ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Ο ΤΣΩΡΤΣΙΛ ΣΤΟΝ ΕΒΡΑΙΟ ΒΑΪΤΣΜΑΝ: «ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ. ΟΤΙ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ».

Ο Nahum Goldmann, πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Κογκρέσου από την ίδρυσή του το 1938 μέχρι το 1977, δήλωσε τα εξής:
«Για την ίδρυση του Ισραήλ έπρεπε να γίνουν δύο πόλεμοι. Ο πρώτος για να εξαναγκασθεί η Αγγλία στην διακήρυξη του Balfour,  ο δεύτερος για να υποχρεώσουμε τα Ηνωμένα Έθνη να αποφασίσουν την δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους σε ένα τμήμα της Παλαιστίνης».
Βλέπε και: Nahum Goldmann, Israel muß umdenken, σελίδα 15.
  Τσώρτσιλ:  "όπου  υπάρχουν τρεις Εβραίοι, υπάρχουν δύο Πρωθυπουργοί και ένας αρχηγός της αντιπολίτευσης".


Ο  Μπέρναρντ Μπαρούχ, ο  μεγάλος  εβραίος  χρηματιστής  και  ο   υπηρέτης  του  άγγλος  πρωθυπουργός Τσώρτσιλ. 
ΓΙΑ ΠΙΟ ΛΟΓΟ ΕΓΙΝΕ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ 

 
ΡΟΤΣΙΛΝΤ: "Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ  



Ο  Τσώρτσιλ  ήταν  μεγάλος  παίχτης  στο  Χρηματιστήριο  και  έχασε  πολλές  φορές  τεράστια  ποσά.   Ο  Μπέρναρντ Μπαρούχ  ήταν  ο  εβραίος  που  τον  χρηματοδοτούσε  σταθερά.  Ο  Μπαρούχ διορίστηκε από τον Ρούζβελτ στον Β’  Παγκόσμιο  Πόλεμο  σαν ειδικός σύμβουλος για τα πολεμικά κονδύλια.   Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο  ο  Μπαρούχ,    σαν  πρόδρομος του Σόρος, είχε διοριστεί  πρόεδρος του συμβουλίου των πολεμικών βιομηχανιών της Αμερικής.  Ο  πόλεμος  για  τον  ιουδαίο  Μπαρούχ  ήταν  πάντα  μία  επικερδής  μπίζνα.



