Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

«Η κόρη της Λήµνου» -H Mαρούλα της Λήμνου (1475 μχ) -Η κόρη που τσάκισε την τουρκική αρμάδα του Σουλεϊμάν

Ο εθνικός παλμός δεν μπορεί να εκφρασθεί με την τέχνη και την ηθοποιία. Ο πατριωτισμός δεν διδάσκεται στα σχολεία. Είναι αυθόρμητος. Δεν επιδέχεται απομιμήσεις. ΔΕΝ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΕΙΤΑΙ. Πάει τελείωσε. Αλλιώς θα υπήρχαν πολλά «αντίγραφα», πολλοί «ψευτο-πατριώτες».

Μόνον οι άνθρωποι που γνωρίζουν γιατί ζούν, ξεύρουν και γιατί

πεθαίνουν. Αυτοί μόνον λέγονται πατριώτες.

Ψευτοκήρυκες δεν υπάρχουν. Η ΕΙΣΑΙ ή ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ.

Ιπποκράτης Οδ. Σαββούρας



Ο Κωστής Παλαµάς, στο µακροσκελές ποίηµά του «Η κόρη της Λήµνου», σώζει το µεγαλείο αυτής της γενναίας κόρης, που, βλέποντας τον πατέρα της να πέφτει νεκρός, κατά την πολιορκία του νησιού από τους Τούρκους, το 1475, χωρίς να δειλιάσει, άρπαξε την ασπίδα του και το ξίφος του και οδήγησε τους πολιορκούµενους στο κάστρο Κότσινο σε γενναία έξοδο, Ενετούς και Έλληνες, αναγκάζοντας τους επιδροµείς να υποχωρήσουν και να φύγουν µε τα πλοία τους. Αυτή την ηρωίδα ύµνησε, µε τον δικό του µοναδικό επικολυρικό τρόπο, ο Παλαµάς:

Κανείς περίγελο, κανείς ντροπή δεν πρέπει νάχη, 

Ότι γυναίκα οδηγεί τη λεβεντιά’ ς τη µάχη. 

Ας τρέµει κάθε αγαρηνό σπαθί, κάθε σαρίκι. 

Γυναίκες ήταν οι θεές, παρθένα είναι’ η Νίκη.

Στα 1475 μχ., 7 χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, γεννιέται στο φρούριο του Κότσινα στην Ανατολική Λήμνο η κόρη του Ισαακίου Κομνηνού, άρχοντα του Φρουρίου.

Η Λήμνος ήταν ακόμη ελεύθερη και κατείχετο από τους Βενετούς. Το όνομά της Μαρία και χαϊδευτικά Μαρούλα. Η κόρη μεγαλώνει σε περιβάλλον ελευθερίας και πατριωτισμού, δημιουργίας και ψυχικής ανάτασης. Ηταν τυχερή γιατί σε ηλικία 12 ετών ο πατέρας της προσέλαβε ως δάσκαλό της τον λόγιο Πορφύριο Νοταρά, που έφθασε στο νησί.

Η πανωραία στην όψη και γλυκύτατη στην ψυχή Μαρούλα προσλαμβάνει γνώση και γνώσεις γεωγραφίας, μαθηματικών, ιστορίας και λαογραφίας. Η βάρβαρη ασιατική μπότα των Οθωμανών Τούρκων πατάει όλα τα Βαλκάνια, όλα τα ελλαδικά μέρη και τόπους, έχει αλώσει και κουρσέψει την Πόλη, την Ιωνία και τα περισσότερα νησιά του Αρχιπελάγους. Οι Τούρκοι πήραν απόφαση να αλώσουν και να κουρσέψουν την ελεύθερη ως τότε Λήμνο. 


Η σκιά της μαύρης σκλαβιάς απλώνεται πάνω από το νησί του Ηφαίστου. 

Έρχονται οι Τούρκοι! 

Αρχηγός της τούρκικης αρμάδας ο Σουλεϊμάν πασάς. 

