Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2011

Η δημιουργία πολέμων είναι η μεγαλύτερη βιομηχανία στις ΗΠΑ

Του William Rivers (China National News) μετΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
Δύο ζωτικής σημασίας ειδήσεις χάθηκαν πρόσφατα, μέσα σε μια χιονοθύελλα από ιστορίες για την γυροσκοπική χρηματιστηριακή αγορά και τον σεισμό στην Ανατολική Ακτή.
Η πρώτη ήρθε από τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ Λέον Πανέτα, (Leon Panetta) ο οποίος ανακοίνωσε ότι επετεύχθη μια συμφωνία που θα κρατήσει τις αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ πέρα ​​από την συχνά – προβαλλόμενη προθεσμία της 31ης Δεκεμβρίου, σε αντίθεση με τις υποσχέσεις του Ομπάμα. Λίγο μετά, ένας εκπρόσωπος του Ιρακινού πρωθυπουργούΝούρι Αλ-Μαλίκι ήρθε και είπε για περιμένετε, περιμένετε ένα λεπτό, τίποτα προς αυτή την κατεύθυνση δεν έχει συμφωνηθεί ακόμη, και οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη.
Το πιάσατε; Συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις, κάτι που κατά πάσα πιθανότητα σημαίνει ότι, κάποια στιγμή πριν από τις 31 Δεκεμβρίου, μια συμφωνία θα πρέπει να επιτευχθεί μεταξύ του Αλ-Μαλίκι και των ΗΠΑ για να κρατήσουν οι αμερικανικές δυνάμεις εκεί που έχουν βρεθεί για τις τελευταίες τρεις χιλιάδες ημέρες. Στην πραγματικότητα, ο Πανέτα άφησε να εννοηθεί ότι το Πεντάγωνο έχει ήδη σχέδια για να κάνει ακριβώς αυτό. Ο Πανέτα φρόντισε να χαράξει μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ των «μάχιμων δυνάμεων», που ισχυρίζεται ότι θα αποσυρθούν, και των «δυνάμεων εκπαίδευσης», που φαίνεται ότι θα παραμείνουν στο ορατό μέλλον. Αυτό θα έρθει ως μια μεγάλη ‘άνεση’ για τα στρατεύματα που δεν θα γυρίσουν πίσω, καθώς οι ηγέτες των ανταρτών έχουν καταστήσει σαφές ότι κάθε Αμερικανός στο ιρακινό έδαφος μετά τη λήξη της προθεσμίας απόσυρσης, θα ζει συνεχώς με ένα στόχο στην πλάτη του....
Λίγες ημέρες μετά την ανακοίνωση αυτή ήρθε μια είδηση από το Ηνωμένο Βασίλειο από την Daily Telegraph, που είναι επίσης συγκλονιστική:
Η Αμερική και το Αφγανιστάν είναι κοντά στην υπογραφή μίας στρατηγικής συμφωνίας που θα επιτρέψει σε χιλιάδες Αμερικάνους στρατιώτες να παραμείνουν στη χώρα μέχρι τουλάχιστον το 2024.
Η συμφωνία θα επιτρέπει όχι μόνον τους στρατιωτικούς εκπαιδευτές να μείνουν για τη δημιουργία του αφγανικού στρατού και της αστυνομίας, αλλά και αμερικανικές ειδικές δυνάμεις και αεροπορικές δυνάμεις να παραμείνουν.
Αξιωματούχοι τόσο του Αφγανιστάν όσο και Αμερικανοί δήλωσαν ότι ήλπιζαν να υπογράψουν το σύμφωνο πριν από τη διάσκεψη της Βόννης για το Αφγανιστάν τον Δεκέμβριο, ανέφερε η Telegraph. Ο Μπαράκ Ομπάμακαι ο Χαμίντ Καρζάι συμφώνησαν την περασμένη εβδομάδα να κλιμακώσουν τις διαπραγματεύσεις και οι σύμβουλοι εθνικής ασφαλείας τους θα συναντηθούν στην Ουάσιγκτον τον Σεπτέμβριο, πρόσθεσε το άρθρο.
2024.
Περισσότερα από δώδεκα χρόνια από τώρα.
Επτά εκλογές για το Κογκρέσο και τρεις προεδρικές εκλογές από τώρα.
Θα είμαι 52 ετών, πριν εξετασθεί το ενδεχόμενο να αποσυρθούν οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις από το Αφγανιστάν, σύμφωνα με τα στοιχεία αυτού του «στρατηγικού συμφώνου».
Ο Πόλεμος των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν άρχισε στις 7 Οκτωβρίου του 2001, περισσότερα από δέκα χρόνια πριν. Ο Πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράκ άρχισε στις 20 Μαρτίου 2003, σχεδόν εννέα χρόνια πριν. Συν το εξάμηνο που έχουμε εμπλακεί στην Λιβυκή σύγκρουση, και έχoυμε τις Ηνωμένες Πολιτείες να είναι σε πόλεμο για συνολικά δεκαεννέα χρόνια ... και τώρα, σύμφωνα με πληροφορίες, η προθεσμία απόσυρσης το Ιράκ έχει γίνει ελαστική, και το χρονοδιάγραμμα απόσυρσης από το Αφγανιστάν πρόκειται απομακρύνεται τόσο πολύ από τον ορίζοντα ώστε να καταντήσει άνευ νοήματος.
Πίσω, όταν ο Τζορτζ Μπους ήταν στην εξουσία, πολλοί άνθρωποι είχαν επίγνωση του πόσο πλούσια έγινε η οικογένειά του, οι φίλοι του και οι σύμμαχοί του από αυτές τις συγκρούσεις. Η Halliburton του Ντικ Τσένι, η KBR, η συνδεδεμένη με τον Μπους Carlyle Group, η Blackwater / Xe και πολλές άλλες έφερναν σωρό τα χρήματα χάρη σε ένα σκληρό απλό οικονομικό αλγόριθμο: κάθε μέρα από αυτούς τους πολέμους, κάθε μερίδα που θα φαγωθεί, κάθε στολή που θα φορεθεί, κάθε σφαίρα που θα φύγει, κάθε βόμβα που θα πέσει, κάθε πύραυλος που θα σηκωθεί, κάθε ελικόπτερο που θα καταρριφθεί, και κάθε πλαστική σακούλα που θα γεμίσει με ένα πτώμα μεταφράζεται άμεσα σε ακραία κέρδη για κάποιον.
Ο Μπους έχει φύγει τώρα, αλλά ο αλγόριθμος παραμένει αδίστακτα στη θέση του. Εταιρείες με πολεμικό προσανατολισμό όπως η DynCorp, η Washington Group International, η Aegis Defense Services, η URS Corporation, η BAE Systems, η Renco, η CACI, η Bechtel, η General Dynamics, η General Electric, και η Τιτάν, μαζί με τους γίγαντες του πετρελαίου, όπως η ExxonMobil και η Chevron, έχουν ωφεληθεί με εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια από αυτές τις συγκρούσεις, και είναι έτοιμες να συνεχίσουν να το πράττουν και στο μέλλον.
Για σκεφτείτε το.
Δεκαεννέα συνολικά χρόνια πολέμου, που ανέρχονται σε περίπου επτά χιλιάδες συνεχείς ημέρες αισχροκέρδειας από το αίμα, τα κόκαλα και τη σάρκα των στρατιωτών και των αμάχων.
Έχουμε ακούσει πολλά σχετικά με την ιδέα ότι ορισμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα είναι “too big to fail” (‘πολύ μεγάλα για να αποτύχουν’) και έτσι έχουν διασωθεί από την οικονομική ζώνη της καταστροφής που οι ίδιοι βοήθησαν να δημιουργηθεί, με ελάχιστη ή καμία τιμωρία για τους δράστες στον απόηχο. Ενώ δεν μπορεί να υπάρξει καμία αμφιβολία ότι οι ενέργειες αυτών των ουσιαστικά εγκληματικών επιχειρήσεων έχουν κάνει μεγάλη και μόνιμη ζημιά στην αμερικανική οικονομία, ελάχιστη προειδοποίηση έχει δοθεί για τις αφάνταστες δαπάνες που έχουν δοθεί σε μια δεκαετία σε μεγάλο βαθμό από τους ατελέσφορους πολέμους και το βάναυσο κόστος που επιβάλλεται στον αμερικανικό λαό - ειδικότερα οι στρατιώτες και οι πολίτες οι οποίοι έχουν φέρει το κύριο βάρος της μάχης - που σημαίνει αισχρό κέρδος για τους επίλεκτους λίγους που ούτε εσείς ούτε εγώ θα συναντήσουμε ποτέ.
Η αισχροκέρδεια από τον πόλεμο δεν είναι κάτι καινούργιο. Ο Ρωμαίος ο οποίος εφηύρε το gladius (ρωμαϊκό ξίφος), έφτιαξε το όπλο που χάραξε μια μόνιμη αυτοκρατορία, και πιθανότατα πέθανε σαν ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος. Εδώ στην Αμερική του 21ου αιώνα, όμως, η αυτοκρατορία καταρρέει όχι λόγω έλλειψης των ικανοτήτων μας στον πόλεμο, αλλά επειδή η δημιουργία πολέμων φαίνεται να είναι η μόνη υγιής βιομηχανία που έμεινε στην οικονομία μας. Καταρρέουμε όχι, μολονότι υπάρχει πόλεμος, αλλά εξαιτίας του. Τρώμε τις σάρκες μας και αν οι ισχυροί πίσω από τον Ομπάμα και τον Πανέτα τα καταφέρουν, θα συνεχίσουμε να το πράττουμε για τα επόμενα χρόνια.
Ο πόλεμος στην Αμερική φαίνεται ότι είναι ‘too big to fail’.
Έτσι, θα δημιουργήσουμε τη κοινή μας (κακή) μοίρα.

