Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

ΕΡΙΝΕΩΙ ΠΡΟΣΦΥΣ, ΕΧΟΜΗΝ ΩΣ ΝΥΚΤΕΡΙΣ.

 
αὐτὰρ ἐγὼ ποτὶ μακρὸν ἐρινεὸν ὑψόσ' ἀερθείς,

τῷ προσφὺς ἐχόμην ὡς νυκτερίς· οὐδέ πῃ εἶχον

οὔτε στηρίξαι ποσὶν ἔμπεδον οὔτ' ἐπιβῆναι·

ῥίζαι γὰρ ἑκὰς εἶχον, ἀπήωροι δ' ἔσαν ὄζοι

μακροί τε μεγάλοι τε, κατεσκίαον δὲ Χάρυβδιν.


Τότε εγώ προς την μακριὰ αγριοσυκιά επάνω αφού ανυψώθηκα,
 
από αυτήν κρατιόμουν σφιχτά σαν νυχτερίδα∙ καθώς δεν είχα ούτε
 
πού να στηρίξω σταθερά τα χέρια μου ούτε πού να πατήσω∙
 
διότι οι ρίζες ήταν μακρυά μου και τα κλαδιά ήταν μετέωρα,
 
μακριὰ καὶ μεγάλα, καὶ σκίαζαν αποκάτω μου την Χάρυβδη.
 
Ὅμηρος, Ὀδύσσεια (μ 432-436). Ἀπόδοση: Ἰαλυσσός


 Σημ. Όταν η "Σκύλλα" αρπάζει κάποιους από τους συντρόφους σου και η "Χάρυβδις" απειλεί να καταπιεί τα πάντα... τότε, κρατήσου σφιχτά σαν νυχτερίδα από τον "Ερινεό" κι άσε την αναρροφητική παλίρροια να κλείσει τον Κύκλο της!

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...