Του Κωνσταντίνου Μαυρίδη από την Ρήξη φ. 133
Στις 3 Νοεμβρίου του 2012 το Ίδρυμα της Ιερουσαλήμ προέβη μετά τυμπανοκρουσιών στα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Ουίνστον Τσόρτσιλ στην πόλη.
Στο δελτίο Τύπου που ακολούθησε την τελετή, ο εκπρόσωπος του ιδρύματος απολογήθηκε για την ιστορική καθυστέρηση της κατασκευής του αγάλματος του «πλέον εξέχοντος, αφοσιωμένου και ακλόνητου υποστηρικτή του εβραϊκού ζητήματος και του κράτους του Ισραήλ», προσθέτοντας πως «ο ρόλος του Τσόρτσιλ ως παθιασμένου σιωνιστή και φιλοσημίτη δεν έχει αναγνωριστεί επαρκώς». Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι το άγαλμα του «φλογερού» αυτού σιωνιστή στήθηκε απέναντι ακριβώς από το ξενοδοχείο «Κινγκ Ντέιβιντ», στο οποίο στεγαζόταν το Βρετανικό Στρατιωτικό Αρχηγείο της Παλαιστίνης όταν ανατινάχτηκε από την εβραϊκή τρομοκρατική οργάνωση Ιργκούν το ’46.
Είναι σίγουρο ότι ο ρόλος του ως σιωνιστή έχει παραγνωριστεί, διότι ο ίδιος ο Τσόρτσιλ προσπάθησε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του να αποκρύψει τη συγκεκριμένη ιδιότητα. Για του λόγου το αληθές, στο πλέον δημοφιλές βιβλίο του Τσόρτσιλ, με τίτλο Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά στον σιωνισμό, στην Παλαιστίνη ή στις μακροχρόνιες σχέσεις του με τους σιωνιστές, κάνοντας φανερό το γεγονός ότι η συγκεκριμένη παράλειψη έγινε κάθε άλλο παρά τυχαία.
Ο Τσόρτσιλ είχε πολλά να αποκρύψει για τις κινήσεις και ενέργειές του σε σχέση με το θέμα, όταν ήταν ακόμη πολιτικά ενεργός, αλλά τα ιστορικά στοιχεία από έγγραφα που αποχαρακτηρίζονται συνεχώς καθώς περνούν τα χρόνια, ξεκαθαρίζουν την εικόνα που έχουμε γι’ αυτόν και τον σκοτεινό του ρόλο στη διχοτόμηση της Παλαιστίνης και τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ.
Κατ’ αρχάς, πρέπει να τονιστεί ότι ο Τσόρτσιλ δεν ήταν τυχαίος παρατηρητής των τεκταινομένων στην περιοχή της Παλαιστίνης. Το 1918, που η περιοχή τέθηκε υπό τον έλεγχο των Βρετανών μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Τσόρτσιλ κατείχε τη θέση του υπουργού Αποικιών και έλαχε σ’ αυτόν η αποστολή να συντάξει τους όρους της «προστασίας» της περιοχής.
Επίσης είχε προσυπογράψει τη διαβόητη «Διακήρυξη Μπάλφουρ» της 1ης Νοεμβρίου 1917 με την οποία η Βρετανία εξέφρασε την προθυμία να δημιουργήσει, εν καιρώ, μία «πατρίδα» για τους Εβραίους στην Παλαιστίνη. Παρά ταύτα, η στάση του τότε μπορεί να θεωρηθεί σχετικά ουδέτερη ή ακόμη και αδιάφορη σε ό,τι αφορά το εβραϊκό ζήτημα, αλλά η προσωπική του πορεία όσο και η σύγκριση των δηλώσεων και θέσεών του με την πάροδο των ετών αποκαλύπτει πως η μεταστροφή του και η πρόσδεσή του στο σιωνιστικό άρμα έγινε τόσο για πολιτικούς όσο και για οικονομικούς λόγους.
Το παράδοξο με τον Τσόρτσιλ είναι ότι, για μία δεκαετία περίπου, από τη στιγμή που παραιτήθηκε από υπουργός της κυβέρνησης του Στάνλεϋ Μπόλντουιν (1929) και μέχρι το διορισμό του το Σεπτέμβρη του ’39 ως υπουργός της κυβέρνησης του Νέβιλ Τσάμπερλεν (ουσιαστικά 8 μήνες πριν τον Μάιο του ’40 που ορκίστηκε πρωθυπουργός), ήταν απλό μέλος του κοινοβουλίου με ελάχιστη δημοφιλία στους συντηρητικούς κύκλους. Η συγκεκριμένη δεκαετία έχει ονομαστεί «τα χρόνια της εξορίας» για τον Τσόρτσιλ, χρόνια στα οποία, με μόνο εισόδημα τον μισθό του βουλευτή και τα συγγραφικά δικαιώματα από άρθρα και βιβλία, φαίνεται πως συνδέθηκε με τους σιωνιστικούς κύκλους της Μ. Βρετανίας και έγινε μέλος της μυστικής οργάνωσης «Φόκους». Μέλη της σκιώδους αυτής οργάνωσης, με προσβάσεις στην πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας, ήταν η Μπλανς Ντάγκντεϊλ (ανιψιά του Άρθουρ Μπάλφουρ, μέλος της βρετανικής αντιπροσωπείας στην Κοινωνία των Εθνών και μέλος του Παγκόσμιου Σιωνιστικού Συμβουλίου), ο Λίο Έϊμερυ (πρώην υπουργός Αποικιών), οι πολιτικοί των Φιλελευθέρων, λόρδος Στραμπόλγκι, Τζέιμς ντε Ρόθτσιλντ (γόνος της γνωστής δυναστείας τραπεζιτών) και Άρτσιμπαλντ Σινκλέρ (μετέπειτα υπουργός Αεροπορίας στην κυβέρνηση Τσόρτσιλ), ο Τζοσάια Γουέτζγουντ (πολιτικός των Εργατικών), οι πολιτικοί των Συντηρητικών Βίκτορ Καζαλέτ και Ουόλτερ Έλιοτ, ο Κλέμεντ Άτλυ (ηγέτης του Εργατικού κόμματος και πρωθυπουργός της Βρετανίας 1945-51), βιομήχανοι, τραπεζίτες και στρατιωτικοί.
Η στιγμή ήταν κάτι παραπάνω από σωστή, διότι ο Τσόρτσιλ ήταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας μετά την απώλεια τεραστίων ποσών στο χρηματιστήριο και την αδυναμία του να συντηρήσει την τεράστια έπαυλή του με το τριακονταμελές προσωπικό στο Τσάρτγουελ του Κεντ. Τα στοιχεία συνηγορούν στο ότι ο Τσόρτσιλ προσεγγίστηκε από την οργάνωση Φόκους κάπου στα 1935 και έχει διασωθεί μια επιταγή εκδοθείσα τον Ιούλιο του ’36, με την οποία ο εβραϊκής καταγωγής πρόεδρος της πετρελαιοβιομηχανίας Σελ χρηματοδότησε τον πτωχεύσαντα πολιτικό με 40 χιλιάδες λίρες εποχής (σημερινά 700 χιλιάδες δολάρια).
Η συγκεκριμένη ήταν μία μόνο από τις πολλές πληρωμές-δώρα με αποδέκτη τον Τσόρτσιλ. Έκτοτε, η Φόκους θα είναι δίπλα του σε κάθε δύσκολη οικονομική και πολιτική του στιγμή και, πλέον, οι κλειστές πόρτες προς την εξουσία φαίνεται πως ανοίγουν αναλόγως με το ξεκάθαρο της στάσης του υπέρ των εβραϊκών συμφερόντων.
Συγκεκριμένα, στην κατάθεσή του στην επιτροπή Πιλ (3/1937) για το μέλλον της Παλαιστίνης, θα αφήσει εμβρόντητους τους πάντες υποστηρίζοντας την παράδοση ολόκληρης της Παλαιστίνης στους Εβραίους, κάνοντας λόγο για «δίκαιη εισβολή» που θα «εκδιώξει τους μετέπειτα αφιχθέντες Άραβες», που είχαν αφήσει την εβραϊκή γη να ερημώσει, διότι «όπου πάει ο Άραβας, είναι συνήθως έρημος». Ο Τσόρτσιλ θα αποδειχθεί βασιλικότερος των ίδιων των σιωνιστών, οι οποίοι τάσσονταν υπέρ της διχοτόμησης της Παλαιστίνης και της αύξησης του αριθμού των Εβραίων μεταναστών ετησίως, γνωρίζοντας ότι η όποια πιθανότητα δημιουργίας εβραϊκού στρατού και κράτους είχε σαν προϋπόθεση τον πλήρη αποκλεισμό των Αράβων από αυτό.