Έρχεται η σειρά της Συρίας



Του πρώην πρέσβη M. K. Bhadrakumar* 
για το γαλλικό ειδησεογραφικό ιστολόγιο Voltaire Net, 30/08/2011

Αν πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη την ομοιότητα μεταξύ των βίαιων αλλαγών καθεστώτων που συντελέστηκαν στο Ιράκ και τη Λιβύη, τότε το μέλλον της ηγεσίας του Bashar al-Assad στη Συρία ίσως να κρέμεται από μια λεπτή κλωστή. Η ουσία του θέματος, υπογραμμίζει ο Ινδός διπλωμάτης και πολιτικός αναλυτής M. K. Bhadrakumar, έγκειται στο γεγονός ότι η αλλαγή καθεστώτος στη Συρία είναι άκρως απαραίτητη για τα αμερικανικά σχέδια στη Μέση Ανατολή. Τα διακυβεύματα εφάπτονται το ένα του άλλου με τέτοιο τρόπο, ώστε αρκετά στρατηγικά οφέλη θα μπορούσαν να αποκτηθούν με μια κίνηση, δίχως να θίξουν στο ελάχιστο την επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας στην περιοχή. Το όλο πλεονέκτημα είναι μια ευκαιρία που η Ουάσιγκτον δεν θα ήθελε να αφήσει να πάει χαμένη.

Οι εικόνες που μεταδόθηκαν από την Τρίπολη της Λιβύης χθες το βράδυ ήταν ανατριχιαστικά οικείες. Κορναρίσματα αυτοκινήτων, καλάσνικοφ που εκπυρσοκροτούσαν στον αέρα, έφηβοι και παιδιά που περιφέρονταν άσκοπα σε δρόμους γεμάτους σωρούς από μπάζα, οπερατέρ δυτικών μέσων ενημέρωσης που αχόρταγα άρπαζαν πολύτιμες για αυτούς καταθέσεις σε σπασμένα Αγγλικά από οποιονδήποτε ντόπιο εκθείαζε τα ιδανικά της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 και της Magna Carta. Όλες αυτές οι εικόνες είναι γνώριμες. Κάπου αλλού, σε κάποια άλλη στιγμή, είχαμε δει αυτές τις εικόνες, αλλά δεν μπορούσαμε να θυμηθούμε ακριβώς πού. Μήπως μπήκαν κλεφτά από τη σοφίτα του μυαλού μας, σαν ένα κομμάτι μνήμης που θέλαμε να απωθήσουμε ή να φιλτράρουμε από το συνείδησή μας; Λίγες ώρες μετά, το επόμενο πρωί, συνειδητοποιήσαμε ότι τα τηλεοπτικά κανάλια έπαιζαν σε επανάληψη πλάνα από τη Βαγδάτη του 2003.

Η αφηγήσεις των ανταποκριτών από την Τρίπολη έχουν μια παράξενη ομοιότητα με αυτές από τη Βαγδάτη: Ένας αδυσώπητος, μεγαλομανής δικτάτορας, που μοιάζει πανίσχυρος, ανατρέπεται από τον λαό του, και ένα κύμα ευφορίας σαρώνει μια εξαντλημένη χώρα. Καθώς ο κόσμος ξεσπά σε πανηγυρισμούς, ο δυτικός ευεργέτης-απελευθερωτής ορμάει στη σκηνή, παίρνοντας τη θέση που υποτίθεται του αρμόζει, στη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Αν ζούσε στην Κένυα ή την Ινδία του 19ου αιώνα, θα έλεγε ότι κουβαλούσε στους ώμους του «το φορτίο του καθήκοντος του λευκού ανθρώπου». Τώρα ισχυρίζεται ότι φέρνει τον δυτικό διαφωτισμό σε ένα λαό που τον απαιτεί.

Αλλά η αφήγηση δεν αργεί να τελειώσει και η ψυχρή πραγματικότητα παίρνει τη θέση της. Στο Ιράκ έχουμε δει πώς ένα έθνος το οποίο μόλις πριν από 20 χρόνια πλησίαζε δειλά τους απαιτούμενους δείκτες ανάπτυξης του ΟΟΣΑ έχει τώρα καταδικαστεί στην επαιτεία και την αναρχία.

Λιβύη: "αντικαθεστωτικοί" 


Πραξικόπημα

Η "δημοκράτες αντικαθεστωτικοί" της Λιβύης είναι ένας μύθος που επινόησαν οι δυτικές χώρες και οι φιλοδυτικές αραβικές κυβερνήσεις. Υπάρχει σοβαρή διάσταση απόψεων ανάμεσα στους αντικαθεστωτικούς και υπάρχουν φατρίες που ποικίλουν από γνήσιους φιλελεύθερους μέχρι ισλαμιστές και περιθωριακά στοιχεία. Επίσης, υπάρχει ο διχοσμός μεταξύ των φυλών. Οι εσωτερικές διαμάχες μεταξύ των διαφόρων φατριών μοιάζει να είναι η τέλεια συνταγή για άλλον ένα γύρο εμφυλίου πολέμου, καθώς οι ομάδες που δεν έχουν ούτε νομιμότητα ούτε εξουσία μάχονται η μια την άλλη για την εξουσία. Η οξύτητα των ρήξεων έγινε εμφανής τον περασμένο μήνα, όταν ο αρχιστράτηγος Abdul-Fattah Younes πείστηκε να αποσυρθεί από το μέτωπο με μια ψευδή πρόφαση, απομακρύνθηκε με τη βία από τους σωματοφύλακές του και τέλος βασανίστηκε και εκτελέστηκε από αντάρτες μιας ισλαμιστικής φατρίας.

Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης έχουν αρχίσει να συζητούν ανοιχτά το ρόλο που διαδραματίζει το NATO, το οποίο επανειλημμένα έχει παρέμβει για να επηρεάσει την στρατιωτική ισορροπία εις βάρος του Muammar Quaddafi. Η επανάσταση μοιάζει περισσότερο με πραξικόπημα που υποκινήθηκε από τη Βρετανία και τη Γαλλία. Και όμως, η δυτική συμμαχία χρειάστηκε πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, πάνω από 6 μήνες, για να βάλει τους "γενναίους" της μέσα στην Τρίπολη. Ο Quaddafi δεν τους επιτρέπει ακόμη να κάνουν προγνωστικά ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα κάνει τη "μεγάλη έξοδό" του. Η αλήθεια που σοκάρει είναι ότι ο Quaddafi πρέπει τώρα να αποφασίσει πότε θα σταματήσει τον πόλεμο, παρά το γεγονός ότι διαθέτει αρκετούς άνδρες και πολεμοφόδια για να παρατείνει την αντίστασή του για κάποιο διάστημα ακόμη.

Η πορεία δράσης του τις επόμενες ώρες ή ημέρες θα επηρεάσει σημαντικά τις επικείμενες εξελίξεις. Εάν υπάρξει μεγάλη αιματοχυσία, τότε είναι πολύ πιθανό να ακολουθήσουν αντίποινα από τους νικητές εναντίον των ηττημένων. Σε πολιτικό επίπεδο, η επικείμενη πτώση του Quaddafi δεν θα ισοδυναμεί με νίκη των αντικαθεστωτικών. Δίχως την τακτική υποστήριξη του ΝΑΤΟ, οι αντικαθεστωτικοί θα είχαν ηττηθεί. Το μεγάλο ερώτημα, επομένως, αφορά τον μελλοντικό ρόλο του ΝΑΤΟ στη Λιβύη. Παράλληλα διαφαίνεται το ζήτημα του εαν και κατά πόσον το ΝΑΤΟ θα στρέψει στην παρούσα φάση την προσοχή του στη Συρία.