Στις 21 Μαΐου του 1478 φθάνουν στο νησί, στο Φρούριο του Κότσινα. Η κόρη της Λήμνου, η Μαρούλα δηλαδή, είναι μόλις 18 ετών. Οι Ελληνες υπερασπιστές της Λήμνου και οι Βενετοί πανέτοιμοι με ακονισμένα τα ξίφη τους να αποκρούσουν την άδικη επίθεση των βαρβάρων. Την ύστατη στιγμή κάνουν κοινή προσευχή στον Θεό να τους δώσει δύναμη κι αρπάζουν τα ξίφη.

Ο πατέρας της Μαρούλας, ο Ισαάκιος Κομνηνός, πρωτοκαστελλάνος, περιδιαβαίνει τα τείχη, ως άλλος Κων/νος Παλαιολόγος, και εμψυχώνει τους μαχητές. Η μάχη άνιση. Οι σκάλες των Τούρκων γαντζώνονται πάνω στα τείχη, σκαρφαλώνουν αυτοί σαν αίλουροι και τα τείχη γεμίζουν με τους Οθωμανούς με τους αλυσιδωτούς θώρακες και τα θεόρατα ξίφη. Αίματα χύνονται παντού και οι κραυγές της αγωνίας και του θανάτου απλώνονται ως τα ουράνια. Οι Τούρκοι κυκλώνουν τον αρχηγό των Ελλήνων, τον Ισαάκιο Κομνηνό, και ένας απ’ αυτούς του παίρνει το κεφάλι.

Το ηθικό των υπερασπιστών των τειχών κλονίζεται βλέποντας τον χαμό του φυσικού τους ηγέτη. Αρχίζει η άτακτη υποχώρηση. Η Μαρούλα ήταν παρούσα στη μάχη και στον θάνατο του πατέρα της. 



Χωρίς καμία σκέψη ζώνεται τ’ άρματά του. Παίρνει το ματωμένο ξίφος του κι ορμάει με ορμή και μένος κατά των εισβολέων Τούρκων. 

Οι Έλληνες παίρνουν θάρρος και την ακολουθούν. Η θρυλική Μαρούλα, ως άλλη Αμαζόνα, με δύναμη λες θεϊκή κατασφάζει τους εισβολείς. Εκατοντάδες πτώματα κείτονται στα τείχη, δημιουργώντας σωρούς. Τρέχουν οι Τούρκοι στα πλοία να βρουν σωτηρία, αλλά η Μαρούλα τους κυνηγάει κι εκεί! Σε λίγο παίρνουν τη στράτα της ντροπής, της επιστροφής στα Δαρδανέλλια. Το φρούριο σώζεται, όλοι ζητωκραυγάζουν και η Μαρούλα περνάει στο Πάνθεο των ηρώων του Ελληνισμού.

Ο Ενετός ναύαρχος Λορεδανός, θαυμάσας τον ηρωισμό της Μαρούλας, πρότεινε σ’ αυτήν να κάνει γάμο με έναν από τους άριστους αξιωματικούς του και να προικοδοτηθεί από τη Βενετική Πολιτεία, αλλά η Μαρούλα απέρριψε ευσχήμως την τιμητική πρόταση, λέγοντας ότι θέλει η ίδια να επιλέξει αυτόν που θα του εμπιστευθεί την τιμή και την τύχη της. 

Άγνωστη παραμένει η τύχη της κόρης της Λήμνου, μετά τη μετ’ ου πολύ παραχώρηση της Λήμνου από τους Βενετούς στους Τούρκους με συνθήκη. Στη Λήμνο έχει στηθεί ένα άγαλμα της Μαρούλας, κρατούσης ξίφος. Ξένοι και Ελληνες λόγιοι ασχολήθηκαν με την ηρωίδα αυτή, η οποία, ωστόσο, παραμένει άγνωστη στους πολλούς. 