Τα προσωπικά έγγραφα του Χάιμ Βάιτσμαν, προέδρου της Παγκοσμίου Σιωνιστικής Οργάνωσης και μετέπειτα πρώτου προέδρου του Ισραήλ, περιγράφουν μια απίστευτη μάζωξη στο σπίτι του Άρτσιμπαλντ Σινκλέρ στις 8/6/37, στην οποία οι Τσόρτσιλ και Έιμερυ (και οι δύο πρώην υπουργοί επί των Αποικιών) κατσαδιάστηκαν ως νήπια λόγω της αποτυχίας τους να επηρεάσουν τις κυβερνήσεις τους υπέρ της εβραϊκής υπόθεσης. Η απάντηση του Τσόρτσιλ στον Βάιτσμαν είναι εκπληκτική λόγω της δουλικότητάς της: «Ναι, είμαστε ένοχοι. Το γνωρίζεις. Είσαι το αφεντικό», και γυρίζοντας προς τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους πολιτικούς, Άτλυ και Σία, συνέχισε, «και το δικό σας αφεντικό». «Ό,τι πεις. Αν μας πεις να παλέψουμε, θα παλέψουμε σαν τίγρεις». Παρ’ όλα αυτά, «τώρα οι Εβραίοι φίλοι πρέπει να κάνουν τρία πράγματα: να υπομένουν, να υπομένουν και να υπομένουν», αλλά «η κατάσταση αυτή δεν θα κρατήσει για πολύ. Η Βρετανία θα ξυπνήσει και θα νικήσει τον Χίτλερ και τότε θα έχει έρθει η ώρα σας».
Προφανώς, πρόκειται για αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Ο Βάιτσμαν θα είναι η σκιά του Τσόρτσιλ σε ολόκληρη τη διάρκεια του Β΄ ΠΠ και θα πραγματοποιήσουν δεκάδες συναντήσεις τόσο στη Μ. Βρετανία όσο και στις ΗΠΑ, προωθώντας τη δημιουργία ενός κράτους για τους απανταχού Εβραίους. Για τους βιογράφους του Τσόρτσιλ, αυτές οι συναντήσεις δεν υπάρχουν. Η σχέση με τον Βάιτσμαν δεν υφίσταται. Τα λεπτομερή αρχεία του Βάιτσμαν όμως, στην πόλη Ραχοβότ του Ισραήλ, διηγούνται μια τελείως διαφορετική ιστορία, αυτή της ωμής καθοδήγησης και του χωρίς αναστολές χρηματισμού.
Στο τελευταίο του γράμμα προς τον Βάιτσμαν, το 1951, το οποίο έχει διασωθεί, ο Τσόρτσιλ θα γράψει τα χαρακτηριστικά ενοχοποιητικά λόγια: «Οι υπέροχοι αγώνες που δίνει το Ισραήλ σε αυτήν τη δύσκολη εποχή δίνουν μόνο χαρά σε έναν παλιό σιωνιστή σαν εμένα».