Το ΝΑΤΟ "αγκαλιάζει" τον αραβικό κόσμο

Έχοντας επιτυχώς εκτελέσει την αποστολή της "αλλαγής καθεστώτος", το ΝΑΤΟ κανονικά όφειλε να εγκαταλείψει το θέατρο πολέμου στη Λιβύη. Οι νατοϊκοί έχουν υπερβεί τα όρια του ψηφίσματος 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο προέβλεπε την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, αλλά άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο να χτυπηθούν τα βαρέα όπλα, τα άρματα και το πυροβολικό του Λιβυκού στρατού. Ωστόσο, δεν μοιάζει πιθανή μια αποχώρηση του ΝΑΤΟ στη συγκεκριμένη φάση. Τα πετρέλαια της Λιβύης ήταν ο κύριος στόχος της επέμβασης των δυτικών. Η πρόσφατη επιλογή του Quaddafi να στραφεί προς τη Ρωσία, την Κίνα, τη Βραζιλία και την Ινδία για εμπορική συνεργασία στον πετρελαϊκό τομέα προφανώς ισοδυναμούσε με απειλή για τα δυτικό συμφέροντα. Τα συνθήματα υπέρ του εκδημοκρατισμού της χώρας που ακούστηκαν από το Λονδίνο και το Παρίσι περιείχαν μια ισχυρή δόση υποκρισίας. Η επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη έχει υπερβεί τα όρια του διεθνούς δικαίου και του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η συμμαχία βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη γελοία θέση να αναζητήσει κάποια βάση νομιμότητας για τη συνέχιση της παρουσίας της στη Λιβύη, με το πρόσχημα ότι το έργο της δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, ενώ εξακολουθεί για τον σκοπό αυτό να βασίζεται στα σκιερά εκείνα στοιχεία που έχουν μεταμφιεστεί ως "δημοκρατικές" δυνάμεις, των οποίων η λαϊκή στήριξη είναι σχεδόν ανύπαρκτη.


Υπάρχει, πράγματι, κάποιο έργο που οι δυτικοί θεωρούν ότι θα πρέπει να επιτελεστεί. Είναι πολύ πιθανό να έχουμε μια επανάληψη του εγχειρήματος που είδαμε στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Αντίσταση στην ξένη κατοχή είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει και μάλιστα σύντομα. Η αντίσταση είναι ένα βαθιά ριζωμένο στοιχείο στις φυλές της Λιβύης. Από την άλλη πλευρά, ένα μεγάλο παράδοξο της γεωπολιτικής είναι ότι οι συνθήκες αναρχίας που επικρατούν αυτή τη στιγμή παρέχουν το τέλειο πρόσχημα για την κατοχή της χώρας. Η ιστορική πορεία της Λιβύης δεν πρόκειται να είναι διαφορετική από εκείνη του Ιράκ και του Αφγανιστάν.

Η παρέμβαση των δυτικών στη Λιβύη εισάγει νέα πρότυπα στην γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής. Έχει φέρει το ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο και την Αφρική, και η τροπή αυτή συνάδει με την μεταψυχροπολεμική στρατηγική των ΗΠΑ, που στόχο έχει τη μετατροπή της Ατλαντικής Συμμαχίας σε μια παγκόσμια οργάνωση που θα έχει τη δυνατότητα να δρα σε περιοχές ρήξης οπουδήποτε στον πλανήτη, με ή χωρίς εντολή του ΟΗΕ. Ο καίριος ρόλος της Συμμαχίας στη "νέα Μέση Ανατολή" φαίνεται να έχει παγιωθεί. Υπάρχει μια χροιά απειλής στο μέρος της ανακοίνωσης που αφορά τη Λιβύη, όπως αυτή ακούστηκε από τα χείλη του Αναπληρωτή Πρωθυπουργού της Βρετανίας, Nick Clegg: "Θέλω να καταστήσω απολύτως σαφές το γεγονός ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα γυρίσει την πλάτη στα εκατομμύρια των πολιτών των αραβικών κρατών που επιθυμούν να ανοίξουν τις κοινωνίες τους, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή".

Αναφερόταν, άραγε, έμμεσα στη Συρία; Είναι βέβαιο ότι ο Clegg δεν εννοούσε ότι η Βρετανία ανυπομονεί να "ανοίξει" τις κοινωνίες της Σαουδικής Αραβίας ή του Μπαχρέιν ή της Υεμένης και να μετατρέψει τις φυλές που ζουν εκεί σε "σύγχρονους", κατά τους δυτικούς, πολίτες. Με την επιχείρηση της Λιβύης να πλησιάζει στο τέλος της, όλα τα μάτια είναι στραμμένα στη Συρία. Η Wall Street Journal εικάζει: "Η επιτυχία των Λίβυων επηρεάζει θετικά την πιθανώς ακόμη σημαντικότερη εξέγερση στη Συρία. (...) Ήδη υπάρχουν ενδείξεις ότι η Λιβύη αποτελεί έμπνευση για τους αντάρτες που προσπαθούν να εκδιώξουν τον Bashar al-Assad". Στη συνέχεια, όμως, προσθέτει την απαραίτητη προειδοποίηση: "Υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ της Λιβύης και της Συρίας και το Λιβυκό πρότυπο θα είναι δύσκολο να επαναληφθεί στη Δαμασκό".
"Αντικαθεστωτικοί" Συρίας σε δράση 



Υψηλό το διακύβευμα στη Συρία

Ωστόσο, ο εγκέφαλος του δυτικού είναι γνωστός για την ικανότητα καινοτομίας του. Χωρίς αμφιβολία, η Συρία βρίσκεται στην καρδιά της Μέσης Ανατολής και οποιαδήποτε σύγκρουση ξεσπάσει εκεί είναι βέβαιο ότι θα καταπιεί ολόκληρη την περιοχή - συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ και, ενδεχομένως, του Ιράν και της Τουρκίας. Από την άλλη πλευρά, οι υπολογισμένες κινήσεις των δυτικών κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων, που στόχο έχουν την επιβολή κυρώσεων εναντίον της Συρίας, έχουν καταπληκτική ομοιότητα με εκείνες που έγιναν στη φάση που προηγήθηκε της εισβολής στη Λιβύη. Ήδη καταβάλλονται επίμονες προσπάθειες να διαμορφωθεί ένα ενιαίο μέτωπο "αντιφρονούντων" στη Συρία. Οι μυστικές συναντήσεις του περασμένου Σαββατοκύριακου στην Τουρκία (οι τρίτες κατά σειρά) τελικά οδήγησαν στην εκλογή ενός "συμβουλίου" που δήθεν εκφράζει τη φωνή του λαού της Συρίας. Προφανώς, σχεδιάζεται μια κοινή πολιτική βάση, η οποία εν καιρώ θα μπορούσε να επιλεγεί ως ο μόνος "δημοκρατικός" συνομιλητής που θα εκπροσωπεί τη Συρία στον διάλογό της με τους δυτικούς. Επίσης διαθέσιμη είναι η για το θεαθήναι υποστήριξη του Αραβικού Συνδέσμου. Τα φιλοδυτικά αραβικά καθεστώτα, παρ' όλο που είναι απολυταρχικά, έχουν επανεμφανιστεί στο προσκήνιο της δυτικής εκστρατείας ως οι υπέρμαχοι του δημοκρατικού κοινοβουλευτισμού στη Συρία.

Θεωρητικά, το κύριο εμπόδιο θα είναι η λήψη μιας απόφασης των Ηνωμένων Εθνών που θα δίνει το σήμα για εισβολή των δυτικών στη Συρία. Ωστόσο, η εμπειρία της Λιβύης δείχνει ότι δεν είναι ποτέ δύσκολο να επινοηθεί ένα άλλοθι. Ο ρόλος της Τουρκίας θα πρέπει να θεωρείται βέβαιος. Όταν η Τουρκία εμπλακεί, οι δυτικοί θα επικαλεστούν το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ. Η ουσία του θέματος είναι ότι η αλλαγή καθεστώτος στη Συρία είναι επιτακτικά αναγκαία για την προώθηση της στρατηγικής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και η Ουάσιγκτον δεν είναι πιθανό να συναντήσει εμπόδια στην πορεία της από την ψήφο των BRICS (αναδυόμενων οικονομιών όπως είναι η Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική), δεδομένου ότι το διακύβευμα είναι πολύ υψηλό.
Χάρτης κοιτασμάτων υδρογονανθράκων της Συρίας 



Οι πιθανές κινήσεις των δυτικών ίσως περιλαμβάνουν:
  • α. την αποπομπή της ηγεσίας της Χαμάς από τη Δαμασκό,
  • β. τη διάλυση του ιρανοσυριακού άξονα,
  • γ. την απομόνωση του Ιράν και τη προαπαιτούμενη διαδικασία για την αλλαγή καθεστώτος στη χώρα αυτή,
  • δ. την αποδυνάμωση και υποβάθμιση της Χεζμπολλάχ στο Λίβανο, και τέλος
  • ε. την επανάκτηση της στρατηγικής κυριαρχίας του Ισραήλ επί του αραβικού κόσμου.