Ο Αριστομένης Προβελέγγιος έγραψε το γνωστό δράμα του “Η κόρη της Λήμνου”. Ενα δικό μας ποίημα με τον ίδιο τίτλο έχει ως εξής: 

“Η μέρα η ξημερόφωτη στο πέλαγο εφάνη
κι εφώτιζε κι ομόρφαινε του Ηφαίστου την πατρίδα.
Δροσιά ο αγέρας έφερνε απ’ τα Πριγκιποννήσια,
χαμόγελα απ’ το Βόσπορο απλώνονταν στα κάστρα,
ύμνους παλιούς, δοξαστικούς και θρήνους απ’ την Πόλη
 π’ ακούγαν οι βιγλάτορες, της Λήμνου οι Καστελλάνοι
κι έπαιρναν δύναμη πολλή και περισσό κουράγιο
 για να κρατούν τα κάστρα τους ελεύθερα απ’ τους Τούρκους.

 Στα γαλανά, μυρόβλυτα, τ’ άγια νερά του Αιγαίου 
περήφανη αρμένιζε η τούρκικη αρμάδα
 με τις γαλέρες τις ψηλές, μπρίκια και τρεχαντήρια
και στα ’μορφα κατάρτια τους φλάμπουρα και σημαίες 
που ’χε σκοπό κι απόφαση τη Λήμνο να κουρσέψει,
με τα γερά καστέλλια της και τ’ άπαρτα τα κάστρα, 
με τα πολλά τα αρχοντικά και το μεγάλο πλούτο.

Σαν κύματα σκαρφάλωναν και ζώνανε το Κάστρο
 και θέριζαν τους καστρινούς, σφάζαν τους Καστελλάνους.

Και σαν η πύλη η ψηλή άνοιξε κι ετσακίσθη
κι ο τελευταίος μαχητής πέφτει νεκρός κοντά της,
 εχάθηκε για τους Λημνιούς κι η τελευταία ελπίδα
και ντροπιασμένοι υποχωρούν κι η Λήμνος θα τουρκέψει. 

Και ξάφνου τότε εφάνηκε, την ύστατη την ώρα, 
αρχοντοπούλα λυγερή, η όμορφη Μαρούλα,
 κόρη του Γένους διαλεχτή, του Πλάστη ευλογημένη, 
χαΐνισσα, ανυπόταχτη, καμάρι του Αιγαίου,
ηρωϊκή και θεϊκή, καινούρια Αμαζόνα
 που ’χε φωτιά στα στήθη της, σίδερο στην καρδιά της. 

Δαυλό παίρνει στο χέρι της και στην ποδιά μπαρούτι.

Αρπάζει το χρυσό σπαθί το χιλιοματωμένο
απ’ το χέρι του πατέρα της του πρωτοκαστελλάνου 
που πολεμούσε ηρωϊκά και δίπλα της ’σκοτώθη.

Με γρηγοράδα ελαφιού και ζαρκαδιού τρεχάλα
φτάνει στου Κάστρου τα ριζά, στην τσακισμένη πόρτα
κι ορμάει σαν τον Διγενή στα τούρκικα τ’ ασκέρια
σαν το γεράκι, τον αητό, λιοντάρι πληγωμένο.

Μαζί της επαλεύανε και λίγα παλικάρια 
που ’χαν γλυτώσει απ’ τη σφαγή, τα τούρκικα χατζάρια 
και κυνηγήσαν τους εχθρούς μέχρι να μπουν στα πλοία 
και πάρουνε το γυρισμό και της ντροπής τη στράτα”.

Πηγή 



Η ατρόµητη Λένη Μπότσαρη, που τα ’βαζε µόνη της µε τους τούρκους τζοχατζαραίους και γελοιοποιούσε τα όπλα τους:


-Τούρκοι για µην παιδεύεστε, µην έρχεστε σιµά µου, 

τι εγώ ειµ’ η Λένη Μπότσαρη, η αδελφή του Νότη, 



σέρνω φουσέκια στην ποδιά και βόλια στις µπαλάσκες. 

- Κόρη για ρίξε τα’ άρµατα, γλίτωσε τη ζωή σου. 

-Τι λέτε βρε παλιότουρκοι και σεις παλιαρβανίτες. 

Σαν άντρας εξεσπάθωσε και τρέχει προς τους Τούρκους. 

Τους τρεις τους επελέκησε, τους άλλους κυνηγάει !



http://dia-kosmos.blogspot.gr/



Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...