 
ΚΑΙ  ΕΝΑ  ΚΟΚΚΑΛΟ  ΓΙΑ  ΤΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ… 
Οι Έλληνες ανταγωνίζονται τους Εβραίους για το ποια από τις δύο φυλές είναι η πιο πολιτικοποιημένη στον κόσμο. Ανεξάρτητα από το πόσο άθλιες είναι οι συνθήκες της ζωής τους ή το πόσο κινδυνεύει η χώρα τους, αυτοί είναι πάντα χωρισμένοι σε πολλά κόμματα, με πολλούς αρχηγούς, οι οποίοι μάχονται μεταξύ τους με ένα απεγνωσμένο πάθος.
Η παρατήρηση ότι όπου υπάρχουν τρεις Εβραίοι υπάρχουν δύο Πρωθυπουργοί και ένας αρχηγός της αντιπολίτευσης είναι πράγματι πολύ εύστοχη.
Το ίδιο ισχύει και για την άλλη περίφημη αρχαία φυλή, που από τις απαρχές της ανθρώπινης σκέψης δίνει σκληρούς και διαρκείς αγώνες για την επιβίωσή της. Καμία άλλη φυλή δεν έχει αφήσει τόσο έντονα τα σημάδια της στον κόσμο όσο αυτές οι δύο. Η ικανότητά τους για επιβίωση είναι μοναδική, παρά τους ατελείωτους κινδύνους και τα δεινά που έχουν υποστεί από εξωτερικούς εχθρούς και που μπορούν να συγκριθούν μόνο με τις δικές τους ακατάπαυστες διενέξεις, φιλονικίες και βίαιες αναταραχές. Παρά το πέρασμα αρκετών χιλιάδων ετών τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα παραμένουν αναλλοίωτα, το ίδιο και οι δοκιμασίες τους ή το σφρίγος τους. Έχουν επιβιώσει παρόλα έχει κάνει ο κόσμος εναντίον τους και παρόλα όσα έχουν κάνει στους εαυτούς τους, και καθένας από αυτούς, από πολύ διαφορετικές απόψεις, μας έχει κληροδοτήσει την ευφυΐα και τη σοφία του. Καμία άλλη πόλη δεν υπήρξε τόσο σημαντική για την ανθρωπότητα όσο η Αθήνα και η Ιερουσαλήμ. Τα θρησκευτικά, φιλοσοφικά  και καλλιτεχνικά τους μηνύματα υπήρξαν οι κύριοι φωτεινοί φάροι για τη σύγχρονη πίστη και το σύγχρονο πολιτισμό. Πέρασαν ολόκληροι αιώνες ξένης κυριαρχίας και διαρκούς καταπίεσης και όμως παρέμειναν ζωντανές, δραστήριες κοινότητες και δυνάμεις στο σύγχρονο κόσμο, συνεχίζοντας τις εσωτερικές διενέξεις τους με μια ακόρεστη ένταση. Προσωπικά, ανέκαθεν υποστήριζα και τους δύο λαούς, και πίστευα στην ακαταμάχητη δύναμή τους να επιβιώνουν από τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς και τις παγκόσμιες παλίρροιες που απειλούσαν την ύπαρξή τους.
Ουίνστον Τσόρτσιλ, Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, Εκδόσεις Γκοβόστη, Τόμος Β, σελ. 1172-3.




ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ



       Υ.Γ.


    ΓΙΑΤΙ Ο ΤΣΩΡΤΣΙΛ ΚΑΙ Ο ΡΟΥΣΒΕΛΤ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΑΝ ΣΤΟΝ Β΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΩΣ ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ;


Βομβαρδίζοντας ἀποκλειστικῶς πολιτιστικὰ μνημεία

1 Νοεμβρίου 2018 ἀπὸ τὴν Φιλονόη, Παναγιώτης Μαρίνης

Διατί οἱ συμμαχικοί βομβαρδισμοί ἐστόχευον ἀποκλειστικῶς τά μνημεία τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ;

Ἀπαντήσεις σὲ σχόλια φίλων
Γενικῶς ἐστόχευον στὰ μνημεία, διατὶ ἦσαν βάρβαροι …καὶ πάντα θὰ εἶναι…

• Δὲν εἶναι βάρβαροι! Δὲν ἦτο βάρβαρος ὁ Τσώρτσιλ, ὅπως οἱ Σομαλοὶ ποὺ οὐροῦν στὶς πύλες τῆς μητροπόλεως τῆς Φλωρεντίας καὶ στὴν κιονοστοιχία τοῦ Ἁγίου Πέτρου! Πιὸ ἐκπολιτισμένος ἀπὸ ὅλους τους Ἕλληνες ἦτο ὁ Τσώρτσιλ!

Οἱ στρατιωτικοὶ διεμαρτύροντο ὅτι ἔπρεπε οἱ βομβαρδισμοὶ νὰ στοχεύουν σὲ στρατιωτικὲς ἐγκαταστάσεις ἢ σὲ ὑποδομὲς ὅπως οἱ γέφυρες, τὰ ἀεροδρόμια, ἢ ἔστω σὲ βιομηχανικὲς περιοχές! Πράγματι ἐὰν ἐγίνετο ἔτσι ὁ χρόνος ποὺ διήρκεσε ὁ πόλεμος θὰ ἐμειοῦτο εἰς τὸ ἥμισυ!