Φυσικά, ο απώτατος στόχος των επιχειρήσεων θα είναι ο έλεγχος των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, για τα οποία ο Αμερικανός διπλωμάτης και ιστορικός George Kennan είχε πει πριν από 60 χρόνια ότι είναι "πόροι δικοί μας και όχι δικοί τους [δηλ. των Αράβων]". Οι υδρογονάθρακες δεν έχουν πάψει να έχουν ζωτική σημασία για τη συνέχιση της ευημερίας του δυτικού κόσμου. Οποιοσδήποτε ισχυρισμός ότι οι δυτικές κυβερνήσεις με τα άδεια ταμεία και οι πολίτες τους που έχουν υποστεί τις συνέπειες των αλλεπάλληλων εισβολών του ΝΑΤΟ σε άλλες χώρες δεν έχουν πια όρεξη για πολέμους, μάλλον ισοδυναμεί με αφέλεια.

Εν κατακλείδι, όλα αυτά σημαίνουν, από γεωπολιτική απόψη, την επαναφορά της ρωσικής και κινεζικής επιρροής στη Μέση Ανατολή. Μια διακριτική αλλά συνεχιζόμενη δυτική προπαγάνδα έχει αρχίσει να παρουσιάζει τη Ρωσία και την Κίνα ως εμπόδια στην αλλαγή καθεστώτων στην περιοχή, μια προπαγάνδα σύμφωνα με την οποία οι δύο χώρες στέκονται στη «λάθος πλευρά της ιστορίας». Πρόκειται για μια έξυπνη ιδεολογική παραλλαγή του αρκετά επιτυχημένου σοφίσματος της εποχής του Ψυχρού Πολέμου που αντιπαρέθετε τον κομμουνισμό με το Ισλάμ. Η γλώσσα του σώματος των διπλωματών της δύσης μας καθιστά σαφές ότι με κανένα τρόπο οι ΗΠΑ δεν θα αφήσουν την ευκαιρία που θα τους δοθεί στη Συρία να πάει χαμένη.

* Ο M.K. Bhadrakumar είναι πρώην διπλωμάτης καριέρας στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ινδίας. Διετέλεσε πρέσβης, μεταξύ άλλων, στη Σοβιετική Ένωση, τη Νότια Κορέα, τη Σρι Λάνκα, τη Γερμανία, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Κουβέιτ και την Τουρκία.

Σεπτέμβρης.. Σταυρωτής, Ορτυκολόγος και Τρυγομηνάς!



Σεπτέμβριος... ή αλλιώς και ""Σποράρης" διότι εις τινά μέρη εις την Κρήτην, αρχίζει πρώιμα η σπορά' "πετμεζάς" από το μελιτώδες πετιμέζι, που σχηματίζεται από την κατ'αυτόν δια βρασμού συμπύκνωσιν του γλεύκους (κ.μούστου)'

"Ορτυκολόγος" από τα ορτύκια, τα οποία αποδημούντα εις θερμά κλίματα της Αφρικής διέρχονται εκ της χώρας μας κατά τον μήνα αυτόν' "Σταυρίτης" (Πόντος) ή "Σταυριώτης" ή "Σταυρός" (Κοζάνη, Θράκη,κ.α.) εκ της κατ'αυτόν αγομένης εορτής της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

"Πρωτοβρόχια", "χινόπωρος" διότι αρχίζει το φθινόπωρον από αυτόν, "Τρυγητής" ή "Τρυγομηνάς" ή "Τρύγος" (Στερεά Ελλάς, Κέρκυρα) επειδή κατ' αυτόν κυρίως αρχίζει ο τρυγητός των σταφυλών και η μεταφορά του γλεύκους από "τις στέρνες" εις τα οινοπωλεία..." (Φιλίππου Βρετάκου, "Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των")

Γιατί:
"Τον Τρυγητή τ'αμπελουργού πάνε χαλάλι οι κόποι!" και
"Τον Σεπτέμβρη τα σταφύλια τον Οκτώβρη τα κουδούνια!"

ή, όπως λεν στην Κρήτη:
"Τον Σεπτέμβρη τα σταφύλια τον Οκτώβρη τα κυδώνια!" και
"Τον Σεπτέμβρη που τρυγούνε δέκα στείρα καταλιούνε!" 
αλλά και: "Το Σεπτέμβρη στάρι σπείρε και σε πανηγύρι σύρε!"

Λέγεται ακόμη και "Βεντεμάς" (βένδεμα= ο τρύγος και κάθε συγκομιδή) ή "Άι-Νικήτας" (από τη γιορτή του αγίου στις 15 του μηνός).

Αποτελεί τον έβδομο μήνα στο μηνολόγιο των Ρωμαίων, όπως δηλώνει και το όνομά του που προέρχεται από το
λατινικό septem που σημαίνει επτά και που φυσικά έχει τη ρίζα του στο ελληνικό επτά-σεπτά. (Όπως μας εξηγεί και η Άννα Τζιροπούλου στο βιβλίο της "Έλλην Λόγος": σεπτάς=επτάς*, σεπτός=σεβαστός, καθώς το επτά εθεωρείτο ιερός, σεβαστός αριθμός, "σεπτός".) Βέβαια, από όταν μεταρρύθμισε το μηνολόγιο ο Ιούλιος Καίσαρ (46π.Χ.) και έπαυσε να αρχίζει το έτος από το Μάρτιο, ο Σεπτέμβρης μας κατέλαβε την ένατη θέση στη σειρά.

(* το "ε" με δασεία, η οποία και "αντικατέστησε" κατά τρόπον τινά το "σ")

"Εις το Αττικόν ημερολόγιον ήτο ο τρίτος κατά σειρά μην και ελέγετο "Βοηδρομιών" (15 Σεπτ.-15 Οκτωβρ.), διότι την 6ην ή 7ην ημέραν του εωρτάζετο μετά πανηγύρεων και αγώνων η δημοφιλής εορτή των "Βοηδρομίων" εις τιμήν του Βοηδρομίου Απόλλωνος. Ο Πλούταρχος ("Θησεύς", κεφ.27) αποδίδει την ίδρυσιν της εορτής αυτής εις τον Θησέα εις ανάμνησιν της νικηφόρου μάχης του κατά των Αμαζόνων.

Κατά τη μυθολογίαν, ο Θησεύς και ο Ηρακλής εξεστράτευσαν κατά του μυθολογικού έθνους των Αμαζόνων, το οποίον ευρίσκετο εις τα παράλια της Καυκασίας και απετελείτο μόνο από γυναίκες, δια να αρπάσσουν την ζώνην της βασιλίσσης των Ιππολύτης, η οποία ήτο θυγάτηρ του Άρεως. Ένεκα τούτου αι Αμαζόνες, αι οποίαι ήσαν περίφημοι δια την ανδρείαν των, και εμάχοντο συνήθως έφιπποι, επήλθον μετά της βασιλίσσης των κατά των Αθηνών και κατά την γενομένην μάχην ηττήθησαν, η δε βασίλισσά των εφονεύθη, και ετάφη, παρά τα Μέγαρα." (Φιλίππου Βρετάκου, "Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των") 

Γράφει ο Βασίλης Λαμνάτος ("Οι μήνες στην αγροτική και ποιμενική ζωή του λαού μας"): "Με το πάτημα κιόλας της πρωτοσταυριάς, ετσιδά όπως λέει ο λαός μας την πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη, αρχίζουν κι οι ευχές των ζευγάδων για την καλοχρονιά της σποράς και των γεωργικών προϊόντων. Γιατί ο Σεπτέμβρης θεωρείται ο πρώτος μήνας του γεωργικού χρόνου κι η αρχιμηνιά του.[...]

Οι ζευγάδες την ημέρα αυτή κάνουν αγιασμό, ψάχνουν τα κασόνια τους και ξεχωρίζουν το σπόρο, που θα σπείρουν αργότερα, αργότερα που θα πέσουν για καλά τα πρωτοβρόχια και θα πιάσουν οι κρυαδούλες, που θα διώξουν τ'απομεινάρια της ζέστας.

Σε πολλά δε μέρη του τόπου μας, και σήμερα ακόμη, εξακολουθούν να γιορτάζουν την πρώτη μέρα του χινοπωριάτικου μήνα σαν πρωτοχρονιά. Έτσι θα συναντήσεις πολλές δοξασίες σε διάφορα μέρη και την αρχιμηνιά του θ'ακούσεις να τη λένε "μέρα χρονογράφου" ή "μέρα του Χάρου". Και τούτο, γιατί λένε πως ο Χάρος την ημέρα αυτή αποφασίζει ποιανούς πρόκειται να πάρει "να κόψει" κατά το διάστημα του χρόνου.[...]

Καλό φθινόπωρο!
Φιρίκι




http://visaltis.blogspot.com

Ιστορίες για υποκλοπές, αγρίους και άλλα... συναφή



Ποινικές διώξεις λοιπόν για την υπόθεση των υποκλοπών εις βάρος του πρώην Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή και συνεργατών του Υπουργών και μη. Η ανακοίνωση συνέπεσε με την αύξηση τον τελευταίο καιρό των δημοσιευμάτων για κατασκοπία που γινόταν εις βάρος του κ. Καραμανλή, δημοσιεύματα που σαφέστατα άφηναν να εννοηθεί, αυτό που από την εποχή εκείνη είχε υπονοηθεί:: Η κατασκοπία γινόταν από αμερικανικές υπηρεσίες. Και παρόλο που τότε είχε προκληθεί πραγματικός σάλος γύρω από τις υποκλοπές και στο τέλος τονιζόταν η ανικανότητα της κυβέρνησης να φέρει εις πέρας μία εθνική υπόθεση, σήμερα η όλη υπόθεση έχει προσλάβει τη σημασία μιας απλής είδησης του
αστυνομικού ἤ του δικαστικού ρεπορτάζ. Αλλά, το θέμα δεν είναι εάν τα ΜΜΕ και το κατεστημένο του τύπου και των δημοσιογράφων στήριζαν ἤ όχι τον πρώην Πρωθυπουργό.

Το πραγματικό θέμα είναι ότι σιγά –σιγά μία υποψία που υπήρχε από την εποχή εκείνη, αρχίζει να επιβεβαιώνεται αρχικά με ενδείξεις, στη συνέχεια με σαφέστατα υπονοούμενα ἤ με πληροφορίες από αξιόπιστες πηγές και, ενδεχομένως, να υπάρξουν πλέον και αποδείξεις. Ποια ήταν αυτή η υποψία;; Το ότι ο Καραμανλής είχε «μπει στο μάτι» οικονομικών και άλλων συμφερόντων «αμερικανικής καταγωγής», ιδίως από τη στιγμή που διαφάνηκε ότι σε ορισμένα θέματα, όπως στο Κυπριακό, το Σκοπιανό και, κυρίως, στο Ενεργειακό, ήθελε να ακολουθήσει μια πιο πολυδιάστατη πολιτική, ώστε να απαγκιστρωθεί η Ελλάδα από τον ασφυκτικό κλοιό των διαφόρων συμφερόντων των ΗΠΑ και ως εκ τούτου να βασίζεται σε περισσότερα του ενός ερείσματα.
Εάν δει κανείς την ακολουθία των γεγονότων θα διαπιστώσει την «παράξενη» χρονική σύμπτωση ενεργειών Καραμανλή και σημαντικών γεγονότων. Για παράδειγμα, όταν έγινε η πρώτη συνάντηση Καραμανλή– Πούτιν και είχε ανακοινωθεί η κατ’ αρχήν συμφωνία για τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, αλλά και η έναρξη μιάς «στρατηγικής συνεργασίας» Ρωσίας – Ελλάδας, ήταν οι αρχές του 2007. Τον Ιούλιο του2007 είχαμε τις πλέον καταστροφικές πυρκαγιές σε όλη την Ελλάδα, με αποκορύφωμα τη σύγχρονη «έκρηξη» περισσοτέρων από 200 εστιών μετά τις 8 το βράδυ. Βεβαίως, ενώ όλα έδειχναν πως επρόκειτο περί εμπρησμών, που ενδεχομένως να εντάσσονταν σε ένα γενικότερο σχέδιο, όλοι καταφέρονταν εναντίον της κυβέρνησης και της ανικανότητάς της, αλλά και του κομματισμού που επικρατούσε στα Σώματα Ασφαλείας. Όλοι θυμούνται το πώς είχε λοιδορηθεί ο τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρων Πολύδωρας επειδή χρησιμοποιούσε κάποιους ευφυώς επιλεγμένους όρους για να αποδώσει την όλη κατάσταση, χωρίς να πει και την απόλυτη αλήθεια, την οποία ίσως να μην γνώριζε κανείς εκείνη τη στιγμή.
Και ενώ συνεχίζονταν οι επαφές Ρωσίας– Ελλάδας και οι συναντήσεις και συνεννοήσεις Πούτιν – Καραμανλή, σε κάθε μικρό ουσιαστικό βήμα που γινόταν άρχιζαν να ξεσπούν διάφορα σκάνδαλα ἤ «σκάνδαλα», που με παρόμοιά τους, αν μη και χειρότερα, ζούσαμε καθημερινά στην Ελλάδα επί σειρά δεκαετιών. Σκάνδαλα όπως αυτό με την ΜΕΒΓΑΛ και τους νονούς, τα δομημένα ομόλογα, το ΙΚΑ, την ερωτική περιπέτεια του τότε Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού, τη Βιστωνίδα – Βατοπέδι.
Τότε λεγόταν από ορισμένους πως κάτι κρύβεται πίσω από όλη αυτήν τη λαίλαπα, αλλά η αντίδραση ήταν τα ειρωνικά σχόλια. Σήμερα και όσο περνά ο καιρός, αυτή η αλληλουχία γεγονότων και η χρονική σύμπτωσή τους με τα ανοίγματα της τότε κυβέρνησης αρχίζει να λαμβάνεται σοβαρά από όλο και περισσότερους. Σήμερα αρχίζει να διαφαίνεται ότι το αμερικανικό οικονομικό και άλλο κατεστημένο δεν ήθελε άλλο τον Καραμανλή και πως με τις διάφορες «αντένες» του και «συνεργάτες» του σε διάφορους χώρους εντός και εκτός Ελλάδος προχώρησε, με τη βοήθεια και της ελληνικής πραγματικότητας, στην αποκάλυψη και κυρίως διόγκωση πολλών κακώς κειμένων. Είναι, άλλωστε, αποκαλυπτικό αυτό που έγραψε ο Μιχάλης Ιγνατίου στην ιστοσελίδα «aixmi», πως πηγή των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών του άφησε σαφέστατα να εννοηθεί η εμπλοκή τους σε αυτή την υπόθεση, αλλά και του ότι πολλές ενέργειες των υπηρεσιών αυτών γίνονται χωρίς πρότερη ενημέρωση υψηλότερων κλιμακίων, δηλαδή της πολιτικής ηγεσίας. Αρκεί, δηλαδή, να υπήρχε η εκφρασμένη δυσφορία της πολιτικής ηγεσίας με την τότε κυβέρνηση της Αθήνας και οι μυστικές υπηρεσίες ανελάμβαναν δράση κατά βούληση.
Ο στόχος τελικά επετεύχθη, βοηθούσης, βεβαίως, και της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης, αλλά και της ελληνικής δημοσιονομικής κακοδιαχείρισης και ατασθαλίας.
Η έλευση Παπανδρέου στην εξουσία δεν μπορεί παρά να ικανοποίησε την Ουάσιγκτον και το αμερικανικό οικονομικό κατεστημένο. Ουδείς μπορεί να ισχυρισθεί ότι αυτό ήταν σχεδιασμένο. Ήταν, όμως, «φως φανάρι» ποιος θα διαδεχόταν τη ΝΔ στην εξουσία. Και οπωσδήποτε, με δεδομένες τις αμερικανικές τάσεις, αλλά και «ρίζες» του νέου Πρωθυπουργού, είναι φυσικό να ήταν ο αρεστός της απέναντι βόρειας όχθης του Ατλαντικού. Από εκεί και πέρα, ορισμένες δηλώσεις, κινήσεις και επαφές που έκανε ο Γ. Παπανδρέου ακόμη από την εποχή που ήταν Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, είχαν δείξει ότι η «ανεξάρτητη» πολιτική Καραμανλή οπωσδήποτε δεν θα συνεχιζόταν, ενώ θα μπορούσαν να «κλεισθούν» διάφορες σημαντικές συμφωνίες με το παγκόσμιο οικονομικό κατεστημένο.
Και δεν θα ήταν καθόλου παράξενο η πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ να θεωρεί ότι με τον Παπανδρέου στην εξουσία, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να πετύχει με μεγαλύτερη ευκολία τους στρατηγικούς της στόχους στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Θα ήταν παράλογο να θεωρηθεί ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός θέλει εν γνώσει του να βλάψει τα συμφέροντα της χώρας, ότι είναι προδότης. Μπορεί να υποψιασθεί κάποιος ότι ενδεχομένως έχει αναλάβει κάποιες υποχρεώσεις. Αλλά και πάλι, δεν μπορεί, θα υπήρχαν κάποιες αντιστάσεις εκ μέρους του. Άρα αυτό που απομένει είναι ο ίδιος να πιστεύει ακράδαντα ότι η «στρατηγική της παγκοσμιοποίησης» και οι πολιτικές προς υλοποίησή της είναι οι μόνες που μπορούν να βοηθήσουν μελλοντικά την Ελλάδα, ότι η πέραν του Ατλαντικού Υπερδύναμη είναι η μόνη που μπορεί να μας σταθεί αρωγός. Ενδεχομένως να έχει εμποτισθεί τόσο από την αμερικανική του παιδεία και τις αμερικανικές φιλίες και επαφές του, που να μην μπορεί να δει κάπως διαφορετικά τα πράγματα, να φορά, δηλαδή, παρωπίδες.
Τώρα, ως προς τον πρώην Πρωθυπουργό, εκτός από τα σφάλματα -ορισμένα των οποίων σημαντικά- που μπορεί και, ίσως, πρέπει να του προσάψει κανείς, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει με την πολύ σωστή απόφασή του να μην μιλήσει, τουλάχιστον ακόμη. Διότι εάν μιλήσει, όχι μόνον θα προκαλέσει τεράστιους τριγμούς εντός Ελλάδος, αλλά ενδεχομένως να βλάψει την χώρα, ιδίως σήμερα που βρίσκεται σε αυτήν τη δεινότατη, οικονομικά αλλά και πολιτικά, θέση.

