκτεταμένη χρήση βίας. Οι ενδιαφερόμενες χώρες είναι ιδιαίτερα αμήχανες καθώς ανησυχούν για τη διάδοχο κατάσταση ύστερα από τυχόν κατάρρευση του καθεστώτος Ασαντ, αλλά δεν μπορούν να κλείσουν τα μάτια στην αιματηρή καταστολή. Στρατιωτική εμπλοκή της Δύσης θεωρείται απίθανη, αν και υπάρχει ενδεχόμενο επιβολής πετρελαϊκών κυρώσεων από την Ε.Ε. Συμπερασματικά, οι εξελίξεις τρέχουν και αιφνιδιάζουν τους πάντες και ο γεωπολιτικός χάρτης της περιοχής συνεχίζει να αλλάζει.
* Ο κ. Θάνος Π. Ντόκος είναι γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ.
Καθημερινή