Ὅμως, ὁ Τσώρτσιλ ἐπέμενε οἱ βομβαρδισμοὶ νὰ ἀφοροῦν κατὰ κύριον λόγον στὸ ἱστορικὸν κέντρον τῶν πόλεων!

• Οὕτως κατεστράφη ὁλοσχερῶς ἡ Δρέσδη. Ἡ Δρέσδη δὲν ἦτο τυχαία πόλις, ἦτο ἡ πρωτεύουσα τοῦ Βασιλείου τῆς Σαξωνίας, πόλις-μουσεῖον στολισμένη ὅσον καμμία ἄλλη μὲ κτίρια ὑψηλῆς αἰσθητικῆς ἀξίας, διὸ καλουμένη «Ἀθῆναι τοῦ Βοῤῥᾶ»! Ἡ Δρέσδη, ἀνοχύρωτος πόλις πλήρης προσφύγων, κατεστράφη ὁλοσχερῶς δὶ’ ἑνὸς φρικτοῦ Ὁλοκαυτώματος ἐμπρηστικῶν βομβῶν! Καὶ ἐκεῖ κατεκάησαν οἱ συνωθούμενοι 600.000 (ἑξακόσιες χιλιάδες) πρόσφυγες ἀπὸ τὴν Ἀνατολήν! Ναί, 600.000 τὰ θύματα τῆς Δρέσδης! Ὁμοίως κατεστράφησαν πολλὲς ἄλλες ἱστορικὲς πόλεις τῆς Γερμανίας, ὡς τὸ Ἀμβοῦργον καὶ ἡ Νυρεμβέργη.

• Κατὰ τοὺς βομβαρδισμοὺς τῆς Ἰταλίας ἡ Ἀγγλικὴ ἀεροπορία ἐπεκεντρώθη ἀποκλειστικῶς στὰ πολιτιστικὰ μνημεῖα!

Οὕτως ἐμβομβαρδίσθη ἡ Πομπηΐα! Ἀδιανόητον, καὶ ὅμως συνέβη! Στὴν Νεάπολιν ἐβομβαρδίσθη μόνον τὸ ἱστορικὸν κέντρον καὶ κατεστράφησαν σημαντικὰ μνημεῖα, ὅπως τὸ περίφημον μοναστήρι Σάντα Κιάρα! Ὅπως ἔγινε καὶ στὸν βομβαρδισμὸν τοῦ Πειραιῶς ὅπου ἐμβομβαρδίσθη μόνον ἀκριβῶς τὸ κέντρον τῆς πόλεως πέριξ της πλατείας Κοραῆ!
• Στοὺς βομβαρδισμοὺς τοῦ Μιλάνου ἐβομβαρδίσθησαν ἀποκλειστικῶς πολιτιστικὰ μνημεῖα, ὡς ὁ ἀρχαῖος ναὸς τοῦ Ἁγίου Ἀμβροσίου!

• Στὸν βομβαρδισμὸν τοῦ 1942 ἔκπληκτος ὁ Βρεταννὸς ἀρχηγὸς τοῦ σμήνους εἶδε ὅτι τὸ ἐπίκεντρόν του βομβαρδισμοῦ ἦτο τὸ Ντουόμο, ἀναμφισβητήτως τὸ Νὸ 1 μνημεῖον τοῦ Ἀναγεννησιακοῦ-Δυτικοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ ἐκτίζετο ἐπὶ 600 ἔτη καὶ ἀκόμη δὲν ἔχει τελειώσῃ πλήρως! Συγκλονισμένος ὁ ἀγαθὸς Ἀγγλος ἀξιωματικὸς δὲν ἐξετέλεσε τὴν ἐντολὴν καὶ οὕτως τὸ Ντουόμο ἐσώθη!

Διατί τάχα;;;

Ἔχει κάποιος ἀπαντήσεις;





Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...