Wikileaks: Ο Καρατζαφέρης ζητούσε επαφές με Αμερικανούς και την εβραϊκή κοινότητα και “τυχαία” συνάντηση με Ερντογάν


Φρικτά πράγματα αποκαλύπτονται από τη Wikileaks όσον αφορά τον γνωστό κολοτούμπα!! Σε συνάντηση της Τζαβέλα με αμερικάνο αξιωματούχο στις 23 Σεπτεμβρίου 2009 ο Καρατζαφέρης ξεβρακώθηκε κανονικά μπροστά τους:Παρακαλούσε, μέσω της Τζαβέλα, για συνάντηση μαζί τους υποσχόμενοςπως μετά τις εκλογές, αφού θα έχει υποκλέψει την ψήφο των ηλιθίων, θα έβγαζε ανακοίνωση υπέρ της αποζημίωσης των εβραίων για το εβραϊκό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης σαν κίνηση καλής θέλησης προς την εβραική κοινότητα… έλεγε στους αμερικάνους ότι έχει δώσει εντολή να πέσουν οι τόνοι από τα στελέχη του… θύμιζε ότι είχε συναντηθεί με λαθρομετανάστες… και τέλος επιζητούσε μια συνάντηση με τον Ερντογάν που όμως θα φαίνονταν “τυχαία” για να μην πονηρευτούν οι ηλίθιοι που τον στηρίζουν…
Διαβάστε τα χάλια του και μόνοι σας:
C O N F I D E N T I A L ATHENS 001515 SIPDIS
DECL: 2019/09/28
SUBJECT: Greece’s Surging Far-Right LAOS Party Inches Towards Center
SUMMARY: In the aftermath of their unprecedented success in European Parliament elections in June, the leaders of Greece’s surging, far-right Popular Orthodox Rally (LAOS) expect to win 6 to 7 percent of the vote and up to 20 parliamentary seats in October 4 domestic elections and are preparing to be a “more responsible party” on human rights and foreign affairs issues. Niki Tzavella, LAOS’ senior Member of European Parliament (MEP) and a party strategist, described to Poloff on September 23 how party chief Georgios Karatzaferis understood that LAOS’ rising political fortunes meant that the party had to move away from its previously ultra-nationalistic and anti-Semitic rhetoric. According to Tzavella, Karatzaferis wanted to make positive gestures to Greece’s Jewish community, was seeking increased contact with American officials, had tempered his tough anti-immigration stance by meeting with migrants and committing to anti-racism declarations, and wished to burnish his foreign relations credentials by orchestrating an “accidental” but substantive meeting with Turkish PM Erdogan on the margins of a future EU meeting. Tzavella said that she and Karatzaferis, both ex-New Democracy (ND) parliamentarians, shared the same ultimate goal of joining LAOS and the ND in a broad center-right coalition–and would continue pressuring ND parliamentarians to defect to their party. END SUMMARY.
2. (U) See ref A for a broader overview of October 4 parliamentary elections. —————————————- LAOS Well-Placed for a Strong Electoral Showing —————————————-
3. (C) In June European Parliament elections, LAOS rode a wave of discontent among center-right voters over ND’s handling of the December 2008 riots in Athens, illegal immigration, and the economic crisis to win an unprecedented 7.15 percent of the vote, sending two LAOS MEPs–including Niki Tzavella–to Brussels (see ref D). Since then, Karatzaferis has pursued a two-pronged strategy of poaching disgruntled ND politicians and publicly declaring his desire for a LAOS-ND grand coalition. LAOS scored a political coup on September 9 by convincing the ex-chief of the Greek National Intelligence Service (EYP), Ioannis Korandis, to lead the LAOS state parliamentary slate. Korandis brings experience managing a government agency, a previous stint as Greek ambassador to Turkey, and also a reputation as a law-and-order leader. With Prime Minister Kostas Karamanlis cutting longtime party members from his own slates, ND is in disarray and morale has suffered–all good news for Karatzaferis, who has welcomed three defecting MPs to his party list with open arms. Mid-September polls estimate that LAOS will win 6 to 7 percent of the electorate, nearly double its take of 3.8 percent during the last domestic elections in 2007. With LAOS still reaping the benefits of its clear stance against immigration and enjoying a strong nationalist base in northern Greece, Tzavella noted, she and Karatzaferis secretly hoped to win 8 percent of the vote and up to 20 parliamentary seats. —————————————-
Turning a New Leaf on Anti-Semitism, National Issues? —————————————-
4. (C) Tzavela stressed that LAOS leaders recognized that the party’s newfound political strength required it to be “more responsible,” especially given LAOS’ reputation as anti-Semitic and xenophobic. Tzavela took pains to highlight several ongoing and future initiatives to moderate the party’s positions:
1) Immediately after LAOS’ strong Euro-elections showing, Karatzaferis instructed party delegates to “tone down” irresponsible anti-Semitism and racist remarks;
2) Karatzaferis met with illegal migrants in April to highlight that his proposal for strict immigration quotas was not racist;
3) LAOS MEPs had signed a public declaration against racism, discrimination, homophobia, anti-Semitism, and xenophobia in Brussels;
4) Tzavela had reached out to the leader of the Thessaloniki Jewish community, David Saltiel, to discuss how LAOS can have better relations;
5) Konstantinos Plevris, who had authored the anti-Semitic “The Jews–The Whole Truth” and who had called Jews “subhuman” and “mortal enemies,” had left LAOS; and
6) soon after the October 4 elections, Karatzaferis would publish a signed editorial in a “major newspaper” supporting the resolution of property restitution negotiations over the Thessaloniki Jewish cemetery.
These actions, Tzavela said, demonstrate that LAOS can be a responsible partner in a center-right coalition–and should allay U.S. concerns about LAOS’ anti-Semitism. (NOTE: Post has refrained from inviting LAOS leaders to events such as the July 4 reception due to Karatzaferis’ previous anti-Semitic statements and his having denied that the Holocaust occurred. See the 2009 State Department Human Rights Report for additional details.)
—————————————-
The Future: A LAOS-ND Center-Right Coalition?
—————————————-
5. (C) Despite LAOS’ recent political success hewing to a far-right, anti-immigration, law-and-order platform, top party leaders appear to be seeking a way to reunite with ND, either in a center-right coalition or possibly by melding LAOS and ND into one entity. In a July 17 meeting, Tzavela said Karatzaferis, ever since being expelled from ND in 2000, hoped to return to his old party–and this desire was part of the reason he had embraced a strategy of calling for a ND-LAOS coalition. During the September 23 meeting, Tzavela noted that she, too, hoped that LAOS could rejoin ND to form a stable coalition focused on private enterprise, market-based economic reforms, and revitalizing the 1970s “glory days” of the Greek center-right. (NOTE: Tzavela herself is a former ND parliamentarian.) However, given the distaste of most ND interlocutors towards the notion of cooperating with LAOS (see refs B and C), Tzavela recognized that ND would have to suffer a wrenching defeat or otherwise undergo a major change of heart before a coalition might be realistic.
6. (C) Tzavela assessed that ND would very likely lose the October 4 elections to PASOK and that Karamanlis would step down as party chief. Tzavela thought his most likely successors were Minister of Foreign Affairs Dora Bakoyianni, Minister of Culture Antonis Samaras, or Minister of Health and Social Solidarity Dimitris Avramopoulos. Samaras and Avramapoulos would probably be more amenable to LAOS-ND cooperation, Tzavela noted, so if either took over ND, LAOS would push hard for a coalition; such a coalition would likely push the liberal wing of ND into PASOK’s arms. Should the vehemently anti-LAOS Bakoyiannis take the helm (or should Karmanlis stay on), however, Karatzaferis would likely continue a strategy of building strength in hopes of forming a coalition later down the line.
—————————————-
COMMENT: Moderation Both a Risk and an Opportunity
—————————————-
7. (C) If LAOS performs strongly in the October 4 elections, gaining 7 or more percent of the vote, Karatzaferis and Tzavela will face two strategic questions: Should LAOS moderate and become a “responsible party,” risking the loyalty of its vociferous far-right, ultra-nationalist base? And, does LAOS stand a chance of pursuing a center-right coalition, even while ND officials at all levels of the party vehemently deny they will ever cooperate? During June European Parliament elections, LAOS profited at ND’s expense due to the timely elevation of law-and-order issues and migration to the forefront of the Greek political agenda. If PASOK comes to power in October, however, ND has a chance to find new leadership, reorganize itself in opposition, and refocus on defending its ideological right flank. With ND potentially returning to its roots on the political right, and LAOS inching towards the center, LAOS faces both a big risk and a big opportunity: This political convergence may deprive LAOS of its political raison d’etre but also might bring Karatzaferis and Tzavela’s vision of a centre-right coalition or merger one step closer to fruition. One thing is certain: ND officials may view LAOS with distaste (see ref B), but they can no longer afford to ignore Karatzaferis at the polls or when planning political strategy–LAOS has become an important force to be reckoned with on Greece’s political right. END COMMENT.
—————————————-
Biographical Information: Niki Tzavela
—————————————-
8. (C) Tzavela openly admitted that she “did not fit the LAOS mold” and reserved the right to chart a political future independent from that of Karatzaferis. Tzavela complained that “no one in the EU Parliament did any work” and said that she would work hard to improve U.S.-EU legislative ties on energy security issues. She hoped to invite the Russian energy minister to Brussels. Other details: — Former ND parliamentarian, speaks fluent English — Worked in a Israeli Jewish kibbutz as a teenager; studied at Howard University — LAOS’ senior MEP in Brussels and Vice Chairwoman of the Europe of Freedom and Democracy super-party; Vice Chairwoman of the U.S. Delegation in the European Parliament and member of the Committee on Industry, Research, and Energy — Was appointed Vice President of the Athens 2004 Olympic Games Committee by PASOK Prime Minister Costas Simitis — Previous Vice President of the Kokkalis Foundation, which runs a program on Southeast and East-Central Europe policy at the Harvard Kennedy School — Previous Executive Director for International Development for the Antenna TV Group Speckhard

Τα μυστικά όσων δεν αρρωσταίνουν




Τα μυστικά όσων δεν αρρωσταίνουν


[1] Στρεσάρονται λιγότερο


Σε περιόδους έντονου άγχους, ο οργανισμός, για να υποστηριχτεί η κατάσταση εγρήγορσης, παράγει μεγάλες ποσότητες αδρεναλίνης και κορτιζόλης και παράλληλα καταστέλλει το ανοσοποιητικό σύστημα, με αποτέλεσμα να μειώνεται έτσι η ικανότητά του να καταπολεμά βακτήρια και ιούς. Στην περίπτωση που προκληθούν μόνιμες διαταραχές στο ανοσοποιητικό σύστημα εξαιτίας του στρες και συντρέχουν και άλλοι παράγοντες, όπως π.χ. μια γενετική προδιάθεση, δεν είναι απίθανο το ανοσοποιητικό σύστημα να αρχίσει να αντιμετωπίζει τον ίδιο τον οργανισμό σαν ξένο σώμα και συχνά να στρέφεται εναντίον διάφορων οργάνων, προκαλώντας αυτοάνοσα νοσήματα (π.χ. ρευματοειδή αρθρίτιδα, θυρεοειδίτιδα). Έρευνες δείχνουν, επίσης, ότι οι αγχωμένοι άνθρωποι κινδυνεύουν περισσότερο από καρδιακές νόσους, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να παρουσιάσουν σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου ή άλλες παθήσεις του γαστρεντερικού συστήματος (π.χ. γαστρίτιδα, έλκος) και αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ψυχικών διαταραχών, όπως η κατάθλιψη. Το άγχος έχει επιπτώσεις και στη γυναικεία γονιμότητα, στην υγεία του δέρματος, επηρεάζει το μεταβολισμό και συνδέεται με στυτική δυσλειτουργία, ενώ συχνά επιδεινώνει ήδη υπάρχοντα προβλήματα υγείας, όπως π.χ. η οστεοπόρωση και το βρογχικό άσθμα.

[2] Αγαπούν τα βακτήρια Αφήστε τα παιδιά σας να παίξουν με το χώμα, μην πλένετε συνεχώς τα χέρια σας με αντιβακτηριδιακό σαπούνι, σταματήστε να ανησυχείτε αν το σπίτι σας είναι αρκετά καθαρό. Με λίγα λόγια, βάλτε λίγη βρομιά στη ζωή σας! Αυτό συμβουλεύουν οι ειδικοί, αφού έχει πλέον αποδειχθεί πως η υπερβολική καθαριότητα μπορεί να ευθύνεται εν μέρει για την εκδήλωση άσθματος, εκζεμάτων και γενικότερα αλλεργίας, κυρίως στα παιδιά. Μάλιστα, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Μπρούνελ του Λονδίνου παρακολούθησαν περισσότερα από 13.000 παιδιά από την εμβρυϊκή τους ηλικία μέχρι και μετά την ηλικία των 16 ετών και βρήκαν ότι οι γυναίκες που χρησιμοποιούσαν πολλά οικιακά προϊόντα καθαρισμού στη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους ή σύντομα μετά τη γέννα, αύξαναν τον κίνδυνο εμφάνισης άσθματος των παιδιών τους. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι τα ποσοστά αλλεργιών στους ανθρώπους που ζουν σε «αποστειρωμένα» διαμερίσματα της πόλης είναι υψηλότερα από αυτά όσων κατοικούν στην επαρχία. Η επαφή μας από μικρή ηλικία με τα μικρόβια βοηθά στη δημιουργία αντισωμάτων, ενισχύοντας το ανοσοποιητικό μας σύστημα και άρα την άμυνα του οργανισμού μας απέναντι στις αρρώστιες.

[3] Προτιμούν τις φυσικές θεραπείες με βότανα Μπορεί η δυτική ιατρική να καταφεύγει συνήθως στα φάρμακα ως μόνο τρόπο αντιμετώπισης όλων των προβλημάτων υγείας, κανείς όμως δεν μπορεί να παραβλέψει και το ρόλο της φύσης. Πρώτος ο Ιπποκράτης είχε μιλήσει για τη δύναμη των φυτών και των βοτάνων που, χάρη στις ιδιότητές τους, συμβάλλουν στην αντιμετώπιση πολλών ασθενειών. Μάλιστα, από τα περίπου 250 φυτά που χρησιμοποιούσε στους ασθενείς του, αρκετά αποτελούν τη βάση ακόμα και σύγχρονων φαρμάκων. Σύμφωνα με την παραδοσιακή κινεζική ιατρική, ο καθένας μπορεί να βρει ένα πολύτιμο βότανο για κάθε πρόβλημα (π.χ. υπέρταση, παχυσαρκία, εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα). Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, πως θα πρέπει να προμηθευτούμε όποιο βότανο υπάρχει στην αγορά για να παραμείνουμε υγιείς. Μια μικρή αλλαγή στην καθημερινότητά μας είναι μια αρχή. Η συστηματική κατανάλωση πράσινου τσαγιού, για παράδειγμα, μειώνει την αρτηριακή πίεση και το λίπος, ενώ φαίνεται να έχει ακόμα και αντικαρκινική δράση χάρη στις πολυφαινόλες που περιέχει, γνωστές ως κατεχίνες.

[4] Κοιμούνται περισσότερο Ο επαρκής ύπνος, αλλά όχι ο υπερβολικός (πάνω από 8-9 ώρες καθημερινά), θεωρείται παράγοντας μακροζωίας. Μάλιστα, έρευνα από την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ έδειξε ότι όσοι κοιμούνται περισσότερες από 6 ώρες την ημέρα είναι πιο πιθανό να ζήσουν περισσότερα χρόνια. Η έλλειψη ύπνου έχει ουσιαστικά αντίστοιχες επιπτώσεις στον οργανισμό με τις καταστάσεις στρες, αφού παράγεται περισσότερη κορτιζόλη (γνωστή ως «ορμόνη του στρες»), η οποία ανεβάζει την πίεση του αίματος, αυξάνοντας τις πιθανότητες καρδιακών προσβολών και εγκεφαλικών επεισοδίων. Επίσης, μελέτες σε ανθρώπους που εργάζονται νύχτα δείχνουν αυξημένα ποσοστά εμφάνισης καρκίνου του μαστού και του εντέρου. Οι επιστήμονες αποδίδουν τα υψηλά ποσοστά στο γεγονός ότι τα άτομα αυτά εκτίθενται στο φως το βράδυ, επομένως ο οργανισμός τους παράγει λιγότερη μελατονίνη, ορμόνη που θεωρείται ότι έχει προστατευτική δράση απέναντι στον καρκίνο. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια απέδειξαν επίσης ότι οι ενήλικοι που κοιμούνται λίγες ώρες καθημερινά έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν παχύσαρκοι. Οι ώρες ύπνου που χρειάζεται ο καθένας για να ξεκουραστεί είναι βέβαια θέμα ιδιοσυγκρασίας. Σύμφωνα με τους ειδικούς, όμως, ο κίνδυνος εμφάνισης ασθενειών αυξάνεται όταν κοιμόμαστε λιγότερες από 6-7 ώρες.

[5] Τρώνε λιγότεροΕδώ και δεκαετίες, οι επιστήμονες γνωρίζουν, από μελέτες σε ζώα, ότι η κατανάλωση λιγότερων θερμίδων καθημερινά συνεπάγεται επιπλέον χρόνια ζωής. Μελετητές όμως από το Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν ανακάλυψαν ότι η μειωμένη κατανάλωση θερμίδων συνδέεται και στους ανθρώπους με μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου, καρδιακών νοσημάτων και διαβήτη. Σύμφωνα μάλιστα με τους ειδικούς, για να επιμηκύνουμε τη ζωή μας και φυσικά να απομακρύνουμε τον κίνδυνο νοσημάτων που σχετίζονται με τα παραπανίσια κιλά (π.χ. διαβήτης, υπέρταση, αυξημένα λιπίδια στο αίμα κλπ.), πρέπει να περιορίσουμε πρώτα από όλα τις θερμίδες που προέρχονται από τα απλά σάκχαρα (όπως η ζάχαρη), αφού η αύξηση της ινσουλίνης που προκαλούν, φαίνεται να σχετίζεται με τη μείωση του προσδόκιμου ζωής μας.

[6] Κάνουν συχνά αποτοξίνωση Πολλά από τα χημικά που χρησιμοποιούνται σήμερα, όπως π.χ. οι διοξίνες και τα PCBs, δεν υπήρχαν στο περιβάλλον τον προηγούμενο αιώνα. Ίσως αυτή να είναι και η αιτία που τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αυξηθεί τα ποσοστά εμφάνισης ασθενειών (π.χ. καρκίνων) που σχετίζονται με την έκθεση σε τοξικές ουσίες, λένε οι ειδικοί. Αν και δεν υπάρχουν αρκετά επιστημονικά στοιχεία που να επιβεβαιώνουν τα οφέλη της αποτοξίνωσης, μικρές αλλαγές στην καθημερινότητά μας που θα βοηθήσουν να απαλλαγούμε από τα συσσωρευμένα στο σώμα μας χημικά δεν μπορεί παρά να ωφελήσουν την υγεία μας. Αναλυτικό πρόγραμμα αποτοξίνωσης θα βρείτε στο «Φάκελο Αποτοξίνωση», στη σελ. 22 αυτού του τεύχους.

[7] Διατηρουν την ισορροπία του pH τους Το σώμα είναι υγιές όταν διατηρεί την αλκαλική/όξινη ισορροπία του (το pH) σε κανονικά επίπεδα (ουδέτερο είναι το 7). Αν τα επίπεδα του pH είναι χαμηλότερα από το μέσο όρο, εμφανίζονται συμπτώματα (π.χ. αίσθημα κόπωσης, στομαχικά προβλήματα). Εμπλουτίζοντας τη διατροφή μας με λαχανικά, περιορίζουμε τον κίνδυνο να υπάρχει αυξημένο όξινο περιβάλλον στο σώμα και θωρακίζουμε την υγεία του οργανισμού μας.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΝ κ.ΣΤΥΛΙΑΝΟ ΔΕΡΜΙΤΖΑΚΗ, ειδικό παθολόγο.

Πηγή...

ΑΟΖ, Λιβύη και Στρατηγική Διαπραγμάτευσης



του Νίκου Λυγερού


Ασχολούμαστε συνεχώς με την Τουρκία λόγω των προβλημάτων που προκαλεί κι όμως όσον αφορά στην ΑΟΖ, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ασχοληθούμε με τα άλλα κράτη. Αλλιώς εγκλωβιζόμαστε σε μια αδιέξοδο, διότι η Τουρκία δεν έχει όφελος με το θέμα της ΑΟΖ, γιατί λοιπόν να προωθήσει σε διακρατικό επίπεδο όταν γνωρίζει ότι θα πρέπει να παρακάμψει το Δίκαιο της θάλασσας, διότι δεν θέλει ν' ακούσει για μια δίκαιη επίλυση του θέματος. Μια σημαντική διαπραγμάτευση που οφείλουμε να κάνουμε είναι με τη Λιβύη. Σε αυτή την περίπτωση, βέβαια, πρέπει να έχουμε στο νου μας και τις ΑΟΖ της Ιταλίας αλλά και της Μάλτας, ακόμα και αν δεν συνορεύει η τελευταία με τη δική μας. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να βάλουμε την όλη διαπραγμάτευση στο πλαίσιο της θεωρίας παιγνίων κατά Nash, για να απεγκλωβιστούμε από τα παίγνια μηδενικού αθροίσματος. Σε γενικές γραμμές η Λιβύη είναι θετική για να καθοριστούν τα σύνορα των ΑΟΖ, απλώς αμφισβητεί το νησί της Γαύδου ως αντικείμενο της ΑΟΖ. Είναι βέβαια λάθος κατά το Δίκαιο της θάλασσας αφού η Γαύδος είναι κατοικημένη και κατά συνέπεια έχει de facto και de jure ΑΟΖ. Επιπλέον, από την άλλη πλευρά η Λιβύη διεκδικεί μια γραμμή βάσεων όσον αφορά στον κόλπο της Σύρτης που αποτελεί μια υπέρβαση για τους κανόνες του Δίκαιου της θάλασσας. Σε αυτό το σημείο πρέπει να υπενθυμίσουμε το εξής. Σε προηγούμενο κύκλο διαπραγμάτευσης δεχθήκαμε πολύ γρήγορα αυτήν την απαίτηση της Λιβύης και δεν συμπεριλάβαμε το αίτημά μας μέσα στο παίγνιο, πράγμα το οποίο αποδείχθηκε ότι ήταν σφάλμα, διότι δεν άλλαξε τη γνώμη της η Λιβύη για το θέμα της Γαύδου. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα αντικειμενικό στρατηγικό λάθος. Διότι η αποδοχή του κλεισίματος του κόλπου της Σύρτης έχει επιπτώσεις όχι μόνο στη δική μας ΑΟΖ αλλά και στις ΑΟΖ της Μάλτας και της Ιταλίας. Με άλλα λόγια η αποδοχή επιβαρύνει και άλλα συμμαχικά κράτη. Αφού λοιπόν η διαπραγμάτευση δεν κατέληξε, είναι σημαντικό να κάνουμε χρήση της έννοιας της tabula rasa. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να εξετάσουμε ορθολογικά τα εμβαδά για τα οποία μιλάμε όταν χρησιμοποιούμε τη Γαύδο και τον κόλπο της Σύρτης. Έτσι αντιλαμβανόμαστε ότι αν η Λιβύη δεν αποδεχθεί τη Γαύδο κι εμείς ως απάντηση δεν αποδεχθούμε τον κόλπο της Σύρτης, το κόστος για τη Λιβύη είναι μεγαλύτερο και χάνει μεγάλη έκταση. Επιπλέον με την Μάλτα και την Ιταλία δημιουργούμε ένα συμμαχικό πλαίσιο, όπου το παίγνιο δεν είναι προς όφελος της Λιβύης. Η στρατηγική εξέταση του θέματος και όχι μόνο η διπλωματική κατασκευάζει ένα θετικό πεδίο δράσης. Η Γαύδος δεν είναι πια μια αδυναμία όπως νομίζουν οι δικοί μας αλλά ένα δυνατό χαρτί που έχει την ικανότητα να προκαλέσει μια ισορροπία του Nash που έχει ως αποτέλεσμα ένα win-win